In vivo studies with farm species h

In vivo studies with farm species have mainly looked at performances and health status, but some
work has been done on the effects of probiotics on the gut microbiota, including pathogenic species,
and on the gut morphology and physiology. In some studies, animals were used as a human model
(Thomke and Elwinger, 1998).
Most microorganisms used in probiotics are strains of Gram-positive bacteria of the genera Bacillus
(B. cereus, var. toyoi, B. licheniformis, B. subtilis) Enterococcus (E. faecium), Lactobacillus (L.acidophilus, L. casei, L. farciminis, L. plantarum, L. rhamnosus), Pedicoccus (P. acidilactici) and
Streptococcus (S. infantarius). Some yeast and fungi are also used, most frequently some strain of
Saccharomyces cerevisae.
A significant number of trials show positive effects of probiotics, especially among younger animals,
such as chicks and piglets, raised in less than ideal hygienic conditions (reviewed by Thomke and
Elwinger, 1998, and Simon et al., 2003). But a certain number without positive or even negative
effects have also been published (Doyle 2001).
The lack of consistency in results can be traced to an important number of causes, some of them
related to the animal, others to the probiotic. Among the former, and apart from natural individual
differences (Simon et al., 2003), one may list all the factors that may influence the animal gut microbiota,
such as diet, stress and/or disease. Among the latter, the choice of species and strains, the
technological preparation of the probiotic, the manufacturing of the feed, the dose of administration,
and interactions between probiotic and drugs, just to name a few.
The live bacteria and/or yeasts of the probiotic must be able to withstand the manufacture and
storage of the feeds where they are included. This is particularly critical with non-spore forming
bacteria (e.g. Lactobacillus, Pedicoccus and Streptococcus). At least one commercial product sold
for ruminants is based on recognisably dead microorganisms, and as such is free from these
prerequisites. Whether it should be technically be considered a probiotic is open to question.
Also, probiotics must resist the animal digestive secretions and present no risk of toxicity for it.
According to Guillot (2001), probiotic organisms must attain concentrations in the order of 106
-107
per g in the intestinal content to have any observable effect.
The formulation of the feed can be tailored so as to maximize the effect of a probiotic, and this is in a
certain way the basis for symbiotics % preparations containing a combination of a probiotic and a
prebiotic. Working with piglets, Bomba et al. (2002) showed that maltodextrins and polyunsaturated
fatty acids could potentiate probiotics in the small intestine, while fructo-oligosaccharides (FOS)
could potentiate them in the large intestine.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในการศึกษาร่างกายกับสายพันธุ์ฟาร์มได้ดูในส่วนของการแสดงและสถานะสุขภาพ แต่บาง
งานที่ได้รับการดำเนินการเกี่ยวกับผลกระทบของโปรไบโอติกใน microbiota ลำไส้รวมทั้งชนิดที่ทำให้เกิดโรค
และลักษณะทางสัณฐานวิทยาทางเดินอาหารและสรีรวิทยา ในการศึกษาบางส่วนสัตว์ที่ถูกนำมาใช้เป็นรูปแบบของมนุษย์
(Thomke และ Elwinger, 1998).
จุลินทรีย์ส่วนใหญ่ที่ใช้ในการเป็นโปรไบโอติกสายพันธุ์ของแบคทีเรียแกรมบวกของ Bacillus จำพวก
(เชื้อ B. cereus, var. toyoi, licheniformis บีบี subtilis) Enterococcus (E. faecium), แลคโตบาซิลลัส (L.acidophilus, L. Casei ลิตร farciminis, L. plantarum, L. rhamnosus) Pedicoccus (P. acidilactici) และ
Streptococcus (เอส infantarius) ยีสต์และเชื้อราบางชนิดยังมีการใช้งานบ่อยที่สุดสายพันธุ์บางส่วนของ
Saccharomyces cerevisae.
จำนวนมากของการทดลองแสดงให้เห็นผลในเชิงบวกของโปรไบโอติกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่สัตว์ที่อายุน้อยกว่า
เช่นลูกไก่และลูกสุกรขึ้นในเวลาน้อยกว่าสุขลักษณะเหมาะ (สอบทานโดย Thomke และ
Elwinger 1998 และไซมอน et al., 2003) แต่จำนวนที่แน่นอนโดยไม่ต้องบวกหรือลบแม้
ผลกระทบยังได้รับการตีพิมพ์ (ดอยล์ 2001).
การขาดความสม่ำเสมอในผลสามารถโยงไปถึงตัวเลขที่สำคัญของสาเหตุที่บางส่วนของพวกเขา
ที่เกี่ยวข้องกับสัตว์อื่น ๆ ที่จะโปรไบโอติก ในบรรดาอดีตและนอกเหนือจากบุคคลที่เป็นธรรมชาติ
ที่แตกต่างกัน (ไซมอน et al., 2003) หนึ่งอาจแสดงทุกปัจจัยที่อาจมีผลต่อลำไส้สัตว์ microbiota,
เช่นอาหารความเครียดและ / หรือโรค ท่ามกลางหลังทางเลือกของสายพันธุ์และสายพันธุ์,
การเตรียมความพร้อมทางเทคโนโลยีของโปรไบโอติก, การผลิตอาหารปริมาณของการบริหาร,
และการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างโปรไบโอติกและยาเสพติดเพียงเพื่อชื่อไม่กี่.
แบคทีเรียที่มีชีวิตและ / หรือยีสต์ของ โปรไบโอติกจะต้องสามารถทนต่อการผลิตและการ
จัดเก็บข้อมูลของฟีดที่พวกเขาจะรวม นี่เป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการที่ไม่สร้างสปอร์
เชื้อแบคทีเรีย (เช่นแลคโตบาซิลลัส Pedicoccus และ Streptococcus) อย่างน้อยหนึ่งผลิตภัณฑ์ในเชิงพาณิชย์ขาย
สำหรับสัตว์เคี้ยวเอื้องอยู่บนพื้นฐานของจุลินทรีย์ตายวัยวุฒิและเป็นเช่นเป็นอิสระจากเหล่านี้
สิ่งที่จำเป็น ไม่ว่ามันควรจะได้รับการพิจารณาในทางเทคนิคโปรไบโอติกจะเปิดให้ถาม.
นอกจากนี้ยังมีโปรไบโอติกจะต้องทนต่อสารคัดหลั่งทางเดินอาหารสัตว์และนำเสนอความเสี่ยงของการเป็นพิษไม่มีมัน.
ตาม Guillot (2001) ชีวิตโปรไบโอติกจะต้องบรรลุความเข้มข้นในการสั่งซื้อของ 106
- 107
ต่อกรัมในเนื้อหาของลำไส้ที่จะมีผลกระทบใด ๆ ที่สังเกต.
สูตรอาหารที่สามารถปรับแต่งเพื่อเพิ่มผลของโปรไบโอติกและนี่คือใน
วิธีการบางอย่างพื้นฐานสำหรับการเตรียมการ Symbiotics% ที่มีการรวมกันของโปรไบโอติก และ
รีไบโอติก การทำงานกับลูกสุกร, พีชและคณะ (2002) แสดงให้เห็นว่าแป้งไม่อิ่มตัวและ
กรดไขมันที่อาจจะมีอำนาจการโปรไบโอติกในลำไส้เล็กขณะ fructo-oligosaccharides (FOS)
จะมีอำนาจพวกเขาในลำไส้ใหญ่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การศึกษาในสัตว์ที่มีสายพันธุ์ ฟาร์มได้ ส่วนใหญ่มองการแสดง และภาวะสุขภาพ แต่บางงานที่ได้ทำ
ผลของโปรไบโอติกในลำไส้ไมโครไบโ ้า รวมทั้งเชื้อโรคชนิด
และอุทร สัณฐานวิทยาและสรีรวิทยา ในบางการศึกษา , สัตว์ที่ถูกใช้เป็นรูปแบบของมนุษย์ ( และ thomke

elwinger , 1998 )ส่วนใหญ่ใช้ในสายพันธุ์ของจุลินทรีย์โปรไบโอติกเป็นกรัมบวกแบคทีเรียสกุลบาซิลลัส
( B . cereus , var toyoi , B . licheniformis , B . subtilis ) เอ็นเทโรค็อกคัส ( เช่นจาก ) , แลคโตบาซิลลัส ( l.acidophilus L . casei , L . farciminis L . plantarum L rhamnosus ) pedicoccus ( P . acidilactici ) และยุโรป ( S .
infantarius ) . ยีสต์และเชื้อราบางยังใช้บ่อยที่สุดบางสายพันธุ์ของ
เป็น cerevisae .
เป็นจำนวนที่มีนัยสำคัญของการทดลองแสดงผลในเชิงบวกของโปรไบโอติก , โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่สัตว์น้อง
เช่นลูกไก่และลูกหมู โตน้อยกว่าสุขลักษณะดีเยี่ยม ( ตรวจสอบโดย thomke และ
elwinger 1998 และไซมอน et al . , 2003 ) แต่บางเบอร์ไม่มีบวกหรือลบผลยังได้รับการตีพิมพ์ ( ดอยล์
2001 )ไม่มีความสอดคล้องกันในผลสามารถติดตามหมายเลขที่สำคัญของสาเหตุ บางส่วนของพวกเขา
เกี่ยวข้องกับสัตว์อื่น ๆเพื่อ โปรไบโอติก ระหว่างอดีต และนอกเหนือจากความแตกต่าง
ธรรมชาติ ( ไซมอน et al . , 2003 ) , หนึ่งอาจรายการปัจจัยทั้งหมดที่อาจมีผลต่อสัตว์อุทรไมโครไบโ ้า
, เช่น อาหาร ความเครียด และ / หรือโรค ในบรรดาหลัง เลือกชนิดและสายพันธุ์
การเตรียมการของเทคโนโลยีโปรไบโอติก , การผลิตอาหาร , ขนาดของการบริหาร
และปฏิสัมพันธ์ระหว่างโปรไบโอติก และ ยาเสพติด เพียงเพื่อชื่อไม่กี่ .
แบคทีเรียที่มีชีวิตและ / หรือยีสต์ของโปรไบโอติกจะต้องสามารถทนต่อการผลิตและ
กระเป๋าของฟีดที่พวกเขาจะรวม นี้คือโดยเฉพาะอย่างยิ่งวิกฤตที่ไม่สร้างสปอร์ เช่น แบคทีเรียแลคโตบาซิลัส (
,pedicoccus และเชื้อแบคทีเรีย ) ผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์อย่างน้อยหนึ่งขาย
สำหรับสัตว์เคี้ยวเอื้องจะขึ้นอยู่กับ recognisably ตายแล้วจุลินทรีย์และเช่นฟรีจากเบื้องต้นเหล่านี้

ไม่ว่ามันจะเป็นเทคนิคเป็นถือว่าเป็นโปรไบโอติกจะเปิดให้คำถาม .
นอกจากนี้ โปรไบโอติกต้องต้านทานสัตว์การย่อยอาหารการหลั่ง และปัจจุบันไม่มีความเสี่ยงต่อพิษมัน
ตามกิล ( 2001 )โปรไบโอติกสิ่งมีชีวิตต้องบรรลุความเข้มข้นในลำดับที่ 106 - 107

/ g ในลำไส้มีสังเกตผล .
สูตรของอาหารสามารถปรับแต่งเพื่อเพิ่มผลของโปรไบโอติก และนี้เป็นหนึ่งในวิธีการพื้นฐานสำหรับ
symbiotics การเตรียมที่มีการรวมกันของ โปรไบโอติก และพรีไบโอติก
. การทำงานกับลูกสุกร Bomba et al .( 2002 ) พบว่า กรดไขมันไม่อิ่มตัว
และมอลโทเด็กซ์ทรินซ์สามารถเสริมบารมี probiotics ในลําไส้เล็ก ในขณะที่ ฟรุกโตโอลิโกแซคคาไรด์ ( FOS )
จะเสริมบารมีในลำไส้ใหญ่