Diagnosis of Bone MetastasisBone me

Diagnosis of Bone Metastasis
Bone metastasis may be diagnosed by a variety of methods,
including radiography, bone scan, computerized tomographic
(CT) scan, and magnetic resonance imaging (MRI) (Namer,
1991). Although x-rays are a useful screening procedure, they
should not be used as a basis for clinical diagnoses if they are
negative (Cook & Fogelman, 2000). With conventional radiography,
a change of 30%–40% in bone density is required
before bone metastasis may be identified in cancellous bone
(Parsa & Murphey, 2000) and small lesions may remain undetected.
Bone scans are the most sensitive radiographic
method of detecting bone metastasis and frequently are used
to screen patients with suspected metastasis. Bone scans are
not sensitive enough for the detection of purely osteolytic
metastasis; therefore, they are not indicated for evaluating
bone lesions in patients with multiple myeloma (Mundy,
1999; Parsa & Murphey). For detection of lytic metastasis,
both a CT scan and MRI are used because they are more sensitive
than conventional x-rays or bone scans. MRI is particularly
useful for imaging the vertebral and spinal canal, including
evaluation of the bone marrow (Parsa & Murphey).
The presence of bone metastasis indicates progressive and,
almost always, incurable disease. The median survival after
first recurrence of breast cancer isolated to the bone is 2.1
years, as compared to 1.6 years in patients with additional
organ involvement (Coleman et al., 1998). In men with prostate
cancer who have good performance status and bone-only
disease, the median duration of disease controlled by androgen
blockade is approximately four years (Robson & Dawson,
1996). Therefore, proper use of palliative therapies is essential
for adequate pain relief and an acceptable quality of life.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การวินิจฉัยกระดูก MetastasisMetastasis กระดูกที่อาจวินิจฉัย โดยความหลากหลายของวิธีการรวม radiography กระดูกแกน คอมพิวเตอร์ tomographicสแกน (CT) และการสั่นพ้องแม่เหล็ก (MRI) (Namer ภาพ1991) แม้ว่ารังสีเอกซ์จะมีกระบวนการคัดกรองมีประโยชน์ พวกเขาไม่ควรใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการวิเคราะห์ทางคลินิกลบ (Cook และ Fogelman, 2000) มี radiography ธรรมดาจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงของ 30%-40% ในความหนาแน่นของกระดูกก่อนอาจระบุ metastasis กระดูกในกระดูกเนื้อโปร่ง(Parsa & Murphey, 2000) และได้ขนาดเล็กอาจหายกระดูกแกนมีมากที่สุดความเจริญเต็มขั้นวิธีการตรวจกระดูก metastasis และมักจะใช้ให้ผู้ป่วยหน้าจอมี metastasis สงสัย กระดูกแกนมีไม่สำคัญพอตรวจ osteolytic เพียงอย่างเดียวmetastasis ดังนั้น พวกเขาจะไม่แสดงในการประเมินได้กระดูกในผู้ป่วย myeloma หลาย (Mundyปี 1999 Parsa & Murphey) ตรวจ lytic metastasisCT scan และ MRI จะใช้เนื่องจากมีความไวมากกว่าปกติรังสีเอกซ์หรือสแกนกระดูก MRI เป็นอย่างยิ่งประโยชน์สำหรับภาพคลองของ vertebral และสันหลัง รวมทั้งการประเมินผลของไขกระดูก (Parsa & Murphey)โปรเกรสซีบ่งชี้สถานะของกระดูก metastasis และเกือบตลอดเวลา โรคนี้ การอยู่รอดหลังจากมัธยฐานแรกเกิดซ้ำของมะเร็งเต้านมที่แยกต่างหากในกระดูกเป็น 2.1ปี เมื่อเทียบกับปี 1.6 ในผู้ป่วยที่มีเพิ่มเติมอวัยวะมีส่วนร่วม (โคล์และ al., 1998) ในผู้ชายที่มีต่อมลูกหมากมะเร็งที่มีประสิทธิภาพดีสถานะ และกระดูกเท่านั้นโรค ระยะเวลามัธยฐานของโรคที่ควบคุม โดย androgenขวางเป็นเวลาประมาณ 4 ปี (ร็อบและดอว์สันปี 1996) . ดังนั้น ใช้บำบัด palliative เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับบรรเทาอาการปวดหลังเพียงพอและการยอมรับคุณภาพของชีวิต

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การวินิจฉัยโรคกระดูกแพร่กระจายแพร่กระจายกระดูกอาจได้รับการวินิจฉัยด้วยความหลากหลายของวิธีการรวมทั้งการถ่ายภาพรังสีสแกนกระดูกtomographic คอมพิวเตอร์(CT) การสแกนและการถ่ายภาพด้วยคลื่นสนามแม่เหล็ก (MRI) (Namer, 1991) แม้ว่ารังสีเอกซ์ที่มีขั้นตอนการตรวจคัดกรองที่มีประโยชน์ที่พวกเขาไม่ควรที่จะใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการวินิจฉัยทางคลินิกว่าพวกเขาเป็นลบ(คุกและ Fogelman, 2000) ด้วยการถ่ายภาพรังสีแบบเดิมมีการเปลี่ยนแปลง 30% -40% ในความหนาแน่นของกระดูกจะต้องก่อนที่จะแพร่กระจายกระดูกอาจจะระบุไว้ในกระดูกcancellous (Parsa และ Murphey, 2000) และแผลเล็ก ๆ ที่อาจจะยังคงตรวจไม่พบ. สแกนกระดูกจะเป็นรังสีที่มีความสำคัญมากที่สุดวิธีการของการตรวจสอบการแพร่กระจายของกระดูกและมักถูกนำมาใช้กับผู้ป่วยที่มีการแพร่กระจายหน้าจอที่ต้องสงสัยว่า การสแกนกระดูกจะมีไม่ไวพอสำหรับการตรวจสอบของ osteolytic อย่างหมดจดแพร่กระจาย; ดังนั้นพวกเขาจะไม่ได้ระบุไว้สำหรับการประเมินแผลกระดูกในผู้ป่วยที่มีหลาย myeloma (Mundy, 1999; & Parsa Murphey) สำหรับการตรวจสอบการแพร่กระจาย lytic, ทั้งสแกน CT และ MRI จะใช้เพราะพวกเขามีความสำคัญมากขึ้นกว่าเดิมรังสีเอกซ์หรือสแกนกระดูก MRI โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีประโยชน์สำหรับการถ่ายภาพคลองกระดูกสันหลังและกระดูกสันหลังรวมทั้งการประเมินผลของไขกระดูก(Parsa และ Murphey). การปรากฏตัวของการแพร่กระจายของกระดูกบ่งชี้ความก้าวหน้าและเกือบตลอดเวลาที่รักษาไม่หายโรค เฉลี่ยอยู่รอดหลังจากการกลับมาอีกครั้งแรกของมะเร็งเต้านมที่แยกกับกระดูกคือ 2.1 ปีเมื่อเทียบกับปีที่ผ่านมา 1.6 ในผู้ป่วยที่เพิ่มการมีส่วนร่วมของอวัยวะ(โคลแมน et al., 1998) ในคนที่มีต่อมลูกหมากมะเร็งที่มีสถานะประสิทธิภาพที่ดีและกระดูกเพียงโรคระยะเวลาเฉลี่ยของการเกิดโรคแอนโดรเจนควบคุมโดยการปิดล้อมอยู่ที่ประมาณสี่ปี(ร็อบสันและดอว์สัน, 1996) ดังนั้นการใช้ที่เหมาะสมของการรักษาแบบประคับประคองเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อบรรเทาอาการปวดที่เพียงพอและมีคุณภาพที่ได้รับการยอมรับของชีวิต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โรคกระดูกแพร่กระจาย
กระดูกลามอาจจะวินิจฉัยโดยหลากหลายวิธีการ
รวมถึงการบันทึกภาพรังสีกระดูกสแกนคอมพิวเตอร์ tomographic
( CT ) สแกนและการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก ( MRI ) ( สำหรับ
, 1991 ) แม้ว่ารังสีเอกซ์มีกระบวนการคัดกรองที่เป็นประโยชน์พวกเขา
ไม่ควรใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการวินิจฉัยทางคลินิกถ้าพวกเขา
ลบ ( ทำอาหาร& โฟเกิลแมน , 2000 ) กับการถ่ายภาพรังสีธรรมดา
เปลี่ยน 30% - 40% ในความหนาแน่นของกระดูกจะต้อง
ก่อนไปยังกระดูกอาจจะระบุใน
กระดูกกระดูกเนื้อโปร่ง ( พาร์ซา&เมอร์ฟี่ , 2000 ) และรอยโรคขนาดเล็กอาจจะยังไม่สามารถตรวจพบ การสแกนกระดูกจะอ่อนไหวที่สุด

วิธีการตรวจจับรังสีไปยังกระดูก และมักใช้
หน้าจอผู้ป่วยสงสัยการแพร่กระจาย . สแกนกระดูก
ไม่ไวพอสำหรับการตรวจหาหมดจด osteolytic
แพร่กระจาย ดังนั้น พวกเขาจะไม่พบเพื่อประเมินรอยโรคของกระดูกในผู้ป่วยหลาย
มาก Mundy
, 1999 ; พาร์ซา& Murphey ) การตรวจหาเอนไซม์พบ
ทั้ง CT และ MRI จะใช้เพราะมีความอ่อนไหวมากกว่าปกติ หรือยุ
สแกนกระดูก โดย
MRIที่เป็นประโยชน์สำหรับการถ่ายภาพคลองกระดูกสันหลังและไขสันหลัง รวมถึง
การประเมินผลของไขกระดูก ( พาร์ซา& Murphey ) .
พระพักตร์ไปยังกระดูกแสดงว่าก้าวหน้าและ
เกือบเสมอ รักษาไม่หายโรค ค่ามัธยฐานของการรอดหลังจาก
ครั้งแรกของโรคมะเร็งเต้านมแยกกระดูก 2.1
ปี , เมื่อเทียบกับ 1.6 ปีผู้ป่วยมีส่วนร่วมอวัยวะเพิ่มเติม
( โคลแมน et al . , 1998 )ในผู้ชายที่มีมะเร็งต่อมลูกหมาก
ที่มีสถานะประสิทธิภาพที่ดีและกระดูกเท่านั้น
โรค ระยะเวลาเฉลี่ยของโรคควบคุมโดย Androgen
ด่านประมาณ 4 ปี ( ร็อบสัน&ดอว์สัน
1996 ) ดังนั้น การใช้ที่เหมาะสมของการรักษาเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด
เพียงพอและมีคุณภาพเป็นที่ยอมรับของชีวิต