Yet the modern view of Hobbes and t

Yet the modern view of Hobbes and the
other theorists of sovereignty is paradoxical.
On the one hand many contemporary political
theorists side with Harrington in rejecting
Hobbes’ view of sovereignty as simply a
legitimation of untrammelled personal rule,
or else as a transference of sovereignty from
the people to the blank visage of the impersonal
state (e.g. Skinner, 1989). On the other
hand, modern scholars are surprisingly willing
to take Hobbes’ own polemical depiction
of the gulf between ancient and early
modern political cultures as if it were a
simple statement of fact. Following Hobbes,
they characteristically equate the classical
‘republics’ with formal doctrines of popular
sovereignty expressed through a unified
‘popular will’ (e.g. Skinner, 1998: 24–36).
At the same time, they tend to take on trust
the claims of Hobbes and others that classical
political thought is defined by its exaltation
of the figure of the active, independent
citizen. Thus the classical ‘art of politics’ is
depicted as founded on a universal figure of
the ‘political man’, a creature in whom is
vested the power of politics and rhetoric,
and even the capacity to assume the city’s
‘point of view’ (e.g. Viroli, 1992: 71–125,
289).3 I want to suggest in what follows that
these presumptions seriously underestimate
the complexity of ancient civic thought, and
of its various early modern uses and abuses.
GREEKS AND ROMANS
One source of the prevalent modern confu

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แต่มุมมองที่ทันสมัยของฮอบส์และ
ทฤษฎีอื่น ๆ ของอำนาจอธิปไตยเป็นความขัดแย้ง.
ในมือข้างหนึ่งมากร่วมสมัยทางการเมือง
ด้านทฤษฎีกับแฮร์ริงยอมรับใน
มุมมองของฮอบส์ของอำนาจอธิปไตยเป็นเพียง
ความชอบธรรมของการปกครองส่วนบุคคลไม่มีเครื่องเหนี่ยวรั้ง,
หรืออื่น ๆ ที่เป็นโอนอำนาจอธิปไตยจาก
คนที่ใบหน้าว่างเปล่าที่ไม่มีตัวตนของ
รัฐ (เช่นสกินเนอร์, 1989) ในอื่น ๆ
มือนักวิชาการสมัยใหม่เป็นที่น่าแปลกใจยินดี
ที่จะใช้ภาพทะเลาะฮอบส์ของตัวเอง
ของอ่าวระหว่างโบราณและต้น
วัฒนธรรมทางการเมืองที่ทันสมัยราวกับว่ามันเป็น
คำสั่งที่เรียบง่ายของความเป็นจริง ต่อไปนี้ฮอบส์
พวกเขามีลักษณะถือเอาคลาสสิก
'สาธารณรัฐ' กับคำสอนอย่างเป็นทางการของที่นิยม
อำนาจอธิปไตยแสดงออกผ่านแบบครบวงจร
'นิยมจะ' (เช่นสกินเนอร์, 1998: 24-36).
ในเวลาเดียวกันพวกเขามีแนวโน้มที่จะใช้ในความไว้วางใจ
การเรียกร้องของ ฮอบส์และอื่น ๆ ที่คลาสสิก
ความคิดทางการเมืองจะถูกกำหนดโดยความปลื้มปีติของ
ของร่างของงานอิสระ
พลเมือง ดังนั้นศิลปะของการเมือง 'คลาสสิกเป็น
ภาพที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อร่างสากลของ
ของคนการเมือง' สิ่งมีชีวิตในซึ่งเป็นผู้ที่
ตกเป็นอำนาจของการเมืองและสำนวน,
และแม้กระทั่งความสามารถในการสมมติของเมือง
'มุมมอง' ( เช่น Viroli 1992: 71-125,
289) 0.3 ผมต้องการที่จะแสดงให้เห็นในสิ่งต่อไปนี้ว่า
สมมติฐานเหล่านี้อย่างจริงจังประมาท
ความซับซ้อนของความคิดประชาสังคมยุคโบราณและ
ของใช้ต่าง ๆ ในช่วงต้นที่ทันสมัยและการละเมิด.
ชาวกรีกและโรมัน
หนึ่งแหล่งที่มาของที่แพร่หลาย confu ทันสมัย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แต่มุมมองของฮอบส์และทันสมัยทฤษฎีอื่น ๆ ของอำนาจอธิปไตย คือ งงล่ะสิในมือข้างหนึ่งร่วมสมัยทางการเมืองหลายคนนักทฤษฎีด้าน แฮร์ริงตันในการปฏิเสธฮอบส์ " มุมมองของอำนาจอธิปไตยเป็นเพียงกฎการ untrammelled ส่วนบุคคล ,หรืออื่น ๆ เป็นการโอนอำนาจอธิปไตยจากคนกับใบหน้าที่ว่างเปล่าของตัวตนรัฐ ( เช่น สกินเนอร์ , 1989 ) ในอื่น ๆมือ , นักวิชาการสมัยใหม่อย่างน่าแปลกใจ ยินดีเอาเอง การ polemical ฮอบส์ของอ่าวระหว่างโบราณและต้นวัฒนธรรมการเมืองสมัยใหม่ เช่น ถ้าเป็นข้อความง่ายจริงๆ ต่อไปนี้ ฮอบส์พวกเขาถือเอาลักษณะคลาสสิก" " กับลัทธินิยมสาธารณรัฐอย่างเป็นทางการอำนาจอธิปไตยที่แสดงออกผ่านรวม" นิยม " ( เช่น สกินเนอร์ , 1998 : 24 – 36 )ในเวลาเดียวกัน พวกเขามักจะใช้เวลาในการเชื่อใจการเรียกร้องของฮอบส์และคนอื่น ๆที่คลาสสิกความคิดทางการเมืองที่กำหนดไว้ โดยการยกระดับในรูปของงานอิสระพลเมือง ดังนั้นคลาสสิก " ศิลปะของการเมือง’ภาพที่ก่อตั้งขึ้นในรูปของสากล" ผู้ชาย " ทางการเมือง สิ่งมีชีวิตที่เป็นเรื่องพลังของการเมืองและวาทศิลป์และแม้กระทั่งความสามารถในการเดาของเมือง" มุมมอง " ( เช่น viroli , 2535 : 71 – 125289 ) ฉันอยากจะแนะนำในสิ่งที่ตามมาว่าข้อสันนิษฐานเหล่านี้อย่างจริงจังประมาณความซับซ้อนของความคิดและเมืองโบราณของต่างๆก่อนสมัยใหม่การใช้และการละเมิดสิทธิมนุษยชนกรีกและ โรมันหนึ่งในแหล่งที่มาของ confu สมัยใหม่แพร่หลาย