As part of its vision of the ‘‘Cari

As part of its vision of the ‘‘Caring Society’’, the Malaysian government has intensified its appeals to both the corporate sector and philanthropic bodies to assist with certain health services which it is unable or unwilling to fully fund or
provide. For example, in the view of the government a liver research and treatment institute should be established in Malaysia but should be done so by the private sector [19]. Similar appeals have been made for the private sector to assist with the task of meeting the growing demand for haemodialysis. In 1995 the Ministry of Health established a register of social and non-government organizations which were willing to volunteer their services to government hospitals and for home nursing support. In the 1998 Budget, provision was made for RM 308 million to be allocated to a Social Action Plan as well as for RM 98 million to be distributed to some 51 welfare institutions in furtherance of the ‘‘Caring Society’’ policy. In addition, new taxation policies were introduced granting individuals tax relief on contributions of up to RM 20 000 made to approved welfare and community projects in the field of health [20]. In the early years of implementing the Privatization Policy, the government commissioned a master plan to identify state-owned enterprises and assets which could undergo privatization. Although public hospitals were listed in the plan, they were classified as being of low priority for privatization [21]. Rather than privatizing (in the sense of divesting the government of ownership) hospitals, the Malaysian
government has indicated that it will employ the device of corporatization for a number of hospitals. along the lines followed by the Singapore government. Through corporatization the government hopes to bring about a change in the
management culture by severing the links with the hierarchical and cumbersome bureaucracy of the civil service and freeing hospital administrators to employ staff on a more competitive financial basis. However, corporatization will also have the effect of re-classifying such hospitals as operating in the private sector, although they are still state-owned and their treatment policies are set by the government. Given that corporatized hospitals will be run along commercial lines and that higher salaries will be paid, it is inevitable that the cost of running corporatized hospitals will rise substantially. These costs will be partially offset by charging higher fees for patients, although the government is committed to continuing to subsidize treatment for the poor and maintaining the outpatient divisions of government hospitals as a public service [22]. Perhaps the most notable example of a hospital owned by the government yet operating as a corporation is the Institut Jantung Negara (National Heart Institute). The rationale for corporatizing the Institute in 1992 was that it would be able attract medical specialists by offering competitive salaries and would offer better services to the public. However, tensions have been evident in the Institute’s role as a publicly owned private corporation,and in 1996 the Health Ministry asked it to respond to complaints of long waiting lists for poor patients and the movement of a number of specialists to the private sector [23]. A former President of the Malaysian Medical Association has questioned the increased cost of treatment in the corporatized National Heart Institute suggesting that they reinforce ‘‘the perception that the corporatization of health care is being driven by entrepreneurial and commercial considerations’’ [24]. The Malaysian government has given strong encouragement to the private health sector and there has been a strong growth in the number of private hospitals in Malaysia, many of which are owned by large industrial conglomerate companies.
In the decade 1985 – 1995 the number of private beds in Malaysia grew from 3666 to 7511 [25]. This growth has not been without its problems for the government since many highly qualified medical and nursing staff left the public sector for higher pay and improved conditions in the private sector. There has also been concern, even amongst government ministers, that commercial private hospitals were charging excessively high fees. For example, in 1996 the Chief Minister of the state of Malacca called on the Federal Government to standardize charges in order to protect consumers from being victimized by profit-orientated private hospitals [26]. Another concern is that Malaysia’s charitable hospitals are curtailing their philanthropic mission since they must compete in a commercial market which leaves little margin for cross-subsidizing the poor by charging higher fees for those who are better off. The contradictions posed by the government’s encouragement of profit-orientated commercial hospitals is evident in the somewhat incongruous appeal to these
hospitals, many of which are owned by leading corporations, to perform a welfare role. For example, the former Deputy Prime Minister and Finance Minister Anwar Ibrahim asked that private hospitals ‘‘which attend the rich groups should also do their part in having space to treat the poor’’ [27]. However, the need to rely upon regulation, rather than appeals to charity, was evident in the 1997 Budget in which Anwar Ibrahim indicted that the government was considering requiring private hospitals to provide funds and medical facilities, including special low-cost wards ‘‘so that assistance to the lower income group is not neglected’’ [28]. Even this policy demonstrated the difficulty of extricating the state from a welfare role, and in the 1998 Budget it was announced that private hospitals would receive an investment allowance of 60% from the government for establishing wards for lower-income earners [29]. Once more, the government was playing an active, albeit shared, welfare role. At the tabling of the Seventh Malaysia Plan (covering the period 1996 – 2001), Prime Minister Mahathir reiterated a number of policy shifts and signalled future public policy in the field of health care. As part of the Seventh Malaysia Plan the public health care sector would be expanded and improved but the government could no longer afford to provide treatment for free or at a nominal charge.Treatment in government hospitals would therefore have to be paid for through insurance or private treatment schemes. Subsidies would be provided to those Malaysians who could not afford private insurance or whose employers were unable to cover their health care. Larger companies would be expected to include health cover as part of the terms of employment for their workers. Appeals to the private sector to fulfil a charitable role were repeated, while at the same time the Prime Minister indicated that the provision of low-cost hospital care should be financially lucrative for investors. Private medical specialists were reminded that ‘‘there must always be gratefulness and charity in our hearts’’. The Prime Minister also stated that the government intended to ‘‘privatize many of the health facilities, including hospitals and specialist units’’ [30]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นส่วนหนึ่งของวิสัยทัศน์ของ ''ดูแลสังคม '', รัฐบาลมาเลเซียได้ intensified อุทธรณ์ของภาคธุรกิจและ philanthropic ร่างกายเพื่อช่วยบริการสุขภาพบางอย่างซึ่งไม่สามารถ หรือไม่ยอมเข้ากองทุนครบถ้วน หรือให้ ตัวอย่าง ในมุมมองของรัฐบาล สถาบันวิจัยและรักษาตับควรก่อตั้งขึ้นในประเทศมาเลเซีย ได้ควรกระทำ โดยภาคเอกชน [19] ได้ทำการอุทธรณ์ที่คล้ายกันสำหรับภาคเอกชนเพื่อช่วยงานประชุมความต้องการใช้เติบโต haemodialysis ใน 1995 กระทรวงสุขภาพสร้างการลงทะเบียนขององค์กรเอกชน และสังคมซึ่งยินดีให้บริการ กับโรงพยาบาลรัฐบาล และสนับสนุนบ้านพยาบาลอาสาสมัคร ในงบประมาณปี 1998 จัดทำสำหรับ RM 308 ล้านที่จะปันส่วนเป็นสังคมดำเนินการวางแผนเป็นอย่างดีสำหรับ RM 98 ล้านไปสถาบันสวัสดิการ 51 ส่งนโยบาย ''ดูแลสังคม '' นอกจากนี้ ภาษีใหม่นโยบายได้แนะนำให้บุคคลภาษีบรรเทาในผลงานของ RM 20 000 ถึงจะอนุมัติโครงการสวัสดิการและชุมชนด้านสุขภาพ [20] ในช่วงปีแรก ๆ ของการใช้นโยบาย Privatization รัฐบาลมอบหมายอำนาจหน้าที่ของแผนหลักที่จะระบุทรัพย์สินที่ได้รับการ privatization และรัฐวิสาหกิจ แม้ว่าโรงพยาบาลของรัฐบาลที่แสดงในแผน พวกเขาถูกจัดเป็นของระดับความสำคัญต่ำการ privatization [21] แทนที่ privatizing (ในแง่ของ divesting รัฐบาลเป็นเจ้าของ) โรง พยาบาล ที่มาเลเซียรัฐบาลได้ระบุว่า จะใช้อุปกรณ์ของ corporatization จำนวนโรงพยาบาล ตามสายตามรัฐบาลสิงคโปร์ ผ่าน corporatization รัฐบาลหวังก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในการการจัดการวัฒนธรรม โดย severing เชื่อมโยงกับระบบราชการตามลำดับชั้น และยุ่งยากของราชการพลเรือน และผู้ดูแลโรงพยาบาลจะจ้างพนักงานประจำเงินแข่งขันเพิ่มพื้นที่ อย่างไรก็ตาม corporatization จะยังมีผลของการจัดประเภทใหม่เช่นโรงพยาบาลเป็นการปฏิบัติในภาคเอกชน แม้ว่าพวกเขาจะยังคงสถานะเป็นเจ้าของ และรักษานโยบายกำหนด โดยรัฐบาล กำหนดว่า โรงพยาบาล corporatized จะทำงานตามเส้นทางการค้า และที่จะจ่ายเงินเดือนสูง จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่า ต้นทุนของการทำงานโรงพยาบาล corporatized จะเพิ่มขึ้นมาก ต้นทุนเหล่านี้จะมีบางส่วนตรงข้าม โดยชาร์จค่าธรรมเนียมสูงขึ้นสำหรับผู้ป่วย แม้ว่ารัฐบาลจะมุ่งมั่นที่จะดำเนินการต่อไปได้รักษาคนยากจน และการรักษาแผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลรัฐบาลเป็นบริการสาธารณะ [22] บางทีอย่างสุดโดดเด่นของโรงพยาบาลของรัฐบาลยัง ทำงานเป็นบริษัทอยู่สถาบัน Jantung เนการา (สถาบันหัวใจแห่งชาติ) เหตุผลสำหรับ corporatizing สถาบันในปี 1992 ถูกว่า มันจะสามารถดึงดูดผู้เชี่ยวชาญ โดยเสนอเงินเดือนที่แข่งขัน และจะให้บริการที่ดีให้ประชาชน อย่างไรก็ตาม ความตึงเครียดในบทบาทของสถาบันเป็นบริษัทส่วนตัวทั่วไปเป็นเจ้าของได้ และในปี 1996 กระทรวงสุขภาพขอให้ตอบสนองต่อข้อร้องเรียนของยาว ๆ รอสำหรับผู้ป่วยที่ยากจนและการเคลื่อนไหวของจำนวนผู้เชี่ยวชาญภาคเอกชน [23] ประธานของสมาคมแพทย์มาเลเซียได้ไต่สวนต้นทุนเพิ่มของการรักษาในการ corporatized ชาติ สถาบันหัวใจแนะนำว่า พวกเขาเสริม ''รู้ว่า corporatization ดูแลสุขภาพเป็นกำลังขับเคลื่อน โดยพิจารณากิจการ และพาณิชย์ '' [24] รัฐบาลมาเลเซียได้ให้กำลังแรงใจภาคสุขภาพส่วนตัว และมีการเจริญเติบโตแข็งแรงจำนวนพยาบาลเอกชนในมาเลเซีย มากมายที่เป็นของบริษัทกลุ่มอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ในทศวรรษปี 1985-1995 จำนวนเตียงส่วนตัวในประเทศมาเลเซียโตจาก 3666 การ 7511 [25] เจริญเติบโตนี้ไม่ได้ไม่ มีปัญหาสำหรับรัฐบาลตั้งแต่หลายมีคุณวุฒิทางการแพทย์ และพยาบาลพนักงานซ้ายภาครัฐสำหรับค่าจ้างที่สูงขึ้นและปรับปรุงเงื่อนไขในภาคเอกชน นอกจากนี้ยังมีความกังวล แม้บรรดารัฐมนตรี โรงพยาบาลเอกชนเชิงพาณิชย์มีชาร์จค่าธรรมเนียมสูงมากเกินไป ตัวอย่าง 1996 หัวหน้ารัฐมนตรีรัฐมะละกาเรียกรัฐบาลเพื่อกำหนดมาตรฐานค่าธรรมเนียมเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้บริโภคตกเป็นเหยื่อโดยกำไร orientated พยาบาลเอกชน [26] ความกังวลอีกเป็นว่า มาเลเซียกุศลโรงพยาบาลมี curtailing ภารกิจ philanthropic ของพวกเขาเนื่องจากพวกเขาจะต้องแข่งขันในตลาดธุรกิจที่ทำกำไรน้อยสำหรับขน-subsidizing คนจนโดยชาร์จค่าธรรมเนียมสูงที่ดีกว่า กันก็โดยการสนับสนุนของรัฐบาลโรงพยาบาลค้ากำไรเล็ก ๆ จะปรากฏชัดในอุทธรณ์ค่อนข้าง incongruous กับhospitals, many of which are owned by leading corporations, to perform a welfare role. For example, the former Deputy Prime Minister and Finance Minister Anwar Ibrahim asked that private hospitals ‘‘which attend the rich groups should also do their part in having space to treat the poor’’ [27]. However, the need to rely upon regulation, rather than appeals to charity, was evident in the 1997 Budget in which Anwar Ibrahim indicted that the government was considering requiring private hospitals to provide funds and medical facilities, including special low-cost wards ‘‘so that assistance to the lower income group is not neglected’’ [28]. Even this policy demonstrated the difficulty of extricating the state from a welfare role, and in the 1998 Budget it was announced that private hospitals would receive an investment allowance of 60% from the government for establishing wards for lower-income earners [29]. Once more, the government was playing an active, albeit shared, welfare role. At the tabling of the Seventh Malaysia Plan (covering the period 1996 – 2001), Prime Minister Mahathir reiterated a number of policy shifts and signalled future public policy in the field of health care. As part of the Seventh Malaysia Plan the public health care sector would be expanded and improved but the government could no longer afford to provide treatment for free or at a nominal charge.Treatment in government hospitals would therefore have to be paid for through insurance or private treatment schemes. Subsidies would be provided to those Malaysians who could not afford private insurance or whose employers were unable to cover their health care. Larger companies would be expected to include health cover as part of the terms of employment for their workers. Appeals to the private sector to fulfil a charitable role were repeated, while at the same time the Prime Minister indicated that the provision of low-cost hospital care should be financially lucrative for investors. Private medical specialists were reminded that ‘‘there must always be gratefulness and charity in our hearts’’. The Prime Minister also stated that the government intended to ‘‘privatize many of the health facilities, including hospitals and specialist units’’ [30]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของวิสัยทัศน์ของ '' สังคมดูแล '', รัฐบาลมาเลเซียได้ทวีความรุนแรงในการดึงดูดความสนใจของทั้งภาคธุรกิจและหน่วยงานการกุศลเพื่อช่วยในการให้บริการด้านสุขภาพบางอย่างที่ไม่สามารถหรือไม่เต็มใจที่กองทุนเพื่อการฟื้นฟูอย่างเต็มที่หรือ
ให้ ยกตัวอย่างเช่นในมุมมองของรัฐบาลวิจัยตับและสถาบันการรักษาควรจะจัดตั้งขึ้นในประเทศมาเลเซีย แต่ควรจะทำเพื่อให้ภาคเอกชน [19] ดึงดูดความสนใจคล้ายกันได้รับการทำสำหรับภาคเอกชนให้ความช่วยเหลือกับงานของการประชุมความต้องการที่เพิ่มขึ้นสำหรับการฟอกเลือด ในปี 1995 กระทรวงสาธารณสุขจัดตั้งขึ้นทะเบียนขององค์กรทางสังคมและไม่ใช่รัฐบาลที่มีความเต็มใจที่จะเป็นอาสาสมัครบริการของโรงพยาบาลของรัฐที่ให้การสนับสนุนและบ้านพักคนชรา ในปี 1998 งบประมาณการให้ทำเพื่อ RM 308,000,000 ที่จะจัดสรรให้แผนปฏิบัติการสังคมเช่นเดียวกับ RM 98000000 ที่จะกระจายไปยังบางส่วน 51 สถาบันสวัสดิการในการผลักดันของ '' สังคมดูแล '' นโยบาย นอกจากนี้นโยบายการจัดเก็บภาษีใหม่แนะนำให้บรรเทาภาษีบุคคลที่เกี่ยวกับการมีส่วนร่วมถึง RM 20 000 ทำเพื่อสวัสดิการและได้รับการอนุมัติโครงการของชุมชนในด้านของสุขภาพ [20] ในช่วงปีแรกของการดำเนินการตามนโยบายการแปรรูปรัฐวิสาหกิจที่รัฐบาลรับหน้าที่จัดทำแผนแม่บทในการระบุรัฐวิสาหกิจและสินทรัพย์ที่อาจได้รับการแปรรูป แม้ว่าโรงพยาบาลของรัฐมีการระบุไว้ในแผนของพวกเขาถูกจัดประเภทเป็นของลำดับความสำคัญต่ำสำหรับการแปรรูป [21] แทนที่จะแปรรูป (ในความรู้สึกของการปลดรัฐบาลของความเป็นเจ้าของ) โรงพยาบาลมาเลเซีย
รัฐบาลได้ระบุว่าจะใช้อุปกรณ์ของ corporatization สำหรับจำนวนของโรงพยาบาล ตามเส้นที่ใช้โดยรัฐบาลสิงคโปร์ ผ่าน corporatization รัฐบาลหวังที่จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงใน
วัฒนธรรมการจัดการโดยขาดการเชื่อมโยงกับระบบราชการแบบลำดับชั้นและยุ่งยากของข้าราชการพลเรือนและพ้นผู้บริหารโรงพยาบาลที่จะจ้างพนักงานบนพื้นฐานทางการเงินที่แข่งขันได้มากขึ้น อย่างไรก็ตาม corporatization ยังจะมีผลกระทบจากการเปิดการแบ่งประเภทของโรงพยาบาลเช่นการดำเนินงานในภาคเอกชนแม้ว่าพวกเขาจะยังคงเป็นเจ้าของรัฐและนโยบายการรักษาของพวกเขาจะถูกกำหนดโดยรัฐบาล ระบุว่าโรงพยาบาล corporatized จะวิ่งไปตามสายในเชิงพาณิชย์และเงินเดือนที่สูงขึ้นที่จะได้รับเงินก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ว่าค่าใช้จ่ายของการใช้โรงพยาบาล corporatized จะเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ค่าใช้จ่ายเหล่านี้จะถูกลดทอนบางส่วนโดยการเรียกเก็บค่าธรรมเนียมที่สูงขึ้นสำหรับผู้ป่วยแม้ว่ารัฐบาลมีความมุ่งมั่นอย่างต่อเนื่องที่จะอุดหนุนการรักษาไม่ดีและการรักษาผู้ป่วยนอกแผนกของโรงพยาบาลของรัฐเป็นบริการสาธารณะ [22] อาจจะเป็นตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุดของโรงพยาบาลที่เป็นเจ้าของโดยรัฐบาลยังดำเนินการเป็น บริษัท ที่เป็น Institut Jantung Negara (หัวใจแห่งชาติสถาบัน) เหตุผลสำหรับการ corporatizing สถาบันในปี 1992 คือการที่มันจะสามารถดึงดูดผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์โดยนำเสนอเงินเดือนที่แข่งขันและจะให้บริการที่ดีแก่ประชาชน แต่ความตึงเครียดได้รับความชัดเจนในบทบาทของสถาบันเป็น บริษัท เอกชนที่เป็นเจ้าของและในปี 1996 กระทรวงสาธารณสุขขอให้ตอบสนองต่อข้อร้องเรียนของรายการรอนานสำหรับผู้ป่วยที่ยากจนและการเคลื่อนไหวของจำนวนของผู้เชี่ยวชาญไปยังภาคเอกชน [23 ] อดีตนายกสมาคมการแพทย์มาเลเซียได้ถามค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของการรักษาในสถาบันหัวใจแห่งชาติ corporatized บอกว่าพวกเขา '' เสริมสร้างการรับรู้ว่า corporatization ของการดูแลสุขภาพจะถูกขับเคลื่อนโดยการพิจารณาของผู้ประกอบการและเชิงพาณิชย์ '' [24] รัฐบาลมาเลเซียได้ให้กำลังใจที่แข็งแกร่งในภาคสุขภาพส่วนตัวและมีการเจริญเติบโตที่แข็งแกร่งในจำนวนของโรงพยาบาลเอกชนในประเทศมาเลเซียจำนวนมากที่เป็นเจ้าของโดย บริษัท กลุ่มอุตสาหกรรมขนาดใหญ่.
ในทศวรรษที่ 1985 - 1995 จำนวนเตียงส่วนตัว ในประเทศมาเลเซียเติบโต 3666-7511 [25] การเจริญเติบโตนี้ยังไม่ได้รับโดยไม่มีปัญหาสำหรับรัฐบาลตั้งแต่หลายทางการแพทย์ที่มีคุณภาพสูงและบุคลากรทางการพยาบาลที่เหลือภาครัฐสำหรับการจ่ายที่สูงขึ้นและการปรับปรุงเงื่อนไขในภาคเอกชน มีความกังวลยังได้รับแม้กระทั่งในหมู่รัฐมนตรีในคณะรัฐบาลที่โรงพยาบาลเอกชนในเชิงพาณิชย์ได้รับการเรียกเก็บค่าธรรมเนียมสูงมากเกินไป ยกตัวอย่างเช่นในปี 1996 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงหัวหน้าของรัฐมะละกาเรียกร้องให้รัฐบาลที่จะสร้างมาตรฐานค่าใช้จ่ายในการที่จะปกป้องผู้บริโภคจากการตกเป็นเหยื่อโดยกำไรปรับโรงพยาบาลเอกชน [26] ความกังวลก็คือว่ามาเลเซียโรงพยาบาลกุศลจะตัดทอนภารกิจการกุศลของพวกเขาตั้งแต่พวกเขาจะต้องแข่งขันในตลาดการค้าที่ใบกำไรเล็กน้อยสำหรับการข้ามอุดหนุนยากจนโดยการเรียกเก็บค่าธรรมเนียมที่สูงขึ้นสำหรับผู้ที่จะดีกว่า ความขัดแย้งที่เกิดจากการให้กำลังใจรัฐบาลในการทำกำไรปรับในเชิงพาณิชย์โรงพยาบาลเห็นได้ชัดในการอุทธรณ์ไม่ลงรอยกันบ้างเหล่านี้
โรงพยาบาลหลายแห่งซึ่งเป็นเจ้าของโดย บริษัท ชั้นนำในการดำเนินการในบทบาทสวัสดิการ ตัวอย่างเช่นอดีตรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังนายอันวาร์อิบราฮิมถามว่าโรงพยาบาลเอกชน '' ซึ่งเข้าร่วมกลุ่มที่อุดมไปด้วยนอกจากนี้ยังควรจะเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาในการมีพื้นที่ในการรักษาที่ไม่ดี '' [27] แต่จำเป็นที่จะต้องอาศัยการควบคุมมากกว่าการอุทธรณ์เพื่อการกุศลได้ชัดในปี 1997 งบประมาณในการที่นายอันวาร์อิบราฮิมผิดว่ารัฐบาลกำลังพิจารณาที่ต้องใช้โรงพยาบาลเอกชนที่จะให้เงินและสิ่งอำนวยความสะดวกทางการแพทย์รวมทั้งคนไข้ที่มีราคาต่ำพิเศษ '' เพื่อให้ ความช่วยเหลือแก่กลุ่มรายได้ต่ำกว่าที่ไม่ได้ละเลย '' [28] แม้นโยบายนี้แสดงให้เห็นถึงความยากลำบากของ extricating รัฐจากบทบาทสวัสดิการและในงบประมาณ 1998 มีการประกาศว่าโรงพยาบาลเอกชนจะได้รับค่าเผื่อการลงทุน 60% จากรัฐบาลในการสร้างหอผู้ป่วยสำหรับรายได้ต่ำกว่ารายได้ [29] อีกครั้งที่รัฐบาลกำลังเล่นที่ใช้งานร่วมกันแม้ว่าบทบาทสวัสดิการ ที่ tabling ของแผนเจ็ด Malaysia (ครอบคลุมระยะเวลา 1996-2001) นายกรัฐมนตรีมหาธีย้ำจำนวนของการเปลี่ยนแปลงนโยบายและการส่งสัญญาณในอนาคตนโยบายสาธารณะในด้านของการดูแลสุขภาพ ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของเจ็ดมาเลเซียแผนสุขภาพของประชาชนภาคการดูแลจะได้รับการขยายและปรับปรุง แต่รัฐบาลไม่สามารถที่จะให้การรักษาฟรีหรืออย่างน้อย charge.Treatment ในโรงพยาบาลของรัฐดังนั้นจึงจะต้องมีการจ่ายเงินสำหรับการประกันผ่านหรือเอกชน แผนการรักษา เงินอุดหนุนจะให้กับผู้ที่มาเลเซียที่ไม่สามารถซื้อประกันเอกชนหรือนายจ้างซึ่งไม่สามารถที่จะครอบคลุมการดูแลสุขภาพของพวกเขา บริษัท ขนาดใหญ่จะได้รับการคาดหวังว่าจะรวมถึงการประกันสุขภาพเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงของการจ้างงานสำหรับคนงานของพวกเขา ดึงดูดความสนใจของภาคเอกชนที่จะตอบสนองบทบาทการกุศลซ้ำในขณะที่ในเวลาเดียวกันนายกรัฐมนตรีระบุว่าให้การดูแลในโรงพยาบาลที่มีต้นทุนต่ำควรจะเป็นเงินกำไรสำหรับนักลงทุน ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์เอกชนเตือนว่า '' จะต้องมีกตัญญูและการกุศลในหัวใจของเรา '' นายกรัฐมนตรียังระบุว่ารัฐบาลตั้งใจที่จะ '' แปรรูปหลายสิ่งอำนวยความสะดวกด้านสุขภาพรวมทั้งโรงพยาบาลและหน่วยงานผู้เชี่ยวชาญ '' [30]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็นส่วนหนึ่งของวิสัยทัศน์ของ 'caring ' สังคม ' ' รัฐบาลมาเลเซียได้ทวีความรุนแรงมากการดึงดูดใจทั้งองค์กรภาครัฐและหน่วยงานการกุศล เพื่อช่วยบริการสุขภาพบางอย่างซึ่งมันไม่สามารถหรือไม่เต็มใจเต็มที่กองทุนหรือ
ให้ ตัวอย่างเช่นในมุมมองของรัฐบาล ตับ การวิจัย และการรักษาสถาบันควรก่อตั้งขึ้นในประเทศมาเลเซีย แต่ควรจะทำโดยภาคธุรกิจเอกชน [ 19 ] ศาลอุทธรณ์ที่คล้ายกันได้รับการทำสำหรับภาคเอกชน เพื่อช่วยงานของการประชุมความต้องการเพิ่มขึ้นสำหรับการฟอกเลือด .ใน 2538 กระทรวงสาธารณสุขก่อตั้งขึ้นทะเบียนของสังคมและองค์กรเอกชนซึ่งเต็มใจอาสาสมัครบริการของโรงพยาบาลรัฐบาล และการสนับสนุนทางการพยาบาลบ้าน ใน 2541 งบประมาณการทำเพื่อ RM 308 ล้านบาท เพื่อจัดสรรให้กับสังคม แผนปฏิบัติการ รวมทั้ง RM 98 ล้านบาท กระจายไปยังบาง 51 สวัสดิการสถาบันในการผลักดันของ ' ' ' 'caring สังคมนโยบาย นอกจากนี้นโยบายภาษีใหม่มีการแนะนำให้ลดภาษีบุคคลในการเขียนถึง RM 20 000 ให้อนุมัติโครงการสวัสดิการชุมชนในด้านสุขภาพ [ 20 ] ในช่วงปีแรกของการใช้นโยบายการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ รัฐบาลมอบหมายแผนแม่บทระบุรัฐวิสาหกิจและสินทรัพย์ที่ผ่านการแปรรูป