Moral LuckFirst published Mon Jan 2

Moral Luck
First published Mon Jan 26, 2004; substantive revision Wed Apr 10, 2013

Moral luck occurs when an agent can be correctly treated as an object of moral judgment despite the fact that a significant aspect of what she is assessed for depends on factors beyond her control. Bernard Williams writes, “when I first introduced the expression moral luck, I expected to suggest an oxymoron” (Williams 1993, 251). Indeed, immunity from luck has been thought by many to be part of the very essence of morality. And yet, as Williams (1981) and Thomas Nagel (1979) showed in their now classic pair of articles, it appears that our everyday judgments and practices commit us to the existence of moral luck. The problem of moral luck arises because we seem to be committed to the general principle that we are morally assessable only to the extent that what we are assessed for depends on factors under our control (call this the “Control Principle”). At the same time, when it comes to countless particular cases, we morally assess agents for things that depend on factors that are not in their control. And making the situation still more problematic is the fact that a very natural line of reasoning suggests that it is impossible to morally assess anyone for anything if we adhere to the Control Principle.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

โชคดีทางศีลธรรมครั้งแรกเผยแพร่ Mon 26 jan, 2004 เราปรับปรุง Wed 10 apr, 2013โชคดีทางศีลธรรมเกิดขึ้นเมื่อตัวแทนสามารถอย่างถูกต้องถือว่าเป็นวัตถุของการตัดสินจริยธรรมแม้ว่า เธอจะประเมินในด้านสำคัญขึ้นอยู่กับปัจจัยนอกเหนือการควบคุมของเธอ วิลเลียมส์ Bernard เขียน "เมื่อฉันแรกนำโชคคุณธรรมนิพจน์ ฉันต้องปฏิพจน์เป็นการแนะนำ" (วิลเลียมส์ 1993, 251) แน่นอน ภูมิคุ้มกันจากโชคได้ถูกคิด โดยมากจะเป็นส่วนหนึ่งสำคัญของจริยธรรม และยัง เป็นวิลเลียมส์ (1981) และ Thomas Nagel (1979) พบว่าในคู่ของตนตอนนี้คลาสสิกของบทความ ปรากฏว่า ตัดสินชีวิตประจำวันและการปฏิบัติของเรายืนยันเราจะมีโชคทางศีลธรรม ปัญหาของคุณธรรมโชคเกิดขึ้นเนื่องจากเราดูเหมือนจะผูกมัดกับหลักทั่วไปว่า เรามีคุณธรรมสามารถประเมินได้เพียงแค่ว่าเราจะประเมิน ขึ้นอยู่กับปัจจัยภายใต้การควบคุมของเรา (เรียกนี้ "ควบคุมหลัก") ในเวลาเดียวกัน เมื่อมันมาถึงเฉพาะกรณีนับไม่ถ้วน เราคุณธรรมประเมินสำหรับสิ่งที่ขึ้นอยู่กับปัจจัยที่ไม่อยู่ในความควบคุม และทำให้สถานการณ์ยังคงมีปัญหาคือ ความจริงที่ว่า สายมากธรรมชาติของเหตุผลแนะนำว่า เป็นไปไม่ได้เพื่อคุณธรรมประเมินสำหรับสิ่งที่ทุกคนถ้าเรายึดตามหลักการควบคุม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คุณธรรมโชค
ตีพิมพ์ครั้งแรกวันจันทร์ 26 มกราคม 2004; การแก้ไขเนื้อหาสาระพุธที่ 10 เมษายน 2013 โชคคุณธรรมเกิดขึ้นเมื่อตัวแทนสามารถรักษาได้อย่างถูกต้องตามวัตถุประสงค์ของการตัดสินทางศีลธรรมแม้จะมีความจริงที่ว่าด้านที่สำคัญของสิ่งที่เธอได้รับการประเมินเพื่อขึ้นอยู่กับปัจจัยที่นอกเหนือการควบคุมของเธอ เบอร์นาร์ดวิลเลียมส์เขียน "เมื่อครั้งแรกที่ผมแนะนำโชคศีลธรรมแสดงออกผมคาดว่าจะแนะนำให้ขัด" (วิลเลียมส์ 1993, 251) อันที่จริงการสร้างภูมิคุ้มกันจากโชคได้รับการคิดโดยมากจะเป็นส่วนหนึ่งของแก่นแท้ของความมีคุณธรรม และยังเป็นวิลเลียมส์ (1981) และโทมัสแจคกี้ (1979) แสดงให้เห็นว่าในคู่คลาสสิกของพวกเขาในขณะนี้ของบทความนี้ปรากฏว่าการตัดสินในชีวิตประจำวันของเราและการปฏิบัติที่เรากระทำการดำรงอยู่ของโชคศีลธรรม ปัญหาของโชคทางศีลธรรมที่เกิดขึ้นเพราะเราดูเหมือนจะมุ่งมั่นที่จะหลักการทั่วไปว่าเราจะประเมินศีลธรรมเพียงเท่าที่สิ่งที่เรากำลังประเมินขึ้นอยู่กับปัจจัยภายใต้การควบคุมของเรา (เรียกสิ่งนี้ว่า "การควบคุมหลักการ") ในขณะเดียวกันเมื่อมันมาถึงกรณีโดยเฉพาะอย่างยิ่งนับไม่ถ้วนที่เราประเมินศีลธรรมตัวแทนสำหรับสิ่งที่ขึ้นอยู่กับปัจจัยที่ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของตน และทำให้สถานการณ์ยังคงมีปัญหามากขึ้นคือความจริงที่ว่าเส้นเป็นธรรมชาติมากเหตุผลให้เห็นว่ามันเป็นไปไม่ได้ในทางศีลธรรมประเมินทุกคนสำหรับสิ่งที่ถ้าเรายึดมั่นในหลักการควบคุม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ดวงธรรม
ตีพิมพ์ครั้งแรก Mon Jan 26 , 2004 ; ญัติแก้ไข Wed Apr 10 , 2013

มีโชคเกิดขึ้นเมื่อตัวแทนได้ถูกถือว่าเป็นวัตถุแห่งความยุติธรรม จริยธรรม แม้จะมีข้อเท็จจริงที่ว่าเป็นลักษณะสำคัญของสิ่งที่เธอได้รับการประเมินสำหรับขึ้นอยู่กับปัจจัยเหนือการควบคุมของเธอ เบอร์นาร์ดวิลเลียมส์เขียน " เมื่อแรกที่ผมรู้จักการแสดงออกทางศีลธรรม โชคผมคาดว่าจะแนะนำ Oxymoron ” ( วิลเลียม 1993 , 251 ) แน่นอน ยกเว้น จากโชค มีการคิด โดยมากเป็นส่วนหนึ่งของสาระสําคัญของจริยธรรม และยังเป็น วิลเลียมส์ ( 1981 ) และโธมัส เนเกิล ( 1979 ) พบในคู่ของตนตอนนี้คลาสสิกของบทความ ปรากฏว่า คำตัดสินของเราทุกวันและการปฏิบัติยอมรับเราการดำรงอยู่ของโชค คุณธรรมจริยธรรมปัญหาจริยธรรมของผู้นำเกิดขึ้นเพราะเราดูเหมือนจะมุ่งมั่นที่จะหลักการทั่วไปที่เราทำประเมินเฉพาะในขอบเขตที่เราประเมิน เพราะขึ้นอยู่กับปัจจัยภายใต้การควบคุมของเรา ( เรียกสิ่งนี้ว่า " หลักการ " ควบคุม ) ในเวลาเดียวกัน , เมื่อมันมาถึงกรณีเฉพาะนับไม่ถ้วน เราประเมินตัวแทนทางศีลธรรม สิ่งที่ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบที่ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของพวกเขาและทำให้สถานการณ์ยังคงมีปัญหาคือความจริงที่ว่าสายธรรมชาติมากของเหตุผลที่แสดงให้เห็นว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะประเมินใครทั้งนั้น ถ้าเรายึดมั่นในหลักการควบคุม .