The book that brought Ivan Illich to public attention was Deschooling Society (1971), a radical critical discourse on education as practised in "modern" economies. Giving examples of what he regards as the ineffectual nature of institutionalized education, Illich posited self-directed education, supported by intentional social relations, in fluid informal arrangements:
Universal education through schooling is not feasible. It would be no more feasible if it were attempted by means of alternative institutions built on the style of present schools. Neither new attitudes of teachers toward their pupils nor the proliferation of educational hardware or software (in classroom or bedroom), nor finally the attempt to expand the pedagogue's responsibility until it engulfs his pupils' lifetimes will deliver universal education. The current search for new educational funnels must be reversed into the search for their institutional inverse: educational webs which heighten the opportunity for each one to transform each moment of his living into one of learning, sharing, and caring. We hope to contribute concepts needed by those who conduct such counterfoil research on education--and also to those who seek alternatives to other established service industries.
—Ivan Illich, [1]
The last sentence makes clear what the title suggests—that the institutionalization of education tends towards the institutionalization of society and that ideas for de-institutionalizing education may be a starting point for a de-institutionalized society.
The book is more than a critique—it contains suggestions for a reinvention of learning throughout society and lifetime. Particularly striking is his call (in 1971) for the use of advanced technology to support "learning webs."
The operation of a peer-matching network would be simple. The user would identify himself by name and address and describe the activity for which he sought a peer. A computer would send him back the names and addresses of all those who had inserted the same description. It is amazing that such a simple utility has never been used on a broad scale for publicly valued activity.
—Ivan Illich
According to a contemporary review in The Libertarian Forum, "Illich's advocacy of the free market in education is the bone in the throat that is choking the public educators."[11] Although it is important to note that Illich's opposition was not merely to publicly funded schooling, as with the libertarians, but to schooling as such; the disestablishment of schools was for him not a means to a free market in educational services, but a deschooled society, which was a more fundamental shift. As he later asserted in After Deschooling, What? (1973): 'We can disestablish schools, or we can deschool culture'.[12] He actually opposed advocates of free-market education as "the most dangerous category of educational reformers."[13]
หนังสือเล่มนี้ที่ Ivan Illich ความสนใจสาธารณะเป็น Deschooling สังคม (1971), การอภิปรายรุนแรงที่สำคัญในการศึกษาเท่าที่ปฏิบัติในประเทศที่ "ทันสมัย" ให้ตัวอย่างของสิ่งที่เขาถือเป็นธรรมชาติ ineffectual ศึกษา institutionalized, Illich posited ศึกษาด้วยตนเอง สนับสนุนในการจัดการเป็นของเหลวตกความสัมพันธ์ทางสังคม :การศึกษาสากลผ่านประถมไม่ มันจะเป็นไปได้อีกหากจะได้มีความพยายามจากสถาบันอื่นที่สร้างขึ้นในลักษณะของโรงเรียนปัจจุบัน ทัศนคติใหม่ของครูต่อนักเรียนของพวกเขาหรือการแพร่หลายของศึกษาฮาร์ดแวร์ หรือซอฟต์แวร์ (ในห้องเรียนหรือห้องนอน), หรือในที่สุดความพยายามในการขยายความรับผิดชอบของ pedagogue จนมัน engulfs อายุการใช้งานของนักเรียนของเขาไม่จะให้การศึกษาสากล ปัจจุบันหา funnels ศึกษาใหม่ต้องกลับไปค้นหาตัวผกผันของสถาบัน: เว็บเพื่อการศึกษาซึ่งป็นโอกาสสำหรับแต่ละการแปลงแต่ละช่วงเวลาของชีวิตของเขาเป็นหนึ่งในการเรียนรู้ ร่วมกัน และดูแล การ เราหวังว่าจะนำแนวคิดที่จำเป็นผู้ดำเนินการวิจัย counterfoil ใน ศึกษา - และผู้ที่แสวงหาทางเลือกอื่น ๆ อุตสาหกรรมบริการก่อตั้ง— Ivan Illich, [1]ประโยคสุดท้ายทำให้ชัดเจนว่าชื่อแนะนำตัวว่า institutionalization ศึกษามีแนวโน้มไปทาง institutionalization ของสังคม และที่ คิด de-institutionalizing การศึกษาอาจจะเริ่มต้นชี้สังคม de-institutionalizedThe book is more than a critique—it contains suggestions for a reinvention of learning throughout society and lifetime. Particularly striking is his call (in 1971) for the use of advanced technology to support "learning webs."The operation of a peer-matching network would be simple. The user would identify himself by name and address and describe the activity for which he sought a peer. A computer would send him back the names and addresses of all those who had inserted the same description. It is amazing that such a simple utility has never been used on a broad scale for publicly valued activity.—Ivan IllichAccording to a contemporary review in The Libertarian Forum, "Illich's advocacy of the free market in education is the bone in the throat that is choking the public educators."[11] Although it is important to note that Illich's opposition was not merely to publicly funded schooling, as with the libertarians, but to schooling as such; the disestablishment of schools was for him not a means to a free market in educational services, but a deschooled society, which was a more fundamental shift. As he later asserted in After Deschooling, What? (1973): 'We can disestablish schools, or we can deschool culture'.[12] He actually opposed advocates of free-market education as "the most dangerous category of educational reformers."[13]
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)