If I were to stay here any longer t

If I were to stay here any longer than this it would just be painful.

It would just be confirming that I'm nothing but a failure in regards to the Migurd race.

After thinking that Roxy decided not to stay long and to quickly depart.

She quickly made preparations for the journey.


"You're already going to leave?"

"Yes."

"At least stay for one night."

"No, we're in a hurry on this journey, I was just stopping by for a bit."


Roxy shook her head with an expressionless face to her father who was making a worried expression.


"When is the next time you'll return?"

"I don't know. I might never return again."


Roxy said it honestly.

Then her mother standing next to her father made a worried expression as well.


"Roxy? Come back at least once every 20 years."

"Okay, I guess?"


She responded with a half-hearted answer.


"I may return within 50 years."

"Really? It's a promise."

"Yes."


Roxy vaguely nodded and her mother started crying.


"Ah, mother...?"

"Oh my, sorry. Even though I decided not to cry, I'm sorry..."


Tears.

After seeing that, something inside of Roxy started to move.

Unbeknownst to her, she was being hugged by her mother.

Then, her father embraced both Roxy and her mother at the same time.


That time, Roxy finally understood it.

That it's not something only said in words.


In the end, she stayed in the village for about three days.

For the first time in a while she spent those days taking it easy.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ถ้าเดินได้ยาวกว่านี้ มันเพียงจะเจ็บปวด มันจะแค่จะยืนยันว่า ฉันไม่มีอะไรแต่ความล้มเหลวในการแข่งขัน Migurd หลังจากคิด ร็อกที่ตัดสินใจไม่พักยาว และขาออกอย่างรวดเร็ว เธออย่างรวดเร็วได้เตรียมการสำหรับการเดินทาง "คุณแล้วจะปล่อยหรือไม่" "ใช่" "น้อยที่สุดพักหนึ่งคืน" "เรากำลังรีบเร่งในการเดินทางนี้ ไม่ ฉันเพิ่งถูกหยุดโดยการ" Roxy จับศีรษะของเธอที่หน้า expressionless กับพ่อของเธอที่ถูกทำให้นิพจน์เป็นกังวล "เมื่อเป็นครั้งต่อไปคุณจะกลับหรือไม่" "ฉันไม่ทราบ ฉันอาจไม่กลับมาอีก" ร็อกกล่าวว่า สุจริตอย่าง แล้ว แม่ของเธอยืนอยู่ถัดจากพ่อของเธอได้เป็นนิพจน์กังวลเช่น "ร็อก กลับมาที่ทุก ๆ 20 ปี" "เอาล่ะ ผมคิดว่า อย่างไร" เธอตอบ ด้วยคำตอบ half-hearted "ฉันอาจส่งคืนภายใน 50 ปี" "จริง ๆ มันเป็นสัญญา" "ใช่" Roxy คลับพยักหน้า และแม่ของเธอเริ่มร้องไห้ "อา ย่า..." "โอ้ ฉัน ขออภัย แม้ว่าฉันตัดสินใจไม่ร้องไห้ ฉันขอ..." น้ำตา หลังจากเห็นที่ บางสิ่งบางอย่างในร็อกเริ่มต้นย้าย Unbeknownst เพื่อเธอ เธอได้ถูก hugged โดยแม่ของเธอ แล้ว พ่อกอด Roxy และแม่ของเธอในเวลาเดียวกัน เวลา Roxy ก็เข้าใจมัน ว่า จะไม่อะไรเพียงกล่าวคำ ในสุด เธออยู่ในหมู่บ้านประมาณ 3 วัน ครั้งแรกในขณะ ที่เธอใช้นั้นทำง่าย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ถ้าฉันจะอยู่ที่นี่อีกต่อไปกว่านี้มันก็จะเป็นความเจ็บปวด. มันก็จะได้รับการยืนยันว่าผมไม่มีอะไร แต่ความล้มเหลวในการไปถึงการแข่งขัน Migurd. หลังจากที่คิดว่าร็อกตัดสินใจที่จะไม่อยู่นานและออกได้อย่างรวดเร็วเธอทำให้การเตรียมการสำหรับการเดินทางได้อย่างรวดเร็ว. "คุณกำลังอยู่แล้วจะออก?" "ใช่." "อย่างน้อยการเข้าพักสำหรับหนึ่งคืน." "ไม่มีเรากำลังรีบร้อนในการเดินทางครั้งนี้ผมก็แค่หยุดโดยสำหรับ บิต. " ร็อกส่ายหัวของเธอกับใบหน้าอารมณ์กับพ่อของเธอที่ทำให้การแสดงออกกังวล. "เมื่อเป็นครั้งต่อไปที่คุณจะกลับ?" "ผมไม่ทราบ. ฉันไม่อาจกลับมาอีกครั้ง." ร็อกกล่าวว่า มันตรงไปตรงมา. จากนั้นแม่ของเธอยืนอยู่ข้างพ่อของเธอทำสีหน้าเป็นห่วงเช่นกัน. "ร็อก? กลับมาอย่างน้อยหนึ่งครั้งทุก 20 ปี." "โอเคผมคิดว่า?" เธอตอบด้วยคำตอบที่ครึ่งใจ. "ฉันอาจ กลับไปภายใน 50 ปี. " "จริงเหรอ? มันเป็นสัญญา." "ใช่." ร็อกพยักหน้ารางและแม่ของเธอเริ่มร้องไห้. "อาแม่ ... ?" "โอ้ฉันขอโทษ. แม้ว่าฉันตัดสินใจที่จะไม่ร้องไห้ ฉันขอโทษ ... " น้ำตา. หลังจากที่พบว่าบางสิ่งบางอย่างภายในของร็อกเริ่มต้นที่จะย้าย. ถิ่นที่เธอถูกกอดจากแม่ของเธอ. จากนั้นพ่อของเธอกอดทั้งร็อกและแม่ของเธอในเวลาเดียวกัน. นั่น เวลาร็อกในที่สุดก็เข้าใจมัน. นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่เพียง แต่กล่าวว่าในคำพูด. ในท้ายที่สุดเธออยู่ในหมู่บ้านประมาณสามวัน. เป็นครั้งแรกในขณะที่เธอใช้เวลาหลายวันผู้ที่สละง่าย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถ้าผมอยู่ที่นี่นานกว่านี้ มันคงจะเจ็บปวด

มันก็จะยืนยันว่าผมไม่มีอะไร แต่ล้มเหลวในการ migurd การแข่งขัน

หลังจากที่คิดว่าร็อกซี่ตัดสินใจที่จะไม่อยู่นาน และต้องรีบออกเดินทาง

เธอรีบเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง


" คุณกำลังจะไป ?

" ค่ะ "

" อย่างน้อยพักคืนเดียว "

" ไม่เรากำลังเร่งรีบในการเดินทางครั้งนี้ ฉันแค่แวะหน่อยนะ "


roxy สั่นศีรษะด้วยใบหน้าไร้อารมณ์กับพ่อของเธอที่กำลังกังวล สีหน้า


" ครั้งต่อไปเมื่อไหร่คุณจะกลับมา ?

" ผมไม่รู้ ฉันอาจจะไม่กลับไปอีกแล้ว "


ร็อกซี่บอกว่ามันจริงๆนะ

แล้วแม่ยืนอยู่ข้างพ่อของเธอทำสีหน้าเป็นกังวลเช่นกัน


" ร็อกซี่ ?กลับมาอย่างน้อยหนึ่งครั้งทุกๆ 20 ปี "

" โอเค ฉันคิดว่า ?


เธอตอบสนองกับครึ่งใจตอบ


" ฉันอาจกลับมาภายใน 50 ปี "

" จริงๆเหรอ ? สัญญาแล้วนะ "

" ค่ะ "


ว้าวๆลางๆพยักหน้า และแม่ของเธอก็เริ่มร้องไห้


" อ๊ะ แม่ . . . . . . . ? "

" โอ้ ขอโทษ ถึงแม้ว่าฉันตัดสินใจที่จะไม่ร้องไห้ ฉันขอโทษ . . . "


น้ำตา

หลังจากที่ได้เห็นว่า สิ่งที่อยู่ภายในของ Roxy ก็เริ่มขยับ

ก็คือเธอ เธอถูกกอดจากแม่ของเธอ

งั้นพ่อของเธอกอดทั้งร็อกซี่และแม่ในเวลาเดียวกัน


ตอนนั้นร็อกซี่ก็เข้าใจมัน

มันไม่สิ่งที่กล่าวในคำ


ในที่สุด เธออยู่ในหมู่บ้าน ประมาณ 3 วัน

เป็นครั้งแรกในขณะเธอใช้เวลาหลายวัน ผู้ที่ถ่ายง่าย