2. Literature review, theoretical a

2. Literature review, theoretical analysis and hypothesis development
RPE theory is logical and widely applicable. In the case of common risk, using the RPE method to choose a
peer group can effectively extract the individual effort of managers and mitigate agency problems. The theory
and models of RPE suggest that it is necessary to exclude the combined effect of peer groups (Baiman and
Demski, 1980; Diamond and Verrecchia, 1982; Holmstrom, 1979, 1982). Antle and Smith (1986) and Gibbons
and Murphy (1990) show that the benefit of adding relative performance considerations to executive compensation
contracts is greater than the cost.
However, theoretical expectations have not received consistent support from empirical studies. Antle and
Smith (1986) examine the relationship between CEO compensation and industry returns from 1947 to 1977.
Using different definitions of compensation, they only find weak support for RPE. Gibbons and Murphy
(1990) examine the relationship between change in compensation and firm stock returns for 1668 CEOs from
1974 to 1986. Their results show that changes in compensation are negatively related to industry and market
performance. They also find evidence that RPE is related to CEO turnover. Jensen and Murphy (1990) find
that changes in CEO compensation are positively related to changes in shareholder wealth. However, they find
no significant relationships between change in compensation and change in net-of-industry wealth or net-ofmarket
wealth. Janakiraman et al. (1992) examine 609 companies from 1970 to 1988. They find weak evidence
in support of weak-form RPE, but no evidence in support of strong-form RPE. Aggarwal and Samwick
(1999b) examine stock returns from 1993 to 1996 and use several methods, including median regressions
128 D. Chen et al. / China Journal of Accounting Research 5 (2012) 127–144
and OLS regressions, but find no systematic support for RPE. Aggarwal and Samwick (1999a) find some support
for RPE using short-term compensation, but long-term compensation increases with industry performance.
Garvey and Milbourn (2003) examine the relationship between CEO compensation and stock
returns and find no support for RPE, except in companies where managers are younger and have less financial
wealth.
To resolve such conflicts, researchers have offered possible explanations for the lack of RPE. On the one
hand, constraint conditions will limit the use of RPE. For example, Aggarwal and Samwick (1999a) point
out that the degree of competition might be an important factor in using RPE. On the other hand, the effi-
ciency of compensation contracts is also in doubt. For example, Bebchuk and Fried (2003) find that in the
case of poor corporate governance, CEOs can influence their own pay through their control over the design
of CEO compensation. This will reduce the sensitivity of compensation and also lead to a lack of RPE.
There have been few empirical studies of RPE in China. Xiao (2005) tests the strong- and weak-form RPE
in a sample of listed companies in 2002. Using the average ROE of peer groups in the same region and the
average ROE by 2-digit industry code, they find evidence of weak-form, but not strong-form RPE. Gao
(2006) uses a sample of all A-share listed companies from 2001 to 2004 to test the theory. He finds that
RPE exists when the peer group is comprised of similar industry-size firms or the same industry-ownership
firms. However, the article neither explains the theoretical base for the composition of peer groups, nor compares
companies with different ownership types. Zhou and Zhang (2010) examine the effect of RPE in listed
companies in China from 1999 to 2006 using their comprehensive index of performance. They find that RPE
exists when peer groups are based on area, but find opposite effects when peer groups are based on industry or
size. However, the comprehensive index of performance designed by the authors is a subjective measure.
In recent years, there has been substantial progress in the study of RPE. Albuquerque (2009) proposes a
new theory and method for selecting peer groups. He regards size as the most important factor affecting outside
risks at the company level. For example, large companies often face lower financing constraints because
they are more likely to survive in the event of negative shocks. Additionally, size is often related to diversity
and the degree of diversity can affect companies’ risk tolerance. His empirical results support RPE theory.
Carter et al. (2009) hand-collect information on peer groups in FTSE-listed companies in the UK. They find
that the probability of using RPE does not increase when systemic risk increases, whereas external monitoring
is an important factor for using RPE. Faulkender and Yang (2010) hand-collect information on peer groups in
compensation plans in the US. Their results support RPE theory and their direct method has advantages over
traditional methods, such as the industry-size peer group method. In addition, they find that companies prefer
to put companies with high pay into their peer groups. Gong et al. (2011) also use manually collected information
on peer groups in compensation plans in the US to test RPE theory. They find that 25% of listed companies
explicitly use peer groups and the choice of peer groups supports a mixture of effective contract theory
and rent-seeking theory.
In our opinion, it is essential to study RPE theory in China. First, studies on RPE in China are still rare and
those that exist are mainly normative studies. Second, the existing empirical studies have produced mixed
results (Xiao, 2005; Gao, 2006; Zhou and Zhang, 2010), thus improving RPE methodology is important.
Third, we believe that the nature of ownership is an important factor to be considered in studying RPE, which
is not generally considered either in China or elsewhere1
.
There are various differences in the way executive compensation is designed and evaluated for SOEs and
non-SOEs. First, there are regulations on cash compensation in Chinese SOEs. In 2002 and 2009, for example,
the SAC set multiple limits for executive cash compensation in SOEs.2 However, there is no limit in non-SOEs,
so executive compensation in non-SOEs is more market-oriented. Chen et al. (2005a) provide evidence that
executives’ relative pay in SOEs is far less than in non-SOEs.3 Second, there are various forms of incentivesin SOEs. For example, Chen et al. (2005a) find that perks were widely used as an incentive. Cao et al. (2010),
Chen et al. (2011a) and Wang and Xiao (2011) argue that the opportunity for promotion of executives in
SOEs is also an important incentive. However, such incentives are rare in non-SOEs and cash compensation
is dominant.4 Third, SOEs are affected by multiple tasks. Bai and Xu (2005) and Bai et al. (2006) find that
executives in SOEs undertake diverse tasks. Executives in SOEs not only need to improve performance, but
also need to consider other issues, such as the employment of workers. However, non-SOEs are often subject
to less government intervention (Chen et al., 2011b), so performance is likely to be more closely related to
executive evaluation.
The above differences may cause RPE to be applied differently in SOEs and non-SOEs. First, the regulation
of executive cash compensation is expected to reduce the effect of RPE. For example, when cash compensation
is close to the limit, even if relative performance is high, executives may not work harder, thus RPE is not
effective. Second, the various forms of incentives in SOEs will reduce the benefit of RPE, because cash compensation
is just one type of incentive in SOEs. Third, multiple tasks will obscure the relationship between firm
performance and executive effort, which will increase the implementation cost of RPE. For example, the performance
in company A’s financial statements is lower than in company B’s, but company A undertakes a lot
of redundancies. Is the performance of company A better or worse than that of company B? However, in nonSOEs,
there is no regulation of executive cash compensation, there is only one form of incentive and there is
less intervention from multiple governmental goals, thus implementation of RPE will be easier and the net
effects of RPE will be more obvious.
In summary, we believe that RPE is more likely to be applied in non-SOEs than in SOEs.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

2. เอกสารประกอบการทบทวน วิเคราะห์ทฤษฎี และสมมติฐานการพัฒนาทฤษฎี RPE เป็นตรรกะ และใช้กันอย่างแพร่หลาย กำหนดความเสี่ยงทั่วไป ใช้ RPE วิธีเลือกการกลุ่มเพื่อนสามารถแยกความพยายามแต่ละผู้จัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพ และบรรเทาปัญหาของหน่วยงาน ทฤษฎีและแบบจำลองของ RPE แนะนำว่า จำเป็นต้องรวมผลรวมของกลุ่มเพื่อน (Baiman และDemski, 1980 เพชรและ Verrecchia, 1982 Holmstrom, 1979, 1982) Antle และสมิธ (1986) และ Gibbonsและเมอร์ฟี่ (1990) แสดงว่าประโยชน์ของการเพิ่มการพิจารณาประสิทธิภาพสัมพันธ์กับผลตอบแทนผู้บริหารสัญญาเป็นต้นอย่างไรก็ตาม ทฤษฎีความคาดหวังไม่ได้รับการสนับสนุนสอดคล้องกันจากผลการศึกษา Antle และสมิธ (1986) ตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างค่าตอบแทนซีอีโอแทนอุตสาหกรรมจาก 1947 1977ใช้คำนิยามที่แตกต่างของค่าตอบแทน พวกเขาค้นหาสนับสนุน RPE อ่อนแอ Gibbons และเมอร์ฟี่(1990) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงค่าตอบแทน และหุ้นของบริษัทกลับสำหรับ CEOs 1668 จาก1974 ถึง 1986 ผลลัพธ์แสดงว่า การเปลี่ยนแปลงในค่าตอบแทนส่งเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมและการตลาดประสิทธิภาพของ นอกจากนี้พวกเขายังพบหลักฐานว่า RPE เกี่ยวข้องกับการหมุนเวียนของ CEO เจนและเมอร์ฟี่ (1990) พบการเปลี่ยนแปลงในค่าตอบแทนซีอีโอบวกกับการเปลี่ยนแปลงในความมั่งคั่งของผู้ถือหุ้น อย่างไรก็ตาม การค้นหาไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญระหว่างการเปลี่ยนแปลงค่าตอบแทน และการเปลี่ยนแปลงสุทธิของอุตสาหกรรมให้เลือกมากมายหรือสุทธิ ofmarketให้เลือกมากมาย Janakiraman et al. (1992) ตรวจสอบบริษัท 609 จาก 1970 1988 พวกเขาพบหลักฐานอ่อนสนับสนุน RPE แบบอ่อนแอ แต่ไม่มีหลักฐานสนับสนุน RPE แบบแข็งแรง Aggarwal และ Samwickตรวจสอบส่งคืนหุ้นจากปี 1993 ถึง 1996 (1999b) และใช้วิธีการต่าง ๆ รวมถึง regressions มัธยฐานAl. ร้อยเอ็ดเฉิน D. 128 / จีนสมุดบัญชีวิจัย 5 (2012) 127-144และ OLS regressions ค้นหาแต่ไม่มีการสนับสนุนระบบสำหรับ RPE ค้นหาสนับสนุนบาง Aggarwal และ Samwick (1999a)สำหรับ RPE ใช้ ค่าตอบแทนระยะสั้นแต่ระยะยาวค่าตอบแทนเพิ่ม มีประสิทธิภาพอุตสาหกรรมตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างค่าตอบแทนประธานเจ้าหน้าที่บริหารและหุ้น Garvey และ Milbourn (2003)ส่งกลับค่า และหาไม่สนับสนุนสำหรับ RPE ยกเว้นในบริษัทซึ่งผู้จัดการอายุน้อยกว่า และได้เงินน้อยให้เลือกมากมายการแก้ไขความขัดแย้งดังกล่าว นักวิจัยได้นำเสนอคำอธิบายที่เป็นไปได้ขอ RPE ในหนึ่งมือ เงื่อนไขข้อจำกัดจะจำกัดการใช้ RPE ตัวอย่าง Aggarwal และ Samwick (1999a) จุดเห็นว่า ระดับของการแข่งขันอาจจะเป็นปัจจัยสำคัญในการใช้ RPE ในทางกลับกัน effi-ciency สัญญาค่าตอบแทนนอกจากนี้ยังเป็นข้อสงสัย ตัวอย่าง Bebchuk และทอด (2003) พบว่าการกรณีของธรรมาภิบาลที่ดี CEOs สามารถมีผลกระทบต่อค่าจ้างของตนเองผ่านการควบคุมการออกแบบค่าตอบแทนของประธานกรรมการบริหาร นี้จะช่วยลดความไวของค่าตอบแทน และยัง นำไปสู่การขาด RPEมีไม่กี่ศึกษาประจักษ์ RPE ในประเทศจีน เสี่ยว (2005) ทดสอบเข้มแข็ง และอ่อนแอฟอร์ม RPEในตัวอย่างของบริษัทจดทะเบียนในปี 2002 ใช้โรเฉลี่ยของกลุ่มเพื่อนในภูมิภาคเดียวกันและโรเฉลี่ยตามรหัสตัวเลข 2 อุตสาหกรรม พวกเขาพบหลักฐานของอ่อนแอแบบ แต่ไม่แข็งแรงแบบ RPE เกา(2006) ใช้เป็นตัวอย่างของหุ้น A ทั้งหมดแสดงบริษัทปี 2001-2004 การทดสอบทฤษฎี เขาพบว่าRPE อยู่เมื่อกลุ่มเพื่อนประกอบด้วยคล้ายอุตสาหกรรมขนาดบริษัทหรืออุตสาหกรรมเจ้าของเดียวกันบริษัท อย่างไรก็ตาม บทความไม่อธิบายพื้นฐานทฤษฎีสำหรับองค์ประกอบของกลุ่มเพื่อน หรือเปรียบเทียบบริษัทกับเจ้าอื่น ตรวจสอบผลของ RPE โจวและเตียว (2010) ในรายการบริษัทในจีนจากปี 1999 ถึง 2006 โดยใช้ดัชนีความครอบคลุมของประสิทธิภาพ พวกเขาพบที่ RPEมีอยู่เมื่อกลุ่มเพื่อนขึ้นอยู่กับพื้นที่ แต่พบผลตรงกันข้ามเมื่อกลุ่มเพื่อนขึ้นอยู่กับอุตสาหกรรม หรือขนาด อย่างไรก็ตาม ดัชนีครอบคลุมการดำเนินงานที่ออกแบบ โดยผู้เขียนเป็นการวัดตามอัตวิสัยในปีที่ผ่านมา มีแล้วพบความคืบหน้าในการศึกษาของ RPE อัลเบอร์เคอร์กี (2009) เสนอการทฤษฎีใหม่และวิธีการเลือกกลุ่มเพื่อน เขาพิจารณาขนาดเป็นสำคัญที่สุดปัจจัยกระทบภายนอกความเสี่ยงในระดับบริษัท ตัวอย่าง บริษัทขนาดใหญ่มักจะเผชิญกับข้อจำกัดทางการเงินต่ำเนื่องจากพวกเขามีแนวโน้มที่จะอยู่รอดในกรณีลบแรงกระแทก นอกจากนี้ ขนาดมักจะเกี่ยวข้องกับความหลากหลายและระดับของความหลากหลายทางชีวภาพมีผลต่อการยอมรับความเสี่ยงของบริษัท ผลรวมของเขาสนับสนุนทฤษฎี RPEคาร์เตอร์ et al. (2009) มือรวบรวมข้อมูลกลุ่มเพื่อนในรายการ FTSE บริษัทในสหราชอาณาจักร พวกเขาพบที่น่าใช้ RPE ไม่เพิ่มความเสี่ยงของระบบเพิ่มขึ้น ในขณะที่ การตรวจสอบภายนอกเป็นปัจจัยสำคัญสำหรับการใช้ RPE Faulkender และยาง (2010) มือรวบรวมข้อมูลกับกลุ่มเพื่อนในแผนค่าตอบแทนในสหรัฐอเมริกา ผลของพวกเขาสนับสนุน RPE ทฤษฎี และวิธีการของพวกเขาโดยตรงมีข้อดีกว่าวิธีแบบดั้งเดิม เช่นวิธีกลุ่มเพื่อนขนาดอุตสาหกรรม นอกจากนี้ พวกเขาพบว่า บริษัทต้องการบริษัทที่ มีค่าจ้างสูงบรรจุกลุ่มเพื่อนของพวกเขา กอง et al. (2011) ยังใช้ข้อมูลที่รวบรวมด้วยตนเองในกลุ่มเพื่อนในแผนค่าตอบแทนในสหรัฐอเมริกาในการทดสอบทฤษฎี RPE พวกเขาพบว่า 25% ของบริษัทแสดงรายการชัดเจนใช้กลุ่มเพื่อน และกลุ่มเพื่อนหลากหลายสนับสนุนการผสมของทฤษฎีสัญญามีผลบังคับใช้และทฤษฎีการหาเช่าในความคิดของเรา มันเป็นสิ่งสำคัญการศึกษาทฤษฎี RPE ในประเทศจีน ครั้งแรก ศึกษา RPE ในจีนจะยังคงหายาก และที่มีอยู่เป็นส่วนใหญ่ normative ศึกษา สอง การศึกษาผลที่มีอยู่ได้ผลิตผสมผลลัพธ์ (เสี่ยว 2005 เกา 2006 โจวและเตียว 2010), ดังนั้นจึง ปรับปรุงวิธี RPE เป็นสำคัญที่สาม เราเชื่อว่า ธรรมชาติเป็นเจ้าของ ปัจจัยสำคัญจะเป็นเรียน RPE ซึ่งโดยทั่วไปผลิต ในจีนหรือ elsewhere1.มีความแตกต่างหลากหลายในวิธีการออกแบบ และประเมิน SOEs ค่าตอบแทนผู้บริหาร และไม่ใช่-SOEs นั้น ครั้งแรก มีระเบียบค่าตอบแทนเงินสดในจีน SOEs ใน 2002 และ 2009 เช่นSAC ที่ตั้งวงเงินหลายสำหรับบริหารเงินค่าตอบแทนใน SOEs.2 อย่างไรก็ตาม มีข้อจำกัดอยู่ในไม่-SOEsดังนั้นค่าตอบแทนผู้บริหารใน SOEs ไม่เป็นมากขึ้นมุ่งเน้นการตลาด Chen et al. (2005a) ให้หลักฐานที่ผู้บริหารจ้างญาติใน SOEs ไกลน้อย กว่าในไม่ใช่ - SOEs.3 สอง มีแบบฟอร์มต่าง ๆ ของ incentivesin SOEs นั้น ตัวอย่าง Chen et al. (2005a) พบว่า perks อย่างกว้างขวางใช้เป็นสิ่งจูงใจ Cao et al. (2010),Chen et al. (2011a) และวัง และเสี่ยว (2011) โต้เถียงที่โอกาสในการส่งเสริมของผู้บริหารSOEs เป็นสิ่งจูงใจสำคัญ อย่างไรก็ตาม สิ่งจูงใจดังกล่าวไม่ค่อยพบในค่าตอบแทนไม่ใช่ SOEs และเงินสดเป็น dominant.4 ที่สาม SOEs รับผลกระทบจากหลายงาน ไบ และ Xu (2005) และไบ et al. (2006) พบว่าผู้บริหาร SOEs ทำงานหลากหลาย ผู้บริหาร SOEs นั้นจำเป็นต้องเพิ่มประสิทธิภาพ ไม่เพียง แต่ยัง จำเป็นต้องพิจารณาประเด็นอื่น ๆ เช่นการจ้างแรงงาน อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ SOEs มักหัวข้อจะน้อยกว่ารัฐบาลแทรกแซง (Chen et al., 2011b), ดังนั้นประสิทธิภาพการทำงานมีแนวโน้มมากเกี่ยวข้องกับการประเมินผลผู้บริหารความแตกต่างดังกล่าวอาจทำให้เกิด RPE จะใช้แตกต่างกันใน SOEs และไม่ใช่ SOEs แรก ข้อบังคับบริหารเงิน ค่าตอบแทนคาดว่าจะลดผลของ RPE ตัวอย่าง เมื่อเงินสดแทนมีขีดจำกัด แม้ว่าประสิทธิภาพสัมพัทธ์สูง ผู้บริหารอาจไม่ทำงานหนัก RPE จึงไม่มีผลบังคับใช้ สอง แบบฟอร์มต่าง ๆ ของแรงจูงใจใน SOEs จะลดสวัสดิการของ RPE เนื่องจากค่าตอบแทนเงินสดเป็นชนิดหนึ่งของใน SOEs ที่จูงใจ ที่สาม หลายงานจะบดบังความสัมพันธ์ระหว่างบริษัทประสิทธิภาพและผู้บริหารพยายาม ซึ่งจะเพิ่มต้นทุนดำเนินการของ RPE ตัวอย่าง ประสิทธิภาพการทำงานในบริษัท A ของงบการเงินจะต่ำกว่าในบริษัท B แต่บริษัท A รับมากของ redundancies มีประสิทธิภาพของบริษัท A ดีกว่า หรือเลวกว่าที่บริษัท B หรือไม่ อย่างไรก็ตาม ใน nonSOEsมีระเบียบไม่มีค่าตอบแทนเงินสดบริหาร มีรูปแบบเดียวของการจูงใจ และมีไม่แทรกแซงจากรัฐเป้าหมายหลาย จึงนำ RPE จะง่าย และสุทธิลักษณะพิเศษของ RPE จะชัดเจนมากขึ้นในสรุป เราเชื่อว่า RPE มีแนวโน้มที่จะใช้ในไม่-SOEs กว่าใน SOEs

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

2.
ทบทวนวรรณกรรมการวิเคราะห์เชิงทฤษฎีและสมมติฐานการพัฒนาทฤษฎีRPE เป็นตรรกะและบังคับกันอย่างแพร่หลาย ในกรณีที่มีความเสี่ยงร่วมกันโดยใช้วิธี RPE
ในการเลือกกลุ่มเพื่อนได้อย่างมีประสิทธิภาพสามารถแยกความพยายามของแต่ละบุคคลของผู้บริหารและหน่วยงานบรรเทาปัญหา ทฤษฎีและรูปแบบของ RPE ชี้ให้เห็นว่ามันเป็นสิ่งจำเป็นที่จะไม่รวมผลรวมของกลุ่มเพื่อน (Baiman และ Demski 1980; เพชรและ Verrecchia 1982; Holmstrom, 1979, 1982) Antle และสมิ ธ (1986) และกิบบอนส์และเมอร์ฟี่(1990) แสดงให้เห็นว่าผลประโยชน์ของการเพิ่มประสิทธิภาพการพิจารณาเทียบกับค่าตอบแทนผู้บริหารสัญญามีค่ามากกว่าค่าใช้จ่าย. แต่ความคาดหวังทางทฤษฎียังไม่ได้รับการสนับสนุนสอดคล้องกันจากการศึกษาเชิงประจักษ์ Antle และสมิธ (1986) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการชดเชยผลตอบแทนที่ซีอีโอและอุตสาหกรรมจาก 1947 ไป 1977 ใช้คำนิยามที่แตกต่างกันของการชดเชยพวกเขาเท่านั้นที่สามารถขอรับการสนับสนุนอ่อนแอ RPE กิบบอนส์และเมอร์ฟี่(1990) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงในการชดเชยและผลตอบแทนสำหรับหุ้น บริษัท ซีอีโอ 1668 จาก1974 ไป 1986 ผลของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงในการชดเชยมีความสัมพันธ์ในเชิงลบให้กับอุตสาหกรรมและตลาดประสิทธิภาพ นอกจากนี้ยังพบหลักฐานที่แสดงว่า RPE ที่เกี่ยวข้องกับผลประกอบการของซีอีโอ เซ่นและเมอร์ฟี่ (1990) พบว่าการเปลี่ยนแปลงในการชดเชยซีอีโอมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการเปลี่ยนแปลงในความมั่งคั่งของผู้ถือหุ้น แต่พวกเขาพบว่าไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญในการชดเชยและการเปลี่ยนแปลงในความมั่งคั่งสุทธิของอุตสาหกรรมหรือสุทธิ ofmarket มั่งคั่ง Janakiraman et al, (1992) ตรวจสอบ 609 บริษัท จาก 1970 ถึง 1988 พวกเขาพบหลักฐานที่อ่อนแอในการสนับสนุนของRPE อ่อนแอฟอร์ม แต่มีหลักฐานในการสนับสนุนของ RPE แข็งแกร่งไม่มีรูปแบบ Aggarwal และ Samwick (1999b) ตรวจสอบผลตอบแทนหุ้น 1993-1996 และใช้วิธีการหลายแห่งรวมถึงการถดถอยเฉลี่ย128 ดีเฉินและอัล / จีนวารสารวิจัยการบัญชี 5 (2012) 127-144 และวิเคราะห์ OLS แต่พบว่าไม่มีการสนับสนุนสำหรับระบบ RPE Aggarwal และ Samwick (1999a) พบว่าการสนับสนุนบางส่วนสำหรับRPE ใช้ค่าตอบแทนในระยะสั้น แต่ค่าตอบแทนในระยะยาวเพิ่มขึ้นกับประสิทธิภาพของอุตสาหกรรม. วีย์และ Milbourn (2003) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการชดเชยซีอีโอและหุ้นผลตอบแทนและหาการสนับสนุนสำหรับRPE ไม่มียกเว้น ใน บริษัท ที่ผู้จัดการอายุน้อยกว่าและมีทางการเงินน้อยกว่าความมั่งคั่ง. เพื่อแก้ปัญหาความขัดแย้งดังกล่าวนักวิจัยได้นำเสนอคำอธิบายที่เป็นไปได้สำหรับการขาด RPE ในอีกด้านหนึ่งมือเงื่อนไขข้อ จำกัด ที่จะ จำกัด การใช้งานของ RPE ยกตัวอย่างเช่น Aggarwal และ Samwick (1999a) ชี้ให้เห็นว่าระดับของการแข่งขันอาจจะเป็นปัจจัยที่สำคัญในการใช้RPE บนมืออื่น ๆ ที่ที่สุดนั่นคือการขาดของสัญญาค่าตอบแทนนอกจากนี้ยังมีข้อสงสัย ยกตัวอย่างเช่น Bebchuk และทอด (2003) พบว่าในกรณีที่มีการกำกับดูแลกิจการที่ยากจนซีอีโอจะมีผลต่อค่าใช้จ่ายของตัวเองผ่านการควบคุมของพวกเขามากกว่าการออกแบบของค่าตอบแทนซีอีโอ นี้จะช่วยลดความไวของค่าตอบแทนและยังนำไปสู่การขาด RPE. the มีการศึกษาเชิงประจักษ์ไม่กี่ RPE ในประเทศจีน เสี่ยว (2005) ทดสอบความเข้มแข็งและอ่อนแอ RPE รูปแบบในตัวอย่างของบริษัท จดทะเบียนในปี 2002 โดยใช้ค่าเฉลี่ย ROE ของกลุ่มเพื่อนในภูมิภาคเดียวและROE เฉลี่ยอุตสาหกรรมรหัส 2 หลักพวกเขาพบหลักฐานของการอ่อนแอ รูปแบบ แต่ไม่ RPE ที่แข็งแกร่งรูปแบบ Gao (2006) ใช้กลุ่มตัวอย่างทั้งหมดหุ้น บริษัท จดทะเบียนจาก 2001 ไปยังปี 2004 เพื่อทดสอบทฤษฎี เขาพบว่าRPE เกิดขึ้นเมื่อกลุ่มเพื่อนประกอบด้วย บริษัท ขนาดอุตสาหกรรมที่คล้ายกันหรือเป็นเจ้าของอุตสาหกรรมเดียวกันบริษัท อย่างไรก็ตามบทความไม่อธิบายฐานทฤษฎีองค์ประกอบของกลุ่มเพื่อนหรือเปรียบเทียบบริษัท ที่มีชนิดที่แตกต่างกันเป็นเจ้าของ โจวเหวย (2010) ศึกษาผลของ RPE ในจดทะเบียนบริษัท ในประเทศจีน 1999-2006 ใช้ดัชนีที่ครอบคลุมของประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขา พวกเขาพบว่า RPE เกิดขึ้นเมื่อกลุ่มเพื่อนจะขึ้นอยู่กับพื้นที่ แต่พบว่าผลกระทบตรงข้ามเมื่อกลุ่มเพื่อนจะขึ้นอยู่กับอุตสาหกรรมหรือขนาด อย่างไรก็ตามดัชนีที่ครอบคลุมของการปฏิบัติงานการออกแบบโดยผู้เขียนเป็นมาตรการอัตนัย. ในปีที่ผ่านมามีความคืบหน้าอย่างมีนัยสำคัญในการศึกษาของ RPE เคอร์กี (2009) เสนอทฤษฎีใหม่และวิธีการสำหรับการเลือกกลุ่มเพื่อน เขานับถือขนาดเป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดที่มีผลกระทบต่อที่อยู่นอกความเสี่ยงในระดับ บริษัท ยกตัวอย่างเช่น บริษัท ขนาดใหญ่มักจะเผชิญกับข้อ จำกัด ของการจัดหาเงินทุนที่ต่ำกว่าเพราะพวกเขามีแนวโน้มที่จะอยู่รอดได้ในกรณีที่มีการกระแทกลบ นอกจากนี้ขนาดมักจะเกี่ยวข้องกับความหลากหลายและระดับของความหลากหลายจะมีผลต่อความเสี่ยง บริษัท ฯ ผลการทดลองของเขาสนับสนุนทฤษฎี RPE. คาร์เตอร์และอัล (2009) มือเก็บข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มเพื่อนใน FTSE จดทะเบียน บริษัท ในสหราชอาณาจักร พวกเขาพบว่าน่าจะเป็นของการใช้ RPE จะไม่เพิ่มขึ้นเมื่อเพิ่มความเสี่ยงของระบบในขณะที่การตรวจสอบภายนอกเป็นปัจจัยสำคัญสำหรับการใช้RPE Faulkender และหยาง (2010) ข้อมูลมือในการเก็บรวบรวมกลุ่มเพื่อนในแผนการจ่ายผลตอบแทนในสหรัฐอเมริกา การสนับสนุนทฤษฎี RPE ผลลัพธ์และวิธีการของพวกเขาโดยตรงของพวกเขามีข้อได้เปรียบกว่าวิธีการแบบดั้งเดิมเช่นอุตสาหกรรมขนาดวิธีการกลุ่มเพื่อน นอกจากนี้พวกเขาพบว่า บริษัท ต้องการที่จะนำบริษัท ที่มีการจ่ายเงินสูงขึ้นไปในกลุ่มเพื่อนของพวกเขา Gong et al, (2011) ยังใช้ข้อมูลที่เก็บรวบรวมด้วยตนเองในกลุ่มเพื่อนอยู่ในแผนการจ่ายผลตอบแทนในสหรัฐที่จะทดสอบทฤษฎีRPE พวกเขาพบว่า 25% ของ บริษัท จดทะเบียนอย่างชัดเจนใช้กลุ่มเพื่อนและทางเลือกของกลุ่มเพื่อนสนับสนุนส่วนผสมของทฤษฎีสัญญาที่มีประสิทธิภาพและให้เช่าแสวงหาทฤษฎี. ในความเห็นของเรามันเป็นสิ่งสำคัญในการศึกษาทฤษฎี RPE ในประเทศจีน ครั้งแรกที่การศึกษาเกี่ยวกับ RPE ในประเทศจีนยังคงหายากและที่มีอยู่ส่วนใหญ่จะเป็นกฎเกณฑ์การศึกษา ประการที่สองการศึกษาเชิงประจักษ์ที่มีอยู่ได้มีการผลิตผสมผล (Xiao 2005; Gao 2006; โจวเหวย 2010) ดังนั้นการปรับปรุงวิธีการ RPE เป็นสิ่งสำคัญ. ประการที่สามเราเชื่อว่าธรรมชาติของความเป็นเจ้าของเป็นปัจจัยสำคัญที่จะพิจารณาใน การศึกษา RPE ซึ่งไม่ได้รับการพิจารณาโดยทั่วไปทั้งในประเทศจีนหรือelsewhere1. มีความแตกต่างที่แตกต่างกันในทางค่าตอบแทนผู้บริหารได้รับการออกแบบและประเมินผลสำหรับรัฐวิสาหกิจและรัฐวิสาหกิจที่ไม่ใช่ แรกมีระเบียบเกี่ยวกับการชดเชยเงินสดในรัฐวิสาหกิจจีน ในปี 2002 และ 2009 เช่นถุงตั้งข้อจำกัด หลายชดเชยเงินสดผู้บริหารใน SOEs.2 แต่มีข้อ จำกัด ที่ไม่ใช่รัฐวิสาหกิจไม่มีดังนั้นค่าตอบแทนผู้บริหารในรัฐวิสาหกิจที่ไม่เป็นอีกตลาดที่มุ่งเน้น เฉินและอัล (2005A) จัดให้มีหลักฐานที่แสดงว่าผู้บริหารที่สัมพันธ์จ่ายในรัฐวิสาหกิจอยู่ไกลน้อยกว่าในที่ไม่ใช่SOEs.3 สองมีรูปแบบต่างๆของรัฐวิสาหกิจ incentivesin ยกตัวอย่างเช่นเฉินและอัล (2005A) พบว่าผลประโยชน์ที่ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายเป็นแรงจูงใจ เฉา et al, (2010), เฉิน, et al (2011a) และวังและเสี่ยว (2011) ยืนยันว่าโอกาสในการส่งเสริมการขายของผู้บริหารในรัฐวิสาหกิจยังเป็นแรงจูงใจที่สำคัญ แต่แรงจูงใจดังกล่าวเป็นของหายากในรัฐวิสาหกิจที่ไม่ใช่เงินสดและการชดเชยเป็น dominant.4 สามรัฐวิสาหกิจรับผลกระทบจากหลายงาน ใบและเสี่ยว (2005) และใบ et al, (2006) พบว่าผู้บริหารในรัฐวิสาหกิจดำเนินงานที่มีความหลากหลาย ผู้บริหารระดับสูงในรัฐวิสาหกิจไม่เพียง แต่ต้องปรับปรุงประสิทธิภาพการทำงาน แต่ยังต้องพิจารณาประเด็นอื่นๆ เช่นการจ้างงานของคนงาน แต่รัฐวิสาหกิจที่ไม่เป็นมักจะเป็นเรื่องการแทรกแซงของรัฐบาลน้อยกว่า (Chen et al., 2011b) ดังนั้นผลการดำเนินงานมีแนวโน้มที่จะมากขึ้นเกี่ยวข้องกับการประเมินผลการบริหาร. ความแตกต่างดังกล่าวข้างต้นอาจทำให้เกิด RPE จะนำมาใช้แตกต่างกันในรัฐวิสาหกิจและรัฐวิสาหกิจที่ไม่ใช่ . ครั้งแรกที่กฎระเบียบของการชดเชยเงินสดผู้บริหารคาดว่าจะลดผลกระทบของ RPE ตัวอย่างเช่นเมื่อชดเชยเงินสดอยู่ใกล้กับขีด จำกัด แม้ว่าผลการดำเนินงานอยู่ในระดับสูงเมื่อเทียบผู้บริหารอาจจะไม่ทำงานหนักจึง RPE ไม่ได้มีประสิทธิภาพ ประการที่สองรูปแบบต่างๆของการสร้างแรงจูงใจในรัฐวิสาหกิจจะลดประโยชน์ของ RPE เพราะชดเชยเงินสดเป็นเพียงหนึ่งในประเภทของแรงจูงใจในรัฐวิสาหกิจ ประการที่สามหลายงานจะปิดบังความสัมพันธ์ระหว่าง บริษัท ที่ผลการดำเนินงานและความพยายามของผู้บริหารซึ่งจะเพิ่มค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานของRPE ยกตัวอย่างเช่นประสิทธิภาพการทำงานใน บริษัท ของงบการเงินที่ต่ำกว่าใน บริษัท B แต่ บริษัท รับเป็นจำนวนมากของความซ้ำซ้อน มีประสิทธิภาพการทำงานของ บริษัท ที่ดีขึ้นหรือแย่ลงกว่าที่ บริษัท B? อย่างไรก็ตามใน nonSOEs, มีกฎระเบียบของการชดเชยเป็นเงินสดผู้บริหารไม่มีเป็นเพียงรูปแบบหนึ่งของการสร้างแรงจูงใจและมีการแทรกแซงน้อยลงจากเป้าหมายของรัฐบาลหลายดังนั้นการดำเนินงานของ RPE จะง่ายขึ้นและสุทธิผลกระทบของRPE จะเห็นได้ชัดมากขึ้น. ใน สรุปเราเชื่อว่า RPE มีแนวโน้มที่จะนำมาใช้ในรัฐวิสาหกิจที่ไม่ใช่กว่าในรัฐวิสาหกิจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

2 . การทบทวนวรรณกรรม , การวิเคราะห์เชิงทฤษฎีและทฤษฎีการพัฒนา RPE
สมมติฐานเชิงตรรกะและใช้ได้อย่างกว้างขวาง . ในกรณีของความเสี่ยงทั่วไป การใช้บ่งชี้วิธีการเลือก
กลุ่มเพื่อนได้อย่างมีประสิทธิภาพสามารถสกัดความพยายามส่วนบุคคลของผู้จัดการและลดปัญหาของหน่วยงาน ทฤษฎี
และรูปแบบของ RPE แนะนำว่ามันเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อแยกผลรวมของกลุ่มเพื่อน ( ไบมัง และ demski
,2523 ; เพชรและ verrecchia , 1982 ; โฮล์มสเตริม , 2522 , 1982 ) แอนเทิลและ Smith ( 1986 ) และชะนี
และเมอร์ฟี่ ( 1990 ) แสดงให้เห็นว่า ประโยชน์ของการเพิ่มประสิทธิภาพเมื่อเทียบกับการพิจารณาสัญญาค่าตอบแทน
ผู้บริหารมากกว่าต้นทุน .
แต่ความคาดหวังทฤษฎีไม่ได้รับการสนับสนุนช่วยเหลือจากการศึกษาเชิงประจักษ์ แอนเทิลและ
สมิธ ( 1986 ) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างค่าตอบแทนของ CEO และอุตสาหกรรมกลับจาก 1947 1977
ใช้คำนิยามที่แตกต่างกันของการชดเชยที่พวกเขาหาได้รองรับอ่อนแอบ่งชี้ . ชะนีและเมอร์ฟี่
( 1990 ) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงในการชดเชย และ บริษัท หุ้นผลตอบแทน 1668 ซีอีโอจาก
1974 1986ผลของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงในการชดเชยมีความสัมพันธ์ทางลบกับอุตสาหกรรมและประสิทธิภาพตลาด

พวกเขายังหาหลักฐานที่บ่งชี้ที่เกี่ยวข้องกับการหมุนเวียนของ CEO เจนเซ่นและเมอร์ฟี่ ( 1990 ) พบว่า การเปลี่ยนแปลงในการชดเชย
) มีความสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงในความมั่งคั่งของผู้ถือหุ้น อย่างไรก็ตาม พวกเขาค้นหา
ไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงในการชดเชยและการเปลี่ยนแปลงสุทธิของอุตสาหกรรมความมั่งคั่งหรือทรัพย์สิน ofmarket
สุทธิ janakiraman et al . ( 1992 ) ตรวจสอบแล้ว บริษัท จากปี 2513 1988 พวกเขาหา
หลักฐานอ่อนแอในการสนับสนุนของ RPE แบบอ่อน แต่ไม่มีหลักฐานในการสนับสนุนของ RPE ฟอร์มที่แข็งแกร่ง s และ samwick
( 1999b ) ศึกษาผลตอบแทนของหุ้นจาก 2536 ถึง 2539 และใช้วิธีการต่าง ๆรวมทั้งมัธยฐานสังกะสี
128 . Chen et al . จีน / วารสารวิจัยบัญชี 5 ( 2012 ) 127 – 144
OLS และสังกะสี แต่พบว่าไม่มีระบบสนับสนุน RPE . s และ samwick ( 1999a ) หาการสนับสนุน
สำหรับ RPE ใช้ผลตอบแทนในระยะสั้น แต่ในระยะยาวการชดเชยเพิ่มขึ้น ด้วยประสิทธิภาพของอุตสาหกรรม .
การ์วี่ และ milbourn ( 2003 ) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างค่าตอบแทนของ CEO และหุ้น
ส่งกลับและไม่พบการสนับสนุน RPE ยกเว้นใน บริษัท ที่เป็นผู้จัดการน้อง และมีความมั่งคั่งทางการเงิน

น้อย แก้ปัญหาความขัดแย้งดังกล่าว นักวิจัยได้ให้คำอธิบายที่เป็นไปได้สำหรับการขาดของ RPE . ในหนึ่ง
มือ เงื่อนไข ข้อจำกัด จะ จำกัด การใช้บ่งชี้ . ตัวอย่างเช่นs และ samwick ( 1999a ) จุด
ว่า ความเข้มข้นของการแข่งขันอาจเป็นปัจจัยสำคัญในการบ่งชี้ . บนมืออื่น ๆ , effi -
ประสิทธิภาพชดเชยสัญญายังเป็นข้อสงสัย ตัวอย่างเช่น bebchuk ทอด ( 2546 ) พบว่า ใน กรณีของธรรมาภิบาล
น่าสงสาร ซีอีโอสามารถมีอิทธิพลต่อการจ่ายของตัวเองผ่านการควบคุมของพวกเขามากกว่าการออกแบบ
ของค่าตอบแทนของ CEOนี้จะช่วยลดความไวของการชดเชย และนำไปสู่การขาดของ RPE .
มีเพียงไม่กี่การศึกษาเชิงประจักษ์ของ RPE ในประเทศจีน เสี่ยว ( 2005 ) ทดสอบที่แข็งแกร่งและอ่อนแอแบบ RPE
ในตัวอย่างของบริษัทจดทะเบียนในปี 2002 การใช้ ROE เฉลี่ยของกลุ่มในภูมิภาคเดียวกันและ
เฉลี่ยไข่ปลาโดยรหัสอุตสาหกรรม 2-digit พวกเขาพบหลักฐานแบบอ่อน แต่ไม่แข็งแรงรูปแบบ RPE . เกา
( 2006 ) ใช้ตัวอย่างของบริษัทจดทะเบียนทั้งหมด a-share จากปี 2004 เพื่อทดสอบทฤษฎี เขาพบว่ามีอยู่เมื่อ
RPE กลุ่มเพื่อน ประกอบด้วย บริษัท อุตสาหกรรมขนาดคล้ายกันหรืออุตสาหกรรมเดียวกันเจ้าของ
บริษัท . อย่างไรก็ตาม บทความและอธิบายทฤษฎีพื้นฐานสำหรับองค์ประกอบของกลุ่มเพื่อน หรือ บริษัท ที่มีการเปรียบเทียบ
ประเภทต่าง ๆโจว และ ชาง ( 2010 ) ศึกษาผลของ RPE ในบริษัทจดทะเบียนในจีน จากปี 2006
โดยใช้ดัชนีของพวกเขาครอบคลุมของการแสดง พวกเขาพบว่า RPE
มีอยู่เมื่อกลุ่มเพื่อนจะขึ้นอยู่กับพื้นที่ แต่หาผลตรงข้ามเมื่อกลุ่มเพื่อนจะขึ้นอยู่กับอุตสาหกรรมหรือ
ขนาด อย่างไรก็ตาม ดัชนีที่ครอบคลุมของงานออกแบบ โดยผู้เขียนคือ มาตรการ 1 .
ในปีล่าสุดมีความคืบหน้าอย่างมากในการศึกษาบ่งชี้ . แอลบูเคอร์คี ( 2009 ) ได้เสนอวิธีการเลือก
ทฤษฎีใหม่และกลุ่มเพื่อน เขานับถือขนาดเป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดนอก
ความเสี่ยงในระดับบริษัท ตัวอย่างเช่น บริษัท ขนาดใหญ่มักจะต้องเผชิญกับข้อจำกัดทางการเงินลดลงเนื่องจาก
พวกเขามีโอกาสที่จะเอาตัวรอดในเหตุการณ์ช็อกลบ นอกจากนี้