whoreported that dietary Mn levels

who
reported that dietary Mn levels above 105 mg/kg
improved eggshell quality. Fassani et al. (2000)
also recorded that the greatest shell thickness was
obtained in leghorn hens in the second cycle when
their diet was supplemented with 200 mg Mn/
kg compared to lower doses of Mn. In contrast,
Zamani et al. (2005) and Hossain and Bertechini
(1998) demonstrated no significant difference in
eggshell thickness with increasing dietary Mn
content. It has been shown that the use of organic
sources of Mn beneficially affects the eggshell
quality of laying hens, whereas other authors have
found no difference between its inorganic and
organic sources. Mabe et al. (2003) reported no
differences in the eggshell proportion and eggshell
density between hens fed diets supplemented with
inorganic or organic sources of Mn. In contrast,
Bunesova (1999) and Klecker et al. (2002) found
positive effect of partial substitution of inorganic
Mn sources with their organic forms on the eggshell
weight and thickness.
The significant increase of manganese in egg
yolk was observed only for hens fed diet enriched
with Mn-chelate of glycine hydrate, the other two
groups given feeds supplemented with equivalent
amounts of this trace element from Mn-sulphate or
Mn-Pro showed only the tendency to its increase
(Table 4). The discrepancies in relative bioavailability
between various organic Mn sources could
be explained by different chemical characteristics
and chelation strength of commercial organic
Mn feed additives (Li et al., 2004). Gravena et al.
(2011) observed an increase in the Mn content of
egg yolk from quails supplemented with 60, 120,
and 180 mg Mn/kg feed from an organic source.
According to Mabe et al. (2003), feed supplementation
with Mn levels at 30 or 60 mg/kg from its
inorganic (MnO) and organic (Mn amino acid
complex) sources resulted in higher deposition of
this trace element in the yolk of eggs from hens
receiving greater amounts of Mn in their diet,
regardless of its source.
The level of MDA as a marker of lipid peroxidation
was monitored in egg yolk during 40 days
of cold storage. Significant increase in MDA levels
was detected only in eggs from the control
group (from day 20 of storage) and from the group
supplemented with Mn-sulphate (from day 30 of
storage). The oxidative stability of yolk lipids was
not significantly different during whole time of
storage (40 days) in both groups of birds fed diets
enriched with manganese from organic sources.
One of the most important functions of Mn is
related to its antioxidative effect mediated by
Mn-superoxide dismutase, or by increasing the
synthesis of metallothionein (Kobayashi et al.,
2007), which can reduce oxidative damage caused
by free radicals. The suppression of lipid oxidation
in egg yolk from hens supplemented with organic
Mn sources may be explained by this hypothesis.
A further explanation could be that Mn from
organic sources may improve the stability of yolk
lipids through superoxide dismutase (SOD), whose
optimal activity could prevent the initiation of
lipid peroxidation. However, additional studies are
required to confirm the suggested mode of action.
Wawrzykowsky and Kankofer (2011) confirmed
the presence of SOD and its activity in hen egg
yolk. Their study also showed significant decrease
in SOD activity after a 9-day storage of egg yolk
samples. It appears that variation in SOD activity
of egg yolk during storage may indicate such a role
of manganese in the stability of egg yolk lipids.
154
Original

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

whoreported that dietary Mn levels above 105 mg/kgimproved eggshell quality. Fassani et al. (2000)also recorded that the greatest shell thickness wasobtained in leghorn hens in the second cycle whentheir diet was supplemented with 200 mg Mn/kg compared to lower doses of Mn. In contrast,Zamani et al. (2005) and Hossain and Bertechini(1998) demonstrated no significant difference ineggshell thickness with increasing dietary Mncontent. It has been shown that the use of organicsources of Mn beneficially affects the eggshellquality of laying hens, whereas other authors havefound no difference between its inorganic andorganic sources. Mabe et al. (2003) reported nodifferences in the eggshell proportion and eggshelldensity between hens fed diets supplemented withinorganic or organic sources of Mn. In contrast,Bunesova (1999) and Klecker et al. (2002) foundpositive effect of partial substitution of inorganicMn sources with their organic forms on the eggshellweight and thickness.The significant increase of manganese in eggyolk was observed only for hens fed diet enrichedwith Mn-chelate of glycine hydrate, the other twogroups given feeds supplemented with equivalentamounts of this trace element from Mn-sulphate orMn-Pro showed only the tendency to its increase(Table 4). The discrepancies in relative bioavailabilitybetween various organic Mn sources couldbe explained by different chemical characteristicsand chelation strength of commercial organicMn feed additives (Li et al., 2004). Gravena et al.(2011) observed an increase in the Mn content ofegg yolk from quails supplemented with 60, 120,and 180 mg Mn/kg feed from an organic source.According to Mabe et al. (2003), feed supplementationwith Mn levels at 30 or 60 mg/kg from itsinorganic (MnO) and organic (Mn amino acidcomplex) sources resulted in higher deposition ofthis trace element in the yolk of eggs from hensreceiving greater amounts of Mn in their diet,regardless of its source.The level of MDA as a marker of lipid peroxidationwas monitored in egg yolk during 40 daysof cold storage. Significant increase in MDA levelswas detected only in eggs from the controlgroup (from day 20 of storage) and from the groupsupplemented with Mn-sulphate (from day 30 ofstorage). The oxidative stability of yolk lipids wasnot significantly different during whole time ofstorage (40 days) in both groups of birds fed dietsenriched with manganese from organic sources.One of the most important functions of Mn isrelated to its antioxidative effect mediated byMn-superoxide dismutase, or by increasing thesynthesis of metallothionein (Kobayashi et al.,2007), which can reduce oxidative damage causedby free radicals. The suppression of lipid oxidationin egg yolk from hens supplemented with organicMn sources may be explained by this hypothesis.A further explanation could be that Mn fromแหล่งเกษตรอินทรีย์อาจเพิ่มความมั่นคงของแดงโครงการผ่านซูเปอร์ออกไซด์ dismutase (SOD), มีกิจกรรมที่เหมาะสมสามารถป้องกันการเริ่มต้นของperoxidation ของไขมัน อย่างไรก็ตาม มีการศึกษาเพิ่มเติมต้องยืนยันวิธีการดำเนินการแนะนำWawrzykowsky และ Kankofer (2011) ยืนยันของสดและกิจกรรมของไข่ไก่แดง การศึกษายังพบว่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญในกิจกรรมสดหลังการเก็บไข่แดงวันที่ 9ตัวอย่างการ เหมือนที่เปลี่ยนแปลงในกิจกรรมสดของไข่ แดงระหว่างการเก็บรักษาอาจแสดงบทบาทดังกล่าวของแมงกานีสในความมั่นคงของโครงการไข่แดง154ต้นฉบับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่มีรายงานว่าระดับ Mn อาหารเหนือ 105 mg / kg ปรับปรุงคุณภาพเปลือกไข่ Fassani et al, (2000) บันทึกไว้ว่าความหนาของเปลือกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดได้รับในไก่ฮอนในรอบที่สองเมื่ออาหารของพวกเขาก็ตบท้ายกับ200 มก. แมงกานีส / กก. เมื่อเทียบกับปริมาณที่ลดลงของ Mn ในทางตรงกันข้ามZamani et al, (2005) และ Hossain และ Bertechini (1998) แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างในความหนาของเปลือกไข่ที่มีการเพิ่มการบริโภคอาหารMn เนื้อหา มันแสดงให้เห็นว่าการใช้อินทรีย์แหล่งที่มาของ Mn ประโยชน์เปลือกไข่มีผลต่อคุณภาพของไก่ไข่ในขณะที่ผู้เขียนอื่นๆ ได้พบความแตกต่างระหว่างนินทรีย์และที่ไม่มีแหล่งอินทรีย์ Mabe et al, (2003) รายงานไม่มีความแตกต่างในสัดส่วนที่เปลือกไข่และเปลือกไข่มีความหนาแน่นระหว่างแม่ไก่ที่เลี้ยงด้วยอาหารเสริมที่มีแหล่งที่มานินทรีย์หรืออินทรีย์Mn ในทางตรงกันข้ามBunesova (1999) และ Klecker et al, (2002) พบว่าผลบวกของการทดแทนบางส่วนของอนินทรีแหล่งMn กับรูปแบบอินทรีย์ของพวกเขาในเปลือกไข่น้ำหนักและความหนา. ที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของแมงกานีสในไข่ไข่แดงก็สังเกตเห็นเพียงแต่สำหรับไก่อาหารเลี้ยงอุดมด้วยMn-คีเลตของไฮเดรต glycine, อื่น ๆ ทั้งสองกลุ่มได้รับฟีดเสริมด้วยเทียบเท่าปริมาณของธาตุนี้จากแมงกานีสซัลเฟตหรือMn-Pro เพียงแสดงให้เห็นแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นของมัน(ตารางที่ 4) ความแตกต่างในการดูดซึมที่สัมพันธ์ระหว่างแหล่ง Mn ต่างๆอินทรีย์สามารถอธิบายได้ด้วยลักษณะทางเคมีที่แตกต่างกันและความแรงขับของอินทรีย์เชิงพาณิชย์แมงกานีสสารอาหาร(Li et al., 2004) Gravena et al. (2011) ตั้งข้อสังเกตการเพิ่มขึ้นของเนื้อหา Mn ของไข่แดงจากหนูเล็กเสริมด้วย60, 120, และ 180 มิลลิกรัมแมงกานีส / กกฟีดจากแหล่งอินทรีย์. ตาม Mabe et al, (2003), การเสริมอาหารที่มีระดับMn วันที่ 30 หรือ 60 มก. / กก. จากที่นินทรีย์(MnO) และอินทรีย์ (Mn กรดอะมิโนที่ซับซ้อน) แหล่งที่มาส่งผลให้การของพยานที่สูงขึ้นของธาตุในไข่แดงของไข่จากแม่ไก่ที่ได้รับในปริมาณที่มากขึ้นของMn ในอาหารของพวกเขาโดยไม่คำนึงถึงแหล่งที่มาของ. ระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นเครื่องหมายของการเกิด lipid peroxidation การให้ได้รับการตรวจสอบในไข่แดงในช่วง40 วันของการจัดเก็บความเย็น การเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้รับการตรวจพบเฉพาะในไข่จากการควบคุมกลุ่ม(จากวันที่ 20 ของการจัดเก็บ) และจากกลุ่มเสริมด้วยแมงกานีสซัลเฟต(จากวันที่ 30 ของการเก็บรักษา) เสถียรภาพออกซิเดชันของไขมันไข่แดงก็ไม่แตกต่างกันในช่วงเวลาทั้งหมดของการจัดเก็บข้อมูล(40 วัน) ทั้งในกลุ่มของนกได้รับอาหารที่อุดมไปด้วยแมงกานีสจากแหล่งอินทรีย์. หนึ่งในหน้าที่สำคัญที่สุดของ Mn จะเกี่ยวข้องกับผลต้านอนุมูลอิสระของผู้ไกล่เกลี่ยโดยMn -superoxide dismutase หรือโดยการเพิ่มการสังเคราะห์เมทัลโล(โคบายาชิ et al., 2007) ซึ่งสามารถลดความเสียหายออกซิเดชันที่เกิดจากอนุมูลอิสระ การปราบปรามของการเกิดออกซิเดชันของไขมันในไข่แดงจากไก่เสริมด้วยอินทรีย์แหล่งMn อาจจะอธิบายได้ด้วยสมมติฐานนี้. คำอธิบายต่อไปอาจเป็นไปได้ว่า Mn จากแหล่งอินทรีย์อาจปรับปรุงเสถียรภาพของไข่แดงไขมันผ่านdismutase superoxide (SOD) ซึ่งกิจกรรมที่ดีที่สุดที่จะทำได้ป้องกันไม่ให้เกิดการเริ่มต้นของการเกิด lipid peroxidation อย่างไรก็ตามการศึกษาเพิ่มเติมจะต้องใช้ในการยืนยันการแนะนำโหมดของการดำเนินการ. Wawrzykowsky และ Kankofer (2011) ได้รับการยืนยันการปรากฏตัวของSOD และกิจกรรมในไก่ไข่ไข่แดง การศึกษาของพวกเขายังพบว่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญในกิจกรรม SOD หลังจากที่การจัดเก็บ 9 วันของไข่แดงตัวอย่าง ปรากฏว่าในรูปแบบกิจกรรม SOD ไข่แดงระหว่างการเก็บรักษาดังกล่าวอาจบ่งบอกถึงบทบาทของแมงกานีสในเสถียรภาพของไขมันไข่แดง. 154 เดิม