When teachers speak, they do not on

When teachers speak, they do not only use their voice, but they also use their
hands to clarify and support their words. It is said that more than half of all human
communication takes place non-verbally. Thus, gestures are a very beneficial form of
non-verbal communication that reinforces the message and helps reduce unnecessary
teacher talking time in the classroom and increase students‟ understanding and
participation during lessons. Teachers should use physical movement such as gestures
and mime and facial expressions during their teaching to convey the meaning of
language, reinforce information and increase pace. This is particularly essential in
young learners‟ classrooms where long verbal explanations can be difficult and
confusing (Gower, Phillips & Walters, 2008, p. 11). Scrivener suggests developing a
set of gestures in order to avoid repeating basic instructions and to increase students‟
talking time

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อครูพูด พวกเขาไม่เพียงใช้เสียงของตน แต่พวกเขายังใช้ของพวกเขามือการชี้แจง และสนับสนุนคำของพวกเขา ว่ากันว่า ที่มากกว่าครึ่งหนึ่งของมนุษย์ทั้งหมดสื่อสารจะเกิดขึ้นไม่ใช่วาจา ดังนั้น มีประโยชน์มากตัวสื่อสารไม่ใช่คำพูดที่ reinforces ข้อ และช่วยลดความไม่จำเป็นครูพูดเวลาในห้องเรียน และเพิ่มความเข้าใจ students‟ และมีส่วนร่วมในบทเรียน ครูควรใช้การเคลื่อนไหวเช่นท่าทางและนิพจน์แบบ mime และผิวหน้าในระหว่างการสอนเพื่อถ่ายทอดความหมายของภาษา เสริมข้อมูล และเพิ่มก้าว นี้เป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องเรียน learners‟ หนุ่มที่คำอธิบายด้วยวาจาจึงอาจเป็นเรื่องยาก และความสับสน (Gower ไขควง และ Walters ปี 2008, p. 11) Scrivener แนะนำพัฒนาความชุดรูปแบบลายเส้น เพื่อหลีกเลี่ยงการซ้ำคำแนะนำเบื้องต้น และ การเพิ่ม students‟เวลาพูดคุย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อครูพูดที่พวกเขาไม่เพียง แต่ใช้เสียงของพวกเขา
แต่พวกเขายังใช้ของพวกเขาอยู่ในมือที่จะชี้แจงและสนับสนุนคำของพวกเขา
มันก็บอกว่ามากกว่าครึ่งหนึ่งของมนุษย์การสื่อสารที่เกิดขึ้นที่ไม่ได้ด้วยวาจา ดังนั้นท่าทางเป็นรูปแบบประโยชน์มากของการสื่อสารที่ไม่ใช่คำพูดที่ตอกย้ำข้อความและช่วยลดที่ไม่จำเป็นครูพูดคุยเวลาในห้องเรียนและนักเรียนเพิ่มขึ้น"การทำความเข้าใจและการมีส่วนร่วมในระหว่างการเรียน ครูควรใช้การเคลื่อนไหวทางกายภาพเช่นท่าทางและละครใบ้และการแสดงออกทางสีหน้าในระหว่างการเรียนการสอนของพวกเขาในการถ่ายทอดความหมายของภาษาเสริมสร้างข้อมูลและเพิ่มก้าว นี้เป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการเรียนหนุ่ม"ห้องเรียนที่คำอธิบายด้วยวาจานานอาจเป็นเรื่องยากและสับสน(โกเวอร์, ฟิลลิปและวอลเตอร์ส, 2008, น. 11) อาลักษณ์แสดงให้เห็นการพัฒนาชุดของท่าทางในการสั่งซื้อเพื่อหลีกเลี่ยงการทำซ้ำคำแนะนำพื้นฐานและเพื่อเพิ่มนักเรียน"การพูดคุยครั้ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อครูพูด พวกเขาไม่เพียง แต่ใช้เสียงของพวกเขา แต่พวกเขายังใช้มือ
เพื่อชี้แจงและสนับสนุนคำพูดของพวกเขา มันเป็นกล่าวว่ามากกว่าครึ่งหนึ่งของการสื่อสารของมนุษย์
เกิดขึ้นไม่ทางคำพูด ดังนั้น ท่าทางเป็นรูปแบบมากประโยชน์ของการสื่อสารผ่านข้อความที่ไม่ใช่

และช่วยลดไม่จำเป็นอาจารย์พูดในเวลาเรียน และเพิ่มความเข้าใจและการมีส่วนร่วมของนักเรียน‟
ในระหว่างเรียน ครูควรใช้ร่างกายเคลื่อนไหว เช่น การแสดงออกทางสีหน้าและท่าทาง
Mime และ ในการจัดการเรียนการสอนเพื่อถ่ายทอดความหมายของ
ภาษา กระชับข้อมูล และเพิ่มจังหวะ โดยสรุปใน
หนุ่มผู้เรียน‟ห้องเรียนซึ่งคำอธิบายด้วยวาจายาวได้ยากและสับสน (
& Gower ฟิลลิป , วอลเตอร์ส , 2551 , หน้า 11 ) อาลักษณ์เสนอแนะการพัฒนา
ชุดของท่าทาง เพื่อหลีกเลี่ยงการทำซ้ำคำสั่งพื้นฐานและเพิ่มนักเรียน‟
พูดคุยเวลา