OFF THERE to the right--somewhere--

OFF THERE to the right--somewhere--is a large island," said Whitney." It's rather a mystery--"

"What island is it?" Rainsford asked.

"The old charts call it `Ship-Trap Island,"' Whitney replied." A suggestive name, isn't it? Sailors have a curious dread of the place. I don't know why. Some superstition--"

"Can't see it," remarked Rainsford, trying to peer through the dank tropical night that was palpable as it pressed its thick warm blackness in upon the yacht.

"You've good eyes," said Whitney, with a laugh," and I've seen you pick off a moose moving in the brown fall bush at four hundred yards, but even you can't see four miles or so through a moonless Caribbean night."

"Nor four yards," admitted Rainsford. "Ugh! It's like moist black velvet."

"It will be light enough in Rio," promised Whitney. "We should make it in a few days. I hope the jaguar guns have come from Purdey's. We should have some good hunting up the Amazon. Great sport, hunting."

"The best sport in the world," agreed Rainsford.

"For the hunter," amended Whitney. "Not for the jaguar."

"Don't talk rot, Whitney," said Rainsford. "You're a big-game hunter, not a philosopher. Who cares how a jaguar feels?"

"Perhaps the jaguar does," observed Whitney.

"Bah! They've no understanding."

"Even so, I rather think they understand one thing--fear. The fear of pain and the fear of death."

"Nonsense," laughed Rainsford. "This hot weather is making you soft, Whitney. Be a realist. The world is made up of two classes--the hunters and the huntees. Luckily, you and I are hunters. Do you think we've passed that island yet?"

"I can't tell in the dark. I hope so."

"Why? " asked Rainsford.

"The place has a reputation--a bad one."

"Cannibals?" suggested Rainsford.

"Hardly. Even cannibals wouldn't live in such a God-forsaken place. But it's gotten into sailor lore, somehow. Didn't you notice that the crew's nerves seemed a bit jumpy today?"

"They were a bit strange, now you mention it. Even Captain Nielsen--"

"Yes, even that tough-minded old Swede, who'd go up to the devil himself and ask him for a light. Those fishy blue eyes held a look I never saw there before. All I could get out of him was `This place has an evil name among seafaring men, sir.' Then he said to me, very gravely, `Don't you feel anything?'--as if the air about us was actually poisonous. Now, you mustn't laugh when I tell you this--I did feel something like a sudden chill.

"There was no breeze. The sea was as flat as a plate-glass window. We were drawing near the island then. What I felt was a--a mental chill; a sort of sudden dread."

"Pure imagination," said Rainsford.

"One superstitious sailor can taint the whole ship's company with his fear."

"Maybe. But sometimes I think sailors have an extra sense that tells them when they are in danger. Sometimes I think evil is a tangible thing--with wave lengths, just as sound and light have. An evil place can, so to speak, broadcast vibrations of evil. Anyhow, I'm glad we're getting out of this zone. Well, I think I'll turn in now, Rainsford."

"I'm not sleepy," said Rainsford. "I'm going to smoke another pipe up on the afterdeck."

"Good night, then, Rainsford. See you at breakfast."

"Right. Good night, Whitney."

There was no sound in the night as Rainsford sat there but the muffled throb of the engine that drove the yacht swiftly through the darkness, and the swish and ripple of the wash of the propeller.

Rainsford, reclining in a steamer chair, indolently puffed on his favorite brier. The sensuous drowsiness of the night was on him." It's so dark," he thought, "that I could sleep without closing my eyes; the night would be my eyelids--"

An abrupt sound startled him. Off to the right he heard it, and his ears, expert in such matters, could not be mistaken. Again he heard the sound, and again. Somewhere, off in the blackness, someone had fired a gun three times.

Rainsford sprang up and moved quickly to the rail, mystified. He strained his eyes in the direction from which the reports had come, but it was like trying to see through a blanket. He leaped upon the rail and balanced himself there, to get greater elevation; his pipe, striking a rope, was knocked from his mouth. He lunged for it; a short, hoarse cry came from his lips as he realized he had reached too far and had lost his balance. The cry was pinched off short as the blood-warm waters of the Caribbean Sea dosed over his head.

He struggled up to the surface and tried to cry out, but the wash from the speeding yacht slapped him in the face and the salt water in his open mouth made him gag and strangle. Desperately he struck out with strong strokes after the receding lights of the yacht, but he stopped before he had swum fifty feet. A certain coolheadedness had come to him; it was not the first time he had been in a tight place. There was a chance that his cries could be heard by someone aboard the yacht, but that chance was slender and grew more slender as the yacht raced on. He wrestled himself out of his clothes and shouted with all his power. The lights of the yacht became faint and ever-vanishing fireflies; then they were blotted out entirely by the night.

Rainsford remembered the shots. They had come from the right, and doggedly he swam in that direction, swimming with slow, deliberate strokes, conserving his strength. For a seemingly endless time he fought the sea. He began to count his strokes; he could do possibly a hundred more and then--

Rainsford heard a sound. It came out of the darkness, a high screaming sound, the sound of an animal in an extremity of anguish and terror.

He did not recognize the animal that made the sound; he did not try to; with fresh vitality he swam toward the sound. He heard it again; then it was cut short by another noise, crisp, staccato.

"Pistol shot," muttered Rainsford, swimming on.

Ten minutes of determined effort brought another sound to his ears--the most welcome he had ever heard--the muttering and growling of the sea breaking on a rocky shore. He was almost on the rocks before he saw them; on a night less calm he would have been shattered against them. With his remaining strength he dragged himself from the swirling waters. Jagged crags appeared to jut up into the opaqueness; he forced himself upward, hand over hand. Gasping, his hands raw, he reached a flat place at the top. Dense jungle came down to the very edge of the cliffs. What perils that tangle of trees and underbrush might hold for him did not concern Rainsford just then. All he knew was that he was safe from his enemy, the sea, and that utter weariness was on him. He flung himself down at the jungle edge and tumbled headlong into the deepest sleep of his life.

When he opened his eyes he knew from the position of the sun that it was late in the afternoon. Sleep had given him new vigor; a sharp hunger was picking at him. He looked about him, almost cheerfully.

"Where there are pistol shots, there are men. Where there are men, there is food," he thought. But what kind of men, he wondered, in so forbidding a place? An unbroken front of snarled and ragged jungle fringed the shore.

He saw no sign of a trail through the closely knit web of weeds and trees; it was easier to go along the shore, and Rainsford floundered along by the water. Not far from where he landed, he stopped.

Some wounded thing--by the evidence, a large animal--had thrashed about in the underbrush; the jungle weeds were crushed down and the moss was lacerated; one patch of weeds was stained crimson. A small, glittering object not far away caught Rainsford's eye and he picked it up. It was an empty cartridge.

"A twenty-two," he remarked. "That's odd. It must have been a fairly large animal too. The hunter had his nerve with him to tackle it with a light gun. It's clear that the brute put up a fight. I suppose the first three shots I heard was when the hunter flushed his quarry and wounded it. The last shot was when he trailed it here and finished it."

He examined the ground closely and found what he had hoped to find--the print of hunting boots. They pointed along the cliff in the direction he had been going. Eagerly he hurried along, now slipping on a rotten log or a loose stone, but making headway; night was beginning to settle down on the island.

Bleak darkness was blacking out the sea and jungle when Rainsford sighted the lights. He came upon them as he turned a crook in the coast line; and his first thought was that be had come upon a village, for there were many lights. But as he forged along he saw to his great astonishment that all the lights were in one enormous building--a lofty structure with pointed towers plunging upward into the gloom. His eyes made out the shadowy outlines of a palatial chateau; it was set on a high bluff, and on three sides of it cliffs dived down to where the sea licked greedy lips in the shadows.

"Mirage," thought Rainsford. But it was no mirage, he found, when he opened the tall spiked iron gate. The stone steps were real enough; the massive door with a leering gargoyle for a knocker was real enough; yet above it all hung an air of unreality.

He lifted the knocker, and it creaked up stiffly, as if it had never before been used. He let it fall, and it startled him with its booming loudness. He thought he heard steps within; the door remained closed. Again Rainsford lifted the heavy knocker, and let it fall. The door opened then--opened as suddenly as if it were on a spring--and Rainsford stood blinking in the river of glaring gold light that poured out. The first thing Rainsford's eyes discerned was the largest man Rainsford had ever seen--a gigantic creature, solidly made and black bearded to the waist. In his hand the man held a long-barreled revolver, and he was pointing it straight at Rainsford's heart.

Out of the snarl of beard two small eyes regarded Rainsford.

"Don't be alarmed," said Rainsford, with a smile which he hoped was disarming. "I'm no

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปิดที่นั่นไปทางขวา - บาง - เป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ "วิทนีย์กล่าวว่า." มันค่อนข้าง mystery-- "" สิ่งที่เกาะมันคืออะไร? "ถาม Rainsford." แผนภูมิเก่าเรียกว่า `เกาะเรือกับดัก" วิทนีย์ตอบ ". ชื่อชี้นำไม่ได้หรือไม่ ลูกเรือมีความอยากรู้อยากเห็นความกลัวของสถานที่ ผมไม่ทราบว่าทำไม บาง superstition-- "" ไม่สามารถเห็นมัน "ตั้งข้อสังเกต Rainsford พยายามเพื่อเพื่อนผ่านคืนเขตร้อนชื้นที่เห็นได้ชัดในขณะที่มันกดมืดอบอุ่นหนาในเมื่อเรือยอชท์." คุณตาได้ดี "วิทนีย์กล่าวว่า พร้อมกับหัวเราะ "และผมเคยเห็นคุณเลือกสวยออกไปในพุ่มไม้ในฤดูใบไม้ร่วงสีน้ำตาลที่สี่ร้อยหลา แต่แม้คุณจะไม่สามารถเห็นสี่ไมล์หรือผ่านเดือนมืดแคริบเบียน." "หรือสี่หลา" เข้ารับการรักษา Rainsford. "ฮึ! มันเหมือนกำมะหยี่สีดำชื้น. "" มันจะเป็นแสงเพียงพอในริโอ "วิทนีย์สัญญาว่า." เราควรจะทำให้มันในไม่กี่วัน ฉันหวังว่าปืนจากัวร์ได้มาจาก Purdey ของ เราควรจะมีการล่าสัตว์ที่ดีขึ้นอเมซอน กีฬาที่ยิ่งใหญ่, การล่าสัตว์. "" กีฬาที่ดีที่สุดในโลก "ที่ตกลงกัน Rainsford." สำหรับนักล่า "วิทนีย์ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติม." ไม่ได้สำหรับจากัวร์. "" อย่าพูดเน่าวิทนีย์ "Rainsford กล่าวว่า." คุณ ' อีกครั้งเป็นนักล่าขนาดใหญ่เกมไม่ได้นักปรัชญา ใครสนใจวิธีการที่จากัวร์รู้สึก? "" บางทีไม่จากัวร์ "วิทนีย์สังเกต." Bah! พวกเขาได้เข้าใจ "." ดังนั้นแม้ผมค่อนข้างคิดว่าพวกเขาเข้าใจสิ่งหนึ่ง - ความกลัว ความกลัวของความเจ็บปวดและความกลัวของการเสียชีวิต. "" ไร้สาระ "หัวเราะ Rainsford." อากาศร้อนนี้ทำให้คุณนุ่มวิทนีย์ เป็นความจริง โลกถูกสร้างขึ้นจากสองชั้น - นักล่าและ huntees โชคดีที่คุณและผมเป็นนักล่า คุณคิดว่าเราได้ผ่านไปยังเกาะที่? "" ผมไม่สามารถบอกได้ในที่มืด ฉันหวังว่าดังนั้น. "" ทำไม? "ถาม Rainsford." สถานที่ที่มีชื่อเสียง -. หนึ่งไม่ดี "" มนุษย์? "แนะนำ Rainsford." แทบจะไม่ แม้มนุษย์จะไม่อยู่ในสถานที่ที่พระเจ้าทอดทิ้ง แต่อากาศเป็นตำนานกะลาสีอย่างใด ไม่ได้คุณสังเกตเห็นว่าเส้นประสาทของลูกเรือดูเหมือนบิตน่ากลัววันนี้? "" พวกเขาเป็นบิตแปลกตอนนี้คุณพูดถึงมัน กัปตันแม้ Nielsen-- "" ใช่แม้ยากที่มีใจเดียวกันสวีเดนเก่าที่จะไปถึงปีศาจตัวเองและขอให้เขาสำหรับแสง ตาสีฟ้าผู้คาวจัดขึ้นดูฉันไม่เคยเห็นมีมาก่อน ทั้งหมดที่ฉันสามารถได้รับจากเขาคือ `สถานที่นี้มีชื่อที่ชั่วร้ายในหมู่มนุษย์เดินเรือครับ. จากนั้นเขาก็พูดกับผมอย่างหนัก `คุณไม่รู้สึกอะไร '? - เช่นถ้าอากาศเกี่ยวกับเราเป็นพิษจริง ตอนนี้คุณต้องไม่หัวเราะเมื่อฉันบอกคุณนี้ -. ผมไม่รู้สึกว่าสิ่งที่ต้องการความเย็นฉับพลัน... "มีลมไม่มีน้ำทะเลเป็นแบนเป็นหน้าต่างแผ่นกระจกเรากำลังวาดภาพใกล้เกาะแล้วอะไร ผมรู้สึกเป็น - เย็นจิต. การจัดเรียงของความกลัวทันที "" จินตนาการบริสุทธิ์ "Rainsford กล่าวว่า." หนึ่งในทหารเรือที่เชื่อโชคลางสามารถทำให้เสียทั้ง บริษัท เรือด้วยความกลัวของเขา. "" บางที แต่บางครั้งผมคิดว่าลูกเรือมี. . ความรู้สึกพิเศษที่บอกพวกเขาเมื่อพวกเขาตกอยู่ในอันตรายบางครั้งผมคิดว่าชั่วร้ายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ - มีความยาวของคลื่นเช่นเดียวกับเสียงและแสงมีสถานที่ที่ความชั่วร้ายสามารถเพื่อที่จะพูด, การสั่นสะเทือนการออกอากาศของความชั่วร้ายทั้งนี้ฉัน.. มดีใจที่เราได้รับจากโซนนี้. ดีฉันคิดว่าฉันจะเปิดในตอนนี้ Rainsford. "" ผมไม่ง่วงนอน "Rainsford กล่าวว่า "ฉันจะให้สูบบุหรี่ท่ออื่นขึ้นไปบนดาดฟ้าท้ายเรือได้." "คืนที่ดีแล้ว Rainsford. พบกันที่อาหารเช้า." "ตอน. คืนที่ดี, วิทนีย์." ไม่มีเสียงในเวลากลางคืนเป็น Rainsford นั่งอยู่ที่นั่น แต่ เต้นในลำคอของเครื่องยนต์เรือยอชท์ที่ขับรถอย่างรวดเร็วผ่านความมืดและหวดและระลอกของการล้างของใบพัด. Rainsford นอนในเก้าอี้เรือกลไฟป่องอย่างเกียจคร้านในหนามที่เขาชื่นชอบ ง่วงนอนหอมรัญจวนใจของคืนอยู่บนเขา "มันมืดมาก" เขาคิดว่า "ที่ฉันสามารถนอนหลับได้โดยไม่ต้องปิดตาของฉันคืนจะ eyelids-- ของฉัน". เสียงอย่างกระทันหันตกใจเขา ออกไปทางขวาเขาได้ยินมันและหูของเขามีความเชี่ยวชาญในเรื่องดังกล่าวไม่สามารถจะเข้าใจผิด อีกครั้งที่เขาได้ยินเสียงและอีกครั้ง ที่ไหนสักแห่งที่ออกไปในความมืดที่มีคนยิงปืนสามครั้ง. Rainsford ผุดขึ้นและย้ายได้อย่างรวดเร็วเพื่อรถไฟประหลาดใจ เขาเครียดสายตาของเขาไปในทิศทางที่รายงานได้มา แต่มันก็เหมือนพยายามที่จะดูผ่านผ้าห่ม เมื่อเขากระโดดรถไฟและตัวเองมีความสมดุลที่จะได้รับการยกระดับมากขึ้น; ท่อของเขาโดดเด่นเชือกถูกเคาะออกมาจากปากของเขา เขาพุ่งเข้าใส่มัน; สั้นเสียงร้องแหบมาจากริมฝีปากของเขาในขณะที่เขาตระหนักว่าเขามาถึงไกลเกินไปและได้สูญเสียความสมดุลของเขา เสียงร้องถูกบีบออกสั้นเป็นน้ำเลือดที่อบอุ่นของทะเลแคริบเบียนยาเหนือหัวของเขา. เขาพยายามถึงพื้นผิวและพยายามที่จะร้องไห้ออกมา แต่ล้างจากเรือยอชท์เร่งตบที่ใบหน้าของเขาและน้ำเกลือใน เปิดปากของเขาทำให้เขาปิดปากและบีบคอ หมดเขาออกด้วยจังหวะที่แข็งแกร่งหลังจากที่ไฟถอยของเรือยอชท์ แต่เขาหยุดก่อนที่เขาว่ายน้ำห้าสิบฟุต coolheadedness บางอย่างได้มาเขา; มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้รับในสถานที่ที่แน่น มีโอกาสที่เสียงร้องของเขาอาจจะได้ยินจากคนบนเรือยอชท์ที่เป็น แต่โอกาสที่จะเป็นเรียวเรียวและเติบโตมากขึ้นเป็นเรือยอชท์วิ่งบน เขาปล้ำตัวเองออกจากเสื้อผ้าของเขาและตะโกนด้วยพลังของเขาทั้งหมด แสงไฟของเรือยอชท์กลายเป็นหิ่งห้อยลมและไม่เคยหายไป; แล้วพวกเขาก็ถูกลบเลือนไปโดยสิ้นเชิงคืน. Rainsford จำภาพ พวกเขาได้มาจากทางด้านขวาและเชื่อฟังเขาว่ายน้ำไปในทิศทางที่ว่ายน้ำกับช้าจังหวะเจตนาการอนุรักษ์ความแข็งแกร่งของเขา สำหรับระยะเวลาที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดเขาต่อสู้ทะเล เขาเริ่มที่จะนับจังหวะของเขา เขาจะทำอาจจะเป็นมากขึ้นและร้อย then-- Rainsford ได้ยินเสียง มันออกมาจากความมืดเสียงกรีดร้องสูงเสียงของสัตว์ในปลายสุดของความเจ็บปวดที่และความหวาดกลัว. เขาไม่รู้จักสัตว์ที่ทำเสียง; เขาไม่ได้พยายามที่จะ; ด้วยพลังที่สดใหม่ที่เขาว่ายน้ำที่มีต่อเสียง เขาได้ยินมันอีกครั้ง . แล้วมันถูกตัดสั้นด้วยเสียงอีกกรอบผับ"ยิงปืน" พึมพำ Rainsford ว่ายน้ำบน. สิบนาทีของความพยายามที่มุ่งมั่นนำเสียงอีกครั้งเพื่อให้หูของเขา - ส่วนใหญ่ยินดีต้อนรับเขาเคยได้ยิน - พึมพำและคำราม ทำลายของทะเลบนชายฝั่งหิน เขาก็เกือบจะอยู่บนโขดหินก่อนที่เขาจะเห็นพวกเขา; ในคืนความสงบน้อยเขาจะได้รับการแตกเป็นเสี่ยง ๆ กับพวกเขา กับความแรงที่เหลืออยู่ของเขาที่เขาลากตัวเองจากน้ำหมุน ผา Jagged ดูเหมือนจะยื่นขึ้นไปไม่โปร่งใสนั้น เขาบังคับตัวเองขึ้นไปมอบมือ หอบมือของเขาดิบเขาไปถึงสถานที่ที่แบนที่ด้านบน ป่ารกทึบลงมาถึงขอบของหน้าผา สิ่งที่อันตรายที่ยุ่งเหยิงของต้นไม้และพุ่มไม้อาจถือสำหรับเขาไม่ได้กังวล Rainsford เพียงแล้ว ทั้งหมดที่เขารู้ว่าเขามีความปลอดภัยจากศัตรูของเขาทะเลและที่เหนื่อยล้าที่สุดอยู่บนเขา เขาเหวี่ยงตัวเองลงที่ขอบป่าและร่วงลงหัวทิ่มลงไปนอนหลับที่ลึกที่สุดของชีวิตของเขา. เมื่อเขาเปิดตาของเขาเขารู้จากตำแหน่งของดวงอาทิตย์ที่ว่ามันเป็นในช่วงบ่าย การนอนหลับให้เขาแข็งแรงใหม่ ความหิวที่คมชัดได้เลือกเขา เขามองเกี่ยวกับเขาเกือบจะมีความสุข. "ในกรณีที่มีภาพปืนมีคน. ในกรณีที่มีคนมีอาหาร" เขาคิดว่า แต่สิ่งที่ชนิดของคนที่เขาสงสัยในส่วนสถานที่ห้ามหรือไม่? ด้านหน้าทิวป่าคำรามและมอมแมมฝอยฝั่ง. เขาเห็นว่าไม่มีสัญญาณของเส้นทางผ่านเว็บถักอย่างใกล้ชิดของวัชพืชและต้นไม้; มันก็ง่ายที่จะไปตามชายฝั่งและ Rainsford ตะกายไปตามน้ำ ไม่ไกลจากที่เขาเป็นเจ้าของที่ดินเขาหยุด. บางสิ่งที่ได้รับบาดเจ็บ - จากหลักฐานที่เป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ - ได้ thrashed เกี่ยวกับในพุ่มไม้; วัชพืชป่าถูกบดขยี้ลงและตะไคร่น้ำที่ถูกฉีกขาด; หนึ่งในแพทช์ของวัชพืชได้สีแดงเข้มสี ขนาดเล็กวัตถุระยิบระยับไม่ไกลออกไปสบตา Rainsford และเขาหยิบมันขึ้นมา มันเป็นตลับหมึกที่ว่างเปล่า. "เป็นยี่สิบสอง" เขาตั้งข้อสังเกต "นั่นคือสิ่งที่แปลก. มันต้องเป็นสัตว์ที่ค่อนข้างใหญ่เกินไป. นักล่ามีเส้นประสาทของเขากับเขาที่จะแก้ไขปัญหาด้วยปืนไฟ. เป็นที่ชัดเจนว่าเดรัจฉานวางการต่อสู้. ผมคิดว่าครั้งแรกที่สามภาพที่ผมได้ยินมาคือเมื่อ นักล่าล้างเหมืองของเขาและได้รับบาดเจ็บมันนัดสุดท้ายเมื่อเขาหายได้ที่นี่และจบมันว่า ".. เขาตรวจสอบพื้นดินอย่างใกล้ชิดและพบว่าสิ่งที่เขาหวังว่าจะได้พบ - พิมพ์ของรองเท้าล่าสัตว์ เขาชี้ไปตามหน้าผาไปในทิศทางที่เขาได้รับไป กระหายเขารีบไปตอนนี้ลื่นไถลบนบันทึกการเน่าเสียหรือหินหลวม แต่ทำให้ความคืบหน้า; คืนเป็นจุดเริ่มต้นที่จะปักหลักอยู่บนเกาะ. ความมืดเยือกเย็นถูกขัดออกทะเลและป่าเมื่อ Rainsford สายตาไฟ เขามากับพวกเขาในขณะที่เขาหันข้อพับในแนวชายฝั่ง; และความคิดแรกของเขาคือการที่จะได้มาถึงหมู่บ้านสำหรับมีไฟจำนวนมาก แต่ในขณะที่เขาปลอมตามที่เขาเห็นความประหลาดใจที่ดีของเขาที่ไฟทั้งหมดอยู่ในอาคารมหาศาลหนึ่ง - โครงสร้างอาคารสูงที่มีปลายแหลมขึ้นพรวดพราดเข้ามาในความเศร้าโศก ดวงตาของเขาที่ทำจากโครงร่างเงาของปราสาทพระราชวัง; มันก็ตั้งอยู่บนหน้าผาสูงและทั้งสามด้านของมันหน้าผาดำดิ่งลงไปที่ทะเลเลียริมฝีปากโลภในเงา. "มิราจ" คิด Rainsford แต่มันก็เป็นความฝันที่ไม่มีเขาพบว่าเมื่อเขาเปิดประตูเหล็กแหลมสูง บันไดหินมีจริงพอ; ประตูขนาดใหญ่ที่มีน้ำฝน leering สำหรับเคาะเป็นจริงพอ; ยังเหนือทุกแขวนอากาศไม่จริง. เขายกเคาะและมัน creaked ขึ้นเคร่งครัดราวกับว่ามันไม่เคยก่อนที่จะถูกนำมาใช้ เขาปล่อยให้มันตกและก็ตกใจเขาด้วยเสียงดังเฟื่องฟูของ เขาคิดว่าเขาได้ยินเสียงขั้นตอนภายใน; ประตูยังคงปิดให้บริการ อีกครั้ง Rainsford ยกเคาะหนักและปล่อยให้มันตก ประตูเปิดแล้ว - เปิดจู่ ๆ ราวกับว่ามันเป็นในฤดูใบไม้ผลิ - Rainsford และยืนอยู่ในแม่น้ำกระพริบของแสงสีทองที่เห็นได้ชัดว่าเทออก สิ่งแรกที่ตาของ Rainsford มองเห็นเป็นคนที่ใหญ่ที่สุด Rainsford เคยเห็น - สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่ทำอย่างสมบูรณ์และสีดำมีหนวดมีเคราถึงเอว ในมือของเขาคนที่ถือปืนยาวลำกล้องและเขาก็ชี้ไปตรงที่หัวใจ Rainsford ของ. ออกจากคำรามเคราสองตาขนาดเล็กได้รับการยกย่อง Rainsford. "อย่าตื่นตระหนก" Rainsford ด้วยรอยยิ้มที่เขากล่าวว่า หวังเป็นความโกรธ "ฉันไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ออกมี . . . ที่อื่นๆ . . . เป็นเกาะขนาดใหญ่ " วิทนีย์ " มันค่อนข้างลึกลับ . . . "

" เกาะมันคืออะไร ? " เรนส์เฟิร์ดถาม

" แผนภูมิเก่าเรียก ` เกาะกับดักเรือ ' วิทนีย์ตอบ " ชื่อที่หยาบคาย ใช่ไหม ? ลูกเรือมีความหวาดกลัวขี้สงสัยของสถานที่ ฉันไม่รู้ว่าทำไม บางความเชื่อ . . . "

" มองไม่เห็น " เรนส์เฟิร์ด ' ,พยายามมองผ่าน ๆร้อนกลางคืนที่เห็นได้ชัดมันกดมืดอุ่นหนาบนเรือยอชท์

" คุณสายตาดี " ว่า วิทนีย์ หัวเราะ " ผมเห็นคุณเลือก Moose ย้ายในฤดูใบไม้ร่วงสีน้ำตาลบุชที่สี่ร้อยหลา แต่คุณสามารถ ไม่พบสี่ไมล์หรือผ่านคืนเดือนมืดแคริบเบียน "

" หรือสี่หลา " ยอมรับเรนส์เฟิร์ด " อ้า ! ! ! ! !มันชอบชื้นสีดำกำมะหยี่ "

" มันจะมีแสงเพียงพอในริโอ พันธสัญญา " วิทนีย์ " . เราควรจะทำมันในไม่กี่วัน ฉันหวังว่าจากัวร์ปืนได้มาจาก purdey . เราควรจะมีบางดีล่าอเมซอน กีฬาล่าสัตว์ที่ยอดเยี่ยม . "

" กีฬาที่ดีที่สุดในโลก " ตกลงเรนส์เฟิร์ด

" ฮันเตอร์ " แก้ไขวิทนีย์” ไม่ใช่สำหรับจากัวร์ "

" อย่าพูดไร้สาระ วิทนีย์ " เรนส์เฟิร์ด ." คุณเป็นฮันเตอร์เกมใหญ่ ไม่ใช่นักปราชญ์ ใครจะสนว่าจากัวร์รู้สึกยังไง ? "

" บางทีจากัวร์ , " สังเกต วิทนีย์

" ฮึ่ม ! พวกเขาไม่มีความเข้าใจ "

" แล้ว ข้าว่าพวกเขาเข้าใจสิ่งหนึ่ง -- ความกลัว ความกลัวของความเจ็บปวดและความกลัวตาย "

" ไร้สาระ " หัวเราะเรนส์เฟิร์ด " อากาศร้อนแบบนี้ทำให้คุณนุ่ม วิทนีย์ ต้องอยู่กับความจริงโลกถูกสร้างขึ้นจากสองรูปแบบ -- นักล่าและ huntees . โชคดีคุณและฉันเป็นนักล่า คุณคิดว่าเราผ่านเกาะรึยัง ? "

" ฉันบอกไม่ได้ในที่มืด ฉันหวังว่าดังนั้น . "

" ทำไม ? " ถามเรนส์เฟิร์ด

" สถานที่ที่มีชื่อเสียง -- เลว . "

" มนุษย์กินคน " ? แนะนำเรนส์เฟิร์ด

" แทบจะไม่ แม้มนุษย์จะไม่ได้อาศัยอยู่ในนั้นพระเจ้าทอดทิ้งสถานที่ แต่มันทำให้กะลาสีตำนานนะเธอไม่สังเกตเหรอว่าสมองของลูกเรือดูลุกลี้ลุกลนนะวันนี้ ?

" พวกเขาเป็นบิตแปลก ตอนนี้ที่คุณเอ่ยถึงมัน แม้กัปตันนีลเซ่น . . . "

" ใช่ แม้ว่ายากใจแก่คนสวีเดน ใครจะไปถึงปีศาจเอง และถามเขาเพื่อให้แสง ดวงตาสีฟ้าจัดคาวนี่ผมไม่เคยเห็นมันมาก่อน ทั้งหมดที่ฉันสามารถได้รับจากเขาคือ ` ที่นี่มีความชั่วร้ายของคนเดินเรือชื่อ ชาย ครับ' แล้วเขาบอกว่าร้ายแรงมาก " พี่ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ ? -- เช่นถ้าอากาศเราก็มีพิษ ตอนนี้ คุณจะไม่หัวเราะ เมื่อฉันบอกคุณ . . . ผมรู้สึกเหมือนเสียวสันหลังวาบจัง

" ไม่มีสายลม ทะเลเป็นแบนเป็นแผ่นแก้วกระจก เราวาดอยู่ใกล้กับเกาะแล้ว สิ่งที่ฉันรู้สึกคือ . . . เย็นทางจิต อย่างฉับพลัน หวั่น "

" จินตนาการบริสุทธิ์" บอกว่าเรนส์เฟิร์ด

" กะลาสีลางสามารถความมัวหมองบริษัททั้งลำด้วยความกลัวของเขา . "

" อาจจะ แต่บางครั้งฉันก็คิดว่านายจะเพิ่มความรู้สึกที่บอกพวกเขาเมื่อพวกเขาอยู่ในอันตราย บางครั้งฉันคิดว่า ความชั่วร้ายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ . . . กับความยาวคลื่น เช่น แสง สี เสียง มี เป็นสถานที่ที่ชั่วร้ายได้ ดังนั้น speak ไป ถ่ายทอดการสั่นสะเทือนของความชั่วร้าย ยังไงก็ตาม ฉันดีใจนะ ที่เราจะออกไปจากเขตนี้ดี ฉันคิดว่าจะเปิดในตอนนี้ เรนส์เฟิร์ด "

" ฉันยังไม่ง่วง " เรนส์เฟิร์ด " ฉันจะสูบบุหรี่ท่ออื่นในส่วนท้ายของดาดฟ้าเรือ "

" ราตรีสวัสดิ์ แล้วเรนส์เฟิร์ด . คุณเห็นอาหารเช้า "

" แล้ว ราตรีสวัสดิ์ วิทนีย์ "

ไม่มีเสียงในตอนกลางคืนขณะที่เรนส์เฟิร์ดนั่งอยู่ตรงนั้น แต่ทำเสียงสั่นของเครื่องยนต์ที่ขับเรือฉิวผ่านความมืดและตัวกระเพื่อมของและล้างใบพัด .

เรนส์เฟิร์ด , นอนในหวดเก้าอี้ทอดหุ่ยพองตัวใน Brier ที่เขาชื่นชอบ drowsiness sensuous ของคืนบนเขา มันมืดมาก เขาคิดว่า ที่ฉันสามารถหลับในของฉัน กลางคืนคงเป็นเปลือกตา . . . "

มีทันทีทันใดเสียงทำให้เขาตกใจ ออกไปทางขวา เขาได้ยิน หูของเขา ผู้เชี่ยวชาญในเรื่องไม่อาจจะเข้าใจผิด อีกครั้งที่เขาได้ยินเสียง และอีก ที่ปิดมืด บางคนก็ใช้ปืนยิงสามครั้ง

เรนส์เฟิร์ดผุดขึ้นและย้ายได้อย่างรวดเร็วเพื่อรถไฟแต่งง เขาใช้สายตาของเขาในทิศทางจากที่รายงานมา แต่มันก็เหมือนพยายามที่จะดูผ่านผ้าห่ม เขากระโดดบนรถไฟและสมดุลตัวเองมี ที่จะได้รับมากกว่าความสูง ;ท่อของเขาโดดเด่น เชือก ถูกกระแทกจากปากของเขา เขา lunged มันสั้น ๆ , เสียงแหบร้องออกมาจากริมฝีปากของเขาเมื่อเขาตระหนักว่าเขาได้ถึงไกลเกินไปและสูญเสียความสมดุลของเขา เสียงร้องถูกดึงออกสั้น ๆเป็นเลือดน้ำอุ่นของทะเลคาริบเบียนให้เหนือหัวของเขา

เขาต่อสู้กับพื้นผิวและพยายามร้องออกมาว่าแต่ล้างจากการเร่งเรือยอชท์ตบบนใบหน้าและเกลือน้ำในปากของเขาทำให้เขาปิดปากและบีบคอ . หมดหวัง เขาหลงออกด้วยจังหวะที่แข็งแกร่งหลังจากถอยไฟของเรือ แต่เขาหยุดก่อนที่เขาว่ายน้ำห้าสิบฟุต เป็น coolheadedness หนึ่งได้มาหาเขา มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้รับในสถานที่คับมีโอกาสที่เสียงร้องของเขาอาจจะได้ยินจากใครบางคนบนเรือยอชท์ แต่โอกาสที่เรียวและเติบโตมากขึ้นเรียวเป็นเรือวิ่งบน เขาต่อสู้กับตัวเองออกมาจากเสื้อผ้าของเขาและตะโกนด้วยพลังทั้งหมดของเขา แสงไฟของเรือยอชท์ก็กลายเป็นลมและเคยหิ่งห้อยหาย แล้วถูกลบไปทั้งหมดคืน

เรนส์เฟิร์ดจดจำภาพพวกเขามาจากด้านขวา และอย่างดื้อรั้น เขาว่ายน้ำไปในทิศทางที่ว่ายน้ำด้วยจังหวะช้า สุขุมสงวนรักษาความแข็งแกร่งของเขา ที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด เวลาเขาสู้ทะเล เขาเริ่มนับจังหวะของเขา เขาทำอาจจะร้อยกว่าแล้ว . . .

เรนส์เฟิร์ดได้ยินเสียง มันออกมาจากความมืด เสียงสูงเสียงเสียงของสัตว์ในส่วนปลายของความเจ็บปวดและความกลัว

เขาไม่ได้จำสัตว์ที่ทำเสียง เขาไม่พยายามด้วยพลังสด เขาว่ายน้ำไปทางเสียง เขาได้ยินมันอีกครั้ง แล้วมันก็ตัดสั้นอีกเสียง , กรอบ , ซึ่งขาดตอน

" ปืนยิง " พึมพำเรนส์เฟิร์ด ว่ายบน

สิบนาทีของการมุ่งมั่นนำเสียงอีก หูของเขา . . . การต้อนรับมากที่สุด เขาเคยได้ยิน . . . บ่น . . และของทะเลแตกบนชายฝั่งหิน เขาเกือบบนโขดหินก่อนที่เขาจะเห็นมัน ในคืนที่ไม่สงบเขาจะได้แตกเป็นเสี่ยง ๆ กับพวกเขา ด้วยพลังที่เหลืออยู่ของเขา เขาลากตัวเองจากการหมุนวนน้ำที่สวยงามปรากฏให้ยื่นขึ้นไปใน opaqueness เขาบังคับตัวเองขึ้นมือมือ เสียงหอบ มือของเขาดิบ เขาถึงวางแบนที่ด้านบน ป่าหนาแน่นมาลงไปที่ขอบของหน้าผา สิ่งที่อันตรายที่ยุ่งเหยิงของต้นไม้และนเดอร์บรัชอาจถือว่า เขาไม่ได้กังวลเรนส์เฟิร์ดก็แล้วกัน ทั้งหมดที่เขารู้คือ เขาจะปลอดภัยจากศัตรูของเขา , ทะเลและการเหนื่อยล้าอยู่บนเขา เขาโยนตัวเองลงในป่าขอบและล้มหัวทิ่มลงไปนอนที่ลึกที่สุดของชีวิต

เมื่อเขาเปิดตาของเขา เขารู้จากตำแหน่งของดวงอาทิตย์ที่เป็นบ่าย นอนให้เขาใหม่ ความแข็งแรง , ความหิวคมเบิกที่เขา เขาดูเขาเกือบร่า

" ที่มีปืนยิง , มีผู้ชายที่ไหนมีคน ที่นั่นเป็นอาหาร " เขาคิด แต่ผู้ชายแบบไหน เขาสงสัย ดังนั้นห้ามสถานที่ ? การติดต่อกันหน้า snarled และมอมแมมป่ามะพร้าว ชายฝั่ง

เขาเห็นสัญญาณของเส้นทางผ่านอย่างใกล้ชิดถักเว็บของวัชพืชและต้นไม้ ; มันง่ายที่จะไปตามชายฝั่งและเรนส์เฟิร์ดดิ้นรนตามด้วยน้ำ ไม่ไกลจากที่เขาลง เขาหยุด

บางคนได้รับบาดเจ็บ . . . จากหลักฐานที่เป็นสัตว์ขนาดใหญ่ -- มี thrashed ในนเดอร์บรัช ; ป่าวัชพืชถูกบดขยี้ลงมอสถูกฉีกขาด ; หนึ่งแพทช์ของวัชพืชที่ถูกย้อมสีแดงเข้ม เล็ก พราววัตถุไม่ไกลจับเรนส์เฟิร์ด อาย เขาหยิบมันขึ้นมา มันเป็นตลับเปล่า

" ยี่สิบสอง " เขากล่าว . " มันแปลกนะ มันต้องเป็นสัตว์ที่ค่อนข้างใหญ่เหมือนกันฮันเตอร์มีประสาทของเขากับเขาที่จะจัดการมันด้วยปืนแสง มันชัดเจนว่าคนสู้ . ผมว่า 3 นัดแรกที่ฉันได้ยินเมื่อนักล่าล้างหินของเขาและทำให้มันบาดเจ็บ ครั้งสุดท้ายคือตอนที่เขาสะกดรอยมาเสร็จมัน . "

เขาตรวจสอบดินอย่างใกล้ชิด และพบว่าเขาหวังที่จะหา . . . . . . พิมพ์รองเท้าล่าสัตว์พวกเขาชี้ตามหน้าผาไปในทิศทางที่เขาได้รับไป กระหายเขาก็รีบมาลื่นไถลบนท่อนไม้ผุ หรือหินหลวม แต่ความคืบหน้า ; กลางคืนเริ่มที่จะตั้งถิ่นฐานบนเกาะ

เศร้าความมืดก็เป็นลมทะเลและป่าเมื่อเรนส์เฟิร์ดเห็นแสงไฟ เขามาหาเขาอย่างที่เขาเป็นคนชั่วในแนวชายฝั่ง ;และความคิดแรกของเขาที่ได้เข้ามาในบ้านเพราะมีไฟมากมาย แต่เขาปลอมตามเขาเห็นอัศจรรย์ที่ยิ่งใหญ่ของเขาว่า ไฟเป็นหนึ่งในอาคาร - โครงสร้างอันใหญ่หลวงกับชี้อาคารพรวดพราดขึ้นลงความมืด ดวงตาของเขาออก ร่างเงาของคฤหาสน์หรูหรา มันถูกตั้งค่าในการเผชิญหน้าสูง