เมื่อตอนที่ฉันยังเด็กฉันมีความสุขมากฉันไม่ชอบการไปโรงเรียนมันเป็นอะไรที่น่าเบื่อ น่ารำคาญ พอเลิกเรียนก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนต้องกลับบ้านไปช่วยงานพ่อแม่ก็รู้สึกภูมิใจที่ได้แบ่งเบาภาระให้พ่อแม่แล้วดิฉันเป็นคนที่เรียนหนังสือโง่มากเรียนได้ลำดับสุดท้ายของห้องประจำแค่คำถามง่ายๆๆว่า1ปีมีกี่วันดิฉันยังตอบไม่ได้เลยแต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีมีเพื่อนคนหนึ่งดีกับฉันมากเขาสอนการบ้านให้ฉ้นเขาชื่อว่า ฟาง เขาสอนการบ้านให้ฉัน เขาบอกแนวข้อสอบให้ฉัน ฉันรู้สึกรักเขามาก แต่หลังจากที่จบป.6ต่างคนต่างแยกย้ายไปเรียนที่ฉันก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลยตอนนั้นฉันย้ายไปเรียนที่โรงเรียนทุ่งใหญ่ฉันมีเพื่อนใหม่มากมายเป็นช่วงเวลาที่สนุกที่สุดสำหรับฉันมีเพื่อนที่รู้ใจ เรียนหนังสือก็เข้าใจ มีครูที่ใจดีตอนเรียนม.1 ฉันติดศูนย์ 5 ตัว แม่โกรธฉันมาก แม่ก็ตำหนิฉันจนฉันแก้ศูนย์หมด ชีวิตของฉันหลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจอีกเลย