A noun clause is a dependent clause

A noun clause is a dependent clause that acts as a noun. Noun clauses begin with words such as how, that, what, whatever, when, where, whether, which, whichever, who, whoever, whom, whomever, and why. Noun clauses can act as subjects, direct objects, indirect objects, predicate nominatives, or objects of a preposition.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นามานุประโยคคือ อนุประโยคที่ทำหน้าที่เป็นคำนามขึ้นอยู่กับ ประโยคคำนามที่ขึ้นต้น ด้วยคำเช่นวิธี ที่ สิ่ง สิ่ง เมื่อ ที่ ว่า ที่ ซึ่ง ที่ ใคร ใคร ใครก็ตาม และทำไม ประโยคคำนามสามารถทำหน้าที่เป็นวัตถุ วัตถุตรง ทางอ้อมวัตถุ nominatives เพรดิเคต หรือวัตถุคำวิเศษณ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประโยคคำนามเป็นอนุประโยคที่ทำหน้าที่เป็นคำนาม คำสั่งที่เป็นรูปธรรมเริ่มต้นด้วยคำพูดเช่นวิธีการที่สิ่งที่สิ่งที่เมื่อที่ไม่ว่าจะเป็นซึ่งแล้วแต่จำนวนใดใครผู้ใดใครคนใดคนหนึ่งและทำไม คำสั่งที่เป็นรูปธรรมสามารถทำหน้าที่เป็นอาสาสมัครทางวัตถุวัตถุทางอ้อม nominatives กริยาหรือวัตถุของคำบุพบท

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นามานุประโยคเป็นอนุประโยคที่ทำหน้าที่เป็นคำนาม ประโยคคำนามเริ่มต้นด้วยคำเช่นว่า นั้น อะไร ยังไง เมื่อไหร่ ที่ไหน ไม่ว่าที่ใด ใคร ใคร ใคร ใคร และทำไม ประโยคคำนามเป็นวิชา วัตถุทางตรง ทางอ้อมวัตถุมูลฐาน nominatives หรือวัตถุเป็นบุพบท