Time–depth plots of temperature, sa

Time–depth plots of temperature, salinity, and density to
300 m (Fig. 3A–C) were generated from monthly median
profiles. Percentage saturation of dissolved oxygen, Chl a
concentration, and particulate optical backscatter coefficients
were scaled to 150 m to better visualize their patterns
(Fig. 3D–F) and because the optical sensors were turned
off below this depth to conserve batteries. Variations in the
optical signal were restricted largely to the upper 100 m
(with the exception of occasional encounters with detached
nepheloid layers over the slope and some indications of
particle settling below 100 m at certain times of the year),
justifying this power-saving procedure. Satellite measurements
of SST spatially averaged over the area within the
box (Fig. 1; data not shown) were similar to annual
patterns of Seaglider temperatures averaged over the upper
10 m. The maximal summer surface temperature recorded
by Seaglider was 17.85uC; minimal winter surface temperature
was 8.49uC. Although all temperatures were within
the ranges recorded at National Oceanic and Atmospheric
Administration buoy No. 460055 since 1976, they were on
the lower end of that range, most likely because of buoy
location 3u further offshore at 46uN, 131uW ,http://www.
ndbc.noaa.gov/images/climplot/46005_st.jpg..
The depth of the seasonal mixed layer, assessed as the
depth of the pycnocline, varied both seasonally and
interannually (Fig. 4A). Because of the approximately
monthly spacing between Seaglider samplings, it was not
possible to resolve seasonal changes more finely. Maximal
depth of the winter pycnocline varied from approximately
80 m in 2004 and 2005 to .110 m in 2007, with the deepest
mixed layers in late winter and early spring. The transition
between deep winter and shallow summer mixed layers,
typically occurring between May and June in 2004 and
2006 or between June and July in 2005 and 2007, was rapid
enough to elude capture by Seaglider’s monthly sampling.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผืนเวลา – ความลึกอุณหภูมิ เค็ม และความหนาแน่นที่สร้างขึ้นจากค่ามัธยฐานรายเดือน 300 m (Fig. 3A – C)โพรไฟล์ เปอร์เซ็นต์ความอิ่มตัวของออกซิเจนละลาย Chl เป็นความเข้มข้น และสัมประสิทธิ์ backscatter ฝุ่นแสงถูกปรับให้ m 150 ดีกว่า เห็นภาพรูปแบบของพวกเขา(Fig. 3D – F) และเซนเซอร์แสงถูกเปิดปิดด้านล่างนี้ลึกเพื่อประหยัดแบตเตอรี่ รูปแบบในการสัญญาณแสงที่ถูกจำกัดส่วนใหญ่จะสูง 100 เมตร(ยกเว้นพบเป็นครั้งคราวกับเดี่ยวชั้น nepheloid ลาดและบางบ่งชี้ของอนุภาคตะกอนด้านล่าง 100 เมตรในบางช่วงเวลาของปี),justifying วิธีประหยัดพลังงานนี้ วัดสัญญาณดาวเทียมของ SST spatially averaged กว่าพื้นที่ภายในกล่อง (Fig. 1 ข้อมูลไม่แสดง) คล้ายกับปีรูปแบบของอุณหภูมิ Seaglider averaged เหนือบนม. 10 บันทึกอุณหภูมิพื้นผิวสูงสุดฤดูร้อนโดย Seaglider ได้ 17.85uC อุณหภูมิพื้นผิวต่ำสุดหนาว8.49uC ได้ ถึงแม้ว่าอุณหภูมิทั้งหมดได้ภายในช่วงที่บันทึกในบรรยากาศและมหาสมุทรแห่งชาติจัดการทุ่นหมายเลข 460055 ตั้งแต่ 1976 มาต่ำสุดของช่วง มักเนื่องจากทุ่นตำแหน่ง 3u ไป offshore ที่ 46uN, 131uW, http://www... ndbc.noaa.gov/images/climplot/46005_st.jpgความลึกของชั้นผสมตามฤดูกาล ประเมินตามความลึกของ pycnocline แตกต่างกันทั้ง seasonally และinterannually (Fig. 4A) เนื่องจากการประมาณเดือนระยะห่างระหว่าง Seaglider samplings ไม่สามารถแก้ไขเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลมากประณีต สูงสุดความลึกของ pycnocline หนาวแตกต่างจากประมาณ80 เมตรในปี 2004 และ 2005 กับ.110 m ในปี 2007 มีการชมเชยเลเยอร์ที่ผสมในปลายฤดูหนาวและต้นฤดูใบไม้ผลิ การเปลี่ยนแปลงระหว่างฤดูร้อนฤดูหนาว และตื้นลึกผสมชั้นเกิดระหว่างพฤษภาคมและมิถุนายนโดยทั่วไปในปี 2004 และปี 2006 หรือระหว่างเดือนมิถุนายนและ 2005 กรกฎาคมและ 2007 ได้อย่างรวดเร็วพอที่จะเลี่ยงจับ โดยสุ่มตัวอย่างประจำเดือนของ Seaglider

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เวลาแปลงเชิงลึกของอุณหภูมิความเค็มและความหนาแน่นไป
300 เมตร (รูป. 3A-C)
ถูกสร้างขึ้นจากค่าเฉลี่ยรายเดือนโปรไฟล์ ร้อยละของความอิ่มตัวของออกซิเจนละลาย Chl
ความเข้มข้นและค่าสัมประสิทธิ์การสะท้อนแสงเป็นอนุภาคที่ถูกปรับให้ 150 เมตรจะเห็นภาพที่ดีกว่ารูปแบบของพวกเขา (รูป. 3D-F) เพราะเซ็นเซอร์แสงหันออกด้านล่างลึกนี้เพื่อประหยัดแบตเตอรี่ การเปลี่ยนแปลงในสัญญาณแสงถูก จำกัด ส่วนใหญ่บน 100 เมตร (ยกเว้นของการเผชิญหน้าครั้งคราวกับเดี่ยวชั้น nepheloid มากกว่าความลาดชันและตัวชี้วัดบางส่วนของอนุภาคปักหลักต่ำกว่า 100 เมตรในบางช่วงเวลาของปี) เหตุผลขั้นตอนการประหยัดพลังงานนี้ . การวัดสัญญาณดาวเทียมของ SST ตำแหน่งเฉลี่ยทั่วพื้นที่ภายในกล่อง(รูปที่ 1. ไม่ได้แสดงข้อมูล) มีความคล้ายคลึงกับประจำปีรูปแบบของการSeaglider อุณหภูมิเฉลี่ยบน10 เมตร อุณหภูมิพื้นผิวฤดูร้อนสูงสุดที่บันทึกไว้โดย Seaglider เป็น 17.85uC; อุณหภูมิพื้นผิวน้อยที่สุดในช่วงฤดูหนาวเป็น 8.49uC แม้ว่าอุณหภูมิภายในช่วงที่บันทึกไว้ที่ National มหาสมุทรและบรรยากาศการบริหารทุ่นหมายเลข460055 ตั้งแต่ปี 1976 ที่พวกเขาอยู่ในระดับล่างสุดของช่วงที่มีแนวโน้มมากที่สุดเพราะทุ่นสถาน3U ต่อในต่างประเทศที่ 46uN, 131uW, http: // www . ndbc.noaa.gov/images/climplot/46005_st.jpg .. ความลึกของชั้นผสมตามฤดูกาลประเมินเป็นความลึกของน้ำเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างกันทั้งฤดูกาลและinterannually (รูป. 4A) เพราะการประมาณระยะห่างระหว่างกลุ่มตัวอย่างรายเดือน Seaglider มันก็ไม่สามารถแก้ปัญหาการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลมากขึ้นอย่างประณีต สูงสุดความลึกของน้ำเปลี่ยนแปลงในช่วงฤดูหนาวที่แตกต่างกันประมาณ80 เมตรในปี 2004 และ 2005-0.110 เมตรในปี 2007 ด้วยความที่ลึกที่สุดของชั้นผสมในช่วงปลายฤดูหนาวและต้นฤดูใบไม้ผลิ การเปลี่ยนแปลงระหว่างฤดูหนาวลึกและน้ำตื้นในช่วงฤดูร้อนชั้นผสมมักจะเกิดขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมและเดือนมิถุนายนในปี2004 และ2006 หรือระหว่างเดือนมิถุนายนและกรกฎาคมในปี 2005 และปี 2007 เป็นอย่างรวดเร็วพอที่จะหลบหนีการจับกุมโดยการสุ่มตัวอย่างรายเดือนSeaglider

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เวลา–ความลึกแปลงของอุณหภูมิ ความเค็มและความหนาแน่น 300 m

( รูปที่ 3A ( C ) ถูกสร้างขึ้นจากโปรไฟล์มัธยฐาน
รายเดือน เปอร์เซ็นต์ความอิ่มตัวของออกซิเจนละลาย , CHL เป็น
ความเข้มข้นและอนุภาคแสงกระเจิงกลับค่าสัมประสิทธิ์
ได้ถูกปรับ 150 M ดีกว่า เห็นลวดลายของพวกเขา
( รูปที่ 3 ) F ) และเพราะเซ็นเซอร์แสงเปิดปิดด้านล่างนี้ เพื่ออนุรักษ์
ระดับแบตเตอรี่การเปลี่ยนแปลงใน
สัญญาณแสงถูก จำกัด เฉพาะการด้านบน 100 m
( ยกเว้นการเผชิญหน้าเป็นครั้งคราวด้วย
nepheloid บ้านเดี่ยวชั้นกว่าความลาดชันและบางอนุภาคตกตะกอนด้านล่างบ่งชี้
100 เมตรในบางช่วงเวลาของปี ) ,
อธิบายนี้ประหยัดขั้นตอน ดาวเทียมวัด
ของ SST เปลี่ยนเฉลี่ยทั่วพื้นที่ภายใน
กล่อง ( รูปที่ 1 ;ข้อมูลไม่แสดง ) คล้ายกับรูปแบบของอุณหภูมิเฉลี่ยรายปี
seaglider กว่าด้านบน
10 เมตร ฤดูร้อนอุณหภูมิสูงสุดที่บันทึกโดย seaglider คือ 17.85uc
;
8.49uc ฤดูหนาวอุณหภูมิพื้นผิวน้อยที่สุดคือ . ถึงแม้ว่าอุณหภูมิอยู่ในช่วงที่บันทึกแห่งชาติ

การบริหารมหาสมุทรทุ่นไม่ 460055 ตั้งแต่ 1976 และบรรยากาศที่พวกเขาบน
ปลายล่างของช่วงที่ , ส่วนใหญ่เพราะทุ่น
สถานที่ 3U ต่อไปต่างประเทศที่ 46un 131uw , , http : / / www .
ndbc . NOAA . gov / ภาพ / climplot / 46005_st . jpg . . . . . . .
ความลึกของชั้นฤดูกาลผสม การประเมินเป็น
ความลึกของ pycnocline หลากหลายทั้งฤดูกาล และ
interannually ( รูปที่ 4 ) เพราะระยะห่างระหว่าง seaglider รายเดือนประมาณ

คิดมันไม่ได้เป็นไปได้ที่จะแก้ไขการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลมากขึ้นอย่างประณีต ความลึกสูงสุด
ของฤดูหนาว pycnocline หลากหลายจากประมาณ 80 m
ในปี 2004 และ 2005 . 110 เมตรในปี 2007 กับชั้น
ผสมที่ลึกที่สุดในปลายฤดูหนาวและต้นฤดูใบไม้ผลิ การเปลี่ยนแปลงระหว่างฤดูหนาวและฤดูร้อนตื้นลึก

ชั้นผสมมักจะเกิดขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมและมิถุนายนในปี 2004 และ
2006 หรือระหว่างเดือนมิถุนายนและกรกฎาคมในปี 2005 และ 2007 อย่างรวดเร็วคือ
พอที่จะหลบหนีการจับกุม โดย seaglider รายเดือนราย