The three men, as they passed, look

The three men, as they passed, looked down and saw the little birds fluttering
in the cold, wet grass. They saw the mother robin flying about and crying to
her mate.
Then they rode on, talking and laughing as before. In a few minutes, they had
forgotten about the birds.
But the fourth lawyer, whose name was Abraham Lincoln, stopped. He got
down from his horse and very gently took the little ones up in his big warm
hands.
They did not seem frightened. They chirped softly as if they knew they were
safe.
"Never mind, my little fellows," said Mr. Lincoln. "I will put you in your own
cozy little bed."
Then he looked up to find the nest from which they had fallen. It was high,
much higher than he could reach.
But Mr. Lincoln could climb. He had climbed many a tree when he was a boy.
He put the birds softly, one by one, into their warm little home. Two other baby
birds were there that had not fallen out. They all cuddled down together and
were very happy.
Soon the three lawyers who had ridden ahead stopped at a spring to give their
horses water.
"Where is Lincoln?" asked one.
They were surprised to find that he was not with them.
"Do you remember those birds?" asked Mr. Speed. "It is very likely he has
stopped to take care of them."
In a few minutes, Mr. Lincoln joined them. His shoes were covered with mud;
he had torn his coat on the thorny tree.
"Hello, Abraham!" said Mr. Hardin. "Where have you been?"
"I stopped a minute to give those birds to their mother," he answered.
"Well, we always thought you were a hero," said Mr. Speed. "Now we know it.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

The three men, as they passed, looked down and saw the little birds flutteringin the cold, wet grass. They saw the mother robin flying about and crying toher mate.Then they rode on, talking and laughing as before. In a few minutes, they hadforgotten about the birds.But the fourth lawyer, whose name was Abraham Lincoln, stopped. He gotdown from his horse and very gently took the little ones up in his big warmhands.They did not seem frightened. They chirped softly as if they knew they weresafe."Never mind, my little fellows," said Mr. Lincoln. "I will put you in your owncozy little bed."Then he looked up to find the nest from which they had fallen. It was high,much higher than he could reach.But Mr. Lincoln could climb. He had climbed many a tree when he was a boy.He put the birds softly, one by one, into their warm little home. Two other babybirds were there that had not fallen out. They all cuddled down together andwere very happy.Soon the three lawyers who had ridden ahead stopped at a spring to give theirhorses water."Where is Lincoln?" asked one.They were surprised to find that he was not with them."Do you remember those birds?" asked Mr. Speed. "It is very likely he hasstopped to take care of them."In a few minutes, Mr. Lincoln joined them. His shoes were covered with mud;he had torn his coat on the thorny tree."Hello, Abraham!" said Mr. Hardin. "Where have you been?""I stopped a minute to give those birds to their mother," he answered."ดี เราคิดเสมอว่า คุณเป็นวีรบุรุษ กล่าวว่า ความเร็วของนาย ตอนนี้เรารู้ว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทั้งสามคนขณะที่พวกเขาผ่านมองลงไปและเห็นนกน้อยกระพือ
ในเย็นหญ้าเปียก พวกเขาเห็นโรบินแม่บินและร้องไห้เพื่อ
คู่เธอ.
แล้วพวกเขาก็ขี่พูดคุยและหัวเราะเป็นมาก่อน ในไม่กี่นาทีพวกเขาได้
ลืมเรื่องนก.
แต่ทนายความที่สี่ซึ่งมีชื่อเป็นอับราฮัมลินคอล์นหยุด เขาได้
ลงจากหลังม้าและเบา ๆ เอาคนน้อยในอุ่น ๆ ของเขาใหญ่
มือ.
พวกเขาไม่ได้ดูเหมือนกลัว พวกเขา chirped เบา ๆ ราวกับว่าพวกเขารู้ว่าพวกเขา
ปลอดภัย.
"ไม่เป็นไรเพื่อนตัวน้อยของผม" นายลินคอล์นกล่าวว่า "ผมจะทำให้คุณอยู่ในของคุณเอง
เตียงที่สะดวกสบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ."
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองหารังจากที่พวกเขาได้ลดลง มันเป็นสูง
ที่สูงมากเกินกว่าที่เขาจะมาถึง.
แต่นายลิงคอล์นสามารถไต่ เขาได้ปีนขึ้นต้นไม้จำนวนมากเมื่อเขายังเป็นเด็ก.
เขาใส่นกเบา ๆ หนึ่งโดยหนึ่งเข้าไปในบ้านของพวกเขาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อบอุ่น สองเด็กอื่น ๆ
นกอยู่ที่นั่นที่ไม่ได้หลุดออกไป พวกเขาทั้งหมด cuddled ลงด้วยกันและ
มีความสุขมาก.
เร็ว ๆ นี้สามทนายความที่ขี่ม้าไปข้างหน้าหยุดฤดูใบไม้ผลิที่จะให้พวกเขา
ม้าน้ำ.
"Where is ลิงคอล์น?" ถาม.
พวกเขาประหลาดใจที่พบว่าเขาไม่ได้อยู่กับพวกเขา.
"คุณจำนกเหล่านั้นหรือไม่" ขอให้นายความเร็ว "มันเป็นไปได้มากที่เขาได้
หยุดที่จะดูแลของพวกเขา."
ในไม่กี่นาทีนายลินคอล์นสมทบกับพวกเขา รองเท้าของเขาถูกปกคลุมไปด้วยโคลน;
เขาได้ฉีกเสื้อของเขาบนต้นหนาม.
"สวัสดีค่ะ, อับราฮัม!" นายฮาร์ดินกล่าวว่า "ที่ไหนที่คุณได้รับ?"
"ฉันหยุดนาทีเพื่อให้นกเหล่านั้นเพื่อแม่ของพวกเขา" เขาตอบ.
"ดีเรามักจะคิดว่าคุณเป็นพระเอก" นายความเร็วกล่าวว่า "ตอนนี้เรารู้ว่ามัน