2. What Is Vedanta?The highest degr

2. What Is Vedanta?

The highest degree of Vedic education, traditionally reserved for the sannyasis (renunciants), is mastery of the texts known as the Upanisads. The Upanisads teach the philosophy of the Absolute Truth (Brahman) to those seeking liberation from birth and death. Study of the Upanisads is known as vedanta, "the conclusion of the Veda." The word upanisad means "that which is learned by sitting close to the teacher." The texts of the Upanisads are extremely difficult to fathom; they are to be understood only under the close guidance of a spiritual master (guru). Because the Upanisads contain many apparently contradictory statements, the great sage Vyasadeva (also known as Vedavyasa, Badarayana, or Dvaipayana) systematized the Upanisadic teachings in the Vedanta-sutra, or Brahma-sutra. Vyasa's sutras are terse. Without a fuller explanation, their meaning is difficult to grasp. In India there are five main schools of vedanta, each established by an acarya (founder) who explained the sutras in a bhasya (commentary).

Of the five schools, one, namely Adi Shankara's, is impersonalist. Shankara taught that Brahman has no name, form nor personal characteristics. Shankara's school is opposed by the four Vaishnava sampradayas founded by Ramanuja, Madhva, Nimbarka, and Vishnusvami. Unlike the impersonalist school, Vaishnava vedanta admits the validity of Vedic statements that establish difference (bheda) within Brahman, as well those that establish nondifference (abheda). Taking the bheda and abheda statements together, the Vaishnava Vedantists distinguish between three features of the one Vastu Brahman (Divine Substance):

* Vishnu as the Supreme Soul (Para Brahman).
* The individual self as the subordinate soul (Jiva Brahman).
* Matter as creative nature (Mahad Brahman). The philosophies of the four Vaishnava sampradayas dispel the sense of mundane limitation ordinarily associated with the word "person." Vishnu is accepted by all schools of Vaishnava vedanta as the transcendental, unlimited Purusottama (Supreme Person), while the individual souls and matter are His conscious and unconscious energies (cidacid-shakti).

3. What Is Siddhanta?

Each Vedantist school is known for its siddhanta, or "essential conclusion" about the relationships between God and the soul, the soul and matter, matter and matter, matter and God, and the soul and souls. Shankara's siddhanta is advaita, "nondifference" (everything is one; therefore these five relationships are unreal). All the other siddhantas support the reality of these relationships from various points of view. Ramanuja's siddhanta is visistadvaita, "qualified nondifference." Madhva's siddhanta is dvaita, "difference." Vishnusvami's siddhanta is suddhadvaita, "purified nondifference." And Nimbarka's siddhanta is dvaitaadvaita, "difference and identity."

The Bengali branch of Madhva's sampradaya is known as the Brahma-Madhva-Gaudiya Sampradaya, or the Chaitanya Sampradaya. In the 1700s this school presented Indian philosophers with a commentary on Vedanta-sutra written by Baladeva Vidyabhushana that argued yet another siddhanta. It is called acintya-bhedabheda-tattva, which means "simultaneous, inconceivable oneness and difference." In recent years this siddhanta has become known to people all over the world due to the popularity of the books of His Divine Grace A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada. Acintya-bhedabheda philosophy maintains the same standpoint of "difference" as Madhva's siddhanta on the fivefold relationship of God to soul, soul to matter, matter to matter, matter to God, and soul to soul. But acintyabhedabheda-tattva further teaches the doctrine of shaktiparinamavada (the transformation of the Lord's shakti), in which the origin of this fivefold differentiation is traced to the Lord's play with His shakti, or energy. Because the souls and matter emanate from the Lord, they are one in Him as His energy yet simultaneously distinct from Him and one another. The oneness and difference of this fivefold relationship is called acintya, or inconceivable, because, as Srila Prabhupada writes in his purport to Bhagavad-gita 18.78, "Nothing is different from the Supreme, but the Supreme is always different from everything." As the transcendental origin and coordinator of His energies, God is ever the inconceivable factor.

4. Shankara and Buddhism

Sometimes Shankara's advaita-vedanta commentary is presented in books about Hinduism as if it were the original and only vedanta philosophy. But in fact Shankara's philosophy is more akin to Buddhism than vedanta. Buddhism is a nastika, or non-Vedic, religion. Before 600 AD, the time of Shankara's appearance, most Vedantist scholars did not endorse a doctrine of impersonalism. Evidence gathered from the writings of pre-Shankara Buddhist scholars shows that their Vedantist contemporaries were Purusa-vadins (purusa = "person", vadin = "philosopher"). Purusavadins taught that the goal of Vedanta philosophy is the Mahapurusa (Greatest Person). Bhavya, an Indian Buddhist author who lived centuries before Shankara, wrote in the Madhyamika-hrdaya-karika that the Vedantists of his time were adherents of the doctrine of bhedabheda (difference and nondifference). That Shankara borrowed Buddhistic ideas was noted by the Buddhists themselves. A Buddhist writer named Bhartrhari, a contemporary of Shankara, expressed some surprise that although Shankara was a brahmana scholar of the Vedas, his impersonal teachings resembled Buddhism. This is admitted by the followers of Shankara themselves. Pandit Dr. Rajmani Tigunait of the Himalayan Institute of Yoga is a present-day exponent of advaita-vedanta; in his book, Seven Systems of Indian Philosophy, he writes that the ideas of the Buddhist Sunyavada (voidist) philosophers are very close to Shankara's. Shankara inserted into Vedantic discourse the Buddhistic idea of ultimate emptiness, substituting the Upanisadic word brahman ("the Absolute") for sunya ("the void"). Because Shankara argued that all names, forms, qualities, activities and relationships are creations of maya (illusion), even divine names and forms, his philosophy is called mayavada (the doctrine of illusion).

However, to compare Brahman with the void is philosophically untenable. The Vedanta-sutra defines Brahman, not Maya, as the cause of everything (janmadyasya-yatah, Vedanta-sutra 1.1.2). How can that which lacks name, form, quality, and activity be the cause of that which possesses these features? Nil posse creari de nilo: "Nothing can be created out of nothing." Mayavadi vedanta avoids the issue of causation by arguing that the world, though empirically real, is ultimately a dream. But dreams also have elaborate causes.

5. Differences Among the Four Vaishnava Sampradayas

The four Vaishnava sampradayas all agree that Vishnu is the cause, but they explain His relationship with His creation differently. In visistadvaita, the material world is said to be the body of Vishnu, the Supreme Soul. But the dvaita school does not agree that matter is connected to Vishnu as body is to soul, because Vishnu, God, is transcendental to matter. The world of matter is full of misery, but since Vedanta-sutra 1.1.12 defines God as anandamaya (abundantly blissful), how can nonblissful matter be His body? The truth, according to the dvaita school is that matter is ever separate from Vishnu but yet is eternally dependent upon Vishnu; by God's will, says the dvaita school, matter becomes the ingredient cause of the world. The suddhadvaita school cannot agree with the dvaita school that matter is the ingredient cause, because matter has no independent origin apart from God. Matter is actually not different from God in the same way an effect is not different from its cause, although there is an appearance of difference. The example of the ocean and its waves is given by suddhadvaita philosophers to illustrate their argument that the cause (the ocean) is the same as the effect (the waves). The dvaitadvaita school agrees that God is both the cause and effect but is dissatisfied with the suddhadvaita school's standpoint that there is really no difference between God and the world. The dvaitadvaita school says that God is neither one with nor different from the world --He is both. A snake, the dvaitadvaita school argues, can neither be said to have a coiled form nor a straight form. It has both forms. Similarly, God's "coiled form" is His transcendental nonmaterial aspect, and His "straight form" is His mundane aspect. But this explanation is not without problems. If God's personal nature is eternity, knowledge, and bliss, how can the material world, which is temporary, full of ignorance, and miserable, be said to be just another form of God?

6. Reconciliation of the Four Vaishnava Viewpoints

The Chaitanya school reconciles these seemingly disparate views of God's relationship to the world by arguing that the Vedic scriptures testify to God's acintya-shakti, "inconceivable powers." God is simultaneously the cause of the world in every sense and yet distinct from and transcendental to the world. The example given is of a spider and its web. The web emanates from the spider's body, so the spider may be taken as the ingredient cause of the web. But that does not make the spider and the web one and the same. The spider is always a separate and distinct entity from its web. Yet again, while the spider never is the web, the existence of the web cannot be separated from the spider.

There is a further lesson to be learned from this example: while the spider is clearly different from its web-creation, it nonetheless is acutely conscious of every corner of it. In philosophical terms, we could say the spider is transcendental to the web by its identity, yet simultaneously immanent throughout the web by its knowledge. This is a simple yet powerful demonstration of acintya-bhedabheda-tattva. Lord Krishna, in Bhagavad-gita 9.4 and 5, says He perv

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

2. อุปนิษัทคืออะไร? ระดับสูงสุดของการศึกษาเวทสงวนไว้สำหรับ sannyasis (renunciants) เป็นการเรียนรู้จากตำราที่รู้จักกันเป็น Upanisads Upanisads สอนปรัชญาของแอบโซลูทความจริง (พราหมณ์) ให้กับผู้ที่กำลังมองหาการปลดปล่อยจากการเกิดและการตาย การศึกษา Upanisads เป็นที่รู้จักกันอุปนิษัท "บทสรุปของพระเวทที่." คำ upanisad หมายถึง "สิ่งที่ได้เรียนรู้โดยการนั่งใกล้กับครู." ตำราของ Upanisads เป็นเรื่องยากมากที่จะเข้าใจ; พวกเขาจะเข้าใจเพียงภายใต้คำแนะนำอย่างใกล้ชิดของต้นแบบทางจิตวิญญาณ (กูรู) เพราะ Upanisads มีข้อความขัดแย้งที่เห็นได้ชัดหลายปราชญ์ที่ดี Vyasadeva (หรือเรียกว่า Vedavyasa, Badarayana หรือ Dvaipayana) จัดระบบคำสอน Upanisadic ในอุปนิษัท-พระสูตรหรือพระพรหมพระสูตร- พระสูตรฤษีวยาสเป็นสั้น โดยไม่ต้องมีคำอธิบายที่ฟูลเลอร์ความหมายของพวกเขาเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจ ในอินเดียมีห้าโรงเรียนหลักของอุปนิษัทแต่ละที่จัดตั้งขึ้นโดย Acarya (ผู้ก่อตั้ง) ซึ่งอธิบายพระสูตรใน bhasya (ความเห็น). จากห้าโรงเรียนหนึ่งคือศังกราจารย์ของเป็น impersonalist Shankara สอนว่าพราหมณ์ไม่มีชื่อในรูปแบบหรือลักษณะส่วนบุคคล โรงเรียน Shankara ถูกต่อต้านจากสี่ชนา sampradayas ก่อตั้งโดยรา, มาด, Nimbarka และ Vishnusvami ซึ่งแตกต่างจากโรงเรียน impersonalist, ชนาอุปนิษัทยอมรับความถูกต้องของงบเวทที่สร้างความแตกต่าง (bheda) ภายในพราหมณ์เช่นเดียวกับผู้ที่สร้าง nondifference (abheda) การ bheda และงบ abheda กันชนา Vedantists แยกแยะความแตกต่างระหว่างสามคุณสมบัติของหนึ่ง Vastu พราหมณ์ (พระเจ้าสาร): *. พระนารายณ์เป็นศาลฎีกาวิญญาณ (Para พราหมณ์). * ตัวเองของแต่ละบุคคลเป็นจิตวิญญาณของผู้ใต้บังคับบัญชา (Jiva พราหมณ์) * เรื่องธรรมชาติสร้างสรรค์ (มะหาดพราหมณ์) ปรัชญาของสี่ชนา sampradayas ปัดเป่าความรู้สึกของข้อ จำกัด ของมนุษย์ปกติที่เกี่ยวข้องกับคำว่า "คน." พระนารายณ์เป็นที่ยอมรับจากทุกโรงเรียนของชนาอุปนิษัทเป็นเยี่ยมไม่ จำกัด Purusottama (ศาลฎีกาคน) ในขณะที่จิตวิญญาณของแต่ละบุคคลและเรื่องพลังงานมีสติและหมดสติของเขา (cidacid-Shakti). 3 คืออะไร Siddhanta? แต่ละโรงเรียน Vedantist เป็นที่รู้จักสำหรับ Siddhanta หรือ "ข้อสรุปที่สำคัญ" เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้าและจิตวิญญาณ, จิตวิญญาณและเรื่องสำคัญและเรื่องสำคัญและพระเจ้าและจิตวิญญาณและจิตวิญญาณ Siddhanta Shankara เป็นแอด "nondifference" (ทุกอย่างที่เป็นหนึ่งดังนั้นเหล่านี้ห้ามีความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นจริง) ทั้งหมด siddhantas อื่น ๆ ที่สนับสนุนความเป็นจริงของความสัมพันธ์เหล่านี้จากจุดต่าง ๆ ในมุมมองของ Siddhanta ราเป็น visistadvaita "nondifference ที่มีคุณภาพ." Siddhanta มาดเป็น dvaita, "ความแตกต่าง." Siddhanta Vishnusvami เป็น suddhadvaita "nondifference บริสุทธิ์." และ Siddhanta Nimbarka เป็น dvaitaadvaita, "ความแตกต่างและเอกลักษณ์." สาขาของบังคลาเทศ Sampradaya มาดเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นพระพรหม-มาด-Gaudiya Sampradaya หรือ Chaitanya Sampradaya ใน 1700s โรงเรียนนี้นำเสนอปรัชญาอินเดียที่มีความเห็นในอุปนิษัท-พระสูตรที่เขียนโดย Baladeva Vidyabhushana ที่ถกเถียงกันอยู่ยัง Siddhanta อื่น มันถูกเรียกว่า acintya-bhedabheda-tattva ซึ่งหมายความว่า "พร้อมกันเป็นหนึ่งเดียวกันไม่น่าเชื่อและความแตกต่าง." ในปีที่ผ่าน Siddhanta นี้ได้กลายเป็นที่รู้จักกันกับคนทั่วโลกเนื่องจากความนิยมของหนังสือของเขาพระมหากรุณาธิคุณ AC Bhaktivedanta สวามี Prabhupada ที่ ปรัชญา Acintya-bhedabheda รักษาจุดยืนเดียวกันของ "ความแตกต่าง" ที่ Siddhanta มาดของความสัมพันธ์ห้าเท่าของพระเจ้าจิตวิญญาณ, จิตวิญญาณของเรื่องไม่ว่าจะเรื่องไม่ว่ากับพระเจ้าและจิตวิญญาณจิตวิญญาณ แต่ acintyabhedabheda-tattva ต่อไปสอนหลักคำสอนของ shaktiparinamavada (การเปลี่ยนแปลงของ Shakti ของพระเจ้า) ซึ่งในการให้กำเนิดห้าเท่าของความแตกต่างนี้จะโยงไปถึงการเล่นของพระเจ้าที่มี Shakti ของเขาหรือพลังงาน เพราะจิตวิญญาณและเรื่องออกมาจากพระเจ้าพวกเขาเป็นหนึ่งในพระองค์เป็นพลังงานของเขายังไม่พร้อมกันแตกต่างจากพระองค์และอีกคนหนึ่ง เอกภาพและความแตกต่างของความสัมพันธ์ห้าเท่านี้เรียกว่า acintya หรือนึกไม่ถึงเพราะเป็น Srila Prabhupada เขียนในความหมายของเขาที่จะ Bhagavad Gita-18.78 "ไม่มีอะไรแตกต่างจากศาลฎีกา แต่ศาลฎีกาก็มักจะแตกต่างจากทุกอย่าง." ในฐานะที่เป็นแหล่งกำเนิดที่ยอดเยี่ยมและผู้ประสานงานของพลังงานของเขาพระเจ้าทรงเป็นที่เคยเป็นปัจจัยที่ไม่น่าเชื่อ. 4 Shankara และพุทธศาสนาบางครั้ง Shankara ความเห็นของแอดอุปนิษัทจะนำเสนอในหนังสือเกี่ยวกับศาสนาฮินดูราวกับว่ามันเป็นต้นฉบับและเพียงปรัชญาอุปนิษัท แต่ในความเป็นจริงปรัชญา Shankara เป็นมากขึ้นคล้ายกับพุทธศาสนากว่าอุปนิษัท พุทธศาสนาเป็น nastika, หรือไม่เวทศาสนา ก่อนที่ 600 AD, เวลาของการปรากฏตัวของ Shankara นักวิชาการ Vedantist ส่วนใหญ่ไม่ได้ให้การรับรองหลักคำสอนของ impersonalism หลักฐานที่รวบรวมมาจากงานเขียนของก่อน Shankara นักวิชาการชาวพุทธแสดงให้เห็นว่าโคตร Vedantist ของพวกเขา Purusa-vadins (purusa = "คน" vadin = "ปรัชญา") Purusavadins สอนว่าเป้าหมายของปรัชญาอุปนิษัทเป็น Mahapurusa (ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคน) bhavya นักเขียนชาวพุทธอินเดียที่อาศัยอยู่ศตวรรษก่อน Shankara เขียนใน Madhyamika-hrdaya-Karika ว่า Vedantists ของเวลาของเขาเป็นสมัครพรรคพวกของหลักคำสอนของ bhedabheda (ผลต่างและ nondifference) นั่น Shankara ยืมความคิด Buddhistic ก็สังเกตเห็นชาวพุทธตัวเอง นักเขียนชื่อพุทธ Bhartrhari, เพื่อนร่วมรุ่นของ Shankara แสดงความประหลาดใจว่าถึงแม้จะ Shankara เป็นพหูสูตณะของพระเวทสอนตัวตนของเขาคล้ายกับพระพุทธศาสนา นี้เป็นที่ยอมรับโดยผู้ติดตามของ Shankara ตัวเอง ดร. บัณฑิต Rajmani Tigunait ของสถาบันหิมาลัยของการฝึกโยคะเป็นตัวแทนในปัจจุบันวันของแอดอุปนิษัท; ในหนังสือของเขาเจ็ดระบบปรัชญาอินเดียเขาเขียนว่าความคิดของพุทธ Sunyavada นี้ (voidist) นักปรัชญาที่มีความใกล้ชิดที่จะ Shankara ของ Shankara แทรกลงในวาทกรรม Vedantic ความคิด Buddhistic ของความว่างเปล่าที่ดีที่สุดแทนคำ Upanisadic พราหมณ์ ("แอบโซลูท") สำหรับ Sunya ("โมฆะ") เพราะ Shankara ที่ถกเถียงกันอยู่ว่าชื่อทุกรูปแบบที่มีคุณภาพ, กิจกรรมและความสัมพันธ์ที่มีความคิดสร้างสรรค์ของมายา (ภาพลวงตา) แม้ชื่อของพระเจ้าและรูปแบบปรัชญาของเขาที่เรียกว่า mayavada (หลักคำสอนของภาพลวงตา). อย่างไรก็ตามเพื่อเปรียบเทียบพราหมณ์กับโมฆะเป็นปรัชญา ไม่สามารถป้องกันได้ อุปนิษัท-พระสูตรกำหนดพราหมณ์ไม่มายาเป็นสาเหตุของทุกสิ่ง (janmadyasya-yatah อุปนิษัท-พระสูตร 1.1.2) ที่สามารถวิธีซึ่งขาดชื่อของรูปแบบที่มีคุณภาพและกิจกรรมที่เป็นสาเหตุของสิ่งที่มีคุณสมบัติเหล่านี้หรือไม่ ไม่มีกองทหาร creari เดนิ: ". ไม่มีอะไรที่สามารถสร้างออกมาจากอะไร" Mayavadi อุปนิษัทหลีกเลี่ยงปัญหาของสาเหตุโดยการพิสูจน์ว่าโลก แต่จริงสังเกตุคือในที่สุดความฝัน แต่ความฝันยังมีสาเหตุที่ซับซ้อน. 5 ความแตกต่างในบรรดาสี่ชนา Sampradayas สี่ชนา sampradayas ทุกคนยอมรับว่าพระนารายณ์เป็นสาเหตุ แต่พวกเขาอธิบายความสัมพันธ์ของเขากับการสร้างของเขาที่แตกต่างกัน ใน visistadvaita โลกวัสดุที่กล่าวกันว่าเป็นร่างของพระนารายณ์ศาลฎีกาวิญญาณ แต่โรงเรียน dvaita ไม่เห็นด้วยเรื่องที่จะเชื่อมต่อกับพระนารายณ์เป็นร่างกายเป็นจิตวิญญาณเพราะพระนารายณ์พระเจ้าเป็นเรื่องธรรมดา โลกของเรื่องที่เต็มไปด้วยความทุกข์ยาก แต่เนื่องจากอุปนิษัท-พระสูตร 1.1.12 พระเจ้ากำหนดเป็น anandamaya (พรืดสุข) วิธี nonblissful สามารถไม่ว่าจะเป็นร่างของเขา? ความจริงตามที่โรงเรียน dvaita เป็นเรื่องที่เคยแยกจากพระนารายณ์ แต่ยังขึ้นอยู่กับนิรันดร์พระนารายณ์; โดยพระประสงค์ของพระเจ้ากล่าวว่าโรงเรียน dvaita ไม่ว่าจะกลายเป็นสาเหตุส่วนผสมของโลก โรงเรียน suddhadvaita ไม่สามารถเห็นด้วยกับโรงเรียน dvaita ที่มีความสำคัญเป็นสาเหตุส่วนผสมเพราะไม่ไม่มีแหล่งที่มาเป็นอิสระออกจากกันจากพระเจ้า เรื่องเป็นจริงไม่แตกต่างจากพระเจ้าในทางเดียวกันผลไม่แตกต่างจากสาเหตุถึงแม้จะมีการปรากฏตัวของความแตกต่าง ตัวอย่างของมหาสมุทรและคลื่นของตนจะได้รับจากนักปรัชญา suddhadvaita เพื่อแสดงให้เห็นโต้แย้งของพวกเขาที่ทำให้ (ทะเล) เป็นเช่นเดียวกับผลกระทบ (คลื่น) โรงเรียน Dvaitadvaita ตกลงว่าพระเจ้าทรงเป็นทั้งเหตุและผล แต่ไม่พอใจกับมุมมองของ suddhadvaita โรงเรียนที่มีจริงๆไม่แตกต่างกันระหว่างพระเจ้าและทั่วโลก โรงเรียน Dvaitadvaita กล่าวว่าพระเจ้าเป็นหนึ่งทั้งที่มีหรือแตกต่างจากโลก --He เป็นทั้ง งู, โรงเรียน Dvaitadvaita ระบุไม่สามารถกล่าวได้ว่ามีรูปแบบขดหรือรูปแบบตรง มันมีทั้งสองรูปแบบ ในทำนองเดียวกันของพระเจ้า "รูปแบบขด" เป็นลักษณะ nonmaterial ของเขายอดเยี่ยมและเขา "รูปแบบตรง" เป็นลักษณะทางโลกของเขา แต่คำอธิบายนี้ไม่ได้โดยไม่มีปัญหา หากลักษณะส่วนบุคคลของพระเจ้าเป็นนิรันดร์ความรู้และความสุข, วิธีการที่โลกสามารถซึ่งเป็นชั่วคราวที่เต็มไปด้วยความไม่รู้และความสุขจะกล่าวว่าเป็นเพียงรูปแบบของพระเจ้าอื่นได้หรือไม่6 การกระทบยอดสี่ชนาทัศนะโรงเรียน Chaitanya ประนีประนอมมุมมองเหล่านี้แตกต่างกันดูเหมือนของความสัมพันธ์ของพระเจ้าไปทั่วโลกโดยให้เหตุผลว่าพระคัมภีร์เวทเป็นพยานให้ acintya-Shakti พระเจ้า "อำนาจไม่น่าเชื่อ." พระเจ้าทรงเป็นพร้อมกันสาเหตุของโลกในทุกความรู้สึกและยังแตกต่างจากและยอดเยี่ยมไปทั่วโลก ตัวอย่างที่ได้รับเป็นของแมงมุมและเว็บ เว็บเล็ดลอดออกมาจากร่างกายของแมงมุมเพื่อให้แมงมุมอาจจะเป็นสาเหตุส่วนผสมของเว็บ แต่นั่นไม่ได้ทำให้แมงมุมและเว็บหนึ่งและเดียวกัน แมงมุมอยู่เสมอเป็นนิติบุคคลแยกต่างหากและแตกต่างจากเว็บของ อีกครั้งในขณะที่เดอร์ไม่เคยเป็นเว็บการดำรงอยู่ของเว็บไม่สามารถแยกออกจากแมงมุม. มีบทเรียนต่อไปที่จะได้เรียนรู้จากตัวอย่างนี้คือในขณะที่เดอร์เป็นอย่างชัดเจนแตกต่างจากเว็บการสร้างของมันก็ยังคงเป็น ใส่ใจอย่างรุนแรงของมุมของมันทุก ในแง่ปรัชญาที่เราอาจจะบอกว่าแมงมุมเป็นเว็บยอดเยี่ยมจากตัวตนที่ยังพร้อมกันทั่วทุกหนทุกแห่งเว็บโดยความรู้ นี้คือการที่ง่ายและมีประสิทธิภาพการสาธิตของ acintya-bhedabheda-tattva กฤษณะในภควัทคีตา-9.4 และ 5 เขาร์รี perv กล่าวว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

2 . อะไรคือดาน ?

ระดับเวทวุฒิ ผ้ารองใน sannyasis ( renunciants ) คือการเรียนรู้ของข้อความ เรียกว่าอุปนิษัท . ดังนั้น สอนปรัชญาของความจริง ( พราหมณ์ ) ผู้ที่ต้องการปลดปล่อยจากการเกิดและการตาย การศึกษาของอุปนิษัทเรียกว่าอุปนิษัท " บทสรุปของฯลฯ" คำ upanisad หมายถึง " ที่ซึ่งได้นั่งใกล้ชิดกับครู " ข้อความที่ไม่ยากที่จะหยั่งถึง เขาจะเข้าใจเพียงภายใต้การแนะนำอย่างใกล้ชิดของอาจารย์ทางจิตวิญญาณ ( กูรู ) เพราะไม่มีงบขัดแย้งที่เห็นได้ชัดมาก มหาบัณฑิต vyasadeva ( ยังเป็นที่รู้จัก vedavyasa badarayana , ,หรือ dvaipayana ) จัดระบบการสอน upanisadic ในพระสูตรหรือคัมภีร์อุปนิษัท , พระพรหม . ยูซุฟ ฮาบิบีเป็นพระสูตรเป็นกะทัดรัด . ไม่มีคำอธิบาย ฟูลเลอร์ , ความหมายของพวกเขาเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจ ในอินเดียมีห้าโรงเรียนหลักของ เวทานตะ แต่ละที่ก่อตั้งโดย acarya ( ผู้ก่อตั้ง ) ที่อธิบายพระสูตรใน bhasya ( ความเห็น ) .

ของโรงเรียนทั้งห้า หนึ่ง คือ พระมหาธาตุเจดีย์ชเวมอดอ เป็น impersonalist .shankara พราหมณ์สอนว่าไม่มีชื่อ รูปร่างหรือลักษณะส่วนบุคคล โรงเรียน shankara เป็นนอกคอกจาก 4 vaishnava sampradayas ก่อตั้งโดยรามนุจา madhva nimbarka , , , และ vishnusvami . ซึ่งแตกต่างจากโรงเรียน impersonalist vaishnava , อุปนิษัทยอมรับความถูกต้องของงบที่สร้างความแตกต่าง ( bheda เวท ) ภายในพราหมณ์ รวมทั้งผู้ที่สร้าง nondifference ( abheda )