Five propositions underpin CPM theo

Five propositions underpin CPM theory (Petronio and Durham 2008). The first
proposition is that private information is defined in terms of ownership in that when
people believe the information belongs to them, they count it as private. The second
is that because they define private information as something they own, they therefore
believe they have the right to control the distribution of that information (Petronio
and Reierson 2009). The third is that people develop and use privacy rules, based on
personally important criteria, to control the flow of private information. These rules
impact the management of individual and collective (i.e., dyadic and group) privacy
boundaries. Individual privacy rules are based on cultural values, gendered orientations,
motivational needs, contextual impact, and risk-benefit ratio criteria. The
fourth is that once private information becomes shared, a collective privacy boundary
is formed and others receiving private information become co-owners of that
information. From the perspective of the original owner, co-owners have fiduciary
responsibilities to manage and therefore jointly control this private information in a
way that is consistent with the original owner’s rule. Privacy rule coordination
between the original owner and co-owner is negotiated and revolves around
decisions about permeability, co-ownership responsibilities, and linkage rules.
Linkage rules determine who else can know (become a co-owner of) the information.
Permeability rules determine how much others can know about the information.
Ownership rules determine how much control co-owners have over co-owned
information. (For an instrument to measure these three factors, see Child et al. 2009.)
These rules might be implicit (e.g., based on a person’s assumption that the other
person has learned the requisite rules/norms) or explicit because of a need to clarify
or modify an existing rule or to introduce/negotiate a new rule (Child et al 2009;
Petronio 2002). These privacy rules are dynamic: they change, grow, or remain
stable for periods (Petronio 2002).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ขั้นห้าหนุนฟอร์ดที่มี CPM ทฤษฎี (Petronio และเดอแรม 2008) ครั้งแรกมีข้อเสนอว่า ข้อมูลส่วนตัวไว้ในความเป็นเจ้าของในนั้นเมื่อคนเชื่อข้อมูลของพวกเขา พวกเขานับเป็นส่วน ที่สองคือ ว่า เนื่องจากกำหนดข้อมูลส่วนตัวเป็นสิ่งที่ พวกเขาเอง พวกเขาดังนั้นเชื่อว่า พวกเขามีสิทธิที่จะควบคุมการกระจายของข้อมูล (Petronioก Reierson 2009) ที่สามคือ ผู้พัฒนา และใช้กฎของความเป็นส่วนตัว ตามตัวสำคัญเงื่อนไข การควบคุมการไหลของข้อมูลส่วนตัว กฎเหล่านี้ผลกระทบต่อการบริหารบุคคลและกลุ่ม (เช่น dyadic และกลุ่ม) ความเป็นส่วนตัวขอบเขตการ กฎความเป็นส่วนตัวแต่ละตัวขึ้นอยู่กับค่านิยมทางวัฒนธรรม แนว genderedต้องหัด ผลกระทบบริบท และเกณฑ์อัตราส่วนผลประโยชน์ความเสี่ยง ที่สี่ คือเมื่อข้อมูลส่วนตัวจะใช้ร่วมกัน ขอบเขตของความเป็นส่วนรวมมีรูปแบบ และอื่น ๆ ได้รับข้อมูลส่วนตัวที่เป็นเจ้าของร่วมที่ข้อมูล จากมุมมองของเจ้าของเดิม เจ้าของร่วมมี fiduciaryความรับผิดชอบ การจัดการจึง ควบคุมข้อมูลส่วนตัวนี้ร่วมกับวิธีการคือสอดคล้องกับกฎของเจ้าของเดิม ประสานงานกฎความเป็นส่วนตัวระหว่างเจ้าของเดิมและเจ้าของร่วมจะเจรจา และ revolves รอบการตัดสินใจเกี่ยวกับ permeability, co-ownership ความรับผิดชอบ และกฎการเชื่อมโยงเชื่อมโยงกฎกำหนดว่าใครบ้างรู้ได้ (เป็นเจ้าของร่วมของ) ข้อมูลPermeability กฎกำหนดว่าผู้อื่นสามารถทราบข้อมูลเจ้าของกฎกำหนดจำนวนเจ้าของร่วมควบคุมได้มากกว่าร่วมเป็นเจ้าของข้อมูล (สำหรับเครื่องมือวัดปัจจัยสามประการนี้ เห็นเด็กร้อยเอ็ด al. 2009)กฎเหล่านี้อาจมีนัย (เช่น ตามสมมติฐานของคนที่อื่น ๆบุคคลได้เรียนรู้กฎจำเป็น/บรรทัดฐาน) หรือชัดเจนเนื่องจากจำเป็นต้องชี้แจงหรือแก้ไขกฎที่มีอยู่หรือ ต่อแนะนำ/กฎใหม่ (เด็ก et al 2009Petronio 2002) กฎเหล่านี้ความเป็นส่วนตัวเป็นแบบไดนามิก: จะเปลี่ยน เติบโต หรือยังคอกสำหรับรอบระยะเวลา (Petronio 2002)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ห้าข้อเสนอหนุนทฤษฎี CPM (Petronio และเดอร์แฮม 2008) ครั้งแรกที่เรื่องก็คือว่าข้อมูลส่วนตัวที่กำหนดไว้ในแง่ของการเป็นเจ้าของในว่าเมื่อคนเชื่อว่าข้อมูลที่เป็นของพวกเขาพวกเขานับเป็นส่วนตัว ประการที่สองก็คือว่าเพราะพวกเขากำหนดข้อมูลส่วนบุคคลเป็นสิ่งที่พวกเขาเองพวกเขาจึงเชื่อว่าพวกเขามีสิทธิที่จะควบคุมการกระจายของข้อมูลที่ได้(Petronio และ Reierson 2009) ที่สามคือคนที่พัฒนาและใช้กฎความเป็นส่วนตัวขึ้นอยู่กับเงื่อนไขที่สำคัญเป็นการส่วนตัวในการควบคุมการไหลของข้อมูลส่วนตัว กฎเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อการบริหารงานของบุคคลและส่วนรวม (เช่น dyadic และกลุ่ม) ความเป็นส่วนตัวขอบเขต กฎความเป็นส่วนตัวของแต่ละบุคคลจะขึ้นอยู่กับค่านิยมทางวัฒนธรรม, การหมุนเพศ, ความต้องการสร้างแรงบันดาลใจผลกระทบตามบริบทและเกณฑ์อัตราส่วนความเสี่ยงและผลประโยชน์ ที่สี่คือว่าเมื่อข้อมูลส่วนตัวที่ใช้ร่วมกันจะกลายเป็นขอบเขตความเป็นส่วนตัวโดยรวมจะเกิดขึ้นและอื่น ๆ ได้รับข้อมูลส่วนตัวกลายเป็นเจ้าของร่วมของข้อมูล จากมุมมองของเจ้าของเดิมที่เจ้าของร่วมมีความไว้วางใจความรับผิดชอบในการจัดการและดังนั้นจึงร่วมกันควบคุมข้อมูลส่วนตัวนี้ในวิธีการที่มีความสอดคล้องกับกฎของเจ้าของเดิม ความเป็นส่วนตัวการประสานงานการปกครองระหว่างเจ้าของเดิมและเจ้าของร่วมมีการเจรจาต่อรองและหมุนรอบการตัดสินใจเกี่ยวกับการซึมผ่านของความรับผิดชอบร่วมเป็นเจ้าของและกฎการเชื่อมโยง. กฎเชื่อมโยงตรวจสอบใครสามารถรู้ (กลายเป็นเจ้าของร่วมของ) ข้อมูล. กฎการซึมผ่านการตรวจสอบ เท่าไหร่ที่คนอื่น ๆ สามารถรู้เกี่ยวกับข้อมูล. กฎเจ้าของกำหนดวิธีการควบคุมมากเจ้าของร่วมมีมากกว่าร่วมเป็นเจ้าของข้อมูล (สำหรับเป็นเครื่องมือในการวัดทั้งสามปัจจัยเห็นเด็ก et al. 2009) กฎเหล่านี้อาจจะมีนัย (เช่นอยู่บนพื้นฐานของสมมติฐานของบุคคลนั้นอีกคนได้เรียนรู้ที่จำเป็นกฎ/ บรรทัดฐาน) หรืออย่างชัดเจนเพราะต้องไป ชี้แจงหรือปรับเปลี่ยนกฎที่มีอยู่หรือที่จะแนะนำ/ เจรจากฎใหม่ (เด็ก et al, 2009; Petronio 2002) กฎความเป็นส่วนตัวเหล่านี้เป็นแบบไดนามิก: พวกเขาเปลี่ยนเติบโตหรือยังคงมีเสถียรภาพสำหรับรอบระยะเวลา(Petronio 2002)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ห้าข้อเสนอหนุนทฤษฎี CPM ( petronio เดอแรมและ 2008 ) เรื่องแรก
เป็นข้อมูลส่วนตัวที่กำหนดไว้ในข้อตกลงของความเป็นเจ้าของในเมื่อ
คนเชื่อข้อมูลที่เป็นของพวกเขา พวกเขาถือว่าเป็นความส่วนตัว 2
เพราะพวกเขานิยามข้อมูลส่วนบุคคลเป็นสิ่งที่พวกเขาเอง พวกเขาจึง
เชื่อว่าพวกเขามีสิทธิที่จะควบคุมการกระจายของข้อมูล ( และ petronio
reierson 2009 ) ที่สามคือ คนพัฒนาและใช้กฎความเป็นส่วนตัวขึ้นอยู่กับ
เกณฑ์ส่วนตัวสำคัญ การควบคุมการไหลของข้อมูลส่วนบุคคล กฎ
เหล่านี้ผลกระทบการจัดการบุคคลและส่วนรวม ( เช่น การรับรู้ และกลุ่ม ) ขอบเขตความเป็นส่วนตัว

กฎความเป็นส่วนตัวของแต่ละบุคคลจะขึ้นอยู่กับค่านิยม วัฒนธรรม เพศ ประเภท
แรงจูงใจความต้องการ , ผลกระทบ , บริบท , ความเสี่ยงและผลประโยชน์สัดส่วนเกณฑ์
ที่สี่คือว่าเมื่อข้อมูลส่วนบุคคลจะใช้ร่วมกันรวมขอบเขตความเป็นส่วนตัว
มีรูปแบบและคนอื่น ๆได้รับข้อมูลส่วนบุคคลเป็น Co เจ้าของข้อมูลนั้น

จากมุมมองของเจ้าของเดิม เจ้าของร่วมต้อง fiduciary
ความรับผิดชอบในการจัดการและการควบคุมข้อมูลส่วนนี้จึงร่วมกันในลักษณะที่สอดคล้องกับกฎ
เจ้าของเดิมของ
ประสานงานกฎความเป็นส่วนตัวระหว่างเจ้าของเดิมและเจ้าของบริษัทเจรจาและหมุนรอบ
ตัดสินใจเกี่ยวกับผ่าน Co ความเป็นเจ้าของความรับผิดชอบและกฎเชื่อมโยง .
กฎเชื่อมโยงตรวจสอบใครได้รู้ ( เป็นบริษัทเจ้าของ ) ข้อมูล .
กฎได้กำหนดเท่าใดคนอื่น ๆสามารถรู้ข้อมูลเกี่ยวกับกฎการตรวจสอบเจ้าของ Co .
ควบคุมเท่าใดมี CO เป็นเจ้าของ
ข้อมูล ( เครื่องมือวัดปัจจัยทั้งสามนี้ เห็นเด็ก et al . 2009 . )
กฎเหล่านี้อาจจะมีนัย ( เช่นบนพื้นฐานของบุคคล สมมติว่า บุคคลอื่น
ได้เรียนรู้จำเป็นกฎเกณฑ์ ) หรือชัดเจนเพราะต้องชี้แจง
หรือแก้ไขกฎที่มีอยู่ หรือที่จะแนะนำ / เจรจากฎใหม่ ( เด็ก et al , 2009 ;
petronio 2002 ) กฎความเป็นส่วนตัวเหล่านี้เป็นแบบไดนามิก : พวกเขาเปลี่ยนแปลงเติบโตหรืออยู่
คงที่ระยะเวลา ( petronio 2002 )