ปลาบู่ทองเศรษฐีทารก ผู้มีอาชีพจับปล

ปลาบู่ทอง
เศรษฐีทารก ผู้มีอาชีพจับปลามีภรรยา 2 คน คนแรกชื่อขนิษฐา มีลูกสาวชื่อ เอื้อย ส่วนคนที่สองชื่อ ขนิษฐี มีลูกสาวชื่อ อ้าย และ อี่
วันหนึ่งเศรษฐีทารกพาขนิษฐาไปจับปลาในคลอง จนพลบค่ำเศรษฐีจับปลาบู่ทองได้เพียงตัวเดียว ทว่าขนิษฐาผู้เป็นภรรยาเกิดความสงสารปลาบู่ ขอให้เศรษฐีปล่อยปลาไป เศรษฐีทารกเกิดโทสะจึงฟาดนางขนิษฐาจนตาย
เมื่อกลับถึงบ้านเอื้อยก็ถามหาแม่ เศรษฐีจึงตอบไปว่าแม่ของเอื้อยได้หนีตามผู้ชายไป และจะไม่กลับมาบ้านอีกแล้ว นับตั้งแต่วันนั้นขนิษฐีผู้เป็นแม่เลี้ยงของเอื้อย และอี่กับอ้ายน้องสาวทั้งสองก็กลั่นแกล้งใช้งานเอื้อยเป็นประจำโดยที่เศรษฐีทารกไม่รับรู้และไม่สนใจ
เอื้อยคิดถึงแม่มากจึงมักไปนั่งร้องไห้อยู่ริมท่าน้ำ และได้พบกับปลาบู่ทองซึ่งเป็นนางขนิษฐากลับชาติมาเกิด เมื่อเอื้อยรู้ว่าปลาบู่ทองเป็นแม่ก็ได้นำข้าวสวยมาโปรยให้ปลาบู่ทองกิน และมาปรับทุกข์ให้ปลาบู่ทองฟังทุกวัน
นางขนิษฐีและลูกสาวเห็นเอื้อยมีความสุขขึ้น เมื่อถูกกลั่นแกล้งก็อดทนไม่ปริปากบ่นจึงสืบจนพบว่านางขนิษฐาได้มาเกิดเป็นปลาบู่ทอง และได้พบกับเอื้อยทุกวัน ดังนั้นเมื่อเอื้อยกำลังทำงานนางขนิษฐีก็จับปลาบู่ทองมาทำอาหารและขอดเกล็ดทิ้งไว้ในครัว
เอื้อยได้พบเกล็ดปลาบู่ทองก็เศร้าใจเป็นอย่างมาก นำเกล็ดไปฝังดินและอธิษฐานขอให้แม่มาเกิดเป็นต้นมะเขือ เอื้อยมารดน้ำให้ต้นมะเขือทุกวันจนงอกงาม เมื่อขนิษฐีทราบเรื่องเข้าก็โค่นต้นมะเขือ และนำลูกมะเขือไปจิ้มน้ำพริกกิน
เอื้อยเก็บเมล็ดมะเขือที่เหลือไปฝังดินและอธิษฐานให้แม่ไปเกิดเป็นต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองในป่า และไม่ให้ผู้ใดสามารถโค่น ทำลาย หรือเคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้
วันหนึ่งพระเจ้าพรหมทัตเสด็จประพาสป่าได้พบกับต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทอง โปรดให้นำเข้าไปปลูกในวัง แต่ไม่มีผู้ใดสามารถเคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้ พระเจ้าพรหมทัตจึงประกาศว่าผู้ใดที่เคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้จะให้รางวัลอย่างงาม
ขนิษฐีและอ้ายกับอี่เข้าร่วมลองถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองด้วยแต่ไม่สำเร็จ เอื้อยขอลองบ้างและอธิษฐานจิตบอกแม่ว่าขอย้ายแม่เข้าไปปลูกในวัง เอื้อยจึงถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้สำเร็จ
พระเจ้าพรหมทัตถูกชะตาเอื้อยจึงชวนเข้าไปอยู่ในวังและแต่งตั้งให้เอื้อยเป็นพระมเหสี ฝ่ายขนิษฐีและลูกสาวอิจฉาเอื้อยจึงส่งจดหมายไปบอกเอื้อยว่าเศรษฐีทารกป่วยหนักขอให้เอื้อยกลับมาเยี่ยมที่บ้าน
เมื่อเอื้อยกลับมาบ้าน นางขนิษฐีก็ได้แกล้งนำกระทะน้ำเดือดไปวางไว้ใต้ไม้กระดานเรือน และทำกระดานกลไว้ เมื่อเอื้อยเหยียบกระดานกลก็ตกลงในหม้าน้ำเดือดจนถึงแก่ความตาย ขนิษฐีให้อ้ายปลอมตัวเป็นเอื้อยและเดินทางกลับไปยังวังของพระเจ้าพรหมทัต
เอื้อยได้ไปเกิดใหม่เป็นนกแขกเต้า เมื่อเกิดใหม่แล้วก็บินกลับเข้าไปในพระราชวัง พระเจ้าพรหมทัตเห็นนกแขกเต้าแสนรู้ ไม่รู้ว่าเป็นเอื้อยกลับชาติมาเกิดก็เลี้ยงไว้ใกล้ตัว อ้ายเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจ สั่งคนครัวให้นำนกแขกเต้าไปถอนขนและต้มกิน
แม่ครัวถอนขนนกแขกเต้าและวางทิ้งไว้บนโต๊ะ นกแขกเต้าจึงกระเสือกกระสนหลบหนีเข้าไปอยู่ในรูหนู มีหนูช่วยดูและจนขนขึ้นเป็นปกติ แล้วเอื้อยก็บินเข้าป่าไปจนเจอกับพระฤๅษี
พระฤๅษีตรวจดูด้วยญานพบว่านกแขกเต้าคือเอื้อยกลับชาติมาเกิดจึงเสกให้เป็นคนตามเดิม และวาดรูปเด็กเสกให้มีชีวิตเพื่อให้เป็นลูกของเอื้อย เมื่อเด็กนั้นโตขึ้นก็ขอเอื้อยเดินทางไปหาบิดา เอื้อยจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้บุตรชายฟังและร้อยพวงมาลัยเพื่อให้บุตรชายนำไปให้พระเจ้าพรหมทัต
เมื่อพระเจ้าพรหมทัตได้พบกับบุตรชายของเอื้อยและพวงมาลัย ก็ขอให้เด็กชายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังว่าได้มาลัยมาอย่างไร เด็กชายก็เล่าตามที่เอื้อยเล่าให้ฟัง เมื่อทราบเรื่องทั้งหมดแล้วพระเจ้าพรหมทัตก็สั่งประหารชีวิตอ้าย อี่ และขนิษฐี และไปรับเอื้อยเพื่อให้กลับมาครองบัลลังก์ร่วมกันอีกครั้ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ปลาบู่ทอง
เศรษฐีทารกผู้มีอาชีพจับปลามีภรรยา 2 คนคนแรกชื่อขนิษฐามีลูกสาวชื่อเอื้อยส่วนคนที่สองชื่อขนิษฐีมีลูกสาวชื่ออ้ายและอี่
เอื้อยเก็บเมล็ดมะเขือที่เหลือไปฝังดินและอธิษฐานให้แม่ไปเกิดเป็นต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองในป่า และไม่ให้ผู้ใดสามารถโค่นทำลาย หรือเคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้
อี่และขนิษฐี และไปรับเอื้อยเพื่อให้กลับมาครองบัลลังก์ร่วมกันอีกครั้ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปลาบู่ทอง
เศรษฐีทารกผู้มีอาชีพจับปลามีภรรยา 2 คนคนแรกชื่อขนิษฐามีลูกสาวชื่อเอื้อยส่วนคนที่สองชื่อขนิษฐีมีลูกสาวชื่ออ้ายและอี่
วันหนึ่งเศรษฐีทารกพาขนิษฐาไปจับปลาในคลองจนพลบค่ำเศรษฐีจับปลาบู่ทองได้เพียงตัวเดียวทว่าขนิษฐาผู้เป็นภรรยาเกิดความสงสารปลาบู่ขอให้เศรษฐีปล่อยปลาไปเศรษฐีทารกเกิดโทสะจึงฟาดนางขนิษฐาจนตาย
เมื่อกลับถึงบ้านเอื้อยก็ถามหาแม่เศรษฐีจึงตอบไปว่าแม่ของเอื้อยได้หนีตามผู้ชายไปและจะไม่กลับมาบ้านอีกแล้วนับตั้งแต่วันนั้นขนิษฐีผู้เป็นแม่เลี้ยงของเอื้อย เอื้อยคิดถึงแม่มากจึงมักไปนั่งร้องไห้อยู่ริมท่าน้ำและได้พบกับปลาบู่ทองซึ่งเป็นนางขนิษฐากลับชาติมาเกิดเมื่อเอื้อยรู้ว่าปลาบู่ทองเป็นแม่ก็ได้นำข้าวสวยมาโปรยให้ปลาบู่ทองกิน นางขนิษฐีและลูกสาวเห็นเอื้อยมีความสุขขึ้นเมื่อถูกกลั่นแกล้งก็อดทนไม่ปริปากบ่นจึงสืบจนพบว่านางขนิษฐาได้มาเกิดเป็นปลาบู่ทองและได้พบกับเอื้อยทุกวัน เอื้อยได้พบเกล็ดปลาบู่ทองก็เศร้าใจเป็นอย่างมากนำเกล็ดไปฝังดินและอธิษฐานขอให้แม่มาเกิดเป็นต้นมะเขือเอื้อยมารดน้ำให้ต้นมะเขือทุกวันจนงอกงามเมื่อขนิษฐีทราบเรื่องเข้าก็โค่นต้นมะเขือ เอื้อยเก็บเมล็ดมะเขือที่เหลือไปฝังดินและอธิษฐานให้แม่ไปเกิดเป็นต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองในป่าและไม่ให้ผู้ใดสามารถโค่นทำลายหรือเคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้
วันหนึ่งพระเจ้าพรหมทัตเสด็จประพาสป่าได้พบกับต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองโปรดให้นำเข้าไปปลูกในวังแต่ไม่มีผู้ใดสามารถเคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้ ขนิษฐีและอ้ายกับอี่เข้าร่วมลองถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองด้วยแต่ไม่สำเร็จเอื้อยขอลองบ้างและอธิษฐานจิตบอกแม่ว่าขอย้ายแม่เข้าไปปลูกในวังเอื้อยจึงถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้สำเร็จ
พระเจ้าพรหมทัตถูกชะตาเอื้อยจึงชวนเข้าไปอยู่ในวังและแต่งตั้งให้เอื้อยเป็นพระมเหสีฝ่ายขนิษฐีและลูกสาวอิจฉาเอื้อยจึงส่งจดหมายไปบอกเอื้อยว่าเศรษฐีทารกป่วยหนักขอให้เอื้อยกลับมาเยี่ยมที่บ้าน
เมื่อเอื้อยกลับมาบ้านนางขนิษฐีก็ได้แกล้งนำกระทะน้ำเดือดไปวางไว้ใต้ไม้กระดานเรือนและทำกระดานกลไว้เมื่อเอื้อยเหยียบกระดานกลก็ตกลงในหม้าน้ำเดือดจนถึงแก่ความตาย เอื้อยได้ไปเกิดใหม่เป็นนกแขกเต้าเมื่อเกิดใหม่แล้วก็บินกลับเข้าไปในพระราชวังพระเจ้าพรหมทัตเห็นนกแขกเต้าแสนรู้ไม่รู้ว่าเป็นเอื้อยกลับชาติมาเกิดก็เลี้ยงไว้ใกล้ตัวอ้ายเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจ แม่ครัวถอนขนนกแขกเต้าและวางทิ้งไว้บนโต๊ะนกแขกเต้าจึงกระเสือกกระสนหลบหนีเข้าไปอยู่ในรูหนูมีหนูช่วยดูและจนขนขึ้นเป็นปกติแล้วเอื้อยก็บินเข้าป่าไปจนเจอกับพระฤๅษี
พระฤๅษีตรวจดูด้วยญานพบว่านกแขกเต้าคือเอื้อยกลับชาติมาเกิดจึงเสกให้เป็นคนตามเดิมและวาดรูปเด็กเสกให้มีชีวิตเพื่อให้เป็นลูกของเอื้อยเมื่อเด็กนั้นโตขึ้นก็ขอเอื้อยเดินทางไปหาบิดา เมื่อพระเจ้าพรหมทัตได้พบกับบุตรชายของเอื้อยและพวงมาลัยก็ขอให้เด็กชายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังว่าได้มาลัยมาอย่างไรเด็กชายก็เล่าตามที่เอื้อยเล่าให้ฟัง อี่และขนิษฐีและไปรับเอื้อยเพื่อให้กลับมาครองบัลลังก์ร่วมกันอีกครั้ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปลาบู่ทอง
เศรษฐีทารก ผู้มีอาชีพจับปลามีภรรยา 2 คนคนแรกชื่อขนิษฐามีลูกสาวชื่อเอื้อยส่วนคนที่สองชื่อขนิษฐีมีลูกสาวชื่ออ้ายและอี่
วันหนึ่งเศรษฐีทารกพาขนิษฐาไปจับปลาในคลองจนพลบค่ำเศรษฐีจับปลาบู่ทองได้เพียงตัวเดียว ทว่าขนิษฐาผู้เป็นภรรยาเกิดความสงสารปลาบู่ ขอให้เศรษฐีปล่อยปลาไปเศรษฐีทารกเกิดโทสะจึงฟาดนางขนิษฐาจนตาย
ตามมาตรฐานเมื่อกลับถึงบ้านเอื้อยก็ถามหาแม่เศรษฐีจึงตอบไปว่าแม่ของเอื้อยได้หนีตามผู้ชและจะไม่กลับมาบ้านอีกแล้วนับตั้งแต่วันนั้นขนิษฐีผู้เป็นแม่เลี้ยงของเอื้อยคิดถึงแม่มากจึงมักไปนั่งร้องไห้อยู่รและได้พบกับปลาบู่ทองซึ่งเป็นนางขนิษฐากลับชเมื่อเอื้อยรู้ว่าปลาบู่ทองเป็นแม่ก็ได้นำข้นางขนิษฐีและลูกสาวเห็นเอื้อยมีความสุขขึ้นเมื่อถูกกลั่นแกล้งก็อดทนไม่ปริปากบ่นจึงสืบและได้พบกับเอื้อยทุกวันเอื้อยได้พบเกล็ดปลาบู่ทองก็เศร้าใจเป็นอย่านำเกล็ดไปฝังดินและอธิษฐานขอให้แม่มาเกิดเป็เอื้อยมารดน้ำให้ต้นมะเขือทุกวันจนงอกงามเมื่อขนิษฐีทราบเรื่องเข้าก็โค่นต้นมะเขือเอื้อยเก็บเมล็ดมะเขือที่เหลือไปฝังดินและอธและไม่ให้ผู้ใดสามารถโค่นทำลายหรือเคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้
ตามมาตรฐานวันหนึ่งพระเจ้าพรหมทัตเสด็จประพาสป่าได้พบกโปรดให้นำเข้าไปปลูกในวังแต่ไม่มีผู้ใดสามารถเคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินขนิษฐีและอ้ายกับอี่เข้าร่วมลองถอนต้นโพธิ์เเอื้อยขอลองบ้างและอธิษฐานจิตบอกแม่ว่าขอย้าเอื้อยจึงถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้สำเร็จ
ตามมาตรฐานพระเจ้าพรหมทัตถูกชะตาเอื้อยจึงชวนเข้าไปอยูฝ่ายขนิษฐีและลูกสาวอิจฉาเอื้อยจึงส่งจดหมายเมื่อเอื้อยกลับมาบ้านนางขนิษฐีก็ได้แกล้งนำกระทะน้ำเดือดไปวางไว้และทำกระดานกลไว้เมื่อเอื้อยเหยียบกระดานกลก็ตกลงในหม้าน้ำเดเอื้อยได้ไปเกิดใหม่เป็นนกแขกเต้าเมื่อเกิดใหม่แล้วก็บินกลับเข้าไปในพระราชวัพระเจ้าพรหมทัตเห็นนกแขกเต้าแสนรู้ไม่รู้ว่าเป็นเอื้อยกลับชาติมาเกิดก็เลี้ยงไอ้ายเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจแม่ครัวถอนขนนกแขกเต้าและวางทิ้งไว้บนโต๊ะนกแขกเต้าจึงกระเสือกกระสนหลบหนีเข้าไปอยู่ใมีหนูช่วยดูและจนขนขึ้นเป็นปกติแล้วเอื้อยก็บินเข้าป่าไปจนเจอกับพระฤๅษี
ตามมาตรฐานพระฤๅษีตรวจดูด้วยญานพบว่านกแขกเต้าคือเอื้อและวาดรูปเด็กเสกให้มีชีวิตเพื่อให้เป็นลูกขเมื่อเด็กนั้นโตขึ้นก็ขอเอื้อยเดินทางไปหาบิเมื่อพระเจ้าพรหมทัตได้พบกับบุตรชายของเอื้อก็ขอให้เด็กชายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังว่าไดเด็กชายก็เล่าตามที่เอื้อยเล่าให้ฟังอี่และขนิษฐีและไปรับเอื้อยเพื่อให้กลับมาครองบัลลังก์ร่