Institutionalism was the dominant t

Institutionalism was the dominant tradition of political analysis until the 1950s. In a sense it can be traced back to classical political theory of Plato(427-347 BCE) and Aristotle (384-22BCE) and was developed by Machiavelli(1469-1527), Hobbes(1588-1679),Locke(1632-1704) and Rousseau (1712-1778) in that such thinkers not only grappled with political ideals such as justice order and freedom but also examined the political institutions most likely too secure these political goods, In the nineteenth and early twentieth centuries this developed into a constitutional-institutional approach to political analysis that emphasised for instance differences between codified and uncodified constitutions parliamentary and presidential systems ad federal and unitary systems. However the institutional approach became distinctively less fashionable in the 1950s and 1960s in the light of the rise of behaviourlism systems theory and subsequently growing interest in Marxism

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Institutionalism มีประเพณีหลักการวิเคราะห์ทางการเมืองจนถึงช่วงทศวรรษ 1950 ในความรู้สึกมันสามารถติดตามกลับไปคลาสสิกทฤษฎีการเมืองของเพลโต (427-347 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และอริสโตเติล (384-22BCE) และได้รับการพัฒนา โดย Machiavelli(1469-1527), Hobbes(1588-1679),Locke(1632-1704) และ Rousseau (1712-1778) ที่ thinkers ดังกล่าวไม่เพียงแต่ grappled กับอุดมคติทางการเมืองสั่งความยุติธรรมและเสรีภาพ แต่ยัง ตรวจสอบสถาบันทางการเมืองมักเกินไปปลอดภัยสินค้าเหล่านี้ทางการเมืองในศตวรรษที่ยี่สิบศตวรรษที่ 19 และช่วง นี้พัฒนาเป็นวิธีการรัฐธรรมนูญสถาบันการวิเคราะห์ทางการเมืองที่ emphasised เช่นความแตกต่างระหว่าง พ.ศ.2540 ประมวลกฎหมายสูง และ uncodified ระบบรัฐสภา และประธานาธิบดีโฆษณาสหพันธรัฐ และ unitary ระบบ อย่างไรก็ตาม วิธีการสถาบันกลายเป็น distinctively น้อยทันสมัยในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960s นี้เพิ่มขึ้นของทฤษฎีระบบ behaviourlism และมาเติบโตสนใจในลัทธิมากซ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

institutionalism เป็นประเพณีที่เด่นของการวิเคราะห์การเมืองจนกระทั่งปี 1950 ในความรู้สึกมันสามารถ traced กลับไปที่ทฤษฎีทางการเมืองคลาสสิกของเพลโต ( 427-347 BCE ) และอริสโตเติล ( 384-22bce ) และถูกพัฒนาโดยมาเคียเวลลี ( 1469-1527 ) , ฮอบส์ ( 1588-1679 )ล็อค ( 1632-1704 ) และรุสโซ ( 1712-1778 ) ในเรื่องงานไม่เพียง แต่ grappled กับอุดมคติทางการเมือง เช่น เพื่อความยุติธรรมและเสรีภาพ แต่ยังตรวจสอบสถาบันการเมืองส่วนใหญ่ก็กลายเป็นสินค้าทางการเมืองเหล่านี้ในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 นี้พัฒนาเป็นรัฐธรรมนูญสถาบันวิธีการวิเคราะห์การเมืองที่เน้นความแตกต่างระหว่าง uncodified เช่น codified และรัฐธรรมนูญที่รัฐสภาและประธานาธิบดีระบบโฆษณาของรัฐบาลกลางและรวมระบบอย่างไรก็ตามแนวทางสถาบันกลายเป็นแฟชั่นโดดเด่นน้อยกว่าใน 1950s และ 1960s ในแง่ของการเพิ่มขึ้นของทฤษฎีและต่อมาได้เพิ่มความสนใจในระบบ behaviourlism
มาร์กซิสม์