The livelihoods approach regards aw

The livelihoods approach regards awareness of the asset status of poor individuals or households as fundamental to an understanding of the options open to them. One of its basic tenets, therefore, is that poverty policy should be concerned with raising the asset status of the poor, or enabling existing assets that are idle or underemployed to
be used productively. The approach looks positively at what is possible rather than
negatively at how desperate things are. As articulated by Moser (1998: p.1) it seeks
“to identify what the poor have rather than what they do not have” and “[to]
strengthen people’s own inventive solutions, rather than substitute for, block or
undermine them”. This means identifying institutions that hamper and block people’s
ability to construct improved livelihoods, whether such institutions are traditional (e.g. customary land tenure), modern (e.g. centralized state rules and regulations), or
in some sense ‘post-modern’ (e.g. recent CBNRM policies and institutions).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนวทางการดำรงชีวิตนับถือตระหนักถึงสถานะของทรัพย์สินของประชาชนที่ยากจนหรือผู้ประกอบการที่เป็นพื้นฐานของความเข้าใจในตัวเลือกที่เปิดให้พวกเขา หนึ่งในหลักการพื้นฐานของมันจึงมีนโยบายแก้ไขปัญหาความยากจนที่ควรจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการยกสถานะของสินทรัพย์ของคนจน, หรือทำให้สินทรัพย์ที่มีอยู่ที่ไม่ได้ใช้งานหรือที่ทำงานไม่เต็มไป
ถูกนำมาใช้มีผลวิธีการที่มีลักษณะเชิงบวกในสิ่งที่เป็นไปได้มากกว่า
เชิงลบที่ว่าสิ่งที่หมดหวังที่จะ เป็นเสียงก้องโมเซอร์ (1998: P.1) จะพยายาม
"เพื่อระบุสิ่งที่ไม่ดีมีมากกว่าสิ่งที่พวกเขาไม่ได้" และ "[ที่]
เสริมสร้างโซลูชั่นที่สร้างสรรค์ของผู้คนของตัวเองมากกว่าที่จะใช้แทนการบล็อกหรือบ่อนทำลาย
พวกเขาว่า " นี้หมายถึงการระบุสถาบันที่ขัดขวางและปิดกั้นผู้คน
ความสามารถในการสร้างวิถีชีวิตที่ดีขึ้นไม่ว่าจะเป็นสถาบันดังกล่าวแบบดั้งเดิม (เช่นการครอบครองที่ดินตามจารีตประเพณี) ทันสมัย​​ (เช่นกฎอำนาจรัฐและกฎระเบียบที่)
หรือในความรู้สึกบางอย่าง 'โพสต์โมเดิร์น' (เช่นนโยบาย cbnrm ล่าสุดและสถาบัน)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วิธีการวิถีชีวิตพิจารณารับรู้สถานะสินทรัพย์ของคนยากจนหรือครัวเรือนเป็นพื้นฐานความเข้าใจเกี่ยวกับตัวเลือกเปิดอยู่ Tenets การพื้นฐาน ดังนั้น คือว่า นโยบายความยากจนควรเกี่ยวข้องกับการเพิ่มสถานะสินทรัพย์ของคนจน หรือสินทรัพย์ที่มีอยู่ที่ไม่ได้ใช้งาน หรือ underemployed เพื่อเปิดใช้งาน
ใช้บันเทิงทั้งนั้น วิธีการดูที่อะไรเป็นบวก rather กว่า
ส่งผลเสียในสิ่งที่หมดหวังว่าจะ พูดชัดแจ้ง โดยโม (1998: p.1) มันหา
"เพื่อระบุสิ่งที่คนจนมีมากกว่าพวกเขาไม่มีอะไร" และ " [กับ]
เสริมของคนประดิษฐ์โซลูชั่น ค่อนข้าง มากกว่าแทน บล็อก หรือ
ทำลายพวกเขา" กล่าว ระบุสถาบันที่ตะกร้าและบล็อกของคน
ความสามารถในการสร้างวิถีชีวิตที่ดีขึ้น ว่าสถาบันดังกล่าวมีอายุแบบดั้งเดิม (ที่ดินจารีตประเพณีเช่นงาน) , โมเดิร์น (รัฐส่วนกลางเช่นกฎและข้อบังคับ), หรือ
ในภาวะ 'หลังสมัยใหม่' (เช่นล่าสุดจัดการนโยบายและสถาบัน)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การดำรงชีวิตที่ขอแสดงความนับถือความตระหนักถึงสถานะของสินทรัพย์ของครอบครัวหรือผู้ใช้บริการแบบเฉพาะรายผู้น่าสงสารเป็นพื้นฐานในการทำความเข้าใจของตัวเลือกต่างๆได้เปิดให้ หนึ่งในยึดหลักแบบเรียบง่ายของพื้นที่จึงมีนโยบายความยากจนจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการยกระดับสถานะสินทรัพย์ของคนจนได้หรือการเปิดใช้สินทรัพย์ที่มีอยู่เดิมที่อยู่ในสถานะว่างหรือจำใจยอม
ซึ่งจะช่วยให้สามารถใช้งานได้อย่างมี ประสิทธิภาพวิธีการที่มีลักษณะในเชิงบวกที่ว่ามีความเป็นไปได้มากกว่า
ซึ่งจะช่วยส่งผลกระทบในทางลบสิ่งที่ได้คิดได้ เป็นข้อต่อโดยครอบครัว Moser คือผู้ดำเนินการ( 1998 p . 1 )มันจะช่วย
"เพื่อระบุสิ่งที่คนจนมีมากกว่าสิ่งที่พวกเขาไม่มี"และ"การ]
เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับโซลูชันสร้างสรรค์ของคนมากกว่าแทนการบล็อคหรือ
ทำลายพวกเขา" ซึ่งหมายความว่าการระบุการกำกับสถาบันการเงินที่ขัดขวางและบล็อก' speople
ความสามารถในการสร้างชีวิตให้ดีขึ้นไม่ว่าจะสถาบันการเงินเช่นว่านั้นเป็นแบบดั้งเดิม(ผู้เช่าที่ดินตามปกติเช่น)ที่ทันสมัย(กฎระเบียบของรัฐแบบรวมศูนย์เช่นและกฎระเบียบ)หรือ
ในความรู้สึก'หลังที่ทันสมัย'(สถาบันการเงินและนโยบาย cbnrm เมื่อไม่นานมานี้เช่น)