- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
Life Before the PresidencyBarack Hu
Life Before the Presidency
Barack Hussein Obama II was born on August 4, 1961, in Hawaii. His parents, who met as students at the University of Hawaii, were Ann Dunham, a white American from Kansas, and Barack Obama, Sr., a black Kenyan studying in the United States. Obama's father left the family when Obama was two and, after further studies at Harvard University, returned to Kenya, where he died in an automobile accident nineteen years later. After his parents divorced, Obama's mother married another foreign student at the University of Hawaii, Lolo Soetoro of Indonesia. From age six through ten, Obama lived with his mother and stepfather in Indonesia, where he attended Catholic and Muslim schools. "I was raised as an Indonesian child and a Hawaiian child and as a black child and as a white child," Obama later recalled. "And so what I benefited from is a multiplicity of cultures that all fed me."
Concerned for his education, Obama's mother sent him back to Hawaii to live with her parents, Stanley and Madelyn Dunham, and to attend Hawaii's prestigious Punahou School from fifth grade through graduation from high school. While Obama was in school, she divorced Soetoro, returned to Hawaii to study cultural anthropology at the university, and then went back to Indonesia to do field research. Living with his grandparents, Obama was a good but not outstanding student at Punahou, played varsity basketball and, as he later admitted, "dabbled in drugs and alcohol," including marijuana and cocaine. As for religion, Obama later wrote, because his parents and grandparents were nonbelievers, "I was not raised in a religious household."
Obama's mother, who "to the end of her life [in 1995] would proudly proclaim herself an unreconstructed liberal," deeply admired the civil rights movement of the 1950s and 1960s and taught her son, he later wrote, that "To be black was to be the beneficiary of a great inheritance, a special destiny, glorious burdens that only we were strong enough to bear." But, as culturally diverse as Hawaii was, its African American population was miniscule. With no father or other family members to serve as role models (his relationship with his white grandfather was difficult), Obama later reflected, "I was trying to raise myself to be a black man in America, and beyond the given of my appearance, no one around me seemed to know exactly what that meant."
Obama left Hawaii for college, enrolling first at Occidental College in Los Angeles for his freshman and sophomore years, and then at Columbia University in New York City. He read deeply and widely about political and international affairs, graduating from Columbia with a political science major in 1983. After spending an additional year in New York as a researcher with Business International Group, a global business consulting firm, Obama accepted an offer to work as a community organizer in Chicago's largely poor and black South Side. As biographer David Mendell notes in his 2007 book Obama: From Promise to Power, the job gave Obama "his first deep immersion into the African American community he had longed to both understand and belong to."
Obama's main assignment as an organizer was to launch the church-funded Developing Communities Project and, in particular, to organize residents of Altgeld Gardens to pressure Chicago's city hall to improve conditions in the poorly maintained public housing project. His efforts met with some success, but he concluded that, faced with a complex city bureaucracy, "I just can't get things done here without a law degree." In 1988, Obama enrolled at Harvard Law School, where he excelled as a student, graduating magna cum laude and winning election as president of the prestigious Harvard Law Review for the academic year 1990-1991. Although Obama was a liberal, he won the election by persuading the journal's outnumbered conservative staffers that he would treat their views fairly, which he is widely acknowledged to have done. As the first African American president in the long history of the law review, Obama drew widespread media attention and a contract from Random House to write a book about race relations. The book, Dreams from My Father: A Story of Race and Inheritance (1995), turned out to be mostly a personal memoir, focusing in particular on his struggle to come to terms with his identity as a black man raised by whites in the absence of his African father.
During a summer internship at Chicago's Sidley and Austin law firm after his first year at Harvard, Obama met Michelle Robinson, a South Side native and Princeton University and Harvard Law School graduate who supervised his work at the firm. He wooed her ardently and, after a four-year courtship, they married in 1992. The Obamas settled in Chicago's racially integrated, middle-class Hyde Park neighborhood, where their first daughter, Malia Ann, was born in 1998 and their second daughter, Natasha (called Sasha), was born in 2001.
After directing Illinois Project Vote, a voter registration drive aimed at increasing black turnout in the 1992 election, Obama accepted positions as an attorney with the civil rights law firm of Miner, Barnhill and Galland and as a lecturer at the University of Chicago Law School. He launched his first campaign for political office in 1996 after his district's state senator, Alice Palmer, decided to run for Congress. With Palmer's support, Obama announced his candidacy to replace her in the Illinois legislature. When Palmer's congressional campaign faltered, she decided to run for reelection instead. But Obama refused to withdraw from the race, successfully challenged the validity of Palmer's voter petitions, and was easily elected after her name was kept off the ballot.
Obama's time in the legislature initially was frustrating. Republicans controlled the state senate, and many of his black Democratic colleagues resented the hardball tactics he had employed against Palmer. But he adapted, developing cordial personal relations with legislators of both parties and cultivating Senate Democratic leader Emil Jones, Jr., another African American senator from Chicago, as a mentor. Obama was able to get campaign finance reform and crime legislation enacted even when his party was in the minority, and after 2002, when the Democrats won control of the Senate, he became a leading legislator on a wide range of issues, passing nearly 300 bills aimed at helping children, old people, labor unions, and the poor.
Obama's one serious misstep during his early political career (he later called it "an ill-considered race" in which he got "spanked" by the voters) was a 2000 Democratic primary challenge to U.S. Representative Bobby Rush. Rush is a former Illinois Black Panther leader who subsequently entered mainstream politics as a Chicago alderman and was elected to Congress from the South Side's first congressional district in 1992. Obama was not nearly as well known as the popular Rush, and the combination of his unusual upbringing and his association with predominantly white elite universities such as Columbia, Harvard, and Chicago aroused doubts about his authenticity as a black man among the district's overwhelmingly African American voters. Obama suffered what he labeled "a drubbing," losing to Rush by a 30 percentage point margin.
Returning to the state senate, Obama began eyeing a 2004 race for the U.S. Senate seat held by Peter Fitzgerald, an unpopular first-term Republican who decided not to run for reelection. In October 2002, as Congress was considering a resolution authorizing President George W. Bush to launch a war to depose the Iraqi dictator Saddam Hussein, Obama spoke at an antiwar rally in Chicago. "I don't oppose all wars," he declared. "What I am opposed to is a dumb war. What I am opposed to is a rash war." By speaking out against Bush's war policies, Obama set himself apart from the other leading candidates for the Democratic Senate nomination, as well as from most Senate Democrats with presidential ambitions, including Hillary Rodham Clinton of New York, John Kerry of Massachusetts, and John Edwards of North Carolina. Obama's initially unpopular antiwar stance eventually worked to his political advantage as the war became increasingly unpopular with the passage of time.
Advised by political consultant David Axelrod, who had a strong record of helping black candidates win in majority-white constituencies, Obama assembled a coalition of African Americans and white liberals to win the Democratic Senate primary with 53 percent of the vote, more than all five of his opponents combined. He then moved toward the political center to wage his general election campaign against Republican nominee Jack Ryan, an attractive candidate who, after making hundreds of millions of dollars as an investor, had left the business world to teach in an inner-city Chicago school. But Ryan was forced to drop out of the race when scandalous details about his divorce were made public, and Obama coasted to an easy victory against Ryan's replacement on the ballot, black conservative Republican Alan Keyes. Obama won by the largest margin in the history of Senate elections in Illinois, 70 percent to 27 percent.
In addition to his election, the other highlight of 2004 for Obama was his wildly successful keynote address at the Democratic National Convention. "There's not a liberal America and a conservative America," he declared. "There's a United States of America. There's not a black America and white America and Latino America and Asian America. There's a United States of America." Obama encapsulated his speech's themes of optimism and unity with the phrase, "the audacity of hope," which he borrowed from Reverend Jeremiah Wright. Wright was the pastor of Chicago's Trinity United Church of Christ, a large and influential black congregation where Obama was baptized when he became a Christian in 1988. Obama also used the phrase as the title of his second book, Th
Barack Hussein Obama II was born on August 4, 1961, in Hawaii. His parents, who met as students at the University of Hawaii, were Ann Dunham, a white American from Kansas, and Barack Obama, Sr., a black Kenyan studying in the United States. Obama's father left the family when Obama was two and, after further studies at Harvard University, returned to Kenya, where he died in an automobile accident nineteen years later. After his parents divorced, Obama's mother married another foreign student at the University of Hawaii, Lolo Soetoro of Indonesia. From age six through ten, Obama lived with his mother and stepfather in Indonesia, where he attended Catholic and Muslim schools. "I was raised as an Indonesian child and a Hawaiian child and as a black child and as a white child," Obama later recalled. "And so what I benefited from is a multiplicity of cultures that all fed me."
Concerned for his education, Obama's mother sent him back to Hawaii to live with her parents, Stanley and Madelyn Dunham, and to attend Hawaii's prestigious Punahou School from fifth grade through graduation from high school. While Obama was in school, she divorced Soetoro, returned to Hawaii to study cultural anthropology at the university, and then went back to Indonesia to do field research. Living with his grandparents, Obama was a good but not outstanding student at Punahou, played varsity basketball and, as he later admitted, "dabbled in drugs and alcohol," including marijuana and cocaine. As for religion, Obama later wrote, because his parents and grandparents were nonbelievers, "I was not raised in a religious household."
Obama's mother, who "to the end of her life [in 1995] would proudly proclaim herself an unreconstructed liberal," deeply admired the civil rights movement of the 1950s and 1960s and taught her son, he later wrote, that "To be black was to be the beneficiary of a great inheritance, a special destiny, glorious burdens that only we were strong enough to bear." But, as culturally diverse as Hawaii was, its African American population was miniscule. With no father or other family members to serve as role models (his relationship with his white grandfather was difficult), Obama later reflected, "I was trying to raise myself to be a black man in America, and beyond the given of my appearance, no one around me seemed to know exactly what that meant."
Obama left Hawaii for college, enrolling first at Occidental College in Los Angeles for his freshman and sophomore years, and then at Columbia University in New York City. He read deeply and widely about political and international affairs, graduating from Columbia with a political science major in 1983. After spending an additional year in New York as a researcher with Business International Group, a global business consulting firm, Obama accepted an offer to work as a community organizer in Chicago's largely poor and black South Side. As biographer David Mendell notes in his 2007 book Obama: From Promise to Power, the job gave Obama "his first deep immersion into the African American community he had longed to both understand and belong to."
Obama's main assignment as an organizer was to launch the church-funded Developing Communities Project and, in particular, to organize residents of Altgeld Gardens to pressure Chicago's city hall to improve conditions in the poorly maintained public housing project. His efforts met with some success, but he concluded that, faced with a complex city bureaucracy, "I just can't get things done here without a law degree." In 1988, Obama enrolled at Harvard Law School, where he excelled as a student, graduating magna cum laude and winning election as president of the prestigious Harvard Law Review for the academic year 1990-1991. Although Obama was a liberal, he won the election by persuading the journal's outnumbered conservative staffers that he would treat their views fairly, which he is widely acknowledged to have done. As the first African American president in the long history of the law review, Obama drew widespread media attention and a contract from Random House to write a book about race relations. The book, Dreams from My Father: A Story of Race and Inheritance (1995), turned out to be mostly a personal memoir, focusing in particular on his struggle to come to terms with his identity as a black man raised by whites in the absence of his African father.
During a summer internship at Chicago's Sidley and Austin law firm after his first year at Harvard, Obama met Michelle Robinson, a South Side native and Princeton University and Harvard Law School graduate who supervised his work at the firm. He wooed her ardently and, after a four-year courtship, they married in 1992. The Obamas settled in Chicago's racially integrated, middle-class Hyde Park neighborhood, where their first daughter, Malia Ann, was born in 1998 and their second daughter, Natasha (called Sasha), was born in 2001.
After directing Illinois Project Vote, a voter registration drive aimed at increasing black turnout in the 1992 election, Obama accepted positions as an attorney with the civil rights law firm of Miner, Barnhill and Galland and as a lecturer at the University of Chicago Law School. He launched his first campaign for political office in 1996 after his district's state senator, Alice Palmer, decided to run for Congress. With Palmer's support, Obama announced his candidacy to replace her in the Illinois legislature. When Palmer's congressional campaign faltered, she decided to run for reelection instead. But Obama refused to withdraw from the race, successfully challenged the validity of Palmer's voter petitions, and was easily elected after her name was kept off the ballot.
Obama's time in the legislature initially was frustrating. Republicans controlled the state senate, and many of his black Democratic colleagues resented the hardball tactics he had employed against Palmer. But he adapted, developing cordial personal relations with legislators of both parties and cultivating Senate Democratic leader Emil Jones, Jr., another African American senator from Chicago, as a mentor. Obama was able to get campaign finance reform and crime legislation enacted even when his party was in the minority, and after 2002, when the Democrats won control of the Senate, he became a leading legislator on a wide range of issues, passing nearly 300 bills aimed at helping children, old people, labor unions, and the poor.
Obama's one serious misstep during his early political career (he later called it "an ill-considered race" in which he got "spanked" by the voters) was a 2000 Democratic primary challenge to U.S. Representative Bobby Rush. Rush is a former Illinois Black Panther leader who subsequently entered mainstream politics as a Chicago alderman and was elected to Congress from the South Side's first congressional district in 1992. Obama was not nearly as well known as the popular Rush, and the combination of his unusual upbringing and his association with predominantly white elite universities such as Columbia, Harvard, and Chicago aroused doubts about his authenticity as a black man among the district's overwhelmingly African American voters. Obama suffered what he labeled "a drubbing," losing to Rush by a 30 percentage point margin.
Returning to the state senate, Obama began eyeing a 2004 race for the U.S. Senate seat held by Peter Fitzgerald, an unpopular first-term Republican who decided not to run for reelection. In October 2002, as Congress was considering a resolution authorizing President George W. Bush to launch a war to depose the Iraqi dictator Saddam Hussein, Obama spoke at an antiwar rally in Chicago. "I don't oppose all wars," he declared. "What I am opposed to is a dumb war. What I am opposed to is a rash war." By speaking out against Bush's war policies, Obama set himself apart from the other leading candidates for the Democratic Senate nomination, as well as from most Senate Democrats with presidential ambitions, including Hillary Rodham Clinton of New York, John Kerry of Massachusetts, and John Edwards of North Carolina. Obama's initially unpopular antiwar stance eventually worked to his political advantage as the war became increasingly unpopular with the passage of time.
Advised by political consultant David Axelrod, who had a strong record of helping black candidates win in majority-white constituencies, Obama assembled a coalition of African Americans and white liberals to win the Democratic Senate primary with 53 percent of the vote, more than all five of his opponents combined. He then moved toward the political center to wage his general election campaign against Republican nominee Jack Ryan, an attractive candidate who, after making hundreds of millions of dollars as an investor, had left the business world to teach in an inner-city Chicago school. But Ryan was forced to drop out of the race when scandalous details about his divorce were made public, and Obama coasted to an easy victory against Ryan's replacement on the ballot, black conservative Republican Alan Keyes. Obama won by the largest margin in the history of Senate elections in Illinois, 70 percent to 27 percent.
In addition to his election, the other highlight of 2004 for Obama was his wildly successful keynote address at the Democratic National Convention. "There's not a liberal America and a conservative America," he declared. "There's a United States of America. There's not a black America and white America and Latino America and Asian America. There's a United States of America." Obama encapsulated his speech's themes of optimism and unity with the phrase, "the audacity of hope," which he borrowed from Reverend Jeremiah Wright. Wright was the pastor of Chicago's Trinity United Church of Christ, a large and influential black congregation where Obama was baptized when he became a Christian in 1988. Obama also used the phrase as the title of his second book, Th
0/5000
ชีวิตก่อนประธานาธิบดีBarack Hussein Obama II เกิดบน 4 สิงหาคม 1961 ในฮาวาย พ่อแม่ ผู้พบเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาวาย คำ Ann Dunham อเมริกันสีขาวจากแคนซัส Barack Obama, Sr. ตัวดำเคนยาศึกษาในสหรัฐอเมริกา พ่อของ Obama ทิ้งครอบครัว เมื่อ Obama ถูก 2 หลังจากศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ส่งกลับไปยังเคนยา ที่เขาตายในอุบัติเหตุรถยนต์ทส่วนปีต่อมา หลังจากที่พ่อแม่ของเขาหย่าแล้ว แม่ของ Obama แต่งงานนักเรียนต่างชาติอื่นที่มหาวิทยาลัยฮาวาย โลโล Soetoro ของอินโดนีเซีย จากอายุหกถึงสิบ Obama อาศัยอยู่กับแม่และพ่อในอินโดนีเซีย ที่เขาเข้าร่วมโรงเรียนคาทอลิกและมุสลิมของเขา "ฉันขึ้น เป็นเด็กอินโดนีเซียและฮาวายเด็ก และ เป็นเด็กดำ และ เป็นเด็กสีขาว Obama ต่อมายกเลิก "และดังนั้นฉันได้รับประโยชน์จาก มากมายหลายหลากวัฒนธรรมที่ทั้งหมดเลี้ยงฉัน"เกี่ยวข้องในการศึกษาของเขา แม่ของ Obama ส่งเขากลับไปฮาวาย เพื่ออยู่กับพ่อแม่ สแตนลีย์และ Madelyn Dunham และเข้าโรงเรียน Punahou เกียรติฮาวายจากห้าเกรดผ่านจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม ขณะ Obama ในโรงเรียน เธอหย่าแล้ว Soetoro กลับไปฮาวายเพื่อศึกษามานุษยวิทยาวัฒนธรรมที่มหาวิทยาลัย แล้ว ก็กลับไปอินโดนีเซียกับเขตข้อมูลวิจัย อาศัยอยู่กับปู่ย่าตายายของเขา Obama ถูกดี แต่ไม่โดดเด่นนัก ใน Punahou เล่นบาสเกตบอล varsity และ เขาภายหลังยอม รับ "เปียกในยาเสพติดและแอลกอฮอล์ รวมทั้งกัญชาและโคเคน สำหรับศาสนา Obama ภายหลังเขียน เนื่องจากพ่อแม่และปู่ย่าตายายของเขาถูก nonbelievers "ฉันไม่ขึ้นในครัวเรือนศาสนา"ของ Obama แม่ ซึ่ง "การสิ้นสุดของชีวิต [1995] จะภูมิใจประกาศตัวเองเป็นเสรี unreconstructed ลึกชื่นชมการเคลื่อนย้ายพลเรือน rights มินิและ 1960s และสอนลูกชายของเธอ เขาภายหลัง เขียน ว่า "จะเป็นสีดำที่จะ เป็นประโยชน์ของการสืบทอดดี ชะตากรรมพิเศษ รุ่งโรจน์ burdens ที่เดียวเราไม่แข็งแรงพอจะทน " แต่ เป็นวัฒนธรรมหลากหลายเป็นฮาวาย ประชากรชาวอเมริกันแอฟริกัน miniscule ไม่มีพ่อหรือสมาชิกในครอบครัวเพื่อเป็นแบบจำลองบทบาท (ความสัมพันธ์ของเขากับตาขาวของเขาถูกยาก), Obama ที่ปรากฏในภายหลัง, "ผมพยายามยกตัวเองเป็นคนดำ ในอเมริกา และนอกเหนือจากการกำหนดลักษณะที่ปรากฏของฉัน ไม่มีใครรอบตัวดูเหมือนจะรู้ว่าที่หมายถึง"Obama ซ้ายฮาวายสำหรับวิทยาลัย ลงทะเบียนครั้งแรก ที่ วิทยาลัยอ็อคซิเดนทัลในลอสแองเจลิสปีเขาวิชาฯ และ sophomore แล้ว ที่ มหาวิทยาลัยโคลัมเบียในนิวยอร์ก อ่านอย่างกว้างขวาง และลึกซึ้งเกี่ยวกับการเมือง และวิเทศสัมพันธ์ จบการศึกษาจากโคลัมเบียกับรัฐศาสตร์สำคัญใน 1983 หลังจากการใช้จ่ายปีเพิ่มเติมในนิวยอร์กเป็นนักวิจัยกับ กลุ่มธุรกิจระหว่างประเทศ บริษัทให้คำปรึกษาธุรกิจ Obama ยอมรับข้อเสนอการทำงานเป็นการจัดระเบียบชุมชนของชิคาโกส่วนใหญ่ยากจน และดำด้านใต้ เป็นชีวประวัติ David Mendell บันทึกในปี 2007 เขาจอง Obama: จากสัญญาการไฟฟ้า งานให้ Obama "พระองค์แรกลึกแช่ในชุมชนอเมริกันแอฟริกันเขาก็ปรารถนาที่จะเข้าใจ และอยู่"กำหนดหลักของ Obama เป็นการจัดงานคือการ เปิดใช้การสนับสนุนคริสตจักรพัฒนาชุมชนโครงการ และ โดยเฉพาะ จัดระเบียบชาวสวน Altgeld กดดัน ศาลาว่าการเมืองของชิคาโกเพื่อปรับปรุงเงื่อนไขในการงานรักษาโครงการเคหะการ ความพยายามของเขาได้พบกับความสำเร็จบางอย่าง แต่เขาสรุปว่า ประสบกับข้าราชการการเมืองที่ซับซ้อน "ฉันไม่ได้ทำที่นี่ไม่ มีตัวกฎหมายสิ่งนั้น" ในปี 1988, Obama ลงทะเบียนที่โรงเรียนกฎหมายของฮาร์วาร์ด ที่เขานนท์เป็นนักเรียน จบ magna cum laude และชนะเลือกตั้งเป็นประธานตรวจสอบกฏหมายฮาร์วาร์ดเกียรติปีการศึกษาปี 1990-1991 แม้ว่า Obama ถูกเสรี เขาชนะการเลือกตั้ง โดยการจูงใจของ outnumbered หัวเก่าดีว่า เขาจะรักษามุมมองของพวกเขาค่อนข้าง ซึ่งเขาจะรู้ได้ทำ เป็นประธานาธิบดีอเมริกันแอฟริกันที่แรกในประวัติศาสตร์ที่ยาวนานของการทบทวนกฎหมาย Obama วาดความสนใจสื่อที่แพร่หลายและสัญญาจากการเขียนหนังสือเกี่ยวกับความสัมพันธ์แข่งขันแรนดอมเฮาส์ หนังสือ ความฝันจากพ่อของฉัน: เรื่องราวแข่ง A และสืบทอด (1995), กลายเป็นส่วนใหญ่เป็นบุคคล memoir โดยเฉพาะอย่างยิ่งเน้นการต่อสู้ของเขามาสู่ตัวตนของเขาเป็นคนดำขึ้น โดยขาวของบิดาที่แอฟริกาDuring a summer internship at Chicago's Sidley and Austin law firm after his first year at Harvard, Obama met Michelle Robinson, a South Side native and Princeton University and Harvard Law School graduate who supervised his work at the firm. He wooed her ardently and, after a four-year courtship, they married in 1992. The Obamas settled in Chicago's racially integrated, middle-class Hyde Park neighborhood, where their first daughter, Malia Ann, was born in 1998 and their second daughter, Natasha (called Sasha), was born in 2001.After directing Illinois Project Vote, a voter registration drive aimed at increasing black turnout in the 1992 election, Obama accepted positions as an attorney with the civil rights law firm of Miner, Barnhill and Galland and as a lecturer at the University of Chicago Law School. He launched his first campaign for political office in 1996 after his district's state senator, Alice Palmer, decided to run for Congress. With Palmer's support, Obama announced his candidacy to replace her in the Illinois legislature. When Palmer's congressional campaign faltered, she decided to run for reelection instead. But Obama refused to withdraw from the race, successfully challenged the validity of Palmer's voter petitions, and was easily elected after her name was kept off the ballot.Obama's time in the legislature initially was frustrating. Republicans controlled the state senate, and many of his black Democratic colleagues resented the hardball tactics he had employed against Palmer. But he adapted, developing cordial personal relations with legislators of both parties and cultivating Senate Democratic leader Emil Jones, Jr., another African American senator from Chicago, as a mentor. Obama was able to get campaign finance reform and crime legislation enacted even when his party was in the minority, and after 2002, when the Democrats won control of the Senate, he became a leading legislator on a wide range of issues, passing nearly 300 bills aimed at helping children, old people, labor unions, and the poor.Obama's one serious misstep during his early political career (he later called it "an ill-considered race" in which he got "spanked" by the voters) was a 2000 Democratic primary challenge to U.S. Representative Bobby Rush. Rush is a former Illinois Black Panther leader who subsequently entered mainstream politics as a Chicago alderman and was elected to Congress from the South Side's first congressional district in 1992. Obama was not nearly as well known as the popular Rush, and the combination of his unusual upbringing and his association with predominantly white elite universities such as Columbia, Harvard, and Chicago aroused doubts about his authenticity as a black man among the district's overwhelmingly African American voters. Obama suffered what he labeled "a drubbing," losing to Rush by a 30 percentage point margin.Returning to the state senate, Obama began eyeing a 2004 race for the U.S. Senate seat held by Peter Fitzgerald, an unpopular first-term Republican who decided not to run for reelection. In October 2002, as Congress was considering a resolution authorizing President George W. Bush to launch a war to depose the Iraqi dictator Saddam Hussein, Obama spoke at an antiwar rally in Chicago. "I don't oppose all wars," he declared. "What I am opposed to is a dumb war. What I am opposed to is a rash war." By speaking out against Bush's war policies, Obama set himself apart from the other leading candidates for the Democratic Senate nomination, as well as from most Senate Democrats with presidential ambitions, including Hillary Rodham Clinton of New York, John Kerry of Massachusetts, and John Edwards of North Carolina. Obama's initially unpopular antiwar stance eventually worked to his political advantage as the war became increasingly unpopular with the passage of time.Advised by political consultant David Axelrod, who had a strong record of helping black candidates win in majority-white constituencies, Obama assembled a coalition of African Americans and white liberals to win the Democratic Senate primary with 53 percent of the vote, more than all five of his opponents combined. He then moved toward the political center to wage his general election campaign against Republican nominee Jack Ryan, an attractive candidate who, after making hundreds of millions of dollars as an investor, had left the business world to teach in an inner-city Chicago school. But Ryan was forced to drop out of the race when scandalous details about his divorce were made public, and Obama coasted to an easy victory against Ryan's replacement on the ballot, black conservative Republican Alan Keyes. Obama won by the largest margin in the history of Senate elections in Illinois, 70 percent to 27 percent.In addition to his election, the other highlight of 2004 for Obama was his wildly successful keynote address at the Democratic National Convention. "There's not a liberal America and a conservative America," he declared. "There's a United States of America. There's not a black America and white America and Latino America and Asian America. There's a United States of America." Obama encapsulated his speech's themes of optimism and unity with the phrase, "the audacity of hope," which he borrowed from Reverend Jeremiah Wright. Wright was the pastor of Chicago's Trinity United Church of Christ, a large and influential black congregation where Obama was baptized when he became a Christian in 1988. Obama also used the phrase as the title of his second book, Th
การแปล กรุณารอสักครู่..
ชีวิตก่อนที่ประธานาธิบดี
บารัคฮุสเซนโอบามาครั้งที่สองเกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 1961 ในฮาวาย พ่อแม่ของเขาที่พบเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาวายเป็นแอนดันแฮม, อเมริกันผิวขาวจากแคนซัสและบารักโอบาซีเนียร์ศึกษาเคนยาดำในสหรัฐอเมริกา พ่อของโอบามาทิ้งครอบครัวเมื่อโอบามาเป็นที่สองและหลังจากการศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์กลับไปเคนยาที่เขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์สิบเก้าปีต่อมา หลังจากที่พ่อแม่ของเขาหย่าขาดจากแม่ของโอบามาแต่งงานกับนักศึกษาต่างประเทศอื่นที่มหาวิทยาลัยฮาวายโลโล Soetoro อินโดนีเซีย ตั้งแต่อายุหกสิบโอบามาอาศัยอยู่กับแม่และพ่อเลี้ยงของเขาในประเทศอินโดนีเซียที่เขาเข้าเรียนในโรงเรียนคาทอลิกและมุสลิม "ผมได้รับการเลี้ยงดูเป็นเด็กอินโดนีเซียและฮาวายและเด็กเป็นเด็กสีดำและเป็นเด็กสีขาว" โอบามาเล่าในภายหลัง "และเพื่อให้สิ่งที่ฉันได้รับประโยชน์จากเป็นหลายหลากของวัฒนธรรมว่าทุกที่เลี้ยงฉัน."
ห่วงการศึกษาของเขาแม่ของโอบามาส่งเขากลับไปที่เกาะฮาวายที่จะอยู่กับพ่อแม่ของเธอสแตนเลย์และ Madelyn อันแฮมและจะเข้าร่วม Punahou โรงเรียนที่มีชื่อเสียงของฮาวายจากห้า สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีผ่านจากโรงเรียนมัธยม ในขณะที่โอบามาอยู่ในโรงเรียนเธอหย่า Soetoro กลับไปฮาวายเพื่อศึกษาวัฒนธรรมมานุษยวิทยาที่มหาวิทยาลัยและจากนั้นก็กลับไปยังประเทศอินโดนีเซียที่จะทำวิจัยภาคสนาม อาศัยอยู่กับปู่ย่าตายายของเขาโอบามาเป็นนักเรียนที่ดี แต่ไม่โดดเด่นที่ Punahou เล่นบาสเกตบอลและในขณะที่เขาเข้ารับการรักษาในภายหลัง "ขลุกอยู่ในยาเสพติดและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์" รวมทั้งกัญชาและโคเคน ในฐานะที่เป็นศาสนาของโอบามาเขียนเพราะพ่อแม่และปู่ย่าตายายของเขาเป็น nonbelievers "ผมไม่ได้ยกขึ้นมาในครอบครัวศาสนา."
แม่ของโอบามาที่ "จุดสิ้นสุดของชีวิตของเธอ [1995] ความภาคภูมิใจที่จะประกาศตัวเองเสรีนิยม unreconstructed, "ลึกชื่นชมเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนของปี 1950 และ 1960 และสอนลูกชายของเธอเขาเขียนว่า" การจะมีสีดำจะเป็นผู้รับผลประโยชน์จากการถ่ายทอดทางพันธุกรรมที่ดี, โชคชะตาพิเศษภาระรุ่งโรจน์ว่ามีเพียงเรามีความแข็งแรงพอที่จะทน . " แต่เป็นความหลากหลายทางวัฒนธรรมฮาวายเป็นประชากรอเมริกันแอฟริกันเป็น miniscule ไม่มีบิดาหรือสมาชิกในครอบครัวอื่น ๆ ที่จะทำหน้าที่เป็นแบบอย่าง (ความสัมพันธ์ของเขากับคุณปู่สีขาวของเขาเป็นเรื่องยาก), โอบามาต่อมาสะท้อนให้เห็นว่า "ผมพยายามที่จะยกระดับตัวเองให้เป็นคนผิวดำในอเมริกาและเกินกว่าที่กำหนดของการปรากฏตัวของฉัน ไม่มีใครรอบ ๆ ตัวผมดูเหมือนจะรู้ว่าสิ่งที่หมาย. "
โอบามาเหลือฮาวายวิทยาลัยการลงทะเบียนครั้งแรกที่วิทยาลัยภาคตะวันตกใน Los Angeles สำหรับน้องปีและปีของเขาแล้วที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียในนิวยอร์กซิตี้ เขาอ่านอย่างกว้างขวางและลึกซึ้งเกี่ยวกับการเมืองและต่างประเทศจบการศึกษาจากโคลัมเบียมีหลักรัฐศาสตร์ในปี 1983 หลังจากใช้เวลาอีกหนึ่งปีในนิวยอร์กเป็นนักวิจัยกับธุรกิจระหว่างประเทศของกลุ่ม บริษัท ที่ปรึกษาธุรกิจระดับโลกโอบามายอมรับข้อเสนอในการทำงาน เป็นแผนชุมชนในชิคาโกส่วนใหญ่ยากจนและสีดำด้านทิศใต้ ในฐานะที่เป็นผู้เขียนชีวประวัติของเดวิด Mendell บันทึกในปี 2007 โอบามาหนังสือของเขา: จากสัญญากับ Power งานให้โอบามา "แช่ลึกของเขาครั้งแรกในชุมชนชาวแอฟริกันที่เขาอยากจะทั้งเข้าใจและเป็น."
การกำหนดหลักของโอบามาเป็นผู้จัดงานคือการเปิดตัว คริสตจักรได้รับการสนับสนุนโครงการพัฒนาชุมชนและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการจัดระเบียบที่อาศัยอยู่ในสวน Altgeld เพื่อกดดันให้ฮอลล์เมืองชิคาโกในการปรับปรุงสภาพในคงไม่ดีโครงการที่อยู่อาศัยของประชาชน เขาพยายามที่จะพบกับความสำเร็จบางอย่าง แต่เขาสรุปว่าต้องเผชิญกับข้าราชการเมืองที่ซับซ้อน "ฉันไม่สามารถได้รับสิ่งที่ทำที่นี่โดยไม่มีปริญญาทางกฎหมาย." ในปี 1988 โอบามาลงทะเบียนเรียนที่โรงเรียนกฎหมายฮาร์วาร์ที่เขาเก่งเป็นนักเรียนที่จบการศึกษาเกียรตินิยมและชนะการเลือกตั้งเป็นประธานของทบทวนกฎหมายฮาร์วาร์อันทรงเกียรติสำหรับปีการศึกษา 1990-1991 แม้ว่าโอบามาเป็นเสรีนิยมเขาชนะการเลือกตั้งโดยการหลอกล่อวารสารมากกว่าเจ้าหน้าที่อนุรักษ์นิยมว่าเขาจะรักษามุมมองของพวกเขาอย่างเป็นธรรมซึ่งเขาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางได้ทำ ในฐานะที่เป็นประธานแอฟริกันอเมริกันคนแรกในประวัติศาสตร์อันยาวนานของการทบทวนกฎหมายที่โอบามาดึงความสนใจของสื่ออย่างกว้างขวางและสัญญาจากสุ่มบ้านที่จะเขียนหนังสือเกี่ยวกับความสัมพันธ์การแข่งขัน หนังสือความฝันจากพ่อของฉัน: เรื่องราวของการแข่งขันและมรดก (1995), เปิดออกมาเป็นส่วนใหญ่ไดอารี่ส่วนตัวโดยมุ่งเน้นเฉพาะอย่างยิ่งในการต่อสู้ของเขาที่จะมาถึงข้อตกลงกับตัวตนของเขาเป็นชายผิวดำที่เกิดขึ้นโดยคนผิวขาวในกรณีที่ไม่มี พ่อของแอฟริกันของเขา.
ในระหว่างการฝึกงานภาคฤดูร้อนที่ชิคาโก Sidley Austin และ บริษัท กฎหมายหลังจากปีแรกของเขาที่ฮาร์วาร์มิเชลโอบามาได้พบกับโรบินสันด้านทิศใต้พื้นเมืองและมหาวิทยาลัยพรินซ์และจบการศึกษาโรงเรียนกฎหมายฮาร์วาร์ที่ดูแลการทำงานของเขาที่ บริษัท เขาแมตช์ของเธอร้อนแรงและหลังจากที่ผู้หญิงสี่ปีพวกเขาแต่งงานกันในปี 1992 Obamas ตั้งรกรากอยู่ในชิคาโกรวมเชื้อชาติชนชั้นกลางย่านไฮด์ที่ลูกสาวคนแรกของพวกเขามาเลียแอนเกิดในปี 1998 และลูกสาวคนที่สองของพวกเขา นาตาชา (เรียกว่า Sasha) เกิดในปี 2001
หลังจากที่ผู้กำกับอิลลินอยส์โครงการโหวตการลงทะเบียนผู้มีสิทธิเลือกตั้งไดรฟ์มุ่งเป้าไปที่การเพิ่มผลิตภัณฑ์สีดำในการเลือกตั้งปี 1992 โอบามาได้รับการยอมรับตำแหน่งเป็นทนายความกับ บริษัท ประชากฎหมายสิทธิของคนงานเหมือง, Barnhill และเกลแลนด์และ เป็นวิทยากรที่มหาวิทยาลัยชิคาโกโรงเรียนกฎหมาย เขาเปิดตัวแคมเปญแรกของเขาสำหรับตำแหน่งทางการเมืองในปี 1996 หลังจากที่วุฒิสมาชิกรัฐอำเภอของอลิซพาลเมอร์ตัดสินใจที่จะใช้สำหรับการมีเพศสัมพันธ์ ด้วยการสนับสนุนของพาลเมอร์, โอบามาประกาศให้ผู้สมัครของเขาที่จะมาแทนที่เธอในสภานิติบัญญัติแห่งรัฐอิลลินอยส์ เมื่อแคมเปญรัฐสภาพาลเมอร์สะดุดเธอตัดสินใจที่จะไปเลือกตั้งแทน แต่โอบามาปฏิเสธที่จะถอนตัวออกจากการแข่งขันท้าทายประสบความสำเร็จในความถูกต้องของพาลเมอร์ผู้มีสิทธิเลือกตั้งยื่นคำร้องและได้รับเลือกได้อย่างง่ายดายหลังจากที่ชื่อของเธอก็ยังคงปิดการลงคะแนนเสียง.
เวลาของโอบามาในสภานิติบัญญัติครั้งแรกเป็นที่น่าผิดหวัง รีพับลิกันควบคุมรัฐวุฒิสภาและหลายของเพื่อนร่วมงานของเขาสีดำประชาธิปไตยต่อต้านกลยุทธ์ไม้แข็งที่เขาได้รับการว่าจ้างกับพาลเมอร์ แต่เขาก็ปรับตัวในการพัฒนาความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีกับสมาชิกสภานิติบัญญัติของทั้งสองฝ่ายและปลูกฝังประชาธิปไตยวุฒิสภาผู้นำเอมิลโจนส์จูเนียร์อีกวุฒิสมาชิกอเมริกันแอฟริกันจากชิคาโกเป็นที่ปรึกษา โอบามาก็สามารถที่จะได้รับงบหาเสียงปฏิรูปและการออกกฎหมายอาชญากรรมตราแม้ในขณะที่พรรคของเขาอยู่ในชนกลุ่มน้อยและหลังจากปี 2002 เมื่อพรรคประชาธิปัตย์ชนะการควบคุมของวุฒิสภาเขาก็กลายเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติชั้นนำในหลากหลายประเด็นผ่านเกือบ 300 ค่า มุ่งเป้าไปที่การช่วยให้เด็กคนชรา, สหภาพแรงงานและคนยากจน.
โอบามาเป็นหนึ่งในความผิดร้ายแรงในอาชีพทางการเมืองของเขาในช่วงต้น (ภายหลังเขาเรียกมันว่า "การแข่งขันที่ไม่ดีถือว่า" ซึ่งเขาได้ "ลงโทษ" โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้ง) เป็น 2000 ความท้าทายหลักประชาธิปไตยสหรัฐแทนบ๊อบบี้ Rush Rush เป็นอดีตผู้นำอิลลินอยส์เสือดำที่เข้ามาภายหลังการเมืองกระแสหลักเป็นเทศมนตรีชิคาโกและได้รับเลือกให้สภาคองเกรสจากอำเภอรัฐสภาด้านทิศใต้เป็นครั้งแรกในปี 1992 โอบามาไม่ได้เกือบเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นที่นิยม Rush และการรวมกันของเขาที่ผิดปกติ การศึกษาและความสัมพันธ์ของเขากับมหาวิทยาลัยยอดสีขาวเด่นเช่นโคลัมเบียฮาร์วาร์และชิคาโกกระตุ้นความสงสัยเกี่ยวกับความถูกต้องของเขาเป็นชายผิวดำในหมู่อำเภอของแอฟริกันอเมริกันผู้มีสิทธิเลือกตั้งอย่างท่วมท้น โอบามาได้รับความเดือดร้อนในสิ่งที่เขาระบุว่า "ฟาด" ที่สูญเสียไปวิ่งตามขอบจุดร้อยละ 30.
กลับมาที่รัฐวุฒิสภาโอบามาเริ่ม eyeing 2004 การแข่งขันสำหรับที่นั่งวุฒิสภาสหรัฐอเมริกาที่จัดขึ้นโดยปีเตอร์ฟิตซ์เจอรัลด์ไม่เป็นที่นิยมในระยะแรกที่รีพับลิกันที่ตัดสินใจ ที่จะไม่ไปเลือกตั้ง ในเดือนตุลาคมปี 2002 ในขณะที่สภาคองเกรสกำลังพิจารณามติให้อำนาจประธานาธิบดีจอร์จดับเบิลยูบุชที่จะเปิดสงครามจะขับไล่เผด็จการอิรักซัดดัมฮุสเซนโอบามาพูดในที่ชุมนุมสงครามในชิคาโก "ผมไม่ได้ต่อต้านสงครามทั้งหมด" เขาประกาศ "สิ่งที่ผมกำลังตรงข้ามกับการเป็นสงครามใบ้. สิ่งที่ผมไม่เห็นด้วยที่จะเป็นสงครามผื่น." โดยการพูดออกมาต่อต้านนโยบายสงครามของบุชโอบามาตั้งตัวเองนอกเหนือจากผู้สมัครชั้นนำอื่น ๆ รับการเสนอชื่อวุฒิสภาประชาธิปัตย์รวมทั้งจากเดโมแครวุฒิสภาส่วนใหญ่ที่มีความทะเยอทะยานประธานาธิบดีรวมทั้งฮิลลารีร็อดแฮมคลินตันของนิวยอร์กจอห์นเคอร์รี่แมสซาชูเซตและจอห์นเอ็ดเวิร์ดส์ นอร์ทแคโรไลนา โอบามาครั้งแรกท่าทางสงครามไม่เป็นที่นิยมที่สุดก็ทำงานเพื่อประโยชน์ทางการเมืองของเขาขณะที่สงครามกลายเป็นที่นิยมมากขึ้นกับกาลเวลา.
แนะนำจากที่ปรึกษาทางการเมืองเดวิดแอกเซลรอดที่มีบันทึกที่แข็งแกร่งของการช่วยให้ผู้สมัครที่ดำเป็นผู้ชนะในการเลือกตั้งส่วนใหญ่สีขาวโอบามาชุมนุมพันธมิตร ของชาวอเมริกันแอฟริกันและเสรีนิยมสีขาวที่จะชนะหลักประชาธิปไตยวุฒิสภาที่มีร้อยละ 53 ของผู้ลงคะแนนเสียงมากกว่าทั้งห้าของฝ่ายตรงข้ามของเขารวมกัน จากนั้นเขาก็เดินตรงไปยังศูนย์กลางทางการเมืองจะทำแคมเปญการเลือกตั้งทั่วไปกับผู้ท้าชิงพรรครีพับลิแจ็คไรอันผู้สมัครที่น่าสนใจที่หลังจากทำให้หลายร้อยล้านดอลลาร์ขณะที่นักลงทุนได้ออกจากโลกของธุรกิจที่จะสอนในเขตเมืองชั้นในชิคาโกโรงเรียน แต่ไรอันก็ถูกบังคับให้ออกจากการแข่งขันเมื่อรายละเอียดอื้อฉาวเกี่ยวกับการหย่าร้างของเขาถูกทำให้ประชาชนและโอบามาร่อนเพื่อชัยชนะที่ง่ายกับการเปลี่ยนของไรอันในการลงคะแนนเสียงดำอนุรักษ์นิยมพรรครีพับลิลันคีย์ส โอบามาได้รับรางวัลโดยอัตรากำไรขั้นต้นที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของการเลือกตั้งวุฒิสภาในรัฐอิลลินอยส์ร้อยละ 70 ถึงร้อยละ 27.
นอกจากนี้จะมีการเลือกตั้งของเขาไฮไลท์อื่น ๆ ของปี 2004 สำหรับโอบามาปาฐกถาพิเศษที่ประสบความสำเร็จอย่างดุร้ายของเขาที่ประชุมแห่งชาติประชาธิปไตย "มีไม่เป็นเสรีนิยมอเมริกาและอเมริกาอนุรักษ์นิยม" เขาประกาศ "มีสหรัฐอเมริกาเป็น. มีไม่สีดำและสีขาวอเมริกาอเมริกาและลาตินอเมริกาและเอเชียอเมริกา. มีสหรัฐอเมริกาเป็น." โอบามาห่อหุ้มรูปแบบการพูดของเขาในแง่ดีและความสามัคคีด้วยวลี "กล้าแห่งความหวัง" ซึ่งเขายืมมาจากนายเจเรเมียห์ไรท์ ไรท์เป็นบาทหลวงของชิคาโกทรินิตี้โบสถ์คริสต์ชุมนุมสีดำขนาดใหญ่และมีอิทธิพลที่โอบามาได้รับศีลล้างบาปเมื่อเขากลายเป็นคริสเตียนในปี 1988 โอบามายังใช้คำพูดที่ว่าเป็นชื่อของหนังสือเล่มที่สองของเขา, Th
บารัคฮุสเซนโอบามาครั้งที่สองเกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 1961 ในฮาวาย พ่อแม่ของเขาที่พบเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาวายเป็นแอนดันแฮม, อเมริกันผิวขาวจากแคนซัสและบารักโอบาซีเนียร์ศึกษาเคนยาดำในสหรัฐอเมริกา พ่อของโอบามาทิ้งครอบครัวเมื่อโอบามาเป็นที่สองและหลังจากการศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์กลับไปเคนยาที่เขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์สิบเก้าปีต่อมา หลังจากที่พ่อแม่ของเขาหย่าขาดจากแม่ของโอบามาแต่งงานกับนักศึกษาต่างประเทศอื่นที่มหาวิทยาลัยฮาวายโลโล Soetoro อินโดนีเซีย ตั้งแต่อายุหกสิบโอบามาอาศัยอยู่กับแม่และพ่อเลี้ยงของเขาในประเทศอินโดนีเซียที่เขาเข้าเรียนในโรงเรียนคาทอลิกและมุสลิม "ผมได้รับการเลี้ยงดูเป็นเด็กอินโดนีเซียและฮาวายและเด็กเป็นเด็กสีดำและเป็นเด็กสีขาว" โอบามาเล่าในภายหลัง "และเพื่อให้สิ่งที่ฉันได้รับประโยชน์จากเป็นหลายหลากของวัฒนธรรมว่าทุกที่เลี้ยงฉัน."
ห่วงการศึกษาของเขาแม่ของโอบามาส่งเขากลับไปที่เกาะฮาวายที่จะอยู่กับพ่อแม่ของเธอสแตนเลย์และ Madelyn อันแฮมและจะเข้าร่วม Punahou โรงเรียนที่มีชื่อเสียงของฮาวายจากห้า สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีผ่านจากโรงเรียนมัธยม ในขณะที่โอบามาอยู่ในโรงเรียนเธอหย่า Soetoro กลับไปฮาวายเพื่อศึกษาวัฒนธรรมมานุษยวิทยาที่มหาวิทยาลัยและจากนั้นก็กลับไปยังประเทศอินโดนีเซียที่จะทำวิจัยภาคสนาม อาศัยอยู่กับปู่ย่าตายายของเขาโอบามาเป็นนักเรียนที่ดี แต่ไม่โดดเด่นที่ Punahou เล่นบาสเกตบอลและในขณะที่เขาเข้ารับการรักษาในภายหลัง "ขลุกอยู่ในยาเสพติดและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์" รวมทั้งกัญชาและโคเคน ในฐานะที่เป็นศาสนาของโอบามาเขียนเพราะพ่อแม่และปู่ย่าตายายของเขาเป็น nonbelievers "ผมไม่ได้ยกขึ้นมาในครอบครัวศาสนา."
แม่ของโอบามาที่ "จุดสิ้นสุดของชีวิตของเธอ [1995] ความภาคภูมิใจที่จะประกาศตัวเองเสรีนิยม unreconstructed, "ลึกชื่นชมเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนของปี 1950 และ 1960 และสอนลูกชายของเธอเขาเขียนว่า" การจะมีสีดำจะเป็นผู้รับผลประโยชน์จากการถ่ายทอดทางพันธุกรรมที่ดี, โชคชะตาพิเศษภาระรุ่งโรจน์ว่ามีเพียงเรามีความแข็งแรงพอที่จะทน . " แต่เป็นความหลากหลายทางวัฒนธรรมฮาวายเป็นประชากรอเมริกันแอฟริกันเป็น miniscule ไม่มีบิดาหรือสมาชิกในครอบครัวอื่น ๆ ที่จะทำหน้าที่เป็นแบบอย่าง (ความสัมพันธ์ของเขากับคุณปู่สีขาวของเขาเป็นเรื่องยาก), โอบามาต่อมาสะท้อนให้เห็นว่า "ผมพยายามที่จะยกระดับตัวเองให้เป็นคนผิวดำในอเมริกาและเกินกว่าที่กำหนดของการปรากฏตัวของฉัน ไม่มีใครรอบ ๆ ตัวผมดูเหมือนจะรู้ว่าสิ่งที่หมาย. "
โอบามาเหลือฮาวายวิทยาลัยการลงทะเบียนครั้งแรกที่วิทยาลัยภาคตะวันตกใน Los Angeles สำหรับน้องปีและปีของเขาแล้วที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียในนิวยอร์กซิตี้ เขาอ่านอย่างกว้างขวางและลึกซึ้งเกี่ยวกับการเมืองและต่างประเทศจบการศึกษาจากโคลัมเบียมีหลักรัฐศาสตร์ในปี 1983 หลังจากใช้เวลาอีกหนึ่งปีในนิวยอร์กเป็นนักวิจัยกับธุรกิจระหว่างประเทศของกลุ่ม บริษัท ที่ปรึกษาธุรกิจระดับโลกโอบามายอมรับข้อเสนอในการทำงาน เป็นแผนชุมชนในชิคาโกส่วนใหญ่ยากจนและสีดำด้านทิศใต้ ในฐานะที่เป็นผู้เขียนชีวประวัติของเดวิด Mendell บันทึกในปี 2007 โอบามาหนังสือของเขา: จากสัญญากับ Power งานให้โอบามา "แช่ลึกของเขาครั้งแรกในชุมชนชาวแอฟริกันที่เขาอยากจะทั้งเข้าใจและเป็น."
การกำหนดหลักของโอบามาเป็นผู้จัดงานคือการเปิดตัว คริสตจักรได้รับการสนับสนุนโครงการพัฒนาชุมชนและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการจัดระเบียบที่อาศัยอยู่ในสวน Altgeld เพื่อกดดันให้ฮอลล์เมืองชิคาโกในการปรับปรุงสภาพในคงไม่ดีโครงการที่อยู่อาศัยของประชาชน เขาพยายามที่จะพบกับความสำเร็จบางอย่าง แต่เขาสรุปว่าต้องเผชิญกับข้าราชการเมืองที่ซับซ้อน "ฉันไม่สามารถได้รับสิ่งที่ทำที่นี่โดยไม่มีปริญญาทางกฎหมาย." ในปี 1988 โอบามาลงทะเบียนเรียนที่โรงเรียนกฎหมายฮาร์วาร์ที่เขาเก่งเป็นนักเรียนที่จบการศึกษาเกียรตินิยมและชนะการเลือกตั้งเป็นประธานของทบทวนกฎหมายฮาร์วาร์อันทรงเกียรติสำหรับปีการศึกษา 1990-1991 แม้ว่าโอบามาเป็นเสรีนิยมเขาชนะการเลือกตั้งโดยการหลอกล่อวารสารมากกว่าเจ้าหน้าที่อนุรักษ์นิยมว่าเขาจะรักษามุมมองของพวกเขาอย่างเป็นธรรมซึ่งเขาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางได้ทำ ในฐานะที่เป็นประธานแอฟริกันอเมริกันคนแรกในประวัติศาสตร์อันยาวนานของการทบทวนกฎหมายที่โอบามาดึงความสนใจของสื่ออย่างกว้างขวางและสัญญาจากสุ่มบ้านที่จะเขียนหนังสือเกี่ยวกับความสัมพันธ์การแข่งขัน หนังสือความฝันจากพ่อของฉัน: เรื่องราวของการแข่งขันและมรดก (1995), เปิดออกมาเป็นส่วนใหญ่ไดอารี่ส่วนตัวโดยมุ่งเน้นเฉพาะอย่างยิ่งในการต่อสู้ของเขาที่จะมาถึงข้อตกลงกับตัวตนของเขาเป็นชายผิวดำที่เกิดขึ้นโดยคนผิวขาวในกรณีที่ไม่มี พ่อของแอฟริกันของเขา.
ในระหว่างการฝึกงานภาคฤดูร้อนที่ชิคาโก Sidley Austin และ บริษัท กฎหมายหลังจากปีแรกของเขาที่ฮาร์วาร์มิเชลโอบามาได้พบกับโรบินสันด้านทิศใต้พื้นเมืองและมหาวิทยาลัยพรินซ์และจบการศึกษาโรงเรียนกฎหมายฮาร์วาร์ที่ดูแลการทำงานของเขาที่ บริษัท เขาแมตช์ของเธอร้อนแรงและหลังจากที่ผู้หญิงสี่ปีพวกเขาแต่งงานกันในปี 1992 Obamas ตั้งรกรากอยู่ในชิคาโกรวมเชื้อชาติชนชั้นกลางย่านไฮด์ที่ลูกสาวคนแรกของพวกเขามาเลียแอนเกิดในปี 1998 และลูกสาวคนที่สองของพวกเขา นาตาชา (เรียกว่า Sasha) เกิดในปี 2001
หลังจากที่ผู้กำกับอิลลินอยส์โครงการโหวตการลงทะเบียนผู้มีสิทธิเลือกตั้งไดรฟ์มุ่งเป้าไปที่การเพิ่มผลิตภัณฑ์สีดำในการเลือกตั้งปี 1992 โอบามาได้รับการยอมรับตำแหน่งเป็นทนายความกับ บริษัท ประชากฎหมายสิทธิของคนงานเหมือง, Barnhill และเกลแลนด์และ เป็นวิทยากรที่มหาวิทยาลัยชิคาโกโรงเรียนกฎหมาย เขาเปิดตัวแคมเปญแรกของเขาสำหรับตำแหน่งทางการเมืองในปี 1996 หลังจากที่วุฒิสมาชิกรัฐอำเภอของอลิซพาลเมอร์ตัดสินใจที่จะใช้สำหรับการมีเพศสัมพันธ์ ด้วยการสนับสนุนของพาลเมอร์, โอบามาประกาศให้ผู้สมัครของเขาที่จะมาแทนที่เธอในสภานิติบัญญัติแห่งรัฐอิลลินอยส์ เมื่อแคมเปญรัฐสภาพาลเมอร์สะดุดเธอตัดสินใจที่จะไปเลือกตั้งแทน แต่โอบามาปฏิเสธที่จะถอนตัวออกจากการแข่งขันท้าทายประสบความสำเร็จในความถูกต้องของพาลเมอร์ผู้มีสิทธิเลือกตั้งยื่นคำร้องและได้รับเลือกได้อย่างง่ายดายหลังจากที่ชื่อของเธอก็ยังคงปิดการลงคะแนนเสียง.
เวลาของโอบามาในสภานิติบัญญัติครั้งแรกเป็นที่น่าผิดหวัง รีพับลิกันควบคุมรัฐวุฒิสภาและหลายของเพื่อนร่วมงานของเขาสีดำประชาธิปไตยต่อต้านกลยุทธ์ไม้แข็งที่เขาได้รับการว่าจ้างกับพาลเมอร์ แต่เขาก็ปรับตัวในการพัฒนาความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีกับสมาชิกสภานิติบัญญัติของทั้งสองฝ่ายและปลูกฝังประชาธิปไตยวุฒิสภาผู้นำเอมิลโจนส์จูเนียร์อีกวุฒิสมาชิกอเมริกันแอฟริกันจากชิคาโกเป็นที่ปรึกษา โอบามาก็สามารถที่จะได้รับงบหาเสียงปฏิรูปและการออกกฎหมายอาชญากรรมตราแม้ในขณะที่พรรคของเขาอยู่ในชนกลุ่มน้อยและหลังจากปี 2002 เมื่อพรรคประชาธิปัตย์ชนะการควบคุมของวุฒิสภาเขาก็กลายเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติชั้นนำในหลากหลายประเด็นผ่านเกือบ 300 ค่า มุ่งเป้าไปที่การช่วยให้เด็กคนชรา, สหภาพแรงงานและคนยากจน.
โอบามาเป็นหนึ่งในความผิดร้ายแรงในอาชีพทางการเมืองของเขาในช่วงต้น (ภายหลังเขาเรียกมันว่า "การแข่งขันที่ไม่ดีถือว่า" ซึ่งเขาได้ "ลงโทษ" โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้ง) เป็น 2000 ความท้าทายหลักประชาธิปไตยสหรัฐแทนบ๊อบบี้ Rush Rush เป็นอดีตผู้นำอิลลินอยส์เสือดำที่เข้ามาภายหลังการเมืองกระแสหลักเป็นเทศมนตรีชิคาโกและได้รับเลือกให้สภาคองเกรสจากอำเภอรัฐสภาด้านทิศใต้เป็นครั้งแรกในปี 1992 โอบามาไม่ได้เกือบเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นที่นิยม Rush และการรวมกันของเขาที่ผิดปกติ การศึกษาและความสัมพันธ์ของเขากับมหาวิทยาลัยยอดสีขาวเด่นเช่นโคลัมเบียฮาร์วาร์และชิคาโกกระตุ้นความสงสัยเกี่ยวกับความถูกต้องของเขาเป็นชายผิวดำในหมู่อำเภอของแอฟริกันอเมริกันผู้มีสิทธิเลือกตั้งอย่างท่วมท้น โอบามาได้รับความเดือดร้อนในสิ่งที่เขาระบุว่า "ฟาด" ที่สูญเสียไปวิ่งตามขอบจุดร้อยละ 30.
กลับมาที่รัฐวุฒิสภาโอบามาเริ่ม eyeing 2004 การแข่งขันสำหรับที่นั่งวุฒิสภาสหรัฐอเมริกาที่จัดขึ้นโดยปีเตอร์ฟิตซ์เจอรัลด์ไม่เป็นที่นิยมในระยะแรกที่รีพับลิกันที่ตัดสินใจ ที่จะไม่ไปเลือกตั้ง ในเดือนตุลาคมปี 2002 ในขณะที่สภาคองเกรสกำลังพิจารณามติให้อำนาจประธานาธิบดีจอร์จดับเบิลยูบุชที่จะเปิดสงครามจะขับไล่เผด็จการอิรักซัดดัมฮุสเซนโอบามาพูดในที่ชุมนุมสงครามในชิคาโก "ผมไม่ได้ต่อต้านสงครามทั้งหมด" เขาประกาศ "สิ่งที่ผมกำลังตรงข้ามกับการเป็นสงครามใบ้. สิ่งที่ผมไม่เห็นด้วยที่จะเป็นสงครามผื่น." โดยการพูดออกมาต่อต้านนโยบายสงครามของบุชโอบามาตั้งตัวเองนอกเหนือจากผู้สมัครชั้นนำอื่น ๆ รับการเสนอชื่อวุฒิสภาประชาธิปัตย์รวมทั้งจากเดโมแครวุฒิสภาส่วนใหญ่ที่มีความทะเยอทะยานประธานาธิบดีรวมทั้งฮิลลารีร็อดแฮมคลินตันของนิวยอร์กจอห์นเคอร์รี่แมสซาชูเซตและจอห์นเอ็ดเวิร์ดส์ นอร์ทแคโรไลนา โอบามาครั้งแรกท่าทางสงครามไม่เป็นที่นิยมที่สุดก็ทำงานเพื่อประโยชน์ทางการเมืองของเขาขณะที่สงครามกลายเป็นที่นิยมมากขึ้นกับกาลเวลา.
แนะนำจากที่ปรึกษาทางการเมืองเดวิดแอกเซลรอดที่มีบันทึกที่แข็งแกร่งของการช่วยให้ผู้สมัครที่ดำเป็นผู้ชนะในการเลือกตั้งส่วนใหญ่สีขาวโอบามาชุมนุมพันธมิตร ของชาวอเมริกันแอฟริกันและเสรีนิยมสีขาวที่จะชนะหลักประชาธิปไตยวุฒิสภาที่มีร้อยละ 53 ของผู้ลงคะแนนเสียงมากกว่าทั้งห้าของฝ่ายตรงข้ามของเขารวมกัน จากนั้นเขาก็เดินตรงไปยังศูนย์กลางทางการเมืองจะทำแคมเปญการเลือกตั้งทั่วไปกับผู้ท้าชิงพรรครีพับลิแจ็คไรอันผู้สมัครที่น่าสนใจที่หลังจากทำให้หลายร้อยล้านดอลลาร์ขณะที่นักลงทุนได้ออกจากโลกของธุรกิจที่จะสอนในเขตเมืองชั้นในชิคาโกโรงเรียน แต่ไรอันก็ถูกบังคับให้ออกจากการแข่งขันเมื่อรายละเอียดอื้อฉาวเกี่ยวกับการหย่าร้างของเขาถูกทำให้ประชาชนและโอบามาร่อนเพื่อชัยชนะที่ง่ายกับการเปลี่ยนของไรอันในการลงคะแนนเสียงดำอนุรักษ์นิยมพรรครีพับลิลันคีย์ส โอบามาได้รับรางวัลโดยอัตรากำไรขั้นต้นที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของการเลือกตั้งวุฒิสภาในรัฐอิลลินอยส์ร้อยละ 70 ถึงร้อยละ 27.
นอกจากนี้จะมีการเลือกตั้งของเขาไฮไลท์อื่น ๆ ของปี 2004 สำหรับโอบามาปาฐกถาพิเศษที่ประสบความสำเร็จอย่างดุร้ายของเขาที่ประชุมแห่งชาติประชาธิปไตย "มีไม่เป็นเสรีนิยมอเมริกาและอเมริกาอนุรักษ์นิยม" เขาประกาศ "มีสหรัฐอเมริกาเป็น. มีไม่สีดำและสีขาวอเมริกาอเมริกาและลาตินอเมริกาและเอเชียอเมริกา. มีสหรัฐอเมริกาเป็น." โอบามาห่อหุ้มรูปแบบการพูดของเขาในแง่ดีและความสามัคคีด้วยวลี "กล้าแห่งความหวัง" ซึ่งเขายืมมาจากนายเจเรเมียห์ไรท์ ไรท์เป็นบาทหลวงของชิคาโกทรินิตี้โบสถ์คริสต์ชุมนุมสีดำขนาดใหญ่และมีอิทธิพลที่โอบามาได้รับศีลล้างบาปเมื่อเขากลายเป็นคริสเตียนในปี 1988 โอบามายังใช้คำพูดที่ว่าเป็นชื่อของหนังสือเล่มที่สองของเขา, Th
การแปล กรุณารอสักครู่..
ชีวิตก่อนที่ประธานาธิบดี
Barack Hussein Obama II เกิดวันที่ 4 สิงหาคม 2504 ในฮาวาย พ่อแม่ที่พบเป็นนักเรียนที่มหาวิทยาลัยของฮาวาย มี แอน ดันแฮม เป็นชาวอเมริกันผิวขาวจากแคนซัส และบารัค โอบามา ซีเนียร์ เป็นสีดำเคนยาเรียนในสหรัฐอเมริกา พ่อของโอบามาออกจากครอบครัวเมื่อโอบามาเป็นสอง หลังจากการศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด กลับไปเคนยาที่เขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์ สิบเก้าปีต่อมา หลังจากที่พ่อแม่ของเขาหย่ากัน แม่ของโอบามาแต่งงานอีกนักเรียนต่างชาติที่มหาวิทยาลัยฮาวาย , โลโล โซโตโรของอินโดนีเซีย จากอายุหกถึงสิบ โอบามา อาศัยอยู่กับแม่และพ่อเลี้ยงในอินโดนีเซีย ที่เขาเข้าเรียนในโรงเรียนคาทอลิก และมุสลิม" ผมถูกยกขึ้นเป็นภาษาไทยเด็กและเด็กที่ฮาวายและเป็นเด็ก และเป็นเด็กที่ขาวดำ " โอบามา " ต่อมาเรียก . ดังนั้นสิ่งที่ฉันได้รับประโยชน์จากหลายหลากของวัฒนธรรมที่เลี้ยงฉัน . "
เป็นห่วงการศึกษาของเขา แม่ของโอบามาส่งเขากลับไปฮาวายไปอยู่กับพ่อแม่ของเธอ และเมเดลีน สแตนลี่ย์ ดันแฮมและเข้าร่วมของฮาวายที่มีชื่อเสียงโรงเรียนปูนาโฮจากเกรดห้าผ่านพิธีจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม ในขณะที่โอบามาอยู่ในโรงเรียน เธอหย่ากับ ซูโตโร กลับฮาวาย เพื่อศึกษาวัฒนธรรมและมานุษยวิทยาที่มหาวิทยาลัยและจากนั้นกลับไปที่อินโดนีเซียทำวิจัยภาคสนาม อาศัยอยู่กับปู่ย่าของเขา โอบามาได้ดี แต่ไม่เด่น นักเรียนโรงเรียนปูนาโฮเล่น Varsity บาสเกตบอลและขณะที่เขาในภายหลังว่า " dabbled ในยาเสพติดและแอลกอฮอล์ " ได้แก่ กัญชา และโคเคน สำหรับศาสนาโอบามาต่อมาเขียน เพราะพ่อแม่ และปู่ ย่า ตา ยาย เป็นอินดู , " ผมไม่ได้เลี้ยงในครัวเรือนศาสนา .
แม่ของโอบามา ที่ " การสิ้นสุดของชีวิตของเธอในปี 1995 [ ] จะภูมิใจประกาศเอง unreconstructed เสรีนิยม" ลึกชื่นชมการเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนของ 1950s และ 1960s และสอนลูกชายของเธอ ต่อมา เขาเขียนว่า " เป็นสีดำจะเป็นผู้รับมรดกที่ยิ่งใหญ่ ชะตากรรมพิเศษ รุ่งเรือง ภาระที่เราแข็งแรงพอที่จะแบก แต่เป็นวัฒนธรรมหลากหลาย เช่นฮาวาย , ประชากรของอเมริกันแอฟริกันมีนิดเดียว
Barack Hussein Obama II เกิดวันที่ 4 สิงหาคม 2504 ในฮาวาย พ่อแม่ที่พบเป็นนักเรียนที่มหาวิทยาลัยของฮาวาย มี แอน ดันแฮม เป็นชาวอเมริกันผิวขาวจากแคนซัส และบารัค โอบามา ซีเนียร์ เป็นสีดำเคนยาเรียนในสหรัฐอเมริกา พ่อของโอบามาออกจากครอบครัวเมื่อโอบามาเป็นสอง หลังจากการศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด กลับไปเคนยาที่เขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์ สิบเก้าปีต่อมา หลังจากที่พ่อแม่ของเขาหย่ากัน แม่ของโอบามาแต่งงานอีกนักเรียนต่างชาติที่มหาวิทยาลัยฮาวาย , โลโล โซโตโรของอินโดนีเซีย จากอายุหกถึงสิบ โอบามา อาศัยอยู่กับแม่และพ่อเลี้ยงในอินโดนีเซีย ที่เขาเข้าเรียนในโรงเรียนคาทอลิก และมุสลิม" ผมถูกยกขึ้นเป็นภาษาไทยเด็กและเด็กที่ฮาวายและเป็นเด็ก และเป็นเด็กที่ขาวดำ " โอบามา " ต่อมาเรียก . ดังนั้นสิ่งที่ฉันได้รับประโยชน์จากหลายหลากของวัฒนธรรมที่เลี้ยงฉัน . "
เป็นห่วงการศึกษาของเขา แม่ของโอบามาส่งเขากลับไปฮาวายไปอยู่กับพ่อแม่ของเธอ และเมเดลีน สแตนลี่ย์ ดันแฮมและเข้าร่วมของฮาวายที่มีชื่อเสียงโรงเรียนปูนาโฮจากเกรดห้าผ่านพิธีจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม ในขณะที่โอบามาอยู่ในโรงเรียน เธอหย่ากับ ซูโตโร กลับฮาวาย เพื่อศึกษาวัฒนธรรมและมานุษยวิทยาที่มหาวิทยาลัยและจากนั้นกลับไปที่อินโดนีเซียทำวิจัยภาคสนาม อาศัยอยู่กับปู่ย่าของเขา โอบามาได้ดี แต่ไม่เด่น นักเรียนโรงเรียนปูนาโฮเล่น Varsity บาสเกตบอลและขณะที่เขาในภายหลังว่า " dabbled ในยาเสพติดและแอลกอฮอล์ " ได้แก่ กัญชา และโคเคน สำหรับศาสนาโอบามาต่อมาเขียน เพราะพ่อแม่ และปู่ ย่า ตา ยาย เป็นอินดู , " ผมไม่ได้เลี้ยงในครัวเรือนศาสนา .
แม่ของโอบามา ที่ " การสิ้นสุดของชีวิตของเธอในปี 1995 [ ] จะภูมิใจประกาศเอง unreconstructed เสรีนิยม" ลึกชื่นชมการเคลื่อนไหวสิทธิมนุษยชนของ 1950s และ 1960s และสอนลูกชายของเธอ ต่อมา เขาเขียนว่า " เป็นสีดำจะเป็นผู้รับมรดกที่ยิ่งใหญ่ ชะตากรรมพิเศษ รุ่งเรือง ภาระที่เราแข็งแรงพอที่จะแบก แต่เป็นวัฒนธรรมหลากหลาย เช่นฮาวาย , ประชากรของอเมริกันแอฟริกันมีนิดเดียว
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- made from sugar cane, sugar cane juice t
- รีบแก้ไขข้อผิดพลาด
- ประชด
- the badroom sink is leaking
- Ok i will try to talk slower and louder
- สรรเสริญพระเจ้า อาเมนคับ
- Breeze สายลม
- The framework on which the crane is carr
- neat
- tricky
- 接着
- นี่แหละใช่เลย
- socks
- เกษตรกรไทยมีรายได้สูงขึ้น มีคุณภาพชีวิตท
- คนหล่อเกินไป คงจะไม่เหลือมาเป็นเพื่อนกับ
- A cell may have several of these stack.
- Outline of the presentation
- Speaker
- ไม่ต้องรักฉันมาก
- คุณทำงานเป็นวิศวกรด้านไหน
- ได้คุยกับพี่ชายผมบ้างรึป่าว
- The stake audit committee then reviews t
- Which restaurant tell me
- made from sugar cane, sugar cane juice t
