Chicago, Illinois—Two weeks ago, I

Chicago, Illinois—Two weeks ago, I finished reading Shelby Steele's new book, The Content of our Character. It is truly uncanny how Skinner slips right into the stereotypical "black rage' ranting and raving about statistical arguments (with no comment on the character points raised by Martin Luther King, Jr. and again by Steele)..

Unlike the typical white liberals who usually react in choreographed fashion with submission and agreement, however, I found it very stimulating to see that whoever was asking the questions of Skinner was not sitting back and taking his answers uncritically but was prodding him with very intelligent questions to get beyond what Steele in essence describes as "innocence mongering.".

I had never heard Skinner speak, nor had I read anything he has written, until this experience. I found his comments about there being no difference between Christian whites and non-Christian whites to be pretty appalling. It makes me wonder why he is using the platform of a Christian Jubilee conference to present basically secular "circle the wagons" economic arguments similar to some of the more extreme things advocated by Wallace D. Muhammad. His closing statistics seem to advocate sort of a "junk food soteriology" similar to the failed campaign against Nike shoes by the operation PUSH and NAACP organizations. Those organizations seem to think that blacks should run the shoe company because blacks buy a lot of their shoes..

On the whole, people who read this type of thing will be moved to the conclusion that Skinner is undermining the very good will he has been able to foster as a result of his past inner-city, discrimination, and gang experiences. Perhaps secular writers such as Shelby Steele (at least in his book) have more to offer thinking Christians-more than "fast food" indictments of one race by members of another, that is.—Edward N. Tiesenga.

Washington, D.C.—I was both pleased and dismayed by Tom Skinner's frank discussion of the racism that divides black and white America. I am pleased and grateful to the Public Justice Report for providing a vehicle for a voice from the African-American community to be heard. Tom's voice expressed truth, anger, outrage, resolve. Most of all, he challenged white America—especially Christian white America—to root out the racism deeply embedded in us and in the best of our institutions..

I am discouraged, however, by the lack of racial reconciliation Tom believes he sees in our country. Although I am reluctant to admit it, I agree with him. For the past six years I have lived as a minority white woman in a variety of Washington, D.C. inner-city neighborhoods. I have fellowshipped at Howard University and have attended a predominantly black Catholic Church. For the past two-and-a-half years I have lived in an urban Christian community called Esther House in which part of our house covenant is to "love our neighbor." Our neighbors are African American, Chinese, and Hispanic. The cultural barriers bring a new meaning and challenge to loving our neighbor. It has been a labor of difficult love, prayer, and commitment that has reaped the sweet and rich fruit of diversity in embracing people different from myself..

From my experience, you might think I understand this black/white thing. In all honesty, there is so much I don't understand-—especially, the pain and despair that I see. In the inner city, rampant drug abuse, violent crime, unequal education, unemployment, and poverty are glaring reminders of racism's effects on the African American community..

However, Tom is right to say that we should not confuse racism with classism. Racism is just as operative in the middle class; the only difference is that it is often disguised, simmering under the surface of good will. The more slick the patronizing smile the more deadly the farce, because then the sin cannot even be named. I'm afraid that is what is happening in our churches. We don't see the racism because we don't have our eyes open and we haven't listened to what African Americans are saying. You only need to have one African American friend to know that racism is alive and well..

Tom said that white people of good will must help, but he didn't say how. I would like to offer a few simple first steps for individuals or church communities who desire to participate in God's reconciling work. First, go to those you know in the African-American community and ask them to tell you their story. (If you don't know any African Americans, find out where they live in your city and what activities they attend, and become an observer.) Listen openly, honestly, and with sincerity to what they have to say. Don't be afraid to ask stupid or difficult questions; if you are being sincere, you will be received. Don't be afraid of the hurt, hatred, and anger you may discover. Some of it may be your own. Daring to struggle is part of what I believe the apostle Paul meant when he spoke of rejoicing in the fellowship of Jesus' suffering..

Second, make time to reflect on your own attitudes, prejudices, questions—what you do and don't understand. You may find the need to ask God and your brother or sister for forgiveness; repentance and forgiveness must flow both ways between the African-American and white communities..

Third, ask your African-American friends how they would like you to assist them in their struggle for equality. Don't assume or impose remedies, policies, or charity no matter how wonderful or effective you might think they would be. I don't believe white people have the answer. Nor do I believe, as Tom asserts, that the answer must come from within the African-American community. If this is a black/white problem, then the solution must come from a black-white effort. From the dialogue will come creative, new ways to break down the barriers, to bring healing to wounded spirits, to preserve the healthy differences, and to empower people to contribute and become whole..

Lastly, don't get lost in the dialogue. We all must take action in our own lives and in the institutions—churches, schools, organizations, and government—in which we participate. When our African-American friends respond to our question "What can I do?", we must be willing to receive the answer. It may very well involve change, sacrifice, and risk in doing things on unfamiliar territory. It may involve trying new worship styles, stepping down from leadership positions to allow more African Americans into the decision-making process, designing new public policies, or the sharing of hard-earned resources. My roommate sports a wonderful sign on her door that says "the only part of the Bible we believe is the part we obey." For Christian white Americans to love our neighbor means that we must love our African-American brothers and sisters. We have read Tom Skinner's cry against the prevailing injustices. Are we ready to love him and his people and to work together for reconciliation, not in South Africa, but right here, beginning with you and me?—Joan Orgon

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Chicago, Illinois—Two weeks ago, I finished reading Shelby Steele's new book, The Content of our Character. It is truly uncanny how Skinner slips right into the stereotypical "black rage' ranting and raving about statistical arguments (with no comment on the character points raised by Martin Luther King, Jr. and again by Steele).. Unlike the typical white liberals who usually react in choreographed fashion with submission and agreement, however, I found it very stimulating to see that whoever was asking the questions of Skinner was not sitting back and taking his answers uncritically but was prodding him with very intelligent questions to get beyond what Steele in essence describes as "innocence mongering.". I had never heard Skinner speak, nor had I read anything he has written, until this experience. I found his comments about there being no difference between Christian whites and non-Christian whites to be pretty appalling. It makes me wonder why he is using the platform of a Christian Jubilee conference to present basically secular "circle the wagons" economic arguments similar to some of the more extreme things advocated by Wallace D. Muhammad. His closing statistics seem to advocate sort of a "junk food soteriology" similar to the failed campaign against Nike shoes by the operation PUSH and NAACP organizations. Those organizations seem to think that blacks should run the shoe company because blacks buy a lot of their shoes.. ในทั้ง คนที่อ่านชนิดของสิ่งนี้จะถูกย้ายไปสรุปว่า สกินเนอร์ถูกบั่นทอนจะดีมากที่ได้ต้องสร้างจากเขาผ่านเมล์ แบ่งแยก และแก๊งประสบการณ์ นักเขียนบางทีทางโลกเช่น Shelby Steele (น้อยในหนังสือของเขา) มีบริการ indictments คิดคริสเตียน-ยิ่งกว่า "ฟาสต์ฟู้ด" การแข่งขันหนึ่งโดยสมาชิกอื่น หมู่เกาะที่ — Tiesenga N. เอ็ดเวิร์ด วอชิงตัน D.C.—I ทั้งสนุก และ dismayed โดยทอมสกินเนอร์สนทนาตรงไปตรงมาของเหยียดที่แบ่งอเมริกาสีดำและสีขาว ผมยินดี และขอบคุณที่การรายงานสาธารณะยุติธรรมให้มียานพาหนะสำหรับเสียงจากชุมชน African-American ได้ยิน เสียงของทอมแสดงความโกรธ ความจริง ข่มขืน แก้ไข มากที่สุดทั้งหมด เขาท้าทายอเมริกาขาว — อเมริกาคริสเตียนโดยเฉพาะอย่างยิ่งสีขาว — รากออกเหยียดที่ฝังลึกอยู่ ในเรา และ ในส่วนของสถาบันของเรา... I am discouraged, however, by the lack of racial reconciliation Tom believes he sees in our country. Although I am reluctant to admit it, I agree with him. For the past six years I have lived as a minority white woman in a variety of Washington, D.C. inner-city neighborhoods. I have fellowshipped at Howard University and have attended a predominantly black Catholic Church. For the past two-and-a-half years I have lived in an urban Christian community called Esther House in which part of our house covenant is to "love our neighbor." Our neighbors are African American, Chinese, and Hispanic. The cultural barriers bring a new meaning and challenge to loving our neighbor. It has been a labor of difficult love, prayer, and commitment that has reaped the sweet and rich fruit of diversity in embracing people different from myself.. From my experience, you might think I understand this black/white thing. In all honesty, there is so much I don't understand-—especially, the pain and despair that I see. In the inner city, rampant drug abuse, violent crime, unequal education, unemployment, and poverty are glaring reminders of racism's effects on the African American community.. อย่างไรก็ตาม ทอมจะต้องพูดว่า เราไม่ควรสับสนกับ classism เหยียด เหยียดไม่เพียงเป็นวิธีปฏิบัติตนภายในชั้นกลาง ข้อแตกต่างได้ว่า มันคือมักจะปลอมแปลง simmering ภายใต้พื้นผิวของดี ยิ่งรีด patronizing ที่ยิ้มร้ายแรงมาก farce เพราะ แล้วบาปแม้ไม่มีชื่อ ฉันกลัวเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในคริสตจักรของเรา เราไม่เห็นการเหยียด เพราะเราต้องเปิดตา และเรายังไม่ได้ฟังอะไรที่ชาวอเมริกันแอฟริกันกำลังพูด คุณต้องมีเพื่อนชาวอเมริกันแอฟริกันหนึ่งเหยียดดี และมีชีวิตอยู่... ทอมกล่าวว่า คนขาวของดีต้องช่วย แต่เขาไม่ได้บอกว่า วิธีการ อยากให้ตอนแรกง่าย ๆ ไม่กี่สำหรับบุคคล หรือทำงานคริสตจักรชุมชนที่ประสงค์จะเข้าร่วมในการกระทบยอดของพระเจ้า ครั้งแรก ไปที่คุณรู้จักในชุมชน African-American และขอให้บอกเรื่องราวของพวกเขา (ถ้าคุณไม่ทราบว่ามีชาวอเมริกันแอฟริกัน หาที่พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองของคุณและกิจกรรมใด จะเข้าร่วม และเป็น แหล่งการ) ฟังอย่างเปิดเผย ซื่อสัตย์ และ ด้วยความจริงใจที่พวกเขาได้กล่าว ไม่กลัวที่จะถามคำถามโง่ หรือยาก ถ้าคุณกำลังจริง คุณจะได้รับการ ไม่กลัวเจ็บ ชัง และคุณอาจพบความโกรธ บางอย่างก็อาจเป็นของคุณเอง ต่อสู้อันเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ฉันเชื่ออัครทูต Paul หมายถึง เมื่อเขาพูดถึง rejoicing ในสมาชิกของเยซูทุกข์... ทำให้เวลาสะท้อนในทัศนคติของคุณเอง อคติ คำถามที่สอง — สิ่งที่คุณทำ และไม่เข้าใจ คุณอาจค้นหาต้องถามพระเจ้า และคุณ น้องให้อภัย กลับใจและพระองค์ต้องไหลทั้งวิธีระหว่าง African-American ขาวชุมชน... ที่สาม ถามเพื่อน African-American เขาต้องให้ความช่วยเหลือในการต่อสู้เพื่อความเสมอภาค ไม่คิด หรือกำหนดเยียวยา นโยบาย หรือองค์กรการกุศลไม่ว่าวิธีที่ยอดเยี่ยม หรือคุณอาจคิดว่า พวกเขาจะมีประสิทธิภาพ ผมไม่เชื่อว่า คนขาวมีคำตอบ และฉันเชื่อ ว่า เป็นทอมยืนยัน ให้คำตอบต้องมาจากภายในชุมชน African-American ถ้าไม่มีปัญหาสีดำ/ขาว แล้วการแก้ปัญหาต้องมาพยายามดำขาว จากกล่องโต้ตอบจะมาใหม่ สร้างสรรค์วิธีการทำลายลงอุปสรรค เพื่อรักษาเครื่องเซ่นได้รับบาดเจ็บ รักษาความแตกต่างเพื่อสุขภาพ และอำนาจผู้นำ และเป็นทั้ง... Lastly, don't get lost in the dialogue. We all must take action in our own lives and in the institutions—churches, schools, organizations, and government—in which we participate. When our African-American friends respond to our question "What can I do?", we must be willing to receive the answer. It may very well involve change, sacrifice, and risk in doing things on unfamiliar territory. It may involve trying new worship styles, stepping down from leadership positions to allow more African Americans into the decision-making process, designing new public policies, or the sharing of hard-earned resources. My roommate sports a wonderful sign on her door that says "the only part of the Bible we believe is the part we obey." For Christian white Americans to love our neighbor means that we must love our African-American brothers and sisters. We have read Tom Skinner's cry against the prevailing injustices. Are we ready to love him and his people and to work together for reconciliation, not in South Africa, but right here, beginning with you and me?—Joan Orgon

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ชิคาโก, อิลลินอยส์สัปดาห์ที่สองที่ผ่านมาผมเสร็จสิ้นการอ่านหนังสือเล่มใหม่ของเชลบีสตีลคอนเทนต์ของตัวละครของเรา มันเป็นวิธีการที่แปลกอย่างแท้จริงหลุดสกินเนอร์ลงในโปรเฟสเซอร์ "โกรธสีดำ 'พูดรุนแรงและเพ้อเกี่ยวกับการขัดแย้งทางสถิติ (ที่มีความคิดเห็นไม่เกี่ยวกับจุดที่ตัวละครที่เกิดขึ้นโดยมาร์ตินลูเธอร์คิงจูเนียร์และอีกครั้งโดยสตีล) .. ซึ่งแตกต่างจากเสรีนิยมปกติขาวที่ มักจะตอบสนองในแฟชั่นออกแบบท่าเต้นด้วยความนอบน้อมและข้อตกลง แต่ผมพบว่ามันกระตุ้นมากที่จะเห็นว่าใครก็ตามที่ได้รับการถามคำถามของสกินเนอร์ไม่ได้นั่งกลับและการตอบของเขา uncritically แต่ prodding เขาด้วยคำถามที่ฉลาดมากที่จะได้รับเกินกว่าสิ่งที่สตีลใน สาระสำคัญอธิบายว่า "mongering บริสุทธิ์.". ฉันไม่เคยได้ยินสกินเนอร์พูดไม่ได้ผมอ่านสิ่งที่เขาได้เขียนจนประสบการณ์นี้. ผมพบว่าความคิดเห็นของเขาเกี่ยวกับการมีความแตกต่างระหว่างคนผิวขาวและคนผิวขาวคริสเตียนไม่ใช่คริสเตียนที่จะเป็นที่น่ากลัวไม่สวย . มันทำให้ผมสงสัยว่าทำไมเขาจะใช้แพลตฟอร์มของการประชุมยูบิลลี่คริสเตียนที่จะนำเสนอพื้นโลก "วงกลมเกวียน" ข้อโต้แย้งทางเศรษฐกิจคล้ายกับบางสิ่งมากขึ้นสนับสนุนโดยวอลเลซดีมูฮัมหมัด สถิติปิดของเขาดูเหมือนจะสนับสนุนการจัดเรียงของ "อาหารขยะ soteriology" คล้ายกับการรณรงค์ล้มเหลวกับรองเท้าไนกี้โดย PUSH การดำเนินงานและองค์กร NAACP องค์กรเหล่านั้นดูเหมือนจะคิดว่าคนผิวดำควรใช้ บริษัท รองเท้าเพราะคนผิวดำซื้อจำนวนมากของรองเท้าของพวกเขา .. ในทั้งที่คนที่อ่านชนิดของสิ่งนี้จะถูกย้ายไปสรุปว่าสกินเนอร์ถูกทำลายจะดีมากที่เขาได้รับ สามารถที่จะส่งเสริมให้เกิดเป็นผลมาจากอดีตที่ผ่านมาในเขตเมืองชั้นของการเลือกปฏิบัติและประสบการณ์แก๊ง บางทีอาจจะเป็นนักเขียนโลกเช่นเชลบีสตีล (อย่างน้อยในหนังสือของเขา) มีมากขึ้นที่จะนำเสนอความคิดของชาวคริสต์กว่า "อาหารจานด่วน" ข้อหาหนึ่งการแข่งขันโดยสมาชิกของผู้อื่นที่ is. -เอ็ดเวิร์ดเอ็น Tiesenga. Washington, DC-I เป็นทั้งความยินดีและอนาถใจโดยทอมอภิปรายตรงไปตรงสกินเนอร์ของชนชาติที่แบ่งสีดำและสีขาวอเมริกา ผมมีความยินดีและขอบคุณที่รายงานสาธารณะยุติธรรมเพื่อให้ยานพาหนะสำหรับเสียงจากชุมชนแอฟริกันอเมริกันที่จะได้ยิน เสียงของทอมจริงแสดงความโกรธความชั่วร้ายแก้ไข ส่วนใหญ่ของทั้งหมดเขาท้าทายขาวอเมริกาโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่นับถือศาสนาคริสต์สีขาวอเมริกาจะออกรากฝังลึกการเหยียดสีผิวในตัวเราและในที่ดีที่สุดของสถาบันของเรา .. ฉันกำลังท้อแท้ แต่จากการขาดของการประนีประนอมทางเชื้อชาติทอมเชื่อว่าเขาเห็นในของเรา ประเทศ ถึงแม้ว่าผมจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับมันผมเห็นด้วยกับเขา สำหรับที่ผ่านมาหกปีที่ฉันมีชีวิตอยู่เป็นชนกลุ่มน้อยที่ผู้หญิงผิวขาวในความหลากหลายของกรุงวอชิงตันดีซีในย่านเขตเมืองชั้นใน ฉันได้ fellowshipped ที่มหาวิทยาลัยฮาวเวิร์ดและได้เข้าร่วมคริสตจักรคาทอลิกส่วนใหญ่สีดำ สำหรับปีที่ผ่านมาสองและครึ่งผมได้อาศัยอยู่ในชุมชนเมืองที่นับถือศาสนาคริสต์ที่เรียกว่าเอสเธอร์ในบ้านซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพันธสัญญาบ้านของเราคือการ "รักเพื่อนบ้านของเรา." เพื่อนบ้านของเรามีแอฟริกันอเมริกัน, จีน, และสเปนและโปรตุเกส อุปสรรคทางวัฒนธรรมนำความหมายใหม่และความท้าทายที่จะรักเพื่อนบ้านของเรา จะได้รับการแรงงานของความรักที่ยากสวดมนต์และความมุ่งมั่นที่มีการเก็บเกี่ยวผลไม้หวานและอุดมไปด้วยความหลากหลายในการกอดคนที่แตกต่างจากตัวเอง .. จากประสบการณ์ของผมที่คุณอาจจะคิดว่าผมเข้าใจในเรื่องนี้สีดำ / สีขาวสิ่งที่ ในความซื่อสัตย์สุจริตทุกมีมากฉันไม่เข้าใจ - โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเจ็บปวดและความสิ้นหวังที่ฉันเห็น ในเมืองชั้นในยาเสพติดอาละวาดอาชญากรรมรุนแรงไม่เท่ากันการศึกษาการว่างงานและความยากจนที่มีการแจ้งเตือนของผลกระทบที่เห็นได้ชัดของการเหยียดสีผิวในชุมชนอเมริกันแอฟริกัน .. แต่ทอมเป็นสิทธิที่จะบอกว่าเราไม่ควรจะสับสนกับชนชาติ classism การเหยียดเชื้อชาติเป็นเพียงการผ่าตัดอยู่ในระดับกลาง แตกต่างเพียงว่ามันปลอมมักจะเดือดปุด ๆ ภายใต้พื้นผิวจะดี เนียนมากขึ้นอุปถัมภ์ยิ้มร้ายแรงมากขึ้นเรื่องตลกแล้วเพราะบาปไม่สามารถแม้แต่จะตั้งชื่อ ฉันกลัวว่าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในคริสตจักรของเรา เราไม่เห็นชนชาติเพราะเราไม่ได้มีดวงตาของเราเปิดกว้างและเรายังไม่ได้ฟังสิ่งที่ชาวอเมริกันแอฟริกันพูด คุณจะต้องมีเพื่อนชาวอเมริกันแอฟริกันที่จะรู้ว่าการเหยียดสีผิวที่มีชีวิตอยู่และดี .. ทอมกล่าวว่าคนผิวขาวจะดีต้องช่วย แต่เขาไม่ได้บอกว่า ฉันต้องการที่จะนำเสนอตามขั้นตอนแรกไม่กี่ง่ายสำหรับบุคคลหรือชุมชนคริสตจักรที่ต้องการที่จะมีส่วนร่วมในการทำงานกลับมาคืนดีของพระเจ้า แรกไปที่คนที่คุณรู้ว่าในชุมชนแอฟริกันอเมริกันและถามพวกเขาจะบอกคุณเรื่องราวของพวกเขา (ถ้าคุณไม่ทราบว่าใด ๆ ชาวอเมริกันแอฟริกันหาที่พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองของคุณและสิ่งที่พวกเขาเข้าร่วมกิจกรรมและกลายเป็นผู้สังเกตการณ์.) ฟังอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาและมีความจริงใจกับสิ่งที่พวกเขาได้กล่าว อย่ากลัวที่จะถามคำถามโง่หรือยาก; ถ้าคุณกำลังมีความจริงใจที่คุณจะได้รับ อย่ากลัวที่จะเจ็บปวดของความเกลียดชังและความโกรธที่คุณอาจพบ บางส่วนของมันอาจจะเป็นของคุณเอง กล้าที่จะต่อสู้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ผมเชื่ออัครทูตเปาโลหมายถึงเมื่อเขาพูดถึงความยินดีในการคบหาของความทุกข์ทรมานของพระเยซู .. ประการที่สองทำให้เวลาที่จะสะท้อนให้เห็นถึงทัศนคติของคุณเองอคติคำถามสิ่งที่คุณทำและไม่เข้าใจ . คุณอาจพบว่าจำเป็นที่จะต้องขอให้พระเจ้าและพี่ชายหรือน้องสาวของคุณสำหรับการให้อภัย; การกลับใจและการให้อภัยต้องไหลทั้งสองวิธีระหว่างแอฟริกันอเมริกันและชุมชนสีขาว .. ประการที่สามถามเพื่อนแอฟริกันอเมริกันของคุณว่าพวกเขาต้องการให้คุณช่วยให้พวกเขาในการต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมกัน ไม่คิดหรือกำหนดวิธีการรักษานโยบายการกุศลหรือไม่ว่าวิธีการที่ยอดเยี่ยมที่มีประสิทธิภาพหรือคุณอาจคิดว่าพวกเขาจะ ผมไม่เชื่อว่าคนผิวขาวมีคำตอบ หรือไม่ผมเชื่อว่าเป็นทอมอ้างว่าคำตอบจะต้องมาจากภายในชุมชนแอฟริกันอเมริกัน ถ้าเป็นสีดำ / สีขาวปัญหาแล้วการแก้ปัญหาจะต้องมาจากความพยายามที่สีดำสีขาว จากบทสนทนาที่จะมาสร้างสรรค์วิธีการใหม่ ๆ ที่จะทำลายลงอุปสรรคเพื่อนำมารักษาวิญญาณที่ได้รับบาดเจ็บเพื่อรักษาความแตกต่างที่มีสุขภาพดีและช่วยให้คนที่จะมีส่วนร่วมและเป็นทั้ง .. สุดท้ายไม่ได้หายไปในการเจรจา เราทุกคนต้องดำเนินการในชีวิตของเราเองและในสถาบันคริสตจักร, โรงเรียน, องค์กรและรัฐบาลในการที่เรามีส่วนร่วม เมื่อเพื่อนแอฟริกันอเมริกันของเราตอบคำถามของเรา "สิ่งที่ฉันจะทำอย่างไร" เราต้องยินดีที่จะได้รับการตอบ ได้เป็นอย่างดีอาจจะเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงการเสียสละและความเสี่ยงในการทำสิ่งที่อยู่ในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคย มันอาจเกี่ยวข้องกับการพยายามที่เคารพบูชารูปแบบใหม่ที่ก้าวลงจากตำแหน่งผู้นำในการอนุญาตให้ชาวอเมริกันแอฟริกันในกระบวนการตัดสินใจการออกแบบนโยบายสาธารณะใหม่หรือใช้ทรัพยากรร่วมกันได้ยาก เพื่อนร่วมห้องของฉันกีฬาเป็นสัญญาณที่ยอดเยี่ยมบนประตูของเธอว่า "เป็นเพียงส่วนหนึ่งของพระคัมภีร์ที่เราเชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งที่เราเชื่อฟัง." คริสเตียนอเมริกันผิวขาวที่จะรักเพื่อนบ้านของเราหมายความว่าเราต้องรักพี่ชายแอฟริกันอเมริกันของเราและน้องสาว เราได้อ่านร้องทอมสกินเนอร์กับความอยุติธรรมที่เกิดขึ้น เราพร้อมที่จะรักเขาและผู้คนของเขาและการทำงานร่วมกันสำหรับการตรวจสอบไม่ได้อยู่ในแอฟริกาใต้ แต่ที่นี่เริ่มต้นด้วยคุณและฉัน? -Joan Orgon

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ชิคาโก , อิลลินอยส์เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ผมอ่านจบของเชลบี้ สตีล หนังสือใหม่ เนื้อหาของตัวละครของเรา มันเป็นอย่างแท้จริงลึกลับว่าสกินเนอร์หลุดเข้าไป stereotypical ดำ " ความโกรธ ' โวยวายและเพ้อเกี่ยวกับสถิติอาร์กิวเมนต์ ( ไม่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับตัวละคร จุดยก โดย มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ และอีกครั้งโดย Steele ) . . . . . . .

ซึ่งแตกต่างจากปกติที่มักจะตอบสนองในยุโรปสีขาวมากมาย แฟชั่นพร้อมส่ง และ ข้อตกลง อย่างไรก็ตาม ผมพบว่ามันมาก กระตุ้นให้เห็นว่า ใครก็ตามที่ถามคำถามของ Skinner ได้นั่งและจดคำตอบ uncritically แต่ถูกกระตุ้นเขาด้วยคำถามที่ฉลาดมากที่จะได้รับนอกเหนือจากสิ่งที่สตีลในสาระ อธิบายว่า " " ความบ้า " .

ผมไม่เคยได้ยินว่าสกินเนอร์พูด หรือผมอ่านสิ่งที่เขาเขียนถึงประสบการณ์นี้ ผมพบว่าเขามีความคิดเห็นเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างคริสเตียนและไม่ใช่คริสเตียน ไข่ขาว ไข่ขาวจะค่อนข้างน่ากลัวนะมันทำให้ฉันสงสัยว่าทำไมเขาใช้แพลตฟอร์มของคริสเตียนเฉลิมฉลองการประชุมนำเสนอโดยฆราวาส " วงเกวียน " อาร์กิวเมนต์ทางเศรษฐกิจที่คล้ายคลึงกันบางอย่างที่รุนแรงมากขึ้น สิ่งที่สนับสนุนโดย Wallace D . มูฮัมหมัด สถิติปิดของเขาดูเหมือนจะสนับสนุนการจัดเรียงของ " อาหารขยะ soteriology " คล้ายกับล้มเหลวรณรงค์ต่อต้านรองเท้า Nike โดยองค์กรการดำเนินงานผลักดันและ NAACP .องค์กรเหล่านั้นดูเหมือนจะคิดว่า คนผิวดำ ควรเรียก บริษัท รองเท้า เพราะดำซื้อมากของรองเท้าของพวกเขา . . . . . . .

โดยรวมแล้วคนที่อ่านประเภทของสิ่งนี้จะถูกย้ายไปยังข้อสรุปที่สกินเนอร์จะยิ่งดี เขาจะได้สามารถสร้างผลของการเลือกปฏิบัติที่ผ่านมา ใน ของเขา ประสบการณ์แก๊งบางทีฆราวาสนักเขียนเช่น เชลบี้ สตีล ( อย่างน้อยก็ในหนังสือของเขา ) มีขึ้นเพื่อให้คิดว่าคริสเตียนมากกว่า " อาหารจานด่วน " ข้อกล่าวหาของการแข่งขันโดยสมาชิกอื่น นั่นคือ เอ็ดเวิร์ด ที่ tiesenga

วอชิงตัน ดีซี ผมทั้งดีใจและอนาถใจโดยทอม สกินเนอร์ แฟรงค์ เรื่องของการเหยียดเชื้อชาติ ที่แบ่งดำและขาว อเมริกาผมยินดีและดีใจกับการรายงานต่อสาธารณะเพื่อความยุติธรรมให้ยานพาหนะสำหรับเสียงจากชุมชนชาวอเมริกันแอฟริกันที่จะได้ยิน เสียงของทอมแสดงความจริง ความโกรธ ข่มขืน แก้ไข มากที่สุดของทั้งหมด เขาท้าทายอเมริกาผิวขาวโดยเฉพาะคริสเตียนขาวอเมริกาเพื่อรากออกซึ่งฝังลึกอยู่ในเรา และในที่สุด
.
สถาบันของเรา ผมก็ท้อ แต่โดยขาดการเหยียดผิวทอมเชื่อว่าเขาเห็นในประเทศของเรา แม้ว่าฉันจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับมัน ผมเห็นด้วยกับเขา สำหรับ 6 ปีที่ผ่านมาผมใช้ชีวิตเป็นผู้หญิงผิวขาว ชนกลุ่มน้อย ในความหลากหลายของ วอชิงตัน ดีซี ในย่าน ผมมี fellowshipped ที่มหาวิทยาลัย และได้เข้าร่วมส่วนใหญ่สีดำคาทอลิกโบสถ์สำหรับที่ผ่านมาครึ่งปีผมอาศัยอยู่ในเขตเมือง ชุมชนคริสเตียนบ้านเรียกเอสเธอร์ในซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพันธสัญญาของเรา คือ " รัก เพื่อนบ้านของเรา เพื่อนบ้านของเราชาวอเมริกัน จีน และละตินอเมริกา อุปสรรคทางวัฒนธรรมที่นำความหมายใหม่และความท้าทายที่จะรัก เพื่อนบ้านของเรา มันเป็นแรงงานของความรักที่ยาก , สวดมนต์ ,และความมุ่งมั่นที่ได้เก็บเกี่ยวหวานและผลไม้ที่อุดมไปด้วยความหลากหลายในกอดคนที่แตกต่างจากตัวเอง . . . . . . .

จากประสบการณ์ของฉัน คุณอาจจะคิดว่าผมเข้าใจสิ่งนี้ขาวดำ / ความจริงแล้ว มีหลายอย่างที่ผมไม่เข้าใจ . . . โดยเฉพาะอย่างยิ่ง , ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังที่ผมเห็น ในเมืองชั้นใน อาละวาดยาเสพติด อาชญากรรม ความรุนแรงที่ไม่เท่ากัน การศึกษา การว่างงานและความยากจนเป็นแจ๋การแจ้งเตือนของการเหยียดเชื้อชาติของผลกระทบต่อชาวอเมริกันชุมชน . . . . . . .

แต่ทอมเป็นสิทธิที่จะบอกว่าเราไม่ควรจะสับสนกับการเหยียดเชื้อชาติ classism . การเหยียดสีผิวก็เป็นหัตถการในชั้นกลาง ความแตกต่างเท่านั้นคือ ว่า มันมักจะปลอมตัว , Simmering ภายใต้พื้นผิวของดี ยิ่งเป็นผู้อุปถัมภ์ยิ้มมรณะเพิ่มเติมขบขัน ,เพราะงั้นบาปไม่สามารถตั้งชื่อ ผมเกรงว่า นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในคริสตจักรของเรา เราไม่เห็นไม่เป็นไร เพราะเราไม่มีดวงตาของเราเปิด และเราไม่ได้ฟังที่แอฟริกาอเมริกันพูด คุณจะต้องมีชาวอเมริกันเพื่อนรู้ว่าเนี้ยยังมีชีวิตอยู่และสบายดี . . . . . . .

ทอม บอกว่า คนขาวก็ต้องช่วย แต่เขาไม่ได้บอกวิธีฉันต้องการที่จะให้ง่าย ๆ เพียงไม่กี่ขั้นตอนแรกสำหรับบุคคลหรือชุมชนคริสตจักรที่พระเจ้าปรารถนาที่จะมีส่วนร่วมในการสร้างความสมดุลระหว่างงาน . ก่อนไปคุณรู้ในชุมชนแอฟริกันอเมริกันและถามพวกเขาที่จะบอกเรื่องราวของพวกเขา ( ถ้าคุณไม่รู้จัก แอฟริกัน อเมริกัน หาที่พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองของคุณและสิ่งที่กิจกรรมที่พวกเขาเข้าร่วม และเป็นผู้สังเกตการณ์ ) ฟังอย่างเปิดเผยความซื่อสัตย์และความจริงใจกับสิ่งที่พวกเขาได้กล่าว อย่ากลัวที่จะถามคำถามงี่เง่า หรือ ยาก ถ้าคุณจริงใจ คุณจะได้รับ ไม่กลัวความเจ็บปวด โทสะ ความโกรธ คุณอาจพบ บางมันอาจจะของคุณเอง กล้าที่จะต่อสู้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ผมเชื่อว่าสาวก Paul หมายถึงตอนที่เขาพูดถึงการยินดีในสาวกของพระเยซูที่ทุกข์ . . . . . . .

2ทำให้เวลาที่จะสะท้อนให้เห็นถึงทัศนคติของคุณเอง , อคติ , คําถามสิ่งที่คุณไม่เข้าใจ คุณอาจจะต้องถามพระเจ้าและพี่ชายหรือน้องสาวของคุณการให้อภัย ; การกลับใจและการให้อภัยจะต้องไหลทั้งสองวิธีระหว่างชาวอเมริกันและสีขาวชุมชน . . . . . . .

สาม ถามเพื่อนชาวอเมริกันว่า พวกเขาอยากให้คุณช่วยพวกเขาในการต่อสู้เพื่อความเสมอภาคไม่ถือว่ารบกวนวิธีแก้ หรือ นโยบาย หรือกุศล ไม่ว่าวิธีที่ยอดเยี่ยมหรือมีประสิทธิภาพ คุณอาจจะคิดว่าพวกเขาจะ ผมไม่เชื่อว่าคนขาวมีคำตอบ ไม่ ฉันเชื่อว่าเป็นทอม ยืนยันคำตอบนั้นต้องมาจากภายในชุมชนชาวอเมริกันแอฟริกัน ถ้านี้เป็นปัญหาที่ดำ / ขาว แล้วการแก้ปัญหาจะต้องมาจากความพยายามสีดำสีขาว จากบทสนทนาข้างต้น จะมาสร้างสรรค์วิธีใหม่ในการทำลายลงอุปสรรค เพื่อให้การรักษาบาดเจ็บวิญญาณ เพื่อรักษาความแตกต่างของสุขภาพ และเพื่อให้ประชาชนมีส่วนร่วมและเป็นทั้ง . . . . . . .

ท้ายนี้ ไม่หลงในบทสนทนา เราต้องทำในชีวิตของเราเอง และในสถาบัน โบสถ์ โรงเรียน องค์กร และรัฐบาลที่เราเข้าร่วมเมื่อเพื่อนของเราอเมริกันแอฟริกาตอบสนองกับคำถาม " ฉันสามารถทำอะไร ? เราต้องยินดีที่จะได้รับคำตอบ มันอาจเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลง การเสียสละ และความเสี่ยงในการทำสิ่งต่าง ๆ ในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย มันอาจเกี่ยวข้องกับการพยายามนมัสการรูปแบบใหม่ก้าวลงจากตำแหน่งผู้นำให้ชาวอเมริกันแอฟริกันในกระบวนการการตัดสินใจ การออกแบบนโยบายรัฐใหม่หรือการแบ่งปันทรัพยากรได้ยาก เพื่อนร่วมห้องของฉันกีฬาสัญญาณมหัศจรรย์บนประตูว่า " เป็นเพียงส่วนหนึ่งของพระคัมภีร์ เราเชื่อว่า เป็นส่วนที่เราเชื่อฟัง " คริสเตียนชาวอเมริกันผิวขาวชอบเพื่อนบ้านของเรา ซึ่งหมายความว่าเราต้อง รัก พี่น้องของเราชาวอเมริกัน และน้องสาว เราอ่านของทอม สกินเนอร์ ร้องไห้กับเกิดความอยุติธรรม .เราพร้อมที่จะรักเขา และคนของเขา และทำงานร่วมกันเพื่อสร้างความปรองดอง ไม่ใช่ในแอฟริกาใต้ แต่ที่นี่ เริ่มต้นกับคุณและฉัน ? orgon
- โจน