We found a significant dose-response relationship between
interruptions and procedural failures and clinical errors
in medication administration at both study hospitals. The
more interruptions nurses received, the greater the number
of errors. Furthermore, we found that, as interruptions
increased within a single drug administration, the greater
the severity of error. The risk of a patient experiencing a
major clinical error doubled in the presence of 4 or more
interruptions .Although interruptions to clinical work have
been hypothesized5,7,10,20-25 as a potential contributor to errors for both physicians and nurses,to our knowledge,this is the first substantial study that has demonstrated a direct association between interruptions and clinical error in hospitals. Flynn et al26 showed that interruptions and distractions during drug dispensing in an ambulatory setting were associated with errors, most frequently incorrectdrug label information (80% of errors). To date, that study has been used as the basis for recommending strategiesto reduce interruptions in clinical environments.27 A particular strength of our study is the consistency of the findings regarding the effect of interruptions on procedural failures and clinical errors at both hospitals. Although these hospitals had different nurse profiles, which affected their baseline rates of procedural failures, the association between interruptions and procedural failures and clinical error rates at each hospital was consistent. This demonstrates that the association between interruptions and error rates was independent of the hospitals’ baseline error rate and adds to the possible generalizability of the findings to other hospitals. There are few observational studies of medication administration errors against which to compare our results.
Where comparative studies are available, our rate of clinical errors is similar. For example, Haw et al,28 in a study of 2 psychiatric wards in the United Kingdom, reported a medication administration error rate of 25.9% of 1423 administrations. This rate is very similar to ours (25.0%). Also,they applied a definition of clinical errors similar to that used in our study. An observational study29 in a surgical ward of a hospital in the United Kingdom reported a clinical error rate of 7% in 1344 administrations but excluded timing errors. Removal of timing errors from our study would have yielded a clinical error rate of 11.9%. A study15 of 3316 administrations across 36 US hospitals reported a clinical error rate of 19%. That study applied fewer error
categories and measured interrater reliability on test cases before data collection but not during the study, which may explain their lower rate. Failure to check a patient’s identification significantly contributed to our high procedural failure rate. However, Franklin et al29 found that nurses checked the identification of patients prior to drug administration in only 17.4% of 1344 administrations, a considerably lower rate than
the 41% observed in our study. A recent review30 identified 21 studies that included measurement of interruptions to nurses’ work, none of which evaluated the association between interruptions and medication errors. These studies focused on counting interruptions, rarely reporting a denominator of total tasks (interrupted and not interrupted). Two studies provide some indication that our high rate of interruptions
(53%) during medication tasks is consistent with other hospital populations. Both found that of all interruptions
to nurses’ work, the highest proportion occurred
during medication tasks: 24% of all interruptions in an
Australian study of 52 nurses31 and 30% in a Swedish study
of 6 nurses.32 An observational study33 of 151 nurses in
the United States found that there was a risk of an interruption
or distraction on each medication round.
The converging evidence of the high rate of interruptions
occurring during medication preparation and administration
adds impetus to the need to develop and implement
strategies to improve communication practices and
to reduce unnecessary interruptions within ward environments.
เราพบว่ามีความสัมพันธ์ที่ปริมาณการตอบสนองอย่างมีนัยสำคัญระหว่าง
การหยุดชะงักและความล้มเหลวในการดำเนินการและข้อผิดพลาดทางคลินิก
ในการบริหารยาในโรงพยาบาลการศึกษาทั้ง
เพิ่มเติมพยาบาลหยุดชะงักได้รับมากขึ้นจำนวน
ของข้อผิดพลาด นอกจากนี้เราพบว่าในขณะที่การหยุดชะงัก
เพิ่มขึ้นภายในการบริหารยาเสพติดเพียงครั้งเดียวที่มากขึ้น
ความรุนแรงของความผิดพลาด ความเสี่ยงของผู้ป่วยพบ
ข้อผิดพลาดทางคลินิกที่สำคัญสองเท่าในการปรากฏตัวของ 4 หรือมากกว่า
การหยุดชะงัก .Although การหยุดชะงักในการทำงานทางคลินิกได้
รับ hypothesized5,7,10,20-25 เป็นผู้สนับสนุนที่มีศักยภาพในข้อผิดพลาดสำหรับทั้งแพทย์และพยาบาลของเรา ความรู้นี้คือการศึกษาที่สำคัญแรกที่ได้แสดงให้เห็นความสัมพันธ์โดยตรงระหว่างการหยุดชะงักและความผิดพลาดทางคลินิกในโรงพยาบาล ฟลินน์เอ al26 แสดงให้เห็นว่าการหยุดชะงักและการรบกวนในระหว่างการจ่ายยาในการตั้งค่าผู้ป่วยนอกที่เกี่ยวข้องกับข้อผิดพลาดบ่อยที่สุด incorrectdrug ข้อมูลฉลาก (80% ของข้อผิดพลาด) ในวันที่การศึกษาที่ได้ถูกนำมาใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการแนะนำ strategiesto ลดการหยุดชะงักใน environments.27 คลินิกความแข็งแกร่งในด้านการศึกษาของเราคือความสอดคล้องของผลการวิจัยเกี่ยวกับผลกระทบของการหยุดชะงักในความล้มเหลวในการดำเนินการและข้อผิดพลาดทางคลินิกในโรงพยาบาลทั้งสองที่ แม้ว่าโรงพยาบาลเหล่านี้มีโปรไฟล์พยาบาลที่แตกต่างกันซึ่งส่งผลต่ออัตราพื้นฐานของพวกเขาจากความล้มเหลวในขั้นตอนการเชื่อมโยงระหว่างการหยุดชะงักและความล้มเหลวในการดำเนินการและอัตราความผิดพลาดทางคลินิกในแต่ละโรงพยาบาลมีความสอดคล้อง นี้แสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างการหยุดชะงักและอัตราความผิดพลาดเป็นอิสระจากอัตราความผิดพลาดของโรงพยาบาลพื้นฐานและเพิ่มความเป็นไปได้ของ generalizability ผลการวิจัยไปยังโรงพยาบาลอื่น ๆ มีไม่กี่ศึกษาเชิงของความผิดพลาดการบริหารยากับที่เพื่อเปรียบเทียบผลของเรา. อยู่
ที่ไหนการศึกษาเปรียบเทียบที่มีอัตราของความผิดพลาดทางคลินิกของเราคือการที่คล้ายกัน ยกตัวอย่างเช่นอ้ำอึ้ง et al, 28 ในการศึกษา 2 หอผู้ป่วยจิตเวชในสหราชอาณาจักรที่รายงานอัตราความผิดพลาดของการบริหารยา 25.9% ของ 1,423 เข็ม อัตรานี้จะคล้ายกับของเรา (25.0%) นอกจากนี้พวกเขาใช้ความหมายของข้อผิดพลาดทางคลินิกแบบเดียวกับที่ใช้ในการศึกษาของเรา study29 สังเกตการณ์ในหอผู้ป่วยศัลยกรรมของโรงพยาบาลในสหราชอาณาจักรรายงานอัตราความผิดพลาดทางคลินิกของ 7% ใน 1344 แต่ได้รับการยกเว้นการบริหารข้อผิดพลาดของการกำหนดเวลา การกำจัดข้อผิดพลาดจากระยะเวลาการศึกษาของเราจะได้ให้ผลอัตราการผิดพลาดทางคลินิกของ 11.9% study15 ของ 3316 การบริหารโรงพยาบาลทั่ว 36 สหรัฐรายงานอัตราความผิดพลาดทางคลินิกของ 19% การศึกษาที่นำมาประยุกต์ใช้ข้อผิดพลาดน้อย
ประเภทและวัดความน่าเชื่อถือ interrater กรณีทดสอบก่อนที่จะเก็บรวบรวมข้อมูล แต่ไม่ในระหว่างการศึกษาซึ่งอาจอธิบายได้ว่าอัตราที่ต่ำกว่าของพวกเขา ความล้มเหลวในการตรวจสอบบัตรประจำตัวของผู้ป่วยมีส่วนสำคัญต่ออัตราความล้มเหลวในการดำเนินการสูงของเรา แต่แฟรงคลิน et al29 พบว่าพยาบาลตรวจสอบบัตรประจำตัวของผู้ป่วยก่อนที่จะมีการบริหารจัดการยาเสพติดในเวลาเพียง 17.4% ของ 1,344 เข็มอัตราที่ต่ำกว่ามากกว่า
41% ตั้งข้อสังเกตในการศึกษาของเรา review30 ล่าสุดระบุ 21 การศึกษารวมถึงการวัดมูลค่าของการหยุดชะงักในการทำงานของพยาบาลไม่มีใครที่ได้รับการประเมินความสัมพันธ์ระหว่างการหยุดชะงักและข้อผิดพลาดยา การศึกษาเหล่านี้มุ่งเน้นไปที่การหยุดชะงักนับไม่ค่อยรายงานส่วนของงานทั้งหมด (ขัดจังหวะและไม่ถูกขัดจังหวะ) สองการศึกษาให้บ่งชี้ว่าอัตราสูงของเราหยุดชะงัก
(53%) ในช่วงงานยามีความสอดคล้องกับประชากรที่โรงพยาบาลอื่น ๆ ทั้งสองพบว่าการหยุดชะงักทั้งหมด
ในการทำงานของพยาบาลในสัดส่วนที่สูงที่สุดที่เกิดขึ้น
ในช่วงงานยา: 24% ของการหยุดชะงักทั้งหมดใน
การศึกษาของออสเตรเลีย 52 nurses31 และ 30% ในการศึกษาสวีเดน
6 nurses.32 study33 สังเกตการณ์ 151 พยาบาลใน
ประเทศสหรัฐอเมริกาพบว่ามีความเสี่ยงของการหยุดชะงัก
หรือสิ่งที่ทำให้ไขว้เขวในแต่ละรอบการใช้ยา.
หลักฐานที่บรรจบของอัตราที่สูงของการหยุดชะงัก
ที่เกิดขึ้นในระหว่างการเตรียมยาและการบริหาร
เพิ่มแรงผลักดันให้ความต้องการในการพัฒนาและดำเนิน
กลยุทธ์ในการปรับปรุงการปฏิบัติในการสื่อสารและ
การ ลดการหยุดชะงักที่ไม่จำเป็นภายในสภาพแวดล้อมวอร์ด
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)