My Japanese teacher, Shizuka Hirats

My Japanese teacher, Shizuka Hiratsuka, popped a vein as she read my essay aloud. As I listened, I realized that my writing skills were far from proficient. I thought I might seem smart if I strung some fancy words together, but it just came off like a cheap tactic some struggling writer would think of.
That said- is my amateurish essay the reason she called me? That couldn't be it. I knew that already. After Hiratsuka sensei had finished reading, she put a hand on her forehead and sighed deeply.
"Say, Hikigaya, what was the assignment that I handed out during class?"
"……well, it was an essay with the topic ‘Looking Back on High School Life’."
"Exactly. So then why did you write a threat letter1? Are you a terrorist? Or perhaps, an idiot?"
She let out another sigh and pulled a hand through her hair, vexed

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันครูญี่ปุ่น ฮิชิซุกะ popped หลอดเลือดดำเธออ่านเรียงความของฉันออกเสียง เท่าที่ผมฟัง ฉันรู้ว่า ทักษะการเขียนของฉันถูกมากแตกฉาน ฉันคิดว่า ฉันอาจดูเหมือนสมาร์ทถ้าฉัน strung คำแฟนซีกัน แต่มันเพิ่งออกมาเช่นแทราคาประหยัดที่ผู้เขียนบางดิ้นรนคิดว่า ของกล่าวว่า - คือเรียงความของฉัน amateurish เหตุผลที่เธอเรียกว่าฉัน ที่ไม่ได้เรื่อง ผมรู้ที่อยู่แล้ว หลังจากที่อาจารย์ฮิมีอ่านจบ เธอวางมือบนหน้าผากของเธอ และถอนหายใจลึก"พูด Hikigaya สิ่งกำหนดที่ยื่นออกมาในระหว่างการเรียนหรือไม่""...ดี มันเป็นการเรียงความกับหัวข้อ"มองย้อนกลับในชีวิตมัธยม ""ถูกต้อง ดังนั้นแล้ว ทำไมคุณไม่เขียน letter1 คุกคาม คุณจะเป็นผู้ก่อการร้าย หรือบางที คนบ้า"เธอให้ออกแยกกันอีก และดึงมือผ่านผม vexed

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ครูภาษาญี่ปุ่น, ชิซูกะ Hiratsuka โผล่หลอดเลือดดำในขณะที่เธออ่านเรียงความของฉันออกมาดัง ๆ ในฐานะที่ผมฟังฉันตระหนักว่าทักษะการเขียนของฉันได้ห่างไกลจากความเชี่ยวชาญ ผมคิดว่าผมอาจจะดูสมาร์ทถ้าฉันหงุดหงิดบางคำแฟนซีด้วยกัน แต่มันก็ออกมาเหมือนเป็นกลยุทธ์ที่ถูกนักเขียนบางคนดิ้นรนจะคิด.
นั่นคือการเขียนเรียงความ said- ชำนาญของฉันเหตุผลที่เธอเรียกฉันหรือไม่ ที่ไม่สามารถไม่ว่าจะเป็น ผมรู้ว่าที่มีอยู่แล้ว หลังจาก Hiratsuka อาจารย์ได้อ่านเสร็จแล้วเธอใส่มือบนหน้าผากของเธอและถอนหายใจลึก.
"พูด Hikigaya สิ่งที่ได้รับมอบหมายที่ผมยื่นออกมาในชั้นเรียน?"
"...... ดีก็คือการเขียนเรียงความในหัวข้อ" มองย้อนกลับไป ในโรงเรียนมัธยมชีวิต '.
"" แน่นอน. ดังนั้นแล้วทำไมคุณไม่เขียน letter1 ภัยคุกคามหรือไม่คุณเป็นผู้ก่อการร้ายหรือไม่หรืออาจจะงี่เง่า?
"เธอให้ออกถอนหายใจอื่นและดึงมือผ่านผมของเธอเดือดร้อน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ของผมญี่ปุ่นครู ชิซูกะ ฮิราซึกะ ตอกเป็นเส้นตามที่เธออ่านบทความของผมด้วย เท่าที่ผมฟัง ผมก็ตระหนักได้ว่า ทักษะการเขียนของฉันอยู่ห่างไกลจากชาญ ฉันคิดว่าฉันอาจจะดูเหมือนฉลาดถ้าฉันหงุดหงิดบางแฟนซีคำด้วยกัน แต่มันก็ออกมาเหมือนรูปราคาถูกบางดิ้นรนนักเขียนจะคิด ว่าฉันอ่อนหัด
- เรียงความ เหตุผลที่เธอโทรมา นั่นไม่ใช่มันฉันรู้แล้ว หลังจาก ฮิราซึกะ คุณหมอก็อ่านจบแล้ว เธอวางมือบนหน้าผากของเธอ และถอนหายใจ
" พูด hikigaya อะไรคืองานที่ผมแจกในชั้นเรียน ?
" . . . . . . . มันเป็นเรียงความด้วยหัวข้อ ' มองย้อนกลับไปในชีวิตม.ปลาย "
" แน่นอน งั้นทำไมคุณถึงเขียนขู่ letter1 ? คุณเป็นผู้ก่อการร้าย หรือบางที ปัญญาอ่อน ?
เธอถอนหายใจออกมาอีก และดึงมือผ่านเส้นผมของเธอ , ขุ่น