In recent years many librarians and

In recent years many librarians and academic authors have become concern at what is seen as the “commercialisation” of scholarly journal publishing and the requirement for authors to sign over the copyright of a paper to the publishers prior to publication. Libraries need to pay increasingly large sums to subscribe to the printed copies of the journal or to acquire license for access to electronic versions them, these resulted to researchers failing to have access to necessary scholarly materials. However, the rapid invasion of ICTs into libraries has created platforms and opportunities for scholars to work collaboratively through extensive infrastructures, with access to resources and knowledge services in borderless environments. Academic institutions have been grappling with how to communicate to scholars the digital intellectual output they produce including journal articles, conference papers, reports, theses & dissertation, teaching materials, artwork, research notes, and research data. Clearly, technology has made it easy to create, store and access digital material. Paradoxically however, while there is potential for instantaneous access, all too often many materials are not usually made accessible to many users and they remain marooned in the authors’ computers. About 80-85% of digital intellectual output of universities is never made accessible to the public (The Open Citation Project, 2004). Also the escalating costs of online journals prohibit subscription and it is becoming more unrealistic and challenging for libraries to subscribe to all, or even most of the online academic journals (Warren, 2003). These pose a great challenge to scholarly communication among scholars. In response to the above assertion, in 2000 the appropriately named EPrints was launched by the University of Southampton, followed a couple of years later by DSpace produced by the MIT in conjunction with Hewlett Packard (Smith, Barton et al. 2003). This was followed by other software such as Digital Commons offered by BePress and the use of tools such as Fedora and Greenstone for institutional repositories. The table below shows usage of repository software in repositories registered in OpenDOAR (Directory of Open Access Repositories) from May 2013.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในปี บรรณารักษ์และผู้ศึกษาจำนวนมากได้กลายเป็น สิ่งที่เห็นเป็นการ "เพิ่มมูลค่า" ประกาศสมุดวิชาการและความต้องการผู้เขียนเกินลิขสิทธิ์ของกระดาษที่สำนักพิมพ์ก่อนพิมพ์ ไลบรารีที่จำเป็นต้องจ่ายขนาดใหญ่ขึ้นผล การสมัครสำเนาพิมพ์สมุดรายวัน หรือ จะได้รับอนุญาตสำหรับการเข้าถึงรุ่นอิเล็กทรอนิกส์นั้น เหล่านี้ส่งผลให้การวิจัยล้มเหลวในการเข้าถึงวัสดุวิชาการที่จำเป็น อย่างไรก็ตาม การรุกรานอย่างรวดเร็วของทุกในไลบรารีได้สร้างแพลตฟอร์มและโอกาสสำหรับนักวิชาการทำงานร่วมกันผ่านโครงสร้างพื้นฐานอย่างละเอียด เข้าถึงทรัพยากรและบริการความรู้ในสภาพแวดล้อมที่ไร้พรมแดน สถาบันการศึกษาได้รับการต่อสู้ ด้วยวิธีการสื่อสารให้นักวิชาการออกปัญญาดิจิตอลที่พวกเขาผลิตรวมทั้งเอกสารการประชุม รายงาน วิทยานิพนธ์ และบทความวารสาร วิทยานิพนธ์ สอน งาน ศิลปะ วิจัยย่อ และการวิจัย อย่างชัดเจน เทคโนโลยีได้ง่ายต่อการสร้าง จัดเก็บ และเข้าถึงเนื้อหาดิจิตอล ทางอย่างไรก็ตาม ขณะที่มีการเข้าถึงทันที ทั้งหมดบ่อยเกินไปหลายวัสดุจะไม่มักจะทำสามารถเข้าถึงผู้ใช้จำนวนมาก และพวกเขายังคง marooned ในคอมพิวเตอร์ของผู้เขียน ประมาณ 80-85% ของดิจิตอลทางปัญญาของมหาวิทยาลัยไม่ได้ทำสามารถเข้าถึงประชาชน (เปิดอ้างอิงโครงการ 2004) นอกจากนี้ต้นทุนใหม่ของสมุดรายวันออนไลน์ห้ามบอก และมันจะกลายเป็นไม่เป็นความจริงมากขึ้น และท้าทายสำหรับไลบรารีการสมัครทั้งหมด หรือแม้แต่ที่สุดของวารสารวิชาการออนไลน์ (วอร์เรน 2003) เหล่านี้ก่อให้เกิดสิ่งท้าทายมากในการสื่อสารเชิงวิชาการระหว่างนักวิชาการ ตอบสนองต่อการตรวจสอบเงื่อนไขข้างต้น ใน 2000 EPrints ชื่อขึ้น โดยมหาวิทยาลัยเซาแธมป์ตัน ตามสองสามปีหลัง ด้วย DSpace ผลิต โดย MIT ร่วมกับ Hewlett Packard (Smith บาร์ตัน et al. 2003) นี้ตามมา โดยซอฟต์แวร์อื่น ๆ เช่นคอมมอนส์ดิจิตอล BePress และการใช้เครื่องมือเช่น Fedora และนสโตนสำหรับเก็บข้อมูลสถาบัน ตารางด้านล่างแสดงการใช้งานของซอฟต์แวร์ที่เก็บในเก็บที่ลงทะเบียนใน OpenDOAR (ไดเรกทอรีของเปิดเข้าเก็บ) จาก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในปีที่ผ่านมาหลายบรรณ​​ารักษ์และผู้เขียนทางวิชาการได้กลายเป็นความกังวลในสิ่งที่ถูกมองว่าเป็น "การค้า" ของการเผยแพร่วารสารวิชาการและความต้องการสำหรับผู้เขียนที่จะลงนามในช่วงลิขสิทธิ์ของกระดาษให้กับผู้เผยแพร่ที่ก่อนที่จะมีการตีพิมพ์ ห้องสมุดต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่มากขึ้นในการสมัครสำเนาพิมพ์ของว​​ารสารหรือที่จะได้รับใบอนุญาตสำหรับการเข้าถึงรุ่นอิเล็กทรอนิกส์พวกเขาเหล่านี้ส่งผลให้นักวิจัยล้มเหลวที่จะมีการเข้าถึงวัสดุวิชาการที่จำเป็น อย่างไรก็ตามการบุกรุกอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีสารสนเทศเข้ามาในห้องสมุดได้สร้างแพลตฟอร์มและเปิดโอกาสให้นักวิชาการในการทำงานร่วมกันผ่านทางโครงสร้างพื้นฐานที่ครอบคลุมและมีการเข้าถึงทรัพยากรและบริการความรู้ในสภาพแวดล้อมที่ไร้พรมแดน สถาบันการศึกษาที่ได้รับการต่อสู้กับวิธีการสื่อสารที่นักวิชาการทางปัญญาเอาท์พุทดิจิตอลที่พวกเขาผลิตรวมถึงบทความวารสารเอกสารการประชุมรายงานวิทยานิพนธ์และวิทยานิพนธ์สื่อการสอน, งานศิลปะ, บันทึกการวิจัยและข้อมูลการวิจัย เห็นได้ชัดว่าเทคโนโลยีได้ทำให้มันง่ายต่อการสร้างจัดเก็บและเข้าถึงเนื้อหาดิจิตอล ขัดแย้งอย่างไรก็ตามในขณะที่มีศักยภาพสำหรับการเข้าถึงทันทีทุกวัสดุมักจะมากเกินไปมักจะไม่ทำให้เข้าถึงผู้ใช้จำนวนมากและพวกเขายังคงลอยคอในคอมพิวเตอร์ของผู้เขียน เกี่ยวกับ 80-85 ของผลผลิตทางปัญญาดิจิตอลมหาวิทยาลัย% ไม่เคยทำให้เข้าถึงประชาชน (เปิดอ้างอิงโครงการ, 2004) นอกจากนี้ยังมีค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของวารสารออนไลน์ห้ามการจองซื้อและมันจะกลายเป็นไม่สมจริงมากขึ้นและมีความท้าทายสำหรับห้องสมุดเพื่อสมัครสมาชิกทั้งหมดหรือแม้กระทั่งที่สุดของวารสารวิชาการออนไลน์ (วอร์เรน, 2003) เหล่านี้ก่อให้เกิดความท้าทายที่ยิ่งใหญ่กับการสื่อสารทางวิชาการในหมู่นักวิชาการ ในการตอบสนองต่อการยืนยันดังกล่าวข้างต้นในปี 2000 eprints ชื่อที่เหมาะสมได้รับการเปิดตัวโดย University of Southampton ตามสองสามปีต่อมาโดย DSpace ผลิตโดยเอ็มไอทีร่วมกับ Hewlett Packard A (สมิ ธ บาร์ตัน et al. 2003) นี้ตามมาด้วยซอฟแวร์อื่น ๆ เช่นคอมมอนส์ดิจิตอลที่นำเสนอโดย BePress และการใช้เครื่องมือเช่น Fedora และกรีนสโตนสำหรับเก็บสถาบัน ตารางด้านล่างแสดงการใช้งานของซอฟต์แวร์ที่เก็บในที่เก็บจดทะเบียนใน OpenDOAR (ไดเรกทอรีของ Access เปิด Repositories) จากพฤษภาคม 2013

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในปีล่าสุดหลาย บรรณารักษ์ และวิชาการ ผู้เขียนได้กลายเป็นความกังวลในสิ่งที่ถูกมองว่าเป็น " การค้า " ของสำนักพิมพ์วารสาร ทางวิชาการและความต้องการสำหรับผู้ที่จะเซ็นสัญญามอบลิขสิทธิ์ของกระดาษที่จะพิมพ์ก่อนที่จะตีพิมพ์ ห้องสมุดต้องจ่ายผลรวมขนาดใหญ่มากขึ้นเพื่อสมัครสมาชิกเพื่อพิมพ์สำเนาของวารสาร หรือได้รับใบอนุญาตสำหรับการเข้าถึงอิเล็กทรอนิกส์รุ่นพวกเขาเหล่านี้ส่งผลให้นักวิจัยมิได้มีการเข้าถึงเนื้อหาวิชาการที่จำเป็น อย่างไรก็ตาม การรุกรานของไอซีที เข้าห้องสมุดได้สร้างแพลตฟอร์ม และเปิดโอกาสให้นักวิชาการทำงานร่วมกันผ่านทางที่กว้างขวางซึ่งสามารถเข้าถึงทรัพยากรและบริการความรู้ในสภาพแวดล้อมแบบไร้ขอบ สถาบันการศึกษาได้รับการต่อสู้กับวิธีการติดต่อสื่อสารกับนักวิชาการทางดิจิตอลผลผลิตที่พวกเขาผลิต รวมถึงบทความ วารสาร เอกสารการประชุม รายงาน วิทยานิพนธ์ / ดุษฎีนิพนธ์ การสอน วัสดุ , ศิลปะ , บันทึกการวิจัยและค้นคว้าหาข้อมูล เห็นได้ชัดว่าเทคโนโลยีได้ทำให้มันง่ายในการสร้าง จัดเก็บ และการเข้าถึงวัสดุดิจิตอล . ขัดแย้ง อย่างไรก็ตาม ในขณะที่มีศักยภาพสำหรับการเข้าถึงได้ทันที , วัสดุหลายทั้งหมดบ่อยเกินไปจะไม่มักจะทำให้สามารถเข้าถึงผู้ใช้จำนวนมากและพวกเขายังคงลอยคอในผู้เขียน คอมพิวเตอร์ ประมาณ 80-85% ของผลผลิตทางปัญญาดิจิตอลของมหาวิทยาลัยคือไม่เคยทำให้สามารถเข้าถึงสาธารณะ ( โครงการการเปิด , 2004 ) ด้วยค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของวารสารออนไลน์ห้ามสมัครและมันเป็นไม่สมจริงมากขึ้นและท้าทายสำหรับห้องสมุดเพื่อสมัครสมาชิก หรือแม้ที่สุดของออนไลน์วารสารวิชาการ ( วอร์เรน , 2003 ) เหล่านี้ก่อให้เกิดความท้าทายที่ดีในการสื่อสารทางวิชาการของนักวิชาการ ในการตอบสนองต่อความเชื่อข้างต้น ในปี 2000 ที่มีชื่ออย่างเหมาะสม eprints ถูกเปิดตัวโดยมหาวิทยาลัยเซาท์แธมป์ตัน ตาม สองปีต่อมา โดยปรับที่ผลิตโดย MIT ร่วมกับ Hewlett Packard ( Smith Barton et al . 2003 ) นี้ตามด้วยซอฟต์แวร์อื่น ๆเช่น ดิจิตอล ซึ่งเสนอโดย bepress และการใช้เครื่องมือเช่น Fedora และ หินสำหรับคลังความรู้สถาบัน ตารางด้านล่างแสดงการใช้งานของซอฟต์แวร์ที่เก็บในที่เก็บ opendoar ( จดทะเบียนในไดเรกทอรีของการเปิดที่เก็บ ) พฤษภาคม 2013