My Heart is My BasketballI don't re

My Heart is My Basketball

I don't really like being invisible. Sure it has its perks when it comes to the game but it's a huge deterrent when I have someone I like. No. I think I'm past the point of like. I think I'm in love with them. But again being invisible can be good since the one I like…is a guy. For now it's enough for me just to look and he is completely unaware of my presence, let alone my feelings. It's better off that way. It'll save me the pain. For now.

"Kuroko get your head in the game! Kagami, pass! Hyuuga, catch and shoot! Good!"

Aida was yelling orders to us as practice for an upcoming game against Kaijo High. Kise played for that team. The Generation of Miracle's member was a formidable opponent but I wasn't too concerned about it. It was my being able to keep up that was worrying me. Even now during the practice I was sweating and struggling to keep up. We'd been going at this for almost an hour so I guess that was pretty good.

"Ok! Practice is over! Good job guys! Kuroko work on keeping up! Kagami, jump a little higher, Koganei, you're useless! I told you…" she went on to lecture but I tuned her out and headed back to the locker rooms.

No one bothered me like usual. Sometimes I wished at least one person would say 'hello' once in a while. Oh well. The locker room was full and people hit me as they went about changing but they took no notice. I grabbed my clothes and to avoid any further jostling I took my clothes and walked back outside to the sports equipment shed and began my undressing there.

Clack!

The handle of the shed turned violently and a ton of basketballs were thrown inside. One came straight for my face and there was a dull thunk as it nailed me flat in the forehead. The ball bounced right back out the door and who ever had thrown it in cursed lightly and picked it back up. I turned to the door while clutching my throbbing forehead and saw Kagami's head peek around the door. Again he threw the ball in there and this time I was ready for it and caught it, the sound of the hollow, solid ball echoing in the empty space around us.

"Whoa! Kuroko! I didn't see you in there!" Kagami laughed as he walked into the sports shed.

I nodded and let the basketball drop to the floor and roll off to join the others. Kagami. Kagami Taiga. The red headed beauty of the team. It was embarrassing for him to be here with me half naked, my pants already on the floor with only my long jersey covering my underwear. He was the one of my affection after all. I didn't say anything and he just looked closer at me while I stared at him with an unwavering gaze.

"Your forehead's bleeding." He commented and poked it.

I gave a grimace and pulled my head back to put my hand to my forehead again. Indeed there was blood.

"You should look where you throw the basketballs."

He was silent and when I looked at him he seemed to have a disgruntled expression warring with a worried expression. Finally the worried one won.

"I'm sorry. Though I have to be honest that I don't think I'd have seen you anyways. You do have that magical disappearing ability after all." He laughed.

Somehow his words seemed to hit home in my heart and a blush scattered across my face with hurt and I turned away quickly, my head lowered so he couldn't see such an embarrassing change in my usually unchanging face.

"Yeh, I know." I whispered and turned so my back was to him.

Knowing it meant nothing to him I pulled my jersey over my head and tossed it to the floor next to my other clothes.

"Whoa whoa! What are you doing?!" Kagami yelled.

I cast a glance over my shoulder to look at his face. Surprisingly it had turned a nice shade of red that was slowly brightening to the color of his dark hair.

"I couldn't change in the locker room so I came here instead."

'Why?"

"I keep getting hit in there. But I guess it doesn't make a difference out here either."

Again he gave me that hurt expression and I saw his face turn a bit lighter as his embarrassment fled. Somehow that didn't make me feel any better either. I turned even further around and looked at him full on. At my movement his blushed picked up once again and he continued avoiding my eyes.

"I'm really sorry 'bout that. I really didn't see you."

"Yeh, I know. It's fine."

"If there was anything I could do you know? Like get you a Band-Aid or bandage or something?"

"Anything." I whispered and for a second I could fantasize.

"Anything." He confirmed.

Now I turned to face him full on and he skittered back a bit while blushing furiously. I walked over to him and he kept backing up until he was in the doorway. I reached out, my hand going directly for him but instead of reaching for him I reached behind him and tugged the door closed and locked it.

"I'm changing remember?"

Kagami let out a huge breath and slumped a little as I backed up.

"Oh, yeah. Sorry 'bout that."

"It's ok. You'll do anything right?" I asked, my words brazen.

"Y-yes. What do you have in mind?" he blushed out obviously more effected by the atmosphere in here than he was truly letting on.

"Then kiss it and make it better." I commanded and lifted my head so I was staring at him.

There was a moment of sputtering and furious blushing before he went silent and just stared at me. I could tell he was debating on whether or not to just yell like he usually did or to actually do it. After all there were no windows, the door was locked and he'd said he'd do anything. Finally he blew out a breath and lifted the light blue hair on my forehead back and gently pressed his warm lips to my cut.

I reveled in his warmth and kindness for those few seconds before he pulled back. I was definitely blushing by now and we stared at each other for a while longer. I don't think either of us could believe that'd just happened.

"Do it again." I whispered.

Again he leaned forward and pressed his lips to my forehead with no hesitation this time. I leaned into that kiss and he leaned against the wall. My hands ended up clutching his jersey front and his other hand had gone around my back, pressing his warm fingers into the small of my bare back. His touch was just too much. The fire in my veins seemed to race throughout me before centering in my hips. Yet his lips were still there, I didn't want to break away. But I had to otherwise he might find out if he hadn't already.

I tugged my face back and began pulling my body back but Kagami's hands pulled me back. The hand holding my hair back wrapped around the back of my head a forced me to look at him. The blush on my face grew slightly as I watched his confused face that was still lit in his own beautiful blush.

"Why would you want a kiss?"

I blanked. There was no way I could answer that. So I just stared at him with a blank face to hide what I was really thinking.

"You know I don't swing that way."

Those words. Those dreaded words pierced my heart and drew tears to my blank expression as soon as the words left his mouth. I tried to pull back even harder now but he gripped harder and I knew with his strength I wouldn't win.

"Hey! Let me finish would ya?! It's kinda hard to say this!"

I froze and tried my best to hold back my tears but one fell and I immediately shook my head and my tear fell and disappeared.

"I was saying," he blew out a breath and looked away for a second, "that I don't swing that way, but," another pause and an even deeper blush, "I think…I could… for you."

If possible I went even stiller. Did I really hear what I thought I heard?

"I thought you wouldn't see me even if you looked." I muttered in monotone, repeating his own words back to him from earlier.

He let go of my head to run that hand through his hair. "Sorry. I lied. I was just flustered that you were half naked. Well, now you're even more naked. It just… shocked me so I lied. Sorry."

I shook my head. "That's not good enough."

He looked at me shocked and went silent for a while. The air felt a little heavy with sudden tension before he spoke again. "What?"

I reached up and my arms encircled his neck, deciding it was either now or never and never is such a long ways away. "I said that's not enough. I need a better apology."

Now Kagami smiled and put his hand back against the back of my head and pulled his head down from his great height to match mine and I pulled myself up onto my toes and finally, finally brought my lips to his. Oh my. The taste of him exploded over my tongue as I lightly traced his bottom lip before pulling his lips harder onto mine. The slight hesitation that had been in the rhythm of his lips disappeared as soon as he lent me entrance and as I swept my tongue into his hot mouth, his own tongue, stronger than mine delved deep into my mouth, reaching as if to cling and stay there.

Breathe! My lungs suddenly screamed as I'd held my breath at the sheer intensity of our connection.

With an echoing gasp I broke away, tilting my head upwards as if the air was all centered above us. Kagami wasted no time in trailing his moist lips down my jaw, tracing my jugular to my collarbone. The fires raced within me as I felt his lips latch onto my collarbone and sucked harshly at the tender flesh.

He released his mouth with an audible pop and leaned back for a second to admire his handy work. Indeed I could already feel it forming. A bright purple was probably already shining just below where the shirt collar would be. Smart.

"K-Kagami. It's not enough."

"I'll give you enough. I'll give you enough forgiveness for the both of us."

My body ached at the thought of what exactly that 'forgiveness' could be. I reached between us with a bold hand and slipped my hand beneath his jersey. My burning fingertips traced the smooth contours of his lean stomach, diving into his navel and running circles around it. He gave an unexpected groan and the air around me seemed to turn into wind and I experienced a weird sense of vertigo before my bare back touched the cold floor. Kagami towered over

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บาสเกตบอล ของฉันคือหัวใจของฉันจริง ๆ ผมไม่ชอบมองไม่เห็น แน่นอน มันมี perks ของมันเมื่อมันมาถึงเกม แต่มันเป็นการใหญ่เกิดเมื่อมีคนชอบ หมายเลขที่ผมคิดว่า ผมจุดเช่นที่ผ่านมา ฉันคิดว่า ฉันรักพวกเขา แต่อีก ไม่สามารถมองเห็นได้ดีตั้งแต่หนึ่งที่ชอบ...เป็นผู้ชาย ตอนนี้ ก็พอสำหรับฉันเพียงเพื่อดู และคงจะสมบูรณ์ไม่รู้สถานะของฉัน นับประสาความรู้สึกของฉัน เป็นวิธีที่ดีกว่า มันจะช่วยฉันเจ็บปวด ในขณะนี้"Kuroko รับหัวของคุณในเกม คางามิ ผ่าน Hyuuga จับ และยิง ดี "ไอดาถูกตะโกนสั่งให้เราเป็นแบบฝึกหัดสำหรับเกมกำลังเกิดขึ้นกับสูง Kaijo Kise เล่นทีมที่ สมาชิกรุ่นมหัศจรรย์ถูกคู่แข่งที่น่ากลัว แต่ไม่ค่อยเกินไปกังวลมัน ฉันไม่สามารถเก็บค่าที่มีความกังวลฉันได้ ถึงแม้ในระหว่างการปฏิบัติ ผมมีตากระตุก และดิ้นรนเพื่อให้ทัน เราได้รับไปที่เกือบชั่วโมงดังนั้นผมคิดว่า ที่ไม่ดี"Ok เป็นการปฏิบัติ คนงานที่ดี Kuroko งานทัน คางามิ กระโดดได้น้อยสูง Koganei คุณไร้ประโยชน์ ฉันบอกคุณ..."เธอก็จะบรรยาย แต่ผมปรับเธอออก และมุ่งหน้ากลับไปห้องล็อกเกอร์ไม่ bothered ฉันเหมือนปกติ บางครั้งฉันปรารถนาน้อยคนจะพูดว่า 'สวัสดี' ครั้งในขณะ สะดวกสบาย ห้องเก็บสัมภาระเต็ม และคนตีจะไปเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง แต่จะเอาแจ้งล่วงหน้าไม่ ผมคว้าเสื้อผ้าของฉัน และเพื่อหลีกเลี่ยงการใดๆ เพิ่มเติมการกระแทกฉันเอาเสื้อผ้าของฉัน และหลังเดินนอกอุปกรณ์กีฬาผลัดเริ่ม undressing ฉันมีClack!The handle of the shed turned violently and a ton of basketballs were thrown inside. One came straight for my face and there was a dull thunk as it nailed me flat in the forehead. The ball bounced right back out the door and who ever had thrown it in cursed lightly and picked it back up. I turned to the door while clutching my throbbing forehead and saw Kagami's head peek around the door. Again he threw the ball in there and this time I was ready for it and caught it, the sound of the hollow, solid ball echoing in the empty space around us."Whoa! Kuroko! I didn't see you in there!" Kagami laughed as he walked into the sports shed.I nodded and let the basketball drop to the floor and roll off to join the others. Kagami. Kagami Taiga. The red headed beauty of the team. It was embarrassing for him to be here with me half naked, my pants already on the floor with only my long jersey covering my underwear. He was the one of my affection after all. I didn't say anything and he just looked closer at me while I stared at him with an unwavering gaze."Your forehead's bleeding." He commented and poked it.I gave a grimace and pulled my head back to put my hand to my forehead again. Indeed there was blood."You should look where you throw the basketballs."He was silent and when I looked at him he seemed to have a disgruntled expression warring with a worried expression. Finally the worried one won."I'm sorry. Though I have to be honest that I don't think I'd have seen you anyways. You do have that magical disappearing ability after all." He laughed.Somehow his words seemed to hit home in my heart and a blush scattered across my face with hurt and I turned away quickly, my head lowered so he couldn't see such an embarrassing change in my usually unchanging face."Yeh, I know." I whispered and turned so my back was to him.Knowing it meant nothing to him I pulled my jersey over my head and tossed it to the floor next to my other clothes."Whoa whoa! What are you doing?!" Kagami yelled.I cast a glance over my shoulder to look at his face. Surprisingly it had turned a nice shade of red that was slowly brightening to the color of his dark hair."I couldn't change in the locker room so I came here instead."'Why?""I keep getting hit in there. But I guess it doesn't make a difference out here either."Again he gave me that hurt expression and I saw his face turn a bit lighter as his embarrassment fled. Somehow that didn't make me feel any better either. I turned even further around and looked at him full on. At my movement his blushed picked up once again and he continued avoiding my eyes."I'm really sorry 'bout that. I really didn't see you.""Yeh, I know. It's fine.""If there was anything I could do you know? Like get you a Band-Aid or bandage or something?""Anything." I whispered and for a second I could fantasize."Anything." He confirmed.Now I turned to face him full on and he skittered back a bit while blushing furiously. I walked over to him and he kept backing up until he was in the doorway. I reached out, my hand going directly for him but instead of reaching for him I reached behind him and tugged the door closed and locked it."I'm changing remember?"Kagami let out a huge breath and slumped a little as I backed up."Oh, yeah. Sorry 'bout that.""It's ok. You'll do anything right?" I asked, my words brazen."Y-yes. What do you have in mind?" he blushed out obviously more effected by the atmosphere in here than he was truly letting on."Then kiss it and make it better." I commanded and lifted my head so I was staring at him.There was a moment of sputtering and furious blushing before he went silent and just stared at me. I could tell he was debating on whether or not to just yell like he usually did or to actually do it. After all there were no windows, the door was locked and he'd said he'd do anything. Finally he blew out a breath and lifted the light blue hair on my forehead back and gently pressed his warm lips to my cut.I reveled in his warmth and kindness for those few seconds before he pulled back. I was definitely blushing by now and we stared at each other for a while longer. I don't think either of us could believe that'd just happened."Do it again." I whispered.Again he leaned forward and pressed his lips to my forehead with no hesitation this time. I leaned into that kiss and he leaned against the wall. My hands ended up clutching his jersey front and his other hand had gone around my back, pressing his warm fingers into the small of my bare back. His touch was just too much. The fire in my veins seemed to race throughout me before centering in my hips. Yet his lips were still there, I didn't want to break away. But I had to otherwise he might find out if he hadn't already.I tugged my face back and began pulling my body back but Kagami's hands pulled me back. The hand holding my hair back wrapped around the back of my head a forced me to look at him. The blush on my face grew slightly as I watched his confused face that was still lit in his own beautiful blush."Why would you want a kiss?"I blanked. There was no way I could answer that. So I just stared at him with a blank face to hide what I was really thinking."You know I don't swing that way."Those words. Those dreaded words pierced my heart and drew tears to my blank expression as soon as the words left his mouth. I tried to pull back even harder now but he gripped harder and I knew with his strength I wouldn't win."Hey! Let me finish would ya?! It's kinda hard to say this!"I froze and tried my best to hold back my tears but one fell and I immediately shook my head and my tear fell and disappeared.
"I was saying," he blew out a breath and looked away for a second, "that I don't swing that way, but," another pause and an even deeper blush, "I think…I could… for you."

If possible I went even stiller. Did I really hear what I thought I heard?

"I thought you wouldn't see me even if you looked." I muttered in monotone, repeating his own words back to him from earlier.

He let go of my head to run that hand through his hair. "Sorry. I lied. I was just flustered that you were half naked. Well, now you're even more naked. It just… shocked me so I lied. Sorry."

I shook my head. "That's not good enough."

He looked at me shocked and went silent for a while. The air felt a little heavy with sudden tension before he spoke again. "What?"

I reached up and my arms encircled his neck, deciding it was either now or never and never is such a long ways away. "I said that's not enough. I need a better apology."

Now Kagami smiled and put his hand back against the back of my head and pulled his head down from his great height to match mine and I pulled myself up onto my toes and finally, finally brought my lips to his. Oh my. The taste of him exploded over my tongue as I lightly traced his bottom lip before pulling his lips harder onto mine. The slight hesitation that had been in the rhythm of his lips disappeared as soon as he lent me entrance and as I swept my tongue into his hot mouth, his own tongue, stronger than mine delved deep into my mouth, reaching as if to cling and stay there.

Breathe! My lungs suddenly screamed as I'd held my breath at the sheer intensity of our connection.

With an echoing gasp I broke away, tilting my head upwards as if the air was all centered above us. Kagami wasted no time in trailing his moist lips down my jaw, tracing my jugular to my collarbone. The fires raced within me as I felt his lips latch onto my collarbone and sucked harshly at the tender flesh.

He released his mouth with an audible pop and leaned back for a second to admire his handy work. Indeed I could already feel it forming. A bright purple was probably already shining just below where the shirt collar would be. Smart.

"K-Kagami. It's not enough."

"I'll give you enough. I'll give you enough forgiveness for the both of us."

My body ached at the thought of what exactly that 'forgiveness' could be. I reached between us with a bold hand and slipped my hand beneath his jersey. My burning fingertips traced the smooth contours of his lean stomach, diving into his navel and running circles around it. He gave an unexpected groan and the air around me seemed to turn into wind and I experienced a weird sense of vertigo before my bare back touched the cold floor. Kagami towered over

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หัวใจของฉันคือบาสเกตบอลของฉันฉันไม่ชอบการเป็นที่มองไม่เห็น แน่นอนว่ามันมีผลประโยชน์ของมันเมื่อมันมาถึงเกม แต่ก็เป็นอุปสรรคอย่างมากเมื่อผมมีคนที่ผมชอบ ครั้งที่ผมคิดว่าผมผ่านจุดเช่น ฉันคิดว่าฉันรักกับพวกเขา แต่อีกครั้งเป็นที่มองไม่เห็นได้ดีตั้งแต่หนึ่งที่ผมชอบ ... เป็นผู้ชาย สำหรับตอนนี้ก็พอเพียงสำหรับผมที่จะมองและเขาก็ไม่รู้ถึงการปรากฏตัวของฉันให้อยู่คนเดียวความรู้สึกของฉัน มันเป็นเรื่องดีกว่าวิธีการที่ มันจะช่วยฉันเจ็บปวด สำหรับตอนนี้. "Kuroko ได้รับหัวของคุณในเกม! Kagami ผ่าน! Hyuuga จับและยิง! ดี!" ไอด้าได้ตะโกนสั่งให้เราเป็นทางปฏิบัติสำหรับเกมที่จะเกิดขึ้นกับ Kaijo สูง Kise เล่นให้กับทีมที่ รุ่นของสมาชิกในมิราเคิลเป็นศัตรูที่น่าสะพรึงกลัว แต่ผมก็ไม่ได้กังวลมากเกินไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันก็เป็นของฉันสามารถที่จะให้ทันที่ฉันกังวล แม้ตอนนี้ในระหว่างการปฏิบัติที่ผมทำงานหนักและดิ้นรนเพื่อให้ทัน เราต้องการที่จะได้รับนี้เกือบชั่วโมงเพื่อให้ฉันเดาว่าเป็นสิ่งที่ดีงาม. "โอเค! ปฏิบัติเป็นมากกว่า! คนงานที่ดี! Kuroko การทำงานในการรักษาขึ้น! Kagami, กระโดดสูงขึ้นเล็กน้อย Koganei คุณไร้ประโยชน์! ผมบอกคุณ ... "เธอไปในการบรรยาย แต่ผมปรับเธอออกและมุ่งหน้ากลับไปที่ห้องล็อกเกอร์. ไม่มีใครใส่ใจฉันเหมือนปกติ บางครั้งฉันอยากอย่างน้อยหนึ่งคนจะพูดว่า 'สวัสดี' ครั้งในขณะที่ โอ้ดี ห้องล็อกเกอร์เป็นคนที่เต็มรูปแบบและตีฉันที่พวกเขาไปเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง แต่พวกเขาไม่สังเกตเห็น ผมคว้าเสื้อผ้าของฉันและเพื่อหลีกเลี่ยงการกระแทกเพิ่มเติมใด ๆ ผมเอาเสื้อผ้าของฉันและเดินกลับออกไปข้างนอกโรงเก็บอุปกรณ์กีฬาและเสื้อผ้าของฉันเริ่มมี. Clack! จับของโรงหันรุนแรงและตันของบาสเกตบอลถูกโยนภายในการให้ หนึ่งตรงมาใบหน้าของฉันและมี thunk หมองคล้ำในขณะที่มันถูกจับฉันแบนในหน้าผาก ลูกเด้งขวากลับออกจากประตูและผู้ที่เคยได้โยนในสบถเบา ๆ และหยิบมันกลับขึ้น ผมหันไปที่ประตูในขณะที่กำสั่นหน้าผากของฉันและมองเห็นหัว Kagami รอบประตู อีกครั้งที่เขาโยนบอลที่นั่นและในเวลานี้ผมก็พร้อมสำหรับมันและจับมันเสียงกลวงลูกที่แข็งแกร่งสะท้อนในที่ว่างรอบตัวเรา. "โอ้โฮ! Kuroko! ฉันไม่ได้เห็นคุณในที่นั่น!" Kagami หัวเราะในขณะที่เขาเดินเข้าไปในโรงกีฬา. ผมพยักหน้าและให้ลดลงบาสเกตบอลกับพื้นและแผ่ออกไปเข้าร่วมคนอื่น ๆ Kagami Kagami ไท สีแดงมุ่งหน้าไปกับความงามของทีม มันเป็นที่น่าอายสำหรับเขาที่จะอยู่ที่นี่กับฉันเปลือยกายครึ่งกางเกงของฉันอยู่บนชั้นที่มีเพียงเสื้อของฉันยาวครอบคลุมชุดชั้นในของฉัน เขาเป็นหนึ่งในความรักของฉันหลังจากที่ทั้งหมด ผมไม่ได้พูดอะไรและเขาก็มองใกล้ที่ฉันขณะที่ฉันจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาไม่เปลี่ยนแปลง. "เลือดออกหน้าผากของคุณ." เขาให้ความเห็นและแหย่มัน. ฉันให้หน้าตาบูดบึ้งและดึงหัวของฉันกลับไปใส่มือของฉันที่หน้าผากของฉันอีกครั้ง อันที่จริงมีเลือด. "คุณควรจะดูที่คุณโยนบาสเกตบอล." เขาเป็นคนเงียบและเมื่อฉันมองไปที่เขาดูเหมือนว่าเขาจะมีการแสดงออกที่ไม่พอใจสงครามด้วยสีหน้ากังวล ในที่สุดห่วง 1 ₩. "ฉันขอโทษ. แต่ผมมีความซื่อสัตย์ที่ฉันไม่คิดว่าฉันจะได้เห็นคุณนะ. คุณจะมีความสามารถที่หายไปหลังจากที่มีมนต์ขลัง." เขาหัวเราะ. อย่างใดคำพูดของเขาดูเหมือนจะตีบ้านในหัวใจของฉันและบลัชออกระจัดกระจายไปทั่วใบหน้าของฉันด้วยความเจ็บปวดและฉันหันไปอย่างรวดเร็วหัวของฉันลดลงเพื่อให้เขาไม่สามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเป็นที่น่าอายในหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงมักจะฉัน. "เย ฉันรู้." ผมกระซิบและหันกลับมาเพื่อของฉันคือการให้เขา. รู้ว่ามันหมายถึงอะไรกับเขาฉันดึงเสื้อของฉันมากกว่าหัวของฉันและโยนมันลงไปที่พื้นติดกับเสื้อผ้าอื่น ๆ ของฉัน. "โอ้โฮโอ้โฮ! คุณกำลังทำอะไร ?!" Kagami ตะโกน. เราขับได้อย่างรวดเร็วข้ามไหล่ของฉันจะมองไปที่ใบหน้าของเขา น่าแปลกที่มันได้กลายเป็นสีที่ดีของสีแดงที่กำลังค่อย ๆ สดใสสีของผมสีเข้มของเขา. "ฉันไม่อาจมีการเปลี่ยนแปลงในห้องล็อกเกอร์เพื่อให้ผมมาที่นี่แทน." ทำไม? "" ผมให้ได้รับการตีในการมี แต่ผมคิดว่ามันไม่ได้สร้างความแตกต่างออกจากที่นี่อย่างใดอย่างหนึ่ง. "อีกครั้งเขาให้ฉันเจ็บที่แสดงออกและฉันเห็นใบหน้าของเขาเปิดบิตเบาเป็นความลำบากใจของเขาหนีไป. อย่างใดที่ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นทั้งการใด ๆ . ผมหัน ให้ดียิ่งขึ้นไปรอบ ๆ และมองไปที่เขาอย่างเต็มรูปแบบบน. ในการเคลื่อนไหวของฉันเขินหยิบขึ้นมาอีกครั้งและเขายังคงหลีกเลี่ยงสายตาของฉัน. "ฉันขอโทษจริงๆ 'การแข่งขันว่า ผมไม่เห็นคุณ. "" Yeh ฉันรู้ว่า ก็ปรับ. "" ถ้ามีอะไรที่ฉันสามารถทำคุณรู้หรือไม่? เช่นเดียวกับคุณได้รับผ้าพันแผลหรือผ้าพันแผลหรืออะไร? "" อะไร. "ผมกระซิบและเป็นครั้งที่สองฉันจะเพ้อฝัน." อะไร. "เขาได้รับการยืนยัน. ตอนนี้ผมหันไปเผชิญหน้ากับเขาเต็มรูปแบบและเขา skittered กลับบิตในขณะที่แดง คึก. ฉันเดินไปกับเขาและเขาเก็บไว้สำรองจนกว่าเขาจะได้ในทางเข้าประตู. ฉันเอื้อมมือออกมือของฉันไปโดยตรงสำหรับเขา แต่การเข้าถึงสำหรับเขาฉันถึงหลังเขาและดึงประตูปิดและล็อคมัน. "ฉัน 'm เปลี่ยนแปลงจำได้ไหม? "Kagami ให้ออกลมหายใจขนาดใหญ่และลดลงเล็กน้อยขณะที่ผมได้รับการสนับสนุน." โอ้ใช่ ขออภัย 'การแข่งขันที่. "" มันโอเค คุณจะทำอะไรใช่มั้ย? "ผมถามว่าคำพูดของฉันหน้าด้าน." Y-ใช่ สิ่งใดที่คุณมีในใจ? "เขาเขินออกมาเห็นได้ชัดว่าได้รับผลกระทบมากขึ้นโดยบรรยากาศในที่นี่มากกว่าที่เขาได้รับอย่างแท้จริงให้บน." แล้วจูบมันและทำให้มันดีกว่า. "ผมได้รับคำสั่งและยกหัวของฉันดังนั้นฉันถูกจ้องมองที่เขา. มี เป็นช่วงเวลาของการสปัตเตอร์และแดงโกรธก่อนที่เขาจะเงียบไปและเพียงแค่จ้องมองมาที่ฉัน. ฉันสามารถบอกเขาได้รับการโต้วาทีหรือไม่ว่าเพียงแค่ตะโกนเหมือนอย่างที่เขามักจะทำหรือทำจริงมัน. หลังจากที่ทุกคนมีหน้าต่างที่ไม่มีประตู ถูกขังและเขาจะบอกว่าเขาจะทำอะไร. ในที่สุดเขาก็พ่นออกมาหายใจและยกผมสีฟ้าอ่อนบนหน้าผากของฉันกลับมาและกดเบา ๆ ที่ริมฝีปากอุ่น ๆ ของเขาที่จะตัดฉัน. ฉันปลื้มในความอบอุ่นและความมีน้ำใจของเขาสำหรับผู้ที่ไม่กี่วินาที ก่อนที่เขาจะดึงกลับมา. ผมก็อายแน่นอนโดยตอนนี้และเราจ้องที่แต่ละอื่น ๆ ในขณะที่อีกต่อไป. ฉันไม่คิดว่าอย่างใดอย่างหนึ่งที่เราอยากจะเชื่อว่าจะเกิดขึ้นเพียง. "ทำมันอีกครั้ง". ผมกระซิบ. อีกครั้งเขาโน้มตัว ไปข้างหน้าและกดริมฝีปากของเขาที่หน้าผากของฉันโดยไม่ลังเลเวลานี้. ฉันโน้มตัวลงไปจูบที่และเขาพิงกับผนัง มือของฉันจบลงด้วยการกำด้านหน้าเสื้อของเขาและมืออื่น ๆ ของเขาได้ไปรอบหลังของฉันกดนิ้วมือที่อบอุ่นของเขาในเปลือยเล็ก ๆ ของฉันกลับ สัมผัสของเขาเป็นเพียงมากเกินไป ไฟในหลอดเลือดดำของฉันดูเหมือนจะแข่งตลอดฉันก่อนที่จะอยู่ตรงกลางในสะโพกของฉัน แต่ริมฝีปากของเขายังคงอยู่ที่นั่นผมไม่ต้องการที่จะแยกตัวออกมา แต่ผมต้องมิฉะนั้นเขาอาจพบว่าเขาไม่ได้อยู่แล้ว. ฉันดึงใบหน้าของฉันกลับมาและเริ่มดึงร่างกายของฉันกลับมา แต่มือ Kagami ดึงฉันกลับ มือถือผมห่อกลับไปรอบ ๆ ด้านหลังของหัวของฉันบังคับให้ฉันมองไปที่เขา อายบนใบหน้าของฉันเติบโตขึ้นเล็กน้อยเมื่อฉันดูสับสนใบหน้าของเขาที่ถูกไฟยังคงอยู่ในอายที่สวยงามของเขาเอง. "ทำไมคุณต้องการจูบ?" ผมคอมพ์ ไม่มีทางที่ฉันจะตอบว่าไม่มี ดังนั้นฉันเพียงแค่จ้องมองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่าที่จะซ่อนสิ่งที่ผมคิดจริงๆ. "คุณรู้ว่าฉันไม่แกว่งวิธีการที่." คำเหล่านั้น คำหวั่นผู้แทงหัวใจของฉันและดึงน้ำตาที่แสดงออกว่างเปล่าของฉันทันทีที่คำพูดของเขาที่เหลือปาก ผมพยายามที่จะดึงกลับมาได้ยากในขณะนี้ แต่เขาจับหนักและผมรู้ว่ามีความแข็งแรงของเขาฉันจะไม่ชนะ. "เฮ้! ผมขอจบยาจะ ?! มันยากนะที่จะพูดแบบนี้!" ผมแช่แข็งและพยายามที่ดีที่สุดของฉันที่จะถือ น้ำตาของฉัน แต่ก้มและฉันทันทีส่ายหัวของฉันและการฉีกขาดของฉันลดลงและหายไป. "ผมบอกว่า" เขาพ่นออกมาลมหายใจและมองออกไปเป็นครั้งที่สอง "ที่ฉันไม่แกว่งวิธีการที่ แต่" หยุดอีกและบลัชออแม้ลึก "ผมคิดว่า ... ฉันสามารถ ... สำหรับคุณ." ถ้าเป็นไปได้ผมก็ยิ่งสติลเลอร์ ผมไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันคิดว่าฉันเคยได้ยินหรือ"ฉันคิดว่าคุณจะไม่เห็นฉันแม้ว่าคุณจะมอง." ฉันพึมพำในโทน, การทำซ้ำคำพูดของเขากลับไปที่เขาจากก่อนหน้านี้. เขาปล่อยให้ไปของหัวของฉันที่จะเรียกใช้มือที่ผ่านผมของเขา "ขอโทษ. ฉันโกหก. ฉันเป็นเพียงลนว่าคุณเป็นครึ่งเปลือยกาย. ดีตอนนี้คุณมากยิ่งขึ้นเปล่า. มันก็ ... ฉันตกใจดังนั้นฉันโกหก. ขออภัย." ผมสั่นหัวของฉัน "นั่นคือไม่ดีพอ." เขามองมาที่ฉันตกใจและเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง อากาศรู้สึกหนักเล็ก ๆ ที่มีความตึงเครียดอย่างฉับพลันก่อนที่เขาจะพูดอีกครั้ง "คืออะไร" ฉันถึงขึ้นและแขนของฉันรอบคอของเขาตัดสินใจว่ามันเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งในขณะนี้หรือไม่เคยและไม่เคยเป็นเช่นทางยาวออกไป "ผมบอกว่าไม่พอ. ฉันต้องขอโทษดีกว่า." ตอนนี้ Kagami ยิ้มและใส่มือของเขากลับกับด้านหลังของหัวของฉันและดึงหัวของเขาลงมาจากความสูงที่ดีของเขาเพื่อให้ตรงกับฉันและฉันดึงตัวเองขึ้นไปบนเท้าของฉันและในที่สุด ในที่สุดก็นำริมฝีปากของฉันของเขา พุทโธ่. รสชาติของเขาระเบิดมากกว่าลิ้นของฉันเป็นฉันเบา ๆ สืบริมฝีปากล่างของเขาก่อนที่จะดึงริมฝีปากของเขายากบนเหมือง ลังเลเล็กน้อยที่ได้รับในจังหวะของริมฝีปากของเขาหายไปทันทีที่เขายืมฉันเข้าและเป็นฉันกวาดลิ้นของฉันเข้าไปในปากของเขาร้อนลิ้นของตัวเองแข็งแกร่งกว่าเหมืองขุดลึกลงไปในปากของฉันถึงราวกับจะยึดมั่นและ อยู่ที่นั่น. หายใจ! ปอดของฉันอยู่ ๆ ก็กรีดร้องขณะที่ผมจัดขึ้นลมหายใจของฉันที่ความรุนแรงที่แท้จริงของการเชื่อมต่อของเรา. ด้วยการหอบสะท้อนฉันออกไปเอียงหัวของฉันขึ้นไปเช่นถ้าอากาศได้ทุกศูนย์กลางเหนือเรา Kagami เสียเวลาในการลากริมฝีปากชุ่มชื้นของเขาลงขากรรไกรของฉันติดตามคอของฉันไปที่กระดูกไหปลาร้าของฉัน ไฟวิ่งภายในฉันเป็นฉันรู้สึกสลักลงบนริมฝีปากของเขากระดูกไหปลาร้าของฉันและดูดอย่างรุนแรงที่เนื้อซื้อ. เขาปล่อยปากของเขากับป๊อปเสียงและโน้มตัวกลับมาเป็นครั้งที่สองที่จะชื่นชมผลงานของเขาที่มีประโยชน์ อันที่จริงฉันแล้วจะรู้สึกว่ามันก่อตัวขึ้น สีม่วงสดใสอาจจะเป็นอยู่แล้วส่องแสงเพียงด้านล่างที่ปกเสื้อจะเป็น สมาร์ท. "K-Kagami. มันไม่เพียงพอ." "ฉันจะให้คุณพอ. ฉันจะให้คุณให้อภัยพอสำหรับทั้งสองของเรา." ร่างกายของฉันปวดร้าวที่คิดว่าของสิ่งที่ว่าที่ 'ให้อภัย' อาจจะเป็น ฉันถึงระหว่างเราด้วยมือตัวหนาและลื่นมือของฉันภายใต้เสื้อของเขา ปลายนิ้วของการเผาไหม้ของฉันตรวจสอบรูปทรงเรียบของกระเพาะอาหารลีนเขาดำน้ำในสะดือของเขาและวิ่งเป็นวงกลมรอบ ๆ เขาให้คร่ำครวญที่ไม่คาดคิดและอากาศรอบ ๆ ตัวผมดูเหมือนจะกลายเป็นลมและผมมีประสบการณ์ความรู้สึกที่แปลกวิงเวียนก่อนที่จะกลับมาเปลือยของฉันสัมผัสพื้นเย็น Kagami ข้ามหัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หัวใจของฉันบาส


ฉันไม่ชอบล่องหน ว่ามันมีข้อดีเมื่อมันมาถึงเกมแต่มันก็ยับยั้งมากเมื่อฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ไม่ ฉันคิดว่าฉันผ่านจุดของชอบ ฉันคิดว่าฉันตกหลุมรักเขา อีกครั้ง แต่ถูกมองไม่เห็นไปได้ดี เพราะคนที่ฉันชอบ . . . . . . . เป็นผู้ชาย สำหรับตอนนี้มันก็เพียงพอสำหรับฉัน ฉันเพิ่งไปดูเขาจะสมบูรณ์ไม่รู้ของการแสดงตนของฉันปล่อยความรู้สึก มันน่าจะไปทางนั้น มันจะช่วยฉันปวด สำหรับตอนนี้

" คุโรโกะได้รับหัวของคุณในเกม ! คากามิ ผ่าน hyuuga จับและยิง ! " ดี !

ไอดะตะโกนใส่คำสั่งให้เราฝึกที่จะเกิดขึ้นในเกมกับไคโจสูง คิเ เล่นเพื่อทีม รุ่นปาฏิหาริย์ของสมาชิกเป็นฝ่ายตรงข้ามที่น่ากลัว แต่ผมไม่ได้กังวลเกี่ยวกับมันผมสามารถรักษามันกังวลฉัน แม้ตอนนี้ในการปฏิบัติผมเหงื่อออกและดิ้นรนเพื่อให้ทัน เรากำลังจะไปที่นี่ได้เกือบชั่วโมงแล้ว ฉันว่ามันสวยดี

" โอเค ! ซ้อมเสร็จ ! ทำได้ดีมากทุกคน ! คุโรโกะทำงานในการรักษา ! คางามิ โดดสูงขึ้นนิดหน่อย Koganei , นายนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆผมบอกคุณแล้ว . . . . . . . " เธอไปในการสอน แต่ผมติดตามเธอออก และมุ่งหน้าไปที่ห้องล็อคเกอร์

ไม่มีใครใส่ใจฉัน เหมือนปกติ บางครั้งฉันหวังว่าอย่างน้อยหนึ่งคนที่จะพูดว่า " สวัสดี " สักครั้ง อืม . . . . ห้องล็อคเกอร์เต็ม และประชาชนที่โดนฉันเป็นพวกเขาไปเกี่ยวกับการเปลี่ยน แต่พวกเขาก็ไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าผมคว้าเสื้อผ้าของฉันและเพื่อหลีกเลี่ยงการใด ๆเพิ่มเติม ดันเอาเสื้อผ้าแล้วเดินกลับออกไปข้างนอกกับอุปกรณ์กีฬาและเสื้อผ้าที่เริ่มหลั่งของฉันมี

พูดเร็ว !

จับของเพิงเปิดอย่างรุนแรง และ ตัน บาสเกตบอลถูกโยนเข้าไป คนเข้ามาตรงหน้าฉันก็เผ่นหนีทึบเป็นตอกฉันแบนในหน้าผากลูกบอลกระดอนกลับออกไป ประตูที่เคยถูกมันด่าเบาๆ และหยิบมันขึ้นมา ฉันหันไปที่ประตูในขณะที่กำหน้าผากเต้นของฉันและเห็นหัวของคางามิแอบมองรอบๆประตู อีกครั้ง เขาโยนบอลเข้าไป และตอนนี้ผมก็พร้อมสำหรับมันและจับมัน เสียงกลวง บอลแข็งสะท้อนในพื้นที่ว่างรอบตัวเรา

" ว้าว ! คุโรโกะ !ฉันไม่เห็นเธอในนั้น ! " กาอาระหัวเราะเมื่อเขาเดินเข้าไปในกีฬาหลั่ง

ผมพยักหน้าให้บาสหล่นไปที่พื้นและกลิ้งไปเข้าร่วมคนอื่น ๆ คากามิ . คากามิ ไทกะ . สีแดงหัว ความงามของทีม มันน่าอายที่เขาอยู่กับผมที่นี่เปลือยครึ่งท่อน กางเกงแล้วบนพื้นมีเพียงผมยาวเสื้อคลุมชุดชั้นในของฉัน เขาเป็นหนึ่งในความรักของผมผมไม่พูดอะไร และเขาก็มองใกล้ที่ฉันในขณะที่ฉันจ้องเขาด้วยสายตาที่แน่วแน่

" หน้าผากเลือดออก " เขาแสดงความคิดเห็น และ poked .

ผมให้ทำหน้าบูดบึ้งและดึงหัวผมกลับใส่มือกับหน้าผากฉันอีกครั้ง จริงๆมีเลือด

" คุณควรดูที่คุณโยนลูกบาสเกตบอล "