Although this research utilised a l

Although this research utilised a large sample, the sample was taken from only one school. It therefore should be acknowledged that there may be issues regarding the representativeness of the findings.
However, despite this the characteristics of the sample were in line with local population statistics and results from this study do draw attention to specific areas that current and future anti-stigma packages and future researchers should perhaps attend to.
The first is that children require disorder-specific information as they display different attitudes towards different disorders. Secondly, the differences found in cognitive and conative attitudes expressed towards ADHD, depression and LD suggest that interventions to combat stigma need to address both the cognitive and conative aspects of attitudes in relation to different disorders.
The finding that depression and LD differed in cognitive attitudes but there were no differences between these disorders in conative attitudes suggests that cognitive and conative attitudes are not always linked. The results indicate that in future research the cognitive attitude concept depicted by the ACL needs breaking down. For example, empathetic negative adjectives such as sadness and loneliness require separation from non-empathetic adjectives such as dishonesty and greed.
The findings suggest that children differ in the levels of empathy they display towards those with different disorders. Empathy in this context is that children are seemingly aware that others may be different and may ascribe empathetically negative attributes to them, but this does not necessarily impact on them wishing to be socially distant from these children. The ADHD vignette did not receive an empathetic response on either questionnaire. More research is needed to investigate this discrepancy and establish ways in which an empathetic response can be encouraged towards children with difficulties such as ADHD.
Additionally, the results from this research suggest that intervention packages such as those from the ‘Tackling Stigma’ campaign should continue incorporating contact with those suffering from MHD and LD within their programmes. However, there have been criticisms of contactbased approaches as those with MHD have to disclose their difficulties and may be at risk of the exact stigma that the intervention aimed to prevent (Godot, 2010). The current findings suggest that ‘actual’ contact may not be necessary in order to improve attitudes. A child believing they have had contact was shown to be enough to result in positive attitudes. Previous studies have shown that numerous methods can be used to simulate contact with positive results, such as the performing arts (Twardzicki, 2008) and puppets (Pitre, Stewart and Adams et al., 2007). As a consequence future interventions could incorporate less stigmatising methods of self-disclosure.
Finally, these findings suggest that anti-stigma packages need to take into account a developmental approach in order to combat stigma. It would appear that stigmatising attitudes increase after age 9. Children aged 7–9 years have been found to have a more limited understanding of what MHD are and the characteristics of MHD (Spitzer and Cameron, 1995; Wahl, 2002) and could therefore be less likely to stigmatise because of a lack of knowledge and understanding. The current findings suggest that as children age and become more aware of differences they become more stigmatising; therefore, children should be targeted early.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แม้ว่างานวิจัยนี้ใช้ตัวอย่างขนาดใหญ่ ตัวอย่างได้มาจากโรงเรียนเดียวเท่านั้น มันจึงควรได้รับทราบว่า อาจมีปัญหาเกี่ยวกับ representativeness ของผลการวิจัย อย่างไรก็ตาม แม้นี้ ลักษณะของตัวอย่างได้ตามสถิติประชากรในท้องถิ่น และผลจากการศึกษานี้ดึงความสนใจไปยังพื้นที่เฉพาะที่แพคเกจภาพดอกไม้ป้องกันปัจจุบัน และอนาคตและนักวิจัยในอนาคตควรบางทีฟังแรกจะให้เด็กใช้ข้อมูลเฉพาะโรคจะมีแสดงทัศนคติต่าง ๆ โรคแตกต่างกัน ประการที่สอง ความแตกต่างกันในการรับรู้ และ conative ทัศนคติแสดงต่อภาระผูกพัน ภาวะซึมเศร้าและ LD แนะนำว่า การแทรกแซงการต่อสู้ภาพดอกไม้ต้องอยู่ทั้งรับรู้ และ conative ด้านทัศนคติเกี่ยวกับโรคต่าง ๆค้นพบว่า ภาวะซึมเศร้าและ LD ที่แตกต่างในการรับรู้ทัศนคติ แต่มีไม่มีความแตกต่างระหว่างโรคเหล่านี้ในทัศนคติ conative แนะนำว่า ทัศนคติการรับรู้ และ conative จะไม่เชื่อมโยงเสมอ ผลลัพธ์บ่งชี้ว่า ในอนาคตงานวิจัยแนวคิดการรับรู้ทัศนคติที่แสดง โดย ACL ต้องแบ่ง ตัวอย่าง คำคุณศัพท์ลบ empathetic ความโศกเศร้าและความเหงาที่ต้องแยกจากคำคุณศัพท์ empathetic ไม่ซื่อสัตย์และความโลภผลการศึกษาแนะนำว่า เด็กที่แตกต่างในระดับของการเอาใจใส่ที่จะแสดงต่อผู้ที่มีโรคอื่น เอาใจใส่ในบริบทนี้คือให้เด็กตระหนักถึงดูเหมือนว่า คนอื่นอาจจะแตกต่าง และอาจ ascribe แอตทริบิวต์ empathetically ลบไป แต่นี้ไม่จำเป็นต้องส่งผลกระทบต่อพวกเขาปรารถนาให้สังคมที่ห่างไกลจากเด็กเหล่านี้ มากภาระผูกพันได้รับการตอบสนอง empathetic แบบสอบถามอย่างใดอย่างหนึ่ง วิจัยเพิ่มเติมเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อตรวจสอบความขัดแย้งนี้ และกำหนดวิธีการในการตอบสนอง empathetic สามารถได้รับการสนับสนุนต่อเด็กด้วยความยากลำบากเช่นภาระผูกพันนอกจากนี้ ผลลัพธ์จากงานวิจัยนี้แนะนำว่า แทรกแซงแพคเกจเช่นจากแคมเปญ 'ภาพดอกไม้ที่แก้ปัญหาควรทำเว็บติดต่อกับทุกข์ทรมานจาก MHD และ LD ภายในโปรแกรมของพวกเขา อย่างไรก็ตาม มีการวิจารณ์ของ contactbased วิธีมี MHD ต้องเปิดเผยปัญหาของตน และอาจเสี่ยงคาวแน่นอนว่า การแทรกแซงที่มีวัตถุประสงค์เพื่อป้องกัน (Godot, 2010) ผลการวิจัยปัจจุบันแนะนำว่า ติดต่อ 'จริง' อาจไม่จำเป็นเพื่อปรับปรุงทัศนคติ เด็กเชื่อว่า พวกเขามีผู้ติดต่อที่แสดงให้ได้ผลในทัศนคติบวก การศึกษาก่อนหน้านี้ได้แสดงว่า สามารถใช้วิธีการต่าง ๆ การจำลองกับผลบวก เช่นศิลปะการแสดง (Twardzicki, 2008) และหุ่นกระบอก (Pitre สจ๊วตและ Adams et al., 2007) ผล การรักษาในอนาคตสามารถผนวกรวมน้อยกว่าวิธี stigmatising การเปิดเผยตนเองในที่สุด ค้นพบเหล่านี้แนะนำว่า แพคเกจภาพดอกไม้ป้องกันจำเป็นต้องคำนึงถึงวิธีการพัฒนาเพื่อต่อสู้กับภาพดอกไม้ มันจะปรากฏว่า ทัศนคติ stigmatising เพิ่มหลังจากอายุ 9 เด็กอายุ 7-9 ปีพบได้มากขึ้นจำกัดเข้าใจ MHD คืออะไรและลักษณะของ MHD (สปิตเซอร์และ Cameron, 1995 Wahl, 2002) และดังนั้นอาจสู่ stigmatise เนื่องจากขาดความรู้ความเข้าใจ ผลการวิจัยปัจจุบันแนะนำว่า เด็กอายุ และตระหนักถึงความแตกต่างกลายเป็น พวกเขากลายเป็น stigmatising เพิ่มเติม ดังนั้น เด็กควรมีการกำหนดเป้าหมายก่อน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม้ว่าการวิจัยนี้ใช้กลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่ตัวอย่างได้มาจากเพียงหนึ่งโรงเรียน จึงควรได้รับการยอมรับว่าอาจจะมีปัญหาเกี่ยวกับมูลของการค้นพบที่.
อย่างไรก็ตามแม้จะมีลักษณะนี้ของกลุ่มตัวอย่างอยู่ในแนวเดียวกันกับสถิติประชากรท้องถิ่นและผลที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้จะดึงความสนใจไปยังพื้นที่ที่เฉพาะเจาะจงที่ต่อต้านในปัจจุบันและอนาคต แพคเกจการตีตราและนักวิจัยในอนาคตอาจจะเข้าร่วมกับ.
ที่แรกก็คือว่าเด็กต้องการข้อมูลเฉพาะความผิดปกติที่พวกเขาแสดงทัศนคติที่แตกต่างกันไปสู่ความผิดปกติที่แตกต่างกัน ประการที่สองความแตกต่างที่พบในทัศนคติและองค์ความรู้ conative แสดงต่อสมาธิสั้นภาวะซึมเศร้าและ LD ชี้ให้เห็นว่าการแทรกแซงในการต่อสู้กับความอัปยศต้องอยู่ทั้งด้านองค์ความรู้และ conative ทัศนคติที่เกี่ยวข้องกับความผิดปกติที่แตกต่างกัน.
การค้นพบภาวะซึมเศร้าและ LD แตกต่างกันในทัศนคติขององค์ความรู้ แต่ไม่มีความแตกต่างระหว่างความผิดปกติเหล่านี้ในทัศนคติ conative แสดงให้เห็นว่าการคิดและทัศนคติ conative จะไม่เชื่อมโยงเสมอ ผลการศึกษาพบว่าในการวิจัยในอนาคตแนวคิดทัศนคติความรู้ความเข้าใจภาพโดย ACL ความต้องการที่จะหมดสภาพ ยกตัวอย่างเช่นคำคุณศัพท์ความเห็นอกเห็นใจในเชิงลบเช่นความโศกเศร้าและความเหงาต้องแยกออกจากคำคุณศัพท์ที่ไม่เห็นอกเห็นใจเช่นการทุจริตและความโลภ.
ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าเด็กที่แตกต่างกันในระดับของความเห็นอกเห็นใจพวกเขาแสดงต่อผู้ที่มีความผิดปกติที่แตกต่างกัน เอาใจใส่ในบริบทนี้คือเด็กที่ดูเหมือนจะรู้ว่าคนอื่นอาจจะแตกต่างกันและอาจอ้างคุณลักษณะเชิงลบให้ลึกให้กับพวกเขา แต่ไม่จำเป็นต้องไม่ส่งผลกระทบที่พวกเขาต้องการที่จะเป็นสังคมที่ห่างไกลจากเด็กเหล่านี้ บทความสมาธิสั้นไม่ได้รับการตอบสนองที่เห็นอกเห็นใจในแบบสอบถามทั้ง จำเป็นต้องวิจัยเพิ่มเติมเพื่อตรวจสอบความแตกต่างและสร้างวิธีการที่การตอบสนองที่เห็นอกเห็นใจสามารถได้รับการสนับสนุนที่มีต่อเด็กที่มีความยากลำบากเช่นสมาธิสั้น.
นอกจากนี้ผลจากการวิจัยนี้แสดงให้เห็นแพคเกจการแทรกแซงดังกล่าวเป็นผู้ที่มาจากแคมเปญ 'แก้ปัญหาแผลเป็น' ควรดำเนินการต่อ ผสมผสานการติดต่อกับผู้ที่ทุกข์ทรมานจาก MHD และ LD ภายในโปรแกรมของพวกเขา อย่างไรก็ตามมีการวิพากษ์วิจารณ์ของวิธีการ contactbased เป็นผู้ที่มี MHD มีการเปิดเผยความยากลำบากของพวกเขาและอาจมีความเสี่ยงของความอัปยศที่แน่นอนว่าการแทรกแซงที่มุ่งเพื่อป้องกันไม่ให้ (Godot, 2010) ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าในปัจจุบันการติดต่อ 'จริง' อาจไม่จำเป็นเพื่อที่จะปรับปรุงทัศนคติ เด็กที่เชื่อว่าพวกเขามีการติดต่อได้แสดงให้เห็นว่าพอที่จะส่งผลให้เกิดทัศนคติที่ดี การศึกษาก่อนหน้านี้ได้แสดงให้เห็นว่าวิธีการมากมายที่สามารถใช้ในการจำลองการติดต่อกับผลในเชิงบวกเช่นศิลปะการแสดง (Twardzicki 2008) และหุ่น (Pitre สจ๊วตและอดัมส์ et al., 2007) ในฐานะที่เป็นผลมาจากการแทรกแซงในอนาคตสามารถรวมวิธีการ stigmatizing น้อยของตัวเองเปิดเผย.
ในที่สุดการค้นพบนี้ชี้ให้เห็นว่าแพคเกจการต่อต้านความอัปยศต้องคำนึงถึงวิธีการพัฒนาเพื่อที่จะต่อสู้กับความอัปยศ ก็ปรากฏว่าทัศนคติ stigmatizing เพิ่มขึ้นหลังจากอายุ 9. เด็กอายุ 7-9 ปีได้รับพบว่ามีความเข้าใจที่ จำกัด มากขึ้นของสิ่งที่ MHD และลักษณะของ MHD (การสปิตเซอร์และคาเมรอน, 1995; Wahl, 2002) และดังนั้นจึงอาจจะเป็น โอกาสน้อยที่จะตีตราเพราะขาดความรู้และความเข้าใจ ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าปัจจุบันอายุเด็กและตระหนักถึงความแตกต่างมากขึ้นพวกเขากลายเป็น stigmatizing มากขึ้น ดังนั้นเด็กควรมีการกำหนดเป้าหมายในช่วงต้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม้ว่าการวิจัยนี้ใช้กลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่ ตัวอย่างถูกนำมาจากเพียงหนึ่งโรงเรียน ดังนั้นจึงควรยอมรับว่าอาจจะมีปัญหาเกี่ยวกับ representativeness ของผล
อย่างไรก็ตามโดยลักษณะของจำนวนที่สอดคล้องกับท้องถิ่น ประชากร สถิติ และผลที่ได้จากการศึกษาในครั้งนี้จะดึงดูดความสนใจเฉพาะพื้นที่ในปัจจุบันและอนาคต ป้องกันแผลเป็น แพคเกจและนักวิจัยในอนาคตอาจจะทำ .
แรกคือ เด็กต้องการข้อมูลโรคที่เฉพาะเจาะจงเช่นที่พวกเขาแสดงทัศนะต่อโรคต่าง ๆ ประการที่สองความแตกต่างที่พบในทางความคิด และทัศนคติที่มีต่อ conative แสดงอาการสมาธิสั้น ภาวะซึมเศร้า และแนะนำว่า มาตรการเพื่อต่อสู้กับ LD ของคาวต้องอยู่ทั้งทางความคิด และ conative ด้านทัศนคติในความสัมพันธ์กับความผิดปกติที่แตกต่างกัน .
พบว่าภาวะซึมเศร้าและ LD ด้านทัศนคติ การรับรู้ แต่ไม่มีความแตกต่างระหว่างความผิดปกติเหล่านี้ในทัศนคติ conative ชี้ให้เห็นว่า การคิดและ conative ทัศนคติจะไม่เชื่อมโยงกัน ผลการศึกษาพบว่า ทัศนคติการรับรู้แนวคิดในการวิจัยในอนาคต ภาพโดย ACL ต้องหมดสภาพ ตัวอย่างเช่นempathetic ลบคำคุณศัพท์ เช่น ความเหงาและความเศร้าต้องแยกจากคำคุณศัพท์ เช่น ความไม่เข้าอกเข้าใจและความโลภ .
ข้อมูลแนะนำว่าเด็กแตกต่างกันในระดับของการเอาใจใส่พวกเขาแสดงต่อผู้ที่มีความผิดปกติต่าง ๆการเอาใจใส่ในบริบทนี้คือเด็กดูเหมือนจะตระหนักว่าผู้อื่นอาจแตกต่างกัน และอาจให้เหตุผล empathetically ลบคุณลักษณะของพวกเขา แต่นี้ไม่ได้หมายความว่าผลกระทบต่อพวกเขาปรารถนาที่จะเป็นสังคมที่ห่างไกลจากเด็กเหล่านี้ สมาธิสั้นประตูไม่ได้รับการตอบสนองที่เห็นอกเห็นใจในแบบสอบถามการวิจัยมากขึ้นเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อตรวจสอบความแตกต่างนี้และสร้างวิธีการที่ตอบสนอง empathetic สามารถให้กำลังใจต่อเด็กที่มีปัญหา เช่น โรคสมาธิสั้น
นอกจากนี้ผลจากการวิจัยนี้เสนอแนะว่า การแทรกแซงของแพคเกจเช่นจากแคมเปญ ' ตราบาป ' ควรแก้ปัญหาจะติดต่อกับผู้ที่ทุกข์จากโปรแกรมนี้ได้บ้าง และ LD ภายในโปรแกรมของพวกเขา อย่างไรก็ตามมีการวิพากษ์วิจารณ์ของ contactbased แนวทางเหล่านั้นกับโปรแกรมนี้ได้บ้างต้องเปิดเผยปัญหาของพวกเขาและอาจเสี่ยงในยอดที่แน่นอนโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อป้องกัน ( Godot , 2010 ) ผลการวิจัยในปัจจุบันแนะนำให้ติดต่อจริง ' อาจไม่จำเป็นเพื่อปรับปรุงทัศนคติเด็กที่เชื่อว่าพวกเขามีการติดต่อก็เป็นเพียงพอที่จะทำให้เกิดทัศนคติเชิงบวก การศึกษาก่อนหน้านี้ได้แสดงให้เห็นว่าวิธีการมากมายที่สามารถใช้ในการจำลองการติดต่อกับผลลัพธ์ที่เป็นบวก เช่น ศิลปะการแสดง ( twardzicki , 2008 ) และหุ่น ( pitre สจ๊วต Adams et al . , 2007 )ผลที่ตามมาในอนาคตหรืออาจรวมน้อยกว่า stigmatising วิธีการของการเปิดเผยตนเอง .
ในที่สุด ผลการวิจัยนี้ชี้ให้เห็นว่า ชุดป้องกันแผลเป็นต้องพิจารณาเป็นแนวทางพัฒนาเพื่อที่จะต่อสู้กับการตีตรา ปรากฎว่า stigmatising เจตคติเพิ่มขึ้นหลังจากอายุ 9เด็กอายุ 7 – 9 ปี ได้พบว่ามีความเข้าใจที่ จำกัด มากขึ้นของสิ่งที่โปรแกรมนี้ได้บ้าง และลักษณะของโปรแกรมนี้ได้บ้าง ( สปิตเซอร์และคาเมรอน , 1995 ; การเลือกตั้ง , 2002 ) และดังนั้นจึงเป็นโอกาสน้อยที่จะ stigmatise เพราะขาดความรู้และความเข้าใจ ผลการวิจัยในปัจจุบันว่าเป็นเด็ก อายุ และกลายเป็นมากขึ้นตระหนักถึงความแตกต่างของพวกเขามากขึ้น stigmatising ; ดังนั้นเด็กควรเป็นเป้าหมายแรก