The development incentives describe

The development incentives described in this paper are facing strong resistance
from both sides of the political spectrum in the United States. The
extreme left, typified by the “Occupy Wall Street” movement sees these
incentives as a form of corporate welfare. While the opposite side of the
political spectrum, typified by the “Tea Party” movement, does not see stimulating
economic development as an appropriate role for government. Rather,
they view such subsidies as inference in free markets where government is
picking winners and losers.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แรงจูงใจพัฒนาที่อธิบายไว้ในเอกสารนี้กำลังเผชิญกับแรงต้านทานจากทั้งสองด้านของคลื่นทางการเมืองในสหรัฐอเมริกา ที่ซ้ายสุด typified โดยดูการเคลื่อนไหว "ยึดวอลล์สตรีท" เหล่านี้แรงจูงใจรูปแบบของสวัสดิการของบริษัท ขณะที่ด้านตรงข้ามของการเมืองรุ้ง typified โดยการเคลื่อนที่ "ทีปาร์ตี้" ดูการกระตุ้นการพัฒนาเศรษฐกิจเป็นบทบาทเหมาะสมสำหรับรัฐบาล ค่อนข้างพวกเขาดูเงินอุดหนุนดังกล่าวเป็นข้อในตลาดฟรีที่เป็นรัฐบาลเลือกผู้ชนะและ losers

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การพัฒนาแรงจูงใจที่อธิบายไว้ในบทความนี้กำลังเผชิญกับความต้านทานที่แข็งแกร่ง
จากทั้งสองด้านของสเปกตรัมทางการเมืองในประเทศสหรัฐอเมริกา
ซ้ายสุดตรึงตรา "Occupy Wall Street" การเคลื่อนไหวเหล่านี้เห็นว่า
แรงจูงใจที่เป็นรูปแบบของการจัดสวัสดิการขององค์กร ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามของ
สเปกตรัมทางการเมืองตรึงตรา "งานเลี้ยงน้ำชา" การเคลื่อนไหวไม่เห็นการกระตุ้น
การพัฒนาเศรษฐกิจเป็นบทบาทที่เหมาะสมของรัฐบาล แต่
พวกเขามองว่าเงินอุดหนุนเช่นอนุมานในตลาดเสรีที่รัฐบาล
เลือกผู้ชนะและผู้แพ้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การพัฒนาแรงจูงใจที่อธิบายไว้ในบทความนี้เผชิญ
ความต้านทานที่แข็งแกร่งจากทั้งสองด้านของสเปกตรัมทางการเมืองในสหรัฐอเมริกา
ซ้ายสุดโต่ง typified โดย " ยึดวอลล์สตรีท " เคลื่อนไหวเห็น
สิ่งจูงใจที่เป็นรูปแบบของสวัสดิการขององค์กร ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามของ
สเปกตรัมทางการเมือง typified โดย " พรรค " ชาเคลื่อนไหวไม่ได้ดูกระตุ้น
การพัฒนาเศรษฐกิจเป็นบทบาทที่เหมาะสมของรัฐบาล พวกเขาดูค่อนข้าง
อุดหนุน เช่น การอนุมานในฟรีตลาดที่รัฐบาล
เลือกผู้ชนะและผู้แพ้