I’m inundated with emails on a dail

I’m inundated with emails on a daily basis. “What camera do you use?”, “How do you obtain the black background in your images?”, “Will you employ me as your assistant?” to quote but a few. The questions are varied, but all revolve around a central theme… they see the apparent “success” of my images and are determined to experience a piece of that for themselves. I don’t blame them. I was exactly the same seven years ago. My mind was awash with images. Revelling in art for the first time in my life. It was exciting, promised travel and adventure and who knows, maybe some success and notoriety. Looking back, I’d look for short cuts by asking other photographers, whose work I admired at the time, the very same questions I am now being asked. I was infatuated with the notion of being “a photographer” so wanted that “success” fast.

Looking back, none of that stuff mattered. Sure, technical ability is pretty fundamental to any vocation but it means nothing without passion. You can’t teach it. Life “happens” and it’s through those experiences that hopefully you come through the other side having learned something.
Love “happened” to me. Back then, that love was the motivation for everything I did. Running through the Vatican to buy a Rosary for her dying mother. Feeling her sense of faith and compassion for the less fortunate. Without knowing it, I took pieces from her. They remain with me to this day. So, now, when you see a Lee Jeffries image it’s not a document of the life of a homeless person. It’s much more than that. It’s a metaphysical testimony of humanity, faith and spirituality. It’s born from love and a connection to another human being. Her… and the homeless people I meet.
Everybody wants to be a photographer. Open your heart and you may just get your wish.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันน้ำท่วมกับอีเมลในชีวิตประจำวัน "สิ่งที่กล้องที่คุณใช้?" "คุณได้รับพื้นหลังสีดำในภาพของคุณอย่างไร?", "คุณจะจ้างผมเป็นผู้ช่วยของคุณ?" ที่จะอ้าง แต่เพียงไม่กี่ คำถามที่จะแตกต่างกัน แต่ทั้งหมดหมุนรอบแก่นกลาง ... พวกเขาเห็นชัดเจน "ความสำเร็จ" ของภาพของฉันและมุ่งมั่นที่จะได้สัมผัสกับชิ้นส่วนของว่าสำหรับตัวเอง ผมไม่ตำหนิพวกเขา ผมก็เหมือนกันเมื่อเจ็ดปีก่อน ใจของฉันก็จมอยู่ใต้น้ำที่มีภาพ Revelling ในงานศิลปะเป็นครั้งแรกในชีวิตของฉัน มันน่าตื่นเต้นสัญญาการเดินทางและการผจญภัยและผู้ที่รู้อาจจะประสบความสำเร็จและความประพฤติ มองย้อนกลับไปผมมองหาตัดสั้นโดยขอให้ช่างภาพอื่น ๆ ที่มีผลงานที่ผมชื่นชมในขณะที่คำถามเดียวกันมากตอนนี้ฉันถูกถาม ผมก็หลงใหลกับความคิดของการเป็น "ช่างภาพ" จึงอยากบอกว่า "ความสำเร็จ" เร็ว. มองย้อนกลับไปไม่มีของสิ่งที่สำคัญ แน่นอนว่าความสามารถทางเทคนิคสวยพื้นฐานอาชีพใด ๆ แต่มันหมายถึงอะไรโดยไม่มีความรัก คุณไม่สามารถสอน ชีวิต "เกิดขึ้น" และก็ผ่านประสบการณ์ที่หวังว่าคุณผ่านเข้ามาทางด้านอื่น ๆ ที่มีการเรียนรู้บางสิ่งบางอย่าง. ความรัก "เกิดขึ้น" ให้ฉัน กลับมาแล้วความรักที่เป็นแรงจูงใจสำหรับทุกอย่างที่ฉันทำ วิ่งผ่านวาติกันซื้อภาวนาสำหรับแม่ของเธอตาย ความรู้สึกความรู้สึกของความเชื่อและความเห็นอกเห็นใจของเธอสำหรับผู้ด้อยโอกาส โดยไม่ทราบว่ามันผมเอาชิ้นส่วนจากเธอ พวกเขายังคงอยู่กับฉันไปในวันนี้ ดังนั้นตอนนี้เมื่อคุณเห็นภาพเจฟฟรีส์ลีก็ไม่ได้เป็นเอกสารของชีวิตของคนที่ไม่มีที่อยู่อาศัยที่ มันเป็นมากกว่านั้น มันเป็นพยานหลักฐานเลื่อนลอยของความเป็นมนุษย์ความเชื่อและจิตวิญญาณ มันเกิดจากความรักและการเชื่อมต่อกับคนอื่น เธอ ... และคนจรจัดที่ฉันตอบสนอง. ทุกคนอยากจะเป็นช่างภาพ เปิดหัวใจของคุณและคุณก็อาจจะได้รับความปรารถนาของคุณ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันกำลังเจิ่งนองกับอีเมล์ในแต่ละวัน " สิ่งที่กล้องที่คุณใช้ ? " , " อย่างไรคุณได้รับพื้นหลังสีดำในรูปของคุณ " , " คุณจะใช้ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณ " จะพูดแต่น้อย คำถามที่แตกต่างกัน แต่ทั้งหมดที่หมุนรอบธีมกลาง . . . . . . . เขาเห็นชัดเจน " ความสำเร็จ " ของภาพและมุ่งมั่นที่จะพบชิ้นส่วนที่ตัวเอง ผมไม่โทษพวกเขาผมก็เหมือนกัน เมื่อเจ็ดปีก่อน จิตใจของฉันเป็นจมอยู่ใต้น้ำกับภาพ revelling ในศิลปะเป็นครั้งแรกในชีวิตของฉัน มันก็น่าตื่นเต้นสัญญาการเดินทางและการผจญภัย และใครจะรู้ บางที ความสำเร็จและเด่น มองกลับไป ฉันก็มองหาตัดสั้น โดยขอให้ช่างภาพคนอื่นๆ ที่ทำงานที่ผมชื่นชม ในเวลา เดียวกันมาก คำถามที่ผมถูกถามฉันชอบความคิดของการเป็น " ช่างภาพ " ต้องการ " ความสำเร็จ " เร็ว

มองกลับไป สิ่งของสำคัญ แน่นอน , ความสามารถทางเทคนิคค่อนข้างพื้นฐานวิชาชีพใด ๆ แต่มันไม่มีความหมาย ถ้าปราศจากความรัก คุณไม่สามารถสอนได้ ชีวิต " ขึ้น " และมันก็ผ่านประสบการณ์เหล่านั้นว่า หวังว่าคุณ เข้ามาทางด้านอื่น ๆที่ต้องเรียนรู้บางอย่าง
รัก " เกิดขึ้น " เพื่อฉัน หลังจากนั้น ความรักคือแรงจูงใจ ทุกอย่างที่ผมทำ วิ่งผ่านวาติกันซื้อลูกประคำสำหรับแม่ที่กำลังจะตาย ความรู้สึกความรู้สึกของศรัทธาและเมตตาน้อยโชคดี โดยไม่รู้ตัว ผมเอาชิ้นจากเธอ พวกเขายังคงอยู่กับผมในวันนี้ ดังนั้น , ตอนนี้ , เมื่อคุณเห็น ลี เจฟฟรีย์ ภาพไม่ใช่เอกสารของชีวิตของคนไร้ที่อยู่มันมากกว่านั้น มันเป็นพยานเลื่อนลอยของมนุษยชาติ ในความเชื่อและจิตวิญญาณ มันเกิด จากความรักและความสัมพันธ์กับมนุษย์อีก . เธอ . . . และคนไร้บ้านที่ฉันเจอ
ทุกคนต้องการที่จะเป็นช่างภาพ เปิดใจของคุณ และคุณอาจเพิ่งได้รับคำขอของคุณ .