Response of traditional and improve

Response of traditional and improved upland rice cultivars to
N and P fertilizer in northern Laos
Upland rice is typically grown without fertilization in slash-and-burn systems in the mountainous region of northern Laos by resource-poor farmers for subsistence. It yields an average of 1.7 t/ha versus 3.6 t/ha for wet season lowland rice, and accounts for about half of the total rice area in this region (National Statistical Center, 2004). Because of its low yield, upland rice is generally considered to be unsuitable for the intensive management practices aimed at high yields. However, the low yield of upland rice is largely a consequence of its production being limited to infertile or drought-prone uplands, and to low harvest index (HI) of traditional cultivars (George et al., 2001).
Traditional cultivars are generally tall, have few tillers, and produce low but stable yields under unfavorable environments. They tend to lodge under favorable conditions and are thus not suited to high-input management. In northern Laos, no improved upland rice cultivars have yet been released. The Lao-IRRI project has screened over 3000 traditional accessions to identify those that are more productive and perform better under slash-and-burn systems with shortened fallow. Currently, through participatory varietal selection (PVS) trials conducted over 4 years, two traditional cultivars (Nok and Mak hin sung) have been identified which yield 0.3–0.5 t/ha more, on average, than local check cultivars (an 18–27% increase in yield) (Songyikhangsuthor et al., 2002 and Linquist et al., 2004).
It is likely that little further improvement in yields can be achieved by selecting only among local traditional cultivars, and different approaches are required for further improving yields of upland rice. Improved, input-responsive upland rice cultivars have been developed in Southeast Asia which can achieve yields of more than 5 t/ha under relatively nutrient-rich and drought-free growing conditions (George et al., 2002). Improved upland cultivars have high HI relative to traditional cultivars (Atlin and Lafitte, 2002). But it is not known whether the cultivars are suitable for the uplands of northern Laos where traditional cultivars are considered to be adapted.
Nitrogen (N) and phosphate (P) deficiencies are the most important nutrient disorders in the upland conditions of northern Laos (Roder et al., 1995, George et al., 2001 and Roder, 2001). Using traditional cultivars, various field fertilizer experiments have been conducted during 1991–2003 (Roder, 2001 and Lao-IRRI, 1991–2003). These trials indicated that there was low response of traditional cultivars to N fertilizer application. Applying only P gave no effect on grain yields in spite of increased P uptake (George et al., 2001; Lao-IRRI annual report, 2003). These may indicate that the traditional cultivars are less responsive to N and P fertilizer application. However, little information is available on upland rice cultivar differences in response to N and P fertilization in Asia.
The objective of this study is to examine the effects of cultivar and N and P fertilization on grain yield in northern Laos, and to determine if improved, introduced upland rice cultivars differ from traditional cultivars in response to N and P fertilization. The experiment was conducted at three locations differing soil fertility in Luang Prabang province in 2004.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตอบสนองของพันธุ์ข้าวค่อยแบบดั้งเดิม และปรับปรุงการปุ๋ย N และ P ในภาคเหนือของลาวข้าวค่อยเป็นโดยทั่วไปปลูก โดยไม่มีการปฏิสนธิในระบบทับ และเขียนในเขตภูเขาของภาคเหนือของลาว โดยเกษตรกรยากจนทรัพยากรสำหรับชีพ มันทำให้โดยเฉลี่ย 1.7 t/ฮา เทียบกับ 3.6 t/ฮา สำหรับข้าวที่ราบช่วงฤดูฝน และบัญชีสำหรับประมาณครึ่งหนึ่งของพื้นที่ปลูกข้าวทั้งหมดในภูมิภาคนี้ (Statistical ศูนย์ 2004) โดยทั่วไปถือว่าค่อยข้าวเนื่องจากผลตอบแทนต่ำสุด จะไม่เหมาะสมสำหรับปฏิบัติเร่งรัดจัดการที่มุ่งผลผลิตสูง อย่างไรก็ตาม ผลตอบแทนต่ำค่อยข้าวเป็นส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการผลิตที่จำกัดชายช่วง หรือ เสี่ยงภัยแล้ง และดัชนีเก็บเกี่ยวต่ำ (HI) ของพันธุ์ดั้งเดิม (จอร์จและ al., 2001)พันธุ์ดั้งเดิมสูงโดยทั่วไป มีรถไถเดินตามสองสาม และผลิตผลผลิตต่ำ แต่มีเสถียรภาพภายใต้สภาพแวดล้อมที่ร้าย พวกเขามีแนวโน้มพักภายใต้เงื่อนไขที่ดี และดังนั้นจึงไม่เหมาะกับการจัดการข้อมูลแบบสูง ในภาคเหนือของลาว พันธุ์ข้าวค่อยปรับปรุงไม่มียังออก โครงการลาว IRRI ได้ฉาย accessions ดั้งเดิมกว่า 3000 เพื่อระบุผู้ที่มีประสิทธิผลมากขึ้น และทำงานดีขึ้นภายใต้ระบบทับ และเขียนย่อฟอลโลว์ ขณะนี้ ผ่านทดลองเลือกพันธุ์แบบมีส่วนร่วม (PVS) ดำเนินการ 4 ปี สองพันธุ์ดั้งเดิม (นกและหมากหินสูง) ได้รับการระบุที่ผลตอบแทน 0.3 – 0.5 t/ฮา มาก เฉลี่ย กว่าพันธุ์ตรวจสอบภายใน (18-27% เพิ่มผลตอบแทน) (Songyikhangsuthor และ al., 2002 และ Linquist et al., 2004)มีแนวโน้มว่า สามารถทำได้ โดยเลือกเฉพาะระหว่างพันธุ์ดั้งเดิมท้องถิ่นปรับปรุงเพิ่มเติมเล็กน้อยในอัตราผลตอบแทน และวิธีต่าง ๆ จำเป็นสำหรับการเพิ่มเติม ปรับปรุงผลผลิตของข้าวค่อยได้ ปรับปรุง ข้าวค่อยป้อนข้อมูลการตอบสนองที่ได้รับการพัฒนาพันธุ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งสามารถให้ผลผลิตของกว่า 5 t/ฮา สภาวะค่อนข้างอุดมไป ด้วยสารอาหาร และ ปลอดภัยแล้งเจริญเติบโต (จอร์จและ al., 2002) ค่อยปรับปรุงพันธุ์มี HI สูงเมื่อเทียบกับพันธุ์ดั้งเดิม (Atlin และ Lafitte, 2002) แต่ไม่ทราบว่า พันธุ์เหมาะสมสำหรับชายของภาคเหนือของลาวซึ่งถือเป็นพันธุ์ดั้งเดิมเพื่อปรับไนโตรเจน (N) และฟอสเฟต (P) ทรงเป็นโรคธาตุอาหารที่สำคัญที่สุดในสภาพที่ลาวเหนือ (Roder และ al., 1995 จอร์จและ al., 2001 และ Roder, 2001) ใช้พันธุ์ดั้งเดิม ทดลองปุ๋ยฟิลด์ต่าง ๆ ได้ดำเนินในระหว่าง 1991-2003 (Roder, 2001 และลาว-IRRI, 1991-2003) ทดลองเหล่านี้บ่งชี้ว่า มีการตอบสนองต่ำของพันธุ์ดั้งเดิมปุ๋ย N ใช้เฉพาะ P ให้ไม่มีผลต่อผลผลิตข้าวแม้ดูดธาตุอาหาร P เพิ่มขึ้น (จอร์จและ al., 2001 รายงานประจำปี Lao-IRRI, 2003) เหล่านี้อาจบ่งชี้ว่า พันธุ์ดั้งเดิมมีน้อยตอบสนองต่อปุ๋ย N และ P อย่างไรก็ตาม ข้อมูลน้อยได้แตกต่าง cultivar ข้าวค่อยตอบ N และ P ปฏิสนธิในเอเชียวัตถุประสงค์ของการศึกษานี้คือ ตรวจสอบผลกระทบของ cultivar และปฏิสนธิ N และ P บนผลผลิตข้าวในภาคเหนือของลาว การพัฒนา ตรวจแนะนำค่อยข้าวพันธุ์แตกต่างจากพันธุ์ดั้งเดิมในการปฏิสนธิ N และ P มีดำเนินการทดลองที่สามสถานที่แตกต่างกันความอุดมสมบูรณ์ของดินในจังหวัดหลวงพระบางในปี 2004

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การตอบสนองของข้าวไร่พันธุ์ดั้งเดิมและปรับปรุง

และปุ๋ยฟอสฟอรัสในภาคเหนือของลาว
ข้าวไร่โดยปลูกโดยไม่มีการปฏิสนธิในเฉือนและการเผาไหม้ระบบในเขตภูเขาทางภาคเหนือของลาว โดยทรัพยากรของเกษตรกรที่ยากจน เพื่อยังชีพ ได้ผลผลิตเฉลี่ย 1.7 T / ฮา เมื่อเทียบกับ 3.6 ฮ่า T / สำหรับฤดูฝน ปลูกข้าวและบัญชีสำหรับประมาณครึ่งหนึ่งของพื้นที่ปลูกข้าวทั้งหมดในภูมิภาคนี้ ( ศูนย์สถิติแห่งชาติ , 2004 ) เนื่องจากผลผลิตน้อย ข้าวไร่จะถือโดยทั่วไปจะไม่เหมาะสมสำหรับเร่งรัดการจัดการการปฏิบัติที่มุ่งผลผลิตสูง อย่างไรก็ตาม ผลผลิตต่ำ ข้าวไร่ ส่วนใหญ่เป็น ผลของการผลิตที่ถูก จำกัด หรือภัยแล้งในเสี่ยงเป็นหมัน ,และดัชนีการเก็บเกี่ยวต่ำ ( Hi ) ของพันธุ์ดั้งเดิม ( จอร์จ et al . , 2001 ) .
พันธุ์ดั้งเดิมโดยทั่วไปจะสูง มีไม่กี่หน่อ และการผลิตต่ำ แต่เสถียรภาพผลผลิต ภายใต้สภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสม พวกเขามีแนวโน้มที่จะพักภายใต้เงื่อนไขที่ดีและดังนั้นจึงไม่เหมาะกับการจัดการข้อมูลสูง ในภาคเหนือของลาว ไม่ปรับปรุงข้าวไร่พันธุ์ยังได้รับการปล่อยตัวแล้วลาวมีมากกว่า 3000 แบบดั้งเดิมจาก IRRI โครงการต่างๆเพื่อระบุผู้ที่มีประสิทธิผลมากขึ้นและแสดงขึ้นภายใต้ระบบการตัดและเผาสั้น รกร้าง ในปัจจุบัน ผ่านการคัดเลือกพันธุ์แบบมีส่วนร่วม ( PVS ) การทดลองวิจัยกว่า 4 ปี 2 แบบพันธุ์นกและหมากหินซอง ) ได้รับการระบุซึ่งผลผลิต 0.3 และ 0.5 ตันต่อไร่มากขึ้น เฉลี่ยกว่าพันธุ์ตรวจสอบท้องถิ่น ( 18 - 27 % เพิ่มผลผลิต ) ( songyikhangsuthor et al . , 2002 และ linquist et al . , 2004 ) .
คาดว่าการปรับปรุงเพิ่มเติมเล็กน้อยในผลผลิตสามารถทำได้โดยเลือกเฉพาะพันธุ์ท้องถิ่นแบบดั้งเดิม และวิธีการที่แตกต่างกันที่จำเป็นสำหรับการปรับปรุงต่อไปของข้าว . การปรับปรุงการป้อนข้าวไร่พันธุ์ได้รับการพัฒนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งสามารถบรรลุผลตอบแทนมากกว่า 5 ตันต่อไร่ค่อนข้างอุดมไปด้วยสารอาหารและภัยแล้งฟรีภายใต้เงื่อนไขที่เติบโต ( จอร์จ et al . , 2002 ) การปรับปรุงพันธุ์ไร่มีสูงครับ เทียบกับพันธุ์ดั้งเดิมและ atlin ลาฟิตต์ , 2002 )แต่มันไม่เป็นที่รู้จักไม่ว่าจะเป็นพันธุ์ที่เหมาะสมสำหรับในทางภาคเหนือของลาวที่พันธุ์ดั้งเดิมจะถือว่าดัดแปลง
ไนโตรเจน ( N ) และฟอสฟอรัส ( P ) เป็นสารอาหารที่สำคัญที่สุดของข้อบกพร่องในที่ดอน สภาพทางภาคเหนือของลาว ( roder et al . , 1995 , จอร์จ et al . , 2001 และ roder , 2001 ) การใช้พันธุ์ดั้งเดิมฟิลด์ต่าง ๆปุ๋ยทดลองได้รับการดำเนินการในระหว่างปี 1991 - 2003 ( roder , 2001 และลาว IRRI , 1991 – 2003 ) การทดลองนี้สรุปได้ว่ามีการตอบสนองต่ำสายพันธุ์ดั้งเดิมกับการใส่ปุ๋ย ใช้ P ให้ไม่มีผลต่อผลผลิตทั้งๆที่เพิ่มการดูดใช้ฟอสฟอรัส ( จอร์จ et al . , 2001 ; ลาว IRRI รายงานประจำปี 2546 )เหล่านี้อาจบ่งชี้ว่า พันธุ์ดั้งเดิมที่มีการตอบสนองน้อยใส่ปุ๋ย N P . อย่างไรก็ตาม ข้อมูลเล็ก ๆน้อย ๆที่มีอยู่ในข้าวไร่พันธุ์ ความแตกต่างในการตอบสนองต่อปุ๋ย N P ในเอเชีย
วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้ เพื่อศึกษาผลของพันธุ์ และปุ๋ย N P ในผลผลิตในภาคเหนือของลาว และเพื่อตรวจสอบ ถ้าดีขึ้นแนะนำข้าวไร่พันธุ์ที่แตกต่างจากพันธุ์ดั้งเดิมในการตอบสนองต่อปุ๋ย N P . โดยทำการทดลองที่ 3 สถานที่ที่มีความอุดมสมบูรณ์ของดินในแขวงหลวงพระบางในปี 2004 .