INTRODUCTIONGreen bell peppers have

INTRODUCTION
Green bell peppers have both nutritional and commercial
importance because it is a consumption favorite
that is high in vitamin content. However, they are liable
to spoilage during preservation because food-borne
pathogens are flourishing. After detachment from the
plant, green peppers commonly encountered postharvest
problems, such as strong physiological activities, rapid
loss of nutritive components, and fast physical or physiological
decay. Therefore, maintaining freshness of
green bell peppers has been a challenge in the fresh
produce industry (Xie et al. 2004).
Chlorine dioxide (CIO,) is recognized as an effective
preservative and a sanitizing agent for foods (Andrews
et al. 2002; Du et al. 2003). Aqueous C10, as an antimicrobial
to wash fruits and vegetables, has been approved
by the Food and Drug Administration (FDA),
USA, at a residue level of 3 mg L-l. The stabilized C10,
products, which are used in keeping fruits and vegetables
fresh and in fish processing, have been ranked
as food additives in China (GB-2760). The use of gaseous
C10, in controlling food-borne pathogens, such asE. coli 0157:H7 and Listeria monocytogenes, in produce
has been reported (Linton et al. 2005). C10, gas
possesses remarkable effectiveness in keeping fruits
and vegetables fresh (Ma and Liu 1998). However,
information with regard to the effects of C10, gas as a
preservative on postharvest physiology and preservation
quality of produce is still limited. MDA is often
used to evaluate the extent of injury to the membrane
system of vegetable cells because it is one of the most
important products of membrane lipid peroxidation during
vegetable senescence. Therefore, the level of MDA
can be used as an index to evaluate the vegetable senescence
(Yan et al. 2004).
In this article, green peppers were selected as a
model to evaluate the effects of C10, gas on their physiology
and quality, including rotting rate, respiration rate,
weight loss, chlorophyll and MDA contents, and
changes in vitamin C, titratable acidity, and total soluble
solid.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนะนำพริกเขียวมีคุณค่าทางโภชนาการ และทางการค้าความสำคัญเนื่องจากมีปริมาณการใช้รายการโปรดที่มีสูงในวิตามินเนื้อหา อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะรับผิดชอบการเน่าเสียในระหว่างการเก็บรักษาเนื่องจากแบกรับอาหารโรคจะเฟื่องฟู หลังจากปลดจากการโรงงาน พริกเขียวมักพบหลังปัญหา เช่นแรงสรีรวิทยากิจกรรม อย่างรวดเร็วขาดทุนวิจัยส่วน ประกอบ และรวดเร็วจริง หรือสรีรวิทยาผุ ดังนั้น การรักษาพยาบาลพริกสีเขียวได้รับความท้าทายในสดผลิตอุตสาหกรรม (เจีย et al. 2004)คลอรีนไดออกไซด์ (CIO,) เป็นที่รู้จักเป็นมีประสิทธิภาพpreservative และแทน sanitizing สำหรับอาหาร (แอนดรูวส์ร้อยเอ็ด al. 2002 ดู et al. 2003) อควี C10 เป็นการยับยั้งจุลินทรีย์ล้างผัก ผลไม้และได้รับอนุมัติอาหารและยา (FDA),สหรัฐอเมริกา ในระดับสารตกค้างของ mg 3 L-l C10 เสถียรผลิตภัณฑ์ ซึ่งใช้ในการเก็บรักษาผลไม้และผักสด และแปร รูปปลา ได้รับการจัดอันดับเป็นวัตถุเจือปนอาหารในจีน (GB-2760) ใช้เป็นต้นC10 ในการควบคุมอาหารโดยเชื่อว่าโรค asE เช่น coli 0157:H7 และออลิ monocytogenes ในการผลิตได้รับรายงาน (Linton et al. 2005) C10 แก๊สมีประสิทธิภาพโดดเด่นในการเก็บผลไม้และผักสด (Ma และ 1998 หลิว) อย่างไรก็ตามข้อมูลเกี่ยวกับผลกระทบของ C10 ก๊าซเป็นการpreservative สรีรวิทยาหลังการเก็บเกี่ยวและเก็บรักษาคุณภาพของการผลิตจะยังคงจำกัด MDA คือใช้ในการประเมินขอบเขตของเยื่อบาดเจ็บระบบของพืชเซลล์เนื่องจากเป็นหนึ่งในสุดผลิตภัณฑ์ที่สำคัญของเมมเบรนไขมัน peroxidation ในระหว่างsenescence ผัก ดังนั้น ระดับ MDAสามารถใช้เป็นดัชนีประเมิน senescence ผัก(Yan et al. 2004)ในบทความนี้ เลือกพริกสีเขียวเป็นการแบบจำลองการประเมินผลกระทบของ C10 แก๊สในสรีรวิทยาของพวกเขาและ คุณภาพ รวมหึ่งอัตรา อัตราการหายใจน้ำหนักขาดทุน คลอโรฟิลล์ และ MDA เนื้อหา และการเปลี่ยนแปลงในวิตามินซี ว่า titratable และทั้งหมดที่ละลายน้ำได้แข็ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำ
พริกเขียวระฆังมีคุณค่าทางโภชนาการและการค้าทั้งสอง
มีความสำคัญเพราะมันเป็นที่ชื่นชอบการบริโภค
ที่สูงในปริมาณวิตามิน อย่างไรก็ตามพวกเขามีแนวโน้ม
ที่จะเน่าเสียในระหว่างการเก็บรักษาเพราะอาหารเป็นพาหะ
เชื้อโรคมีความเจริญรุ่งเรือง หลังจากที่ออกจาก
โรงงาน, พริกเขียวทั่วไปหลังการเก็บเกี่ยวพบ
ปัญหาเช่นกิจกรรมที่แข็งแกร่งทางสรีรวิทยาอย่างรวดเร็ว
การสูญเสียของส่วนประกอบทางโภชนาการและรวดเร็วทางร่างกายหรือทางสรีรวิทยา
การสลายตัว ดังนั้นการรักษาความสดของ
พริกหวานสีเขียวได้รับความท้าทายในความสดใหม่
ของอุตสาหกรรมการผลิต (Xie et al, 2004.)
คลอรีนไดออกไซด์ (CIO) ได้รับการยอมรับในฐานะที่เป็นที่มีประสิทธิภาพ
สารกันบูดและสารฆ่าเชื้อสำหรับอาหาร (แอนดรู
et al, 2002. Du et al. 2003) น้ำ C10 เป็นยาปฏิชีวนะ
ในการล้างผักและผลไม้ได้รับการอนุมัติ
จากองค์การอาหารและยา (FDA)
สหรัฐอเมริกาในระดับสารตกค้างจาก 3 มิลลิกรัม Ll เสถียรภาพ C10,
ผลิตภัณฑ์ซึ่งถูกนำมาใช้ในการรักษาผลไม้และผัก
สดและปลาในการประมวลผลได้รับการจัดอันดับ
เป็นวัตถุเจือปนอาหารในประเทศจีน (GB-2760) การใช้ก๊าซ
C10, ในการควบคุมเชื้อก่อโรคอาหารเป็นพิษเช่น ASE coli 0157: H7 และ Listeria monocytogenes, ในการผลิต
ได้รับการรายงาน (. ลินตันและคณะ 2005) C10 ก๊าซ
มีประสิทธิภาพที่โดดเด่นในการรักษาผลไม้
และผักสด (Ma และหลิว 1998) อย่างไรก็ตาม
ข้อมูลเกี่ยวกับผลกระทบของ C10 ก๊าซที่มี
สารกันบูดในสรีรวิทยาหลังการเก็บเกี่ยวและการเก็บรักษา
คุณภาพของผลผลิตที่ยังมีข้อ จำกัด ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมักจะ
ใช้ในการประเมินขอบเขตของการบาดเจ็บต่อเยื่อ
ระบบของเซลล์พืชเพราะมันเป็นหนึ่งในที่สุด
ผลิตภัณฑ์ที่สำคัญของเยื่อหุ้มเซลล์ lipid peroxidation ในช่วง
ชราภาพผัก ดังนั้นระดับของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
สามารถใช้เป็นดัชนีในการประเมินการเสื่อมสภาพของพืช
(Yan et al. 2004)
ในบทความนี้พริกเขียวได้รับเลือกเป็น
รูปแบบการประเมินผลกระทบของการ C10 ก๊าซสรีรวิทยาของพวกเขา
และคุณภาพ รวมทั้งอัตราการเน่าเปื่อย, อัตราการหายใจ,
การสูญเสียน้ำหนัก, คลอโรฟิลและเนื้อหาภาคตะวันออกเฉียงเหนือและ
การเปลี่ยนแปลงในวิตามินซีกรดและทั้งหมดที่ละลายน้ำได้
ที่มั่นคง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทนำ
พริกระฆังสีเขียวมีทั้งคุณค่าทางโภชนาการและพาณิชย์
ความสำคัญเพราะมันคือการบริโภคที่ชื่นชอบ
ที่สูงในวิตามินเนื้อหา อย่างไรก็ตาม , พวกเขาจะรับผิดชอบในการดูแลรักษา เพราะอาหารเน่าเสีย

แต่เชื้อโรคจะเฟื่องฟู หลังจากปลดจาก
ปลูกพริกหยวกสีเขียว มักพบปัญหา เช่น กิจกรรมทางสรีรวิทยาหลังการเก็บเกี่ยว

แข็งแรงอย่างรวดเร็วการสูญเสียของส่วนประกอบทางโภชนาการ และรวดเร็ว ทางกายภาพ หรือทางสรีรวิทยา
ผุ ดังนั้น การรักษาความสดของ
พริกระฆังสีเขียวได้รับความท้าทายในอุตสาหกรรมผลิตสด
( เซี่ย et al . 2004 ) .
คลอรีนไดออกไซด์ ( CIO ) เป็นที่รู้จักในฐานะที่มีสารกันบูดและสารฆ่าเชื้อ

อาหาร ( แอนดรู et al . 2002 ; du et al . 2003 ) น้ำล้างเป็นจุลชีพ
ล้างผักและผลไม้ได้รับการอนุมัติ
โดยองค์การอาหารและยา ( FDA ) ,
สหรัฐอเมริกา ที่กากระดับ 3 มิลลิกรัม สามารถล้าง
l-l. , ผลิตภัณฑ์ ซึ่งใช้ในการเก็บรักษาผักและผลไม้สดและแปรรูป

ปลาได้รับการจัดเป็นวัตถุเจือปนอาหารในประเทศจีน ( gb-2760 ) ใช้ล้างแก๊ส
, ในการควบคุมจุลินทรีย์ก่อโรคในอาหารเช่น ASE และ Escherichia coli O157 : H7
วงแหวนแวนอัลเลนในผลิตได้รับรายงาน ( ลินตัน et al . 2005 ) การล้าง น้ำมันมีคุณสมบัติที่โดดเด่นในการรักษาประสิทธิภาพ

ผลไม้และผักสด ( MA และหลิว 1998 ) อย่างไรก็ตาม
ข้อมูลเกี่ยวกับผลของการล้าง , ก๊าซเป็น
สารกันบูดในสรีรวิทยาหลังการเก็บเกี่ยว และคุณภาพการรักษา
ผลิตก็มีจำกัด น้ำตาลมักจะ
ใช้ประเมินขอบเขตของการบาดเจ็บเยื่อ
ระบบเซลล์ของผัก เพราะมันเป็นหนึ่งในที่สำคัญที่สุด

ผลิตภัณฑ์ของ lipid peroxidation เยื่อในระหว่างการผัก ดังนั้น ระดับ MDA
สามารถใช้เป็นดัชนีประเมินผักชราภาพ
( ยัน et al . 2004 ) .
ในบทความนี้ พริกที่ถูกเลือกเป็น
โมเดล เพื่อศึกษาผลของการล้าง , ก๊าซบน
สรีรวิทยาและคุณภาพของพวกเขา รวมถึงอัตราการเน่าเปื่อย ,อัตราการหายใจ
ลดน้ำหนัก , คลอโรฟิลล์ และน้ำตาลเนื้อหาและ
เปลี่ยนแปลงวิตามินซี ปริมาณกรดที่ไทเทรตได้ ปริมาณของแข็งที่ละลายน้ำได้ทั้งหมด
.