I regard strategic spatial planning

I regard strategic spatial planning as an adaptive practice concerned with what can be done in the
face of uncertainty. Inspired by Deleuze and Guattari, I present a multiplanar theorisation of strategic
spatial planning as strategic navigation, involving both the broad charting out of a trajectory of the
longer-term future and also for shorter-term, detailed plans and projects with collaboratively determined
goals. I develop a methodology for translating the theory into strategic practice, which incorporates a
critical engagement with actual conditions and how they came to be (tracing), together with an attempt
to unpack what are the conditions for change (mapping and diagramming). Opportunities and risks
could be explored allowing the potentials of new trajectories to emerge. I conclude that since the future
is inherently unpredictable, the role of strategic spatial planning is to recognise relationalities to facilitate
strategic navigation of future trajectories

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันเรื่องวางแผนเชิงพื้นที่สามารถทำได้การฝึกปรับที่เกี่ยวข้องกับสิ่งใบหน้าของความไม่แน่นอน แรงบันดาลใจ โดยการ Deleuze และ Guattari แสดง theorisation multiplanar ของกลยุทธ์การวางแผนเชิงพื้นที่เป็นกลยุทธ์นำ เกี่ยวข้องกับทั้งสองดีการสร้างแผนภูมิจากวิถีของการระยะยาวในอนาคต และ สำหรับ shorter-term รายละเอียดแผนงานและโครงการที่มีการร่วมกันกำหนดเป้าหมายการ ฉันพัฒนาระเบียบวิธีสำหรับการแปลทฤษฎีสู่การปฏิบัติเชิงกลยุทธ์ ซึ่งประกอบด้วยการมีส่วนร่วมที่สำคัญกับสภาพจริงและวิธีเดินทางมาได้ (ติดตาม), พร้อมกับความพยายามการขยายข้อมูลมีเงื่อนไขสำหรับการเปลี่ยนแปลง (แมป และสร้างไดอะแกรม) โอกาสและความเสี่ยงสามารถได้รับการสำรวจศักยภาพของทีมใหม่ไปให้ ผมสรุปที่ตั้งแต่ในอนาคตคาดไม่ถึงเสมอ บทบาทของการวางแผนเชิงพื้นที่จะรู้จัก relationalities เพื่ออำนวยความสะดวกนำกลยุทธ์ของทีมในอนาคต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันพิจารณาการวางแผนเชิงพื้นที่เชิงกลยุทธ์และการปฏิบัติที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่สามารถทำได้ในใบหน้าของความไม่แน่นอน และแรงบันดาลใจจากเดอลูซกัตตารี ผมเสนอ theorisation multiplanar ยุทธศาสตร์การวางแผนเชิงกลยุทธ์ที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่นำร่อง , ทั้งกว้างแผนภูมิออกจากวงโคจรของระยะยาวในอนาคต และยัง ในระยะสั้น และรายละเอียดแผนการโครงการต่างๆ กำหนดเป้าหมาย ผมพัฒนาวิธีการจากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ ซึ่งประกอบด้วยกลยุทธ์วิกฤตหมั้นกับสภาพจริงและวิธีการที่พวกเขามา ( ติดตาม ) ร่วมกันกับความพยายามของสิ่งที่เป็นเงื่อนไขสำหรับการเปลี่ยนแปลง ( แผนที่และแผนภาพ ) โอกาสและความเสี่ยงอาจจะสำรวจให้ศักยภาพของวิถีใหม่ที่จะเกิด ผมสรุปได้ว่า เนื่องจากในอนาคตเป็นอย่างโดยเนื้อแท้ ไม่สามารถคาดเดาได้ บทบาทของการวางแผนเชิงกลยุทธ์ คือ การจำ relationalities เพื่ออำนวยความสะดวกทางยุทธศาสตร์ของวิถีในอนาคต