Hippocrates described an array of f

Hippocrates described an array of facial injuries as long ago as 400 BCE. In 1823, von Graeffe described an elastic tube placed in the nose to maintain an open airway. During the early 20th century, Sir Harold Gilles, father of plastic surgery, taught army personnel about breathing problems in patients with facial injuries and to place them supine to maintain an airway.

René Le Fort, a Frenchman, studied cadavers in 1901. He described 3 basic types of fractures. Endotracheal anesthesia and radiography developed during the First World War led to a better understanding and treatment of facial fractures. During the Second World War, a multidisciplinary approach to treatment of facial fractures continued to improve the outcomes of severely injured soldiers. Advent of CT reconstruction of facial bones, along with new surgical techniques, has aadramatically improved the final appearance patients who have sustained bony injuries.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Hippocrates อธิบายความบาดเจ็บที่ใบหน้าเป็นมานานแล้วเป็นคริสตศักราช 400 ใน 1823, von Graeffe อธิบายการท่อยืดหยุ่นอยู่ในจมูกจะรักษาอากาศเปิด ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เซอร์แฮโรลด์ Gilles บิดาแห่งศัลยกรรม สอนเจ้าหน้าที่เกี่ยวกับการหายใจปัญหาในผู้ป่วยบาดเจ็บที่ใบหน้า และ การวาง supine รักษาอากาศการRené เลอป้อม ผู้ชายฝรั่งเศส ศึกษา cadavers ในปี 1901 เขาอธิบายไว้ 3 ประเภทพื้นฐานของกระดูก ยาสลบ endotracheal และ radiography ที่พัฒนาในช่วงสงครามโลกครั้งนำเข้าใจและรักษาของกระดูกใบหน้า ในระหว่างสงครามโลกครั้งสอง บูรณาการการรักษากระดูกหักหน้าอย่างต่อเนื่องเพื่อปรับปรุงผลลัพธ์ของทหารได้รับบาดเจ็บรุนแรง ก่อกำเนิดของ CT ของกระดูกใบหน้า พร้อมกับเทคนิคการผ่าตัดใหม่ มีปรับปรุงผู้ป่วยลักษณะสุดท้ายที่ได้รักษาอาการบาดเจ็บที่กระดูกอย่างมาก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Hippocrates อธิบายอาร์เรย์ของการบาดเจ็บที่ใบหน้าตราบเท่าที่ผ่านมาเป็น 400 คริสตศักราช ใน 1823 ฟอน Graeffe อธิบายหลอดยืดหยุ่นวางในจมูกในการรักษาทางเดินหายใจเปิด ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เซอร์แฮโรลด์กิลส์พ่อของการทำศัลยกรรมพลาสติกสอนบุคลากรกองทัพเกี่ยวกับปัญหาการหายใจในผู้ป่วยที่มีอาการบาดเจ็บที่ใบหน้าและพวกเขาจะวางหงายในการรักษาทางเดินหายใจ. Renéเลอฟอร์ต, ฝรั่งเศส, โจแอนนาการศึกษาในปี 1901 เขาอธิบาย 3 ประเภทพื้นฐานของการเกิดกระดูกหัก การระงับความรู้สึกช่วยหายใจและการถ่ายภาพรังสีการพัฒนาในช่วงสงครามโลกครั้งที่นำไปสู่ความเข้าใจที่ดีขึ้นและการรักษากระดูกหักใบหน้า ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเป็นวิธีการสหสาขาวิชาชีพการรักษากระดูกหักใบหน้าอย่างต่อเนื่องเพื่อปรับปรุงผลของทหารที่ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง การถือกำเนิดของการฟื้นฟู CT ของกระดูกใบหน้าพร้อมกับเทคนิคการผ่าตัดใหม่ได้ดีขึ้นอย่างมากผู้ป่วยที่ปรากฏตัวครั้งสุดท้ายที่ได้รับบาดเจ็บกระดูก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฮิปโปเครติสระบุอาร์เรย์ของการบาดเจ็บที่ใบหน้าเป็นนานถึง 400 ปี ในปี 1823 , จากการ graeffe อธิบายยืดหยุ่นหลอดอยู่ในจมูกรักษาทางเดินหายใจเปิด ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 , เซอร์แฮโรลด์ Gilles , บิดาแห่งศัลยกรรมพลาสติก , สอนบุคลากรของกองทัพ เกี่ยวกับปัญหาการหายใจในผู้ป่วยที่มีการบาดเจ็บที่ใบหน้าและสถานที่พวกเขาขี้เกียจรักษาทางเดินหายใจ .Ren é le Fort , คนฝรั่งเศสศึกษาศพใน 1901 . เขาอธิบายไว้ 3 ประเภทพื้นฐานของหัก คายาชา และด้วยการพัฒนาในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งนำไปสู่ความเข้าใจที่ดีขึ้นและการรักษาผิวหน้า มีรอยแตก ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง , แนวทางสหสาขาวิชาชีพ เพื่อรักษาผิวหน้าแตกอย่างต่อเนื่องเพื่อปรับปรุงผลลัพธ์ของการบาดเจ็บ ทหาร การมาถึงของ CT การฟื้นฟูของกระดูกใบหน้า พร้อมเทคนิคใหม่ ผ่าตัด ได้เป็นคุ้งเป็นแควที่ปรับปรุงสุดท้ายลักษณะผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บกระดูก .