R. Jay Turner and his colleagues ha

R. Jay Turner and his colleagues have pioneered in measuring stressors more comprehensively and in reassessing the effects of cumulative stressors on mental health outcomes, including depressive symptoms, major depressive disorder, substance abuse, and alcohol dependence (e.g., Turner 2003; Turner and Avison 2003; Turner and Lloyd 1999; Turner et al. 1995; Wheaton 1999). Turner and colleagues showed, first, that the influences of chronic strains on mental health were stronger than those of negative events or traumas. They found correlations of strains with distress and disorder ranged from .35 to .46, in contrast to correlations between .12 to .30 for stressful events, and between .01 and .23 for traumas (Turner et al. 1995; Wheaton 1999). Second, childhood and adult traumas increased individuals’ experiences of subsequent stressful events and strains (Turner et al. 1995; Wheaton 1999). Third, events, strains, and traumas together explained far more variance in mental health outcomes than negative events alone. Measures of “cumulative stress burden” or “cumulative adversity” (events, strains, and lifetime traumas taken together) explained 25 to 40 percent of the variance in psychological distress and depressive symptoms (Turner et al. 1995; Wheaton 1999), a dramatic improvement over the 1 to 12 percent explanatory power of negative events alone. In short, when assessed more comprehensively, stress exposure has a much more substantial impact on the risks of psychological distress, depression, and other psychiatric disorders than researchers originally believed. Although comparable studies of combined stressors on physical health outcomes have not been done, similar findings are probable, given that hundreds of studies show that at least one type of stress (negative events) harms physical and mental health alike.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อาร์เจ Turner และเพื่อนร่วมงานของเขาได้เป็นผู้บุกเบิกวัดลดสาธารณชนมากขึ้น และ reassessing ผลของสะสมลดการสุขภาพจิตผล อาการ depressive ซึมเศร้า ละเมิดสิทธิสาร และพึ่งพาสุรา (เช่น เทอร์เนอร์ 2003 เทอร์เนอร์และ Avison 2003 เทอร์เนอร์และลอยด์ 1999 Turner et al. 1995 Wheaton 1999) เทอร์เนอร์และเพื่อนร่วมงานพบ ก่อน ว่า อิทธิพลของสายพันธุ์โรคสุขภาพจิตแข็งแกร่งกว่าของปัญหาหรือเหตุการณ์ลบ พวกเขาพบความสัมพันธ์ของสายพันธุ์ด้วยความทุกข์และโรคที่อยู่ในช่วงจาก.35 กับ.46 ตรงข้ามความสัมพันธ์ ระหว่าง.12 กับ.30 สำหรับเหตุการณ์เครียด และระหว่าง.01 และ.23 สำหรับปัญหา (Turner et al. 1995 Wheaton 1999) สอง ปัญหาวัยเด็กและผู้ใหญ่เพิ่มประสบการณ์ของบุคคลเครียดตามมาและสายพันธุ์ (Turner et al. 1995 Wheaton 1999) สาม เหตุการณ์ สายพันธุ์ และปัญหาร่วมกันอธิบายความผันแปรไกลมากกว่าผลลัพธ์สุขภาพจิตกว่าเหตุการณ์ลบเพียงอย่างเดียว มาตรการ "ภาระความเครียดสะสม" หรือ "สะสมความทุกข์ยาก" (เหตุการณ์ สายพันธุ์ และปัญหาชีวิตปวง) อธิบาย 25-40 เปอร์เซ็นต์ของความแปรปรวนในความทุกข์ทางจิตใจและอาการ depressive (Turner et al. 1995 Wheaton 1999) เป็นละครปรับปรุงมากกว่าร้อยละ 1 ถึง 12 อำนาจอธิบายเหตุการณ์ลบเพียงอย่างเดียว ในระยะสั้น เมื่อประเมินครบถ้วนมากขึ้น ความเครียดแสงได้มากขึ้นกระทบบนความเสี่ยงของความทุกข์ทางจิตใจ ซึมเศร้า และโรคทางจิตเวชอื่น ๆ กว่านักวิจัยเชื่อว่าเดิม ถึงแม้ว่าศึกษาเทียบเคียงของลดรวมในผลลัพธ์สุขภาพไม่ได้ พบคล้ายจะดำรง ที่หลายร้อยการศึกษาแสดงว่า น้อยหนึ่งชนิดของความเครียด (ลบเหตุการณ์) harms สุขภาพกาย และจิตใจเหมือนกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อาร์เทอร์เนอเจย์และเพื่อนร่วมงานของเขาได้เป็นผู้บุกเบิกในการวัดความเครียดมากขึ้นและครอบคลุมใน reassessing ผลกระทบของความเครียดที่สะสมต่อผลลัพธ์ด้านสุขภาพจิตรวมทั้งอาการซึมเศร้าโรคซึมเศร้าใช้สารเสพติดและสุรา (เช่นเทอร์เนอ 2003 เทอร์เนอและ Avison 2003 เทอร์เนอและลอยด์ 1999; เทอร์เนอ et al, 1995;. Wheaton 1999) เทอร์เนอและเพื่อนร่วมงานที่แสดงให้เห็นเป็นครั้งแรกว่าอิทธิพลของสายพันธุ์เรื้อรังเกี่ยวกับสุขภาพจิตมีความแข็งแกร่งกว่าของเหตุการณ์ลบหรือชอกช้ำ พวกเขาพบความสัมพันธ์ของสายพันธุ์ที่มีความทุกข์และความผิดปกติอยู่ในช่วง 0.35-0.46 ในทางตรงกันข้ามกับความสัมพันธ์ระหว่าง 0.12-0.30 สำหรับเหตุการณ์ที่เครียดและระหว่าง 0.01 และ 0.23 สำหรับตำแหน่ง (เทอร์เนอ et al, 1995;. Wheaton 1999) . ประการที่สองในวัยเด็กและผู้ใหญ่ชอกช้ำประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นของประชาชนที่เกิดจากเหตุการณ์ที่ตามมาเครียดและสายพันธุ์ (เทอร์เนอ et al, 1995;. Wheaton 1999) ประการที่สามเหตุการณ์ที่เกิดสายพันธุ์และชอกช้ำร่วมกันอธิบายความแปรปรวนมากขึ้นในผลลัพธ์ทางสุขภาพจิตมากกว่าเชิงลบเพียงอย่างเดียวเหตุการณ์ มาตรการของ "ภาระความเครียดสะสม" หรือ "ความทุกข์ยากที่สะสม" (กิจกรรม, สายพันธุ์และชอกช้ำอายุการใช้งานร่วมกัน) อธิบาย 25-40 เปอร์เซ็นต์ของความแปรปรวนในความทุกข์ทางจิตใจและอาการซึมเศร้า (เทอร์เนอ et al, 1995;. Wheaton 1999) เป็นอย่างมาก ปรับปรุงกว่า 1-12 อำนาจอธิบายร้อยละของกิจกรรมเชิงลบเพียงอย่างเดียว ในระยะสั้นเมื่อประเมินมากขึ้นครอบคลุมการเปิดรับความเครียดมีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญมากขึ้นเกี่ยวกับความเสี่ยงของความทุกข์ทางจิตใจซึมเศร้าและโรคทางจิตเวชอื่นที่ไม่ใช่นักวิจัยเชื่อเดิม ถึงแม้ว่าการศึกษาเปรียบเทียบความเครียดรวมต่อผลลัพธ์สุขภาพร่างกายยังไม่ได้รับการดำเนินการค้นพบที่คล้ายกันที่น่าจะได้รับว่าหลายร้อยของการศึกษาแสดงให้เห็นว่าอย่างน้อยหนึ่งประเภทของความเครียด (เหตุการณ์ลบ) เป็นอันตรายต่อสุขภาพร่างกายและจิตใจเหมือนกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อาร์เจเทอร์เนอร์และเพื่อนร่วมงานของเขาได้บุกเบิกในการวัดความเครียดมากขึ้นกว้างและ reassessing ผลของความเครียดสะสมในผลลัพธ์สุขภาพจิต รวมถึงอาการซึมเศร้า , โรคซึมเศร้า การใช้สารเสพติด และการพึ่งพาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ( เช่น เทอร์เนอร์ 2003 ; เทอร์เนอร์ และเอวิสัน 2003 ; เทอร์เนอร์และลอยด์ 1999 ; เทอร์เนอร์ et al . 1995 ; Wheaton 1999 )เทอร์เนอร์และเพื่อนร่วมงานพบครั้งแรกที่อิทธิพลของสายพันธุ์เรื้อรังต่อสุขภาพจิตที่แข็งแรงกว่า ลบเหตุการณ์ หรือโคม่า พวกเขาพบความสัมพันธ์ของสายพันธุ์กับความทุกข์และความวุ่นวายระหว่าง . 30 ถึง . 46 , ในทางตรงกันข้ามกับความสัมพันธ์ระหว่าง 12 ถึง 30 กิจกรรม เคร่งเครียด และระหว่างระดับ . 23 ที่ได้รับบาดเจ็บ ( เทอร์เนอร์ et al . 1995 ; Wheaton 1999 ) ประการที่สองเด็กและผู้ใหญ่ได้รับบาดเจ็บเพิ่มขึ้นบุคคล ' ประสบการณ์ของเหตุการณ์เคร่งเครียดตามมาและสายพันธุ์ ( เทอร์เนอร์ et al . 1995 ; Wheaton 1999 ) ที่สาม , เหตุการณ์ , สายพันธุ์ , และการบาดเจ็บร่วมกันอธิบายความแปรปรวนมากในผลลัพธ์สุขภาพจิตมากกว่าลบเหตุการณ์คนเดียว การวัดความเครียดสะสม " ภาระ " หรือ " ทุกข์สะสม " ( เหตุการณ์ สายพันธุ์ชีวิตและได้รับบาดเจ็บ ถ่ายด้วยกัน ) อธิบาย 25 ถึง 40 เปอร์เซ็นต์ของความแปรปรวนในความทุกข์ทางจิตและภาวะซึมเศร้า ( เทอร์เนอร์ et al . 1995 ; Wheaton 1999 ) , การปรับปรุงได้อย่างน่าทึ่งมากกว่า 1 ถึง 12 เปอร์เซ็นต์ ต้องการพลังลบเหตุการณ์คนเดียว ในสั้น เมื่อประเมินประโยชน์จากความเครียดได้เป็นชิ้นเป็นอันมากส่งผลกระทบต่อความเสี่ยงของความทุกข์ทางด้านจิตใจภาวะซึมเศร้าและโรคทางจิตเวชอื่น นักวิจัยเชื่อว่า กว่าเดิม แม้ว่าเปรียบการศึกษารวม 5 ผลลัพธ์ด้านสุขภาพทางกายยังไม่เสร็จ ผลที่คล้ายกันมีความน่าจะเป็น ที่ได้รับหลายร้อยของการศึกษาแสดงให้เห็นว่าอย่างน้อยหนึ่งชนิดของความเครียด ( ลบเหตุการณ์ ) เป็นอันตรายต่อสุขภาพทางกายและจิตเหมือนกัน