Formerly, the English curriculum at

Formerly, the English curriculum at all levels in the Thai education mainly focused on
reading and grammar rather than speaking (Karnpanich & Pulphol. 1997). The aim of the
study was to enable students to read and comprehend English texts with less practice in
speaking and writing. Thus, the students lacked confidence and courage to speak, and
consequently they might develop negative attitudes towards learning how to speak English.
Later in 1978, the former English curricula was reformed and it had to be revised again in
1999 because “foreign languages learning, especially in the English language fails to build
up competencies in using language for communications.” (Ministry of Education. 2002: 2).
The new English curricula implemented in 1999 have been in use since then. Thus, the
teachers of English have been experimenting with new teaching techniques for successful
communicative ability, particularly speaking.
Types of classroom speaking performance
Scholars have defined speaking in a second language as “an interactive process of
constructing meaning that involves producing, receiving and processing information”
(Brown. 1994; Frorez. 1999: 1; citing Burns & Joyce.1997). Speaking requires not only that
learners know how to produce specific points of language such as grammar, pronunciation
or vocabulary (linguistic competence), but also that they understand when, why and in what
ways to use the language (sociolinguistic competence) (Ur. 1996). Therefore, speaking is

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เดิม หลักสูตรภาษาอังกฤษในการศึกษาไทยทุกระดับส่วนใหญ่เน้นการอ่าน และไวยากรณ์ มากกว่าพูด (Karnpanich & Pulphol. 1997) จุดมุ่งหมายของการมีการศึกษาเพื่อ ให้นักศึกษาอ่าน และเข้าใจข้อความภาษาอังกฤษพร้อมแบบฝึกหัดน้อยในพูด และเขียน ดังนั้น นักเรียนขาดความมั่นใจและกล้าพูด และดังนั้น พวกเขาอาจพัฒนาทัศนคติเชิงลบต่อการเรียนรู้วิธีการพูดภาษาอังกฤษต่อมาในปี 1978 หลักสูตรภาษาอังกฤษในอดีตได้กลับเนื้อกลับตัว และจะมีการแก้ไขอีกในปี 1999 เนื่องจาก "ภาษาต่างประเทศไม่สามารถสร้างเรียนรู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาษาอังกฤษค่าความสามารถในการใช้ภาษาสื่อสาร" (กระทรวงของศึกษา. 2002:2)หลักสูตรภาษาอังกฤษใหม่ที่ดำเนินการในปี 1999 มีการใช้ตั้งแต่นั้น ดังนั้น การมีการทดลองครูภาษาอังกฤษ ด้วยเทคนิคการสอนใหม่สำหรับการประสบความสำเร็จสื่อสารความสามารถในการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพูดชนิดของห้องเรียนพูดประสิทธิภาพพูดเป็นภาษาที่สองเป็น "โต้ตอบกระบวนการของนักวิชาการกำหนดสร้างความหมายที่เกี่ยวข้องกับการผลิต การรับ และการประมวลผลข้อมูล"(Brown. 1994 Frorez 1999:1 อ้างถึงไหม้และ Joyce.1997) การพูดต้องไม่เฉพาะที่เรียนรู้วิธีการผลิตเฉพาะจุดของภาษาเช่นไวยากรณ์ การออกเสียงหรือคำศัพท์ (ภาษาศาสตร์ความสามารถ), แต่ยังที่จะทำความเข้าใจเมื่อ ทำไม และอะไรวิธีการใช้ภาษา (sociolinguistic ความสามารถ) (คุณ. 1996) ดังนั้น พูดเป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เดิมหลักสูตรภาษาอังกฤษในทุกระดับการศึกษาในไทยส่วนใหญ่เน้น
การอ่านและไวยากรณ์มากกว่าพูด (Karnpanich และ Pulphol. 1997) จุดมุ่งหมายของ
การศึกษาคือการช่วยให้นักเรียนที่จะอ่านและเข้าใจตำราภาษาอังกฤษกับการปฏิบัติน้อยในการ
พูดและการเขียน ดังนั้นนักเรียนขาดความเชื่อมั่นและความกล้าหาญที่จะพูดและ
ดังนั้นพวกเขาอาจจะพัฒนาทัศนคติเชิงลบต่อการเรียนรู้วิธีการพูดภาษาอังกฤษ.
ต่อมาในปี 1978 อดีตหลักสูตรภาษาอังกฤษกลับเนื้อกลับตัวและมันจะต้องมีการปรับปรุงอีกครั้งใน
ปี 1999 เพราะ "การเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ, โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาษาอังกฤษล้มเหลวในการสร้าง
ความสามารถในการขึ้นการใช้ภาษาเพื่อการสื่อสาร "(กระทรวงศึกษาธิการ 2002:. 2)..
หลักสูตรภาษาอังกฤษใหม่ดำเนินการในปี 1999 มีการใช้ตั้งแต่นั้นมา ดังนั้น
ครูผู้สอนภาษาอังกฤษที่ได้รับการทดสอบด้วยเทคนิคการสอนใหม่สำหรับการประสบความสำเร็จใน
ความสามารถในการสื่อสารโดยเฉพาะอย่างยิ่งการพูด.
ประเภทของผลการดำเนินงานในห้องเรียนพูด
นักวิชาการได้กำหนดไว้ในการพูดภาษาที่สองเป็น "กระบวนการโต้ตอบของ
การสร้างความหมายที่เกี่ยวข้องกับการผลิต, การได้รับข้อมูลและการประมวลผล "
(สีน้ำตาลปี1994 Frorez 1999:.. 1; อ้างเบิร์นส์และ Joyce.1997) การพูดต้องไม่เพียง แต่ที่
เรียนรู้วิธีการผลิตจุดที่เฉพาะเจาะจงของภาษาเช่นไวยากรณ์การออกเสียง
คำศัพท์หรือ (ความสามารถทางภาษา) แต่ยังว่าพวกเขาเข้าใจเมื่อทำไมและในสิ่งที่
วิธีการที่จะใช้ภาษา (สามารถ sociolinguistic) (Ur. 1996 ) ดังนั้นการพูดคือ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เดิมหลักสูตรภาษาอังกฤษทุกระดับใน การศึกษาไทยเน้นหลักในการอ่านและไวยากรณ์มากกว่า
- karnpanich & pulphol . 1997 ) จุดมุ่งหมายของ
ศึกษาเพื่อให้นักเรียนสามารถอ่าน และเข้าใจข้อความภาษาอังกฤษด้วยการฝึกน้อยกว่า
การพูด และการเขียน ดังนั้น นักเรียนขาดความมั่นใจและกล้าที่จะพูดและ
ดังนั้นพวกเขาอาจจะพัฒนาทัศนคติเชิงลบต่อการเรียนรู้วิธีการพูดภาษาอังกฤษ .
ต่อมาในปี 1978 , อดีตภาษาอังกฤษหลักสูตรถูกปฏิรูปและต้องแก้ไขอีก
2542 เพราะ " ภาษา การเรียนรู้ ต่างประเทศ , โดยเฉพาะในภาษาอังกฤษที่ล้มเหลวในการสร้างสมรรถนะ
ขึ้นใช้ภาษาเพื่อการสื่อสาร " ( กระทรวงศึกษาธิการ 2545 :
2 )ภาษาอังกฤษหลักสูตรใหม่พัฒนาในปี 1999 ได้รับในการใช้งานตั้งแต่ตอนนั้น ดังนั้น ,
ครูภาษาอังกฤษได้รับการทดสอบด้วยเทคนิคใหม่ เพื่อใช้ในการประสบความสำเร็จ

โดยเฉพาะการพูด การพูดประเภทชั้นเรียนการแสดง
บัณฑิตกำหนดพูดภาษาที่สองเป็น " กระบวนการร่วมของการสร้างความหมาย
ที่เกี่ยวข้องกับการผลิตการรับและการประมวลผลสารสนเทศ "
( สีน้ำตาล 1994 ; frorez . 2542 : 1 ; อ้างถึง เบิร์น&จอยซ์ พ.ศ. 2540 ) การพูดต้องไม่เพียง แต่ที่
ผู้เรียนวิธีการผลิตเฉพาะจุดของภาษา เช่น ไวยากรณ์ การออกเสียง
หรือศัพท์ ( ความสามารถทางด้านภาษา ) แต่ยังให้พวกเขาเข้าใจ เมื่อไร ทำไม และในสิ่งที่
วิธีที่จะใช้ภาษา ( ทางภาษา ) ( ur 1996 ) ดังนั้น การพูดคือ