2.2 Access to FoodPhysical access t

2.2 Access to Food
Physical access to food is promoted mostly through commercial groceries that import and
distribute food items across the country. The Food Corporation of Bhutan maintains food
stocks in strategic locations. Vegetable, fruits and meat animal products are marketed
mostly through weekend markets. Facilities for weekend markets are established by the
Government in most urban areas.
Road networks across the country comprising of national highways, Dzongkhag roads and
farm roads serve as the channel of food distribution across the country. Almost all Geogs in
the country are now connected by farm roads.
Traditional social safety network play a significant role in the caring for the old, young,
unemployed and sick in the Bhutanese society both in urban and rural areas. These social
safety networks enable access to food by the vulnerable groups. In rural areas, remittances
from urban relatives, borrowings in cash and kind as well as exchange of labour for food are
other mechanisms that enable social access to food. However, in urban areas such practices
are noticeably declining.
On the economic access to food, income generating activities, particularly focusing on fruit
crops, vegetable and livestock production are promoted through program support from the
Government, to supplement meeting food requirements from own production at
household levels. Non-farm income generating avenues such as arts and crafts and tourism
are some of the opportunities that are promoted. The collection and value addition from
NWFPs also contribute significantly to income of rural populace enhancing their access to
food through improved purchasing power. In terms of urban scenario, the employment in
government and business sectors provides source of income which is mostly used for
purchasing food.
However, food prices have been increasing consistently and is a cause of concern. Food
price inflation has reached 11.89 in 2008 from 5.74 in 2005. In 2009 and 2010, it had
dropped to 9.0 and 8.89 respectively. It has touched double digit of 10.54 again in the
second quarter of 2011.
Most food commodities are imported from India and changes in import scenario from India
would have significant impact on access to food by the Bhutanese.
2.3 Utilization of Food
Although the national average energy consumption exceeds 2500 Kcal/person/day, in the
worst-off areas this figure does not reach 1900, or only 85-90% of the 2124 set as the
5
minimum required. Average consumption of protein, vitamins, and minerals is even further
below that is needed for good health.
Nutritional status of the under fives have improved a lot with stunting rate of 56% in 1988
to 37% in 2008 (National Nutrition and IYCF survey 2008) with higher concentration in the
east. Apart from insufficient dietary intake for a long period of time, inappropriate infant
and young child feeding practices is one of the major contributing factors to stunting status
of the children. Anemia is still a major public health problem with over 80% of 6-36 months
children anemic, over 50% in women and adolescent girls, and over 28% in men (National
Anemia Survey 2002).
Iodine Deficiency Disorder (IDD) has been a major public health problem in the early 60s
with the prevalence of Total Goiter Rate (TGR) over 64%. Several Nationwide studies have
been carried out and based on the studies lot of interventions has been taken up through
multi-sectoral collaborations/approaches. These periodic studies, evaluation and
interventions indicated that Bhutan has made a dramatic progress in the control of iodine
deficiency disorders. It also demonstrates that the IDD control program has made a
considerable impact, which led to the declaration of elimination of IDD as no more a public
health problem (2003) with TGR at 5% and iodized salt coverage at 95%. The biggest
challenge is the sustenance of the elimination status which calls for even more
collaboration between stakeholders like MoAF, MoH, BAFRA, Customs, FCB, Bhutan Salt
Enterprise (BSE). Therefore, awareness on the need to buy and consume iodized salt by
general population is an all time requirement.
Vitamin A is another important micronutrient that needs to be addressed, however in
Bhutan Vitamin A deficiency (VAD) is not a public health problem with only sub-clinical
prevalence rate at 2.6% (National VAD study 2000). Therefore, regular supplementation of
vitamin A to the school children and under fives are appropriate enough to meet the
requirement.
Infant and Young child feeding practices are not optimal among the mothers and caregivers
which leads to malnutrition, and contributes to the growing Non Communicable Diseases in
the later part of their life. There are a lot of cultural and traditional barriers which need to
be addressed so as to promote optimal breastfeeding.
2.4 Stability dimensions of FNS
Climate change is likely to have a serious effect on food production in many ways. Slow
onset and changes in mean temperatures and precipitation patterns are expected to affect
yields. Added to this will be crop losses resulting from more frequent and intense extreme
weather events.
In 2004, flashfloods in six eastern Dzongkhags claimed lives of 9 people, washed away 29
houses, damaged 107 houses and destroyed 664 acres of farm lands (NDRMF, 2006).
6
In 2009, cyclone Aila brought about very high level of rainfall causing flooding along many
natural drainage systems. It claimed lives of 12 people and caused severe damage to
agriculture, transport facilities, schools and hydro projects.
In 2010, landslides and flashfloods damaged more than 2000 acres of agriculture land
affecting 4165 households, damage of irrigation channels and farm roads affected 529
households. It washed away 40 acres of pastureland (DoA, MoAF, 2011 & DoL, MoAF)
In spring 2011, successive windstorms occurred in 16 dzongkhags (districts) causing
damage to 2424 rural homes, 81 religious structures, 57 schools, 21 health centers and 13
government institutional facilities.
Global financial crisis, rising food and fuel prices and other market conditions have seriously
affected food prices and therefore access to food.
3. Policy and Legal Environment
The Constitution of the Kingdom of Bhutan requires the State to promote circumstances
that would enable the citizens to secure an adequate livelihood. It requires the Government
to secure ecologically balanced sustainable development while promoting justifiable
economic and social development and to ensure a safe and healthy environment. It also
calls for granting land Kidu to citizens by the Monarch.
Vision 2020 was formulated with the overarching goal to ensure the future independence,
security and sovereignty of the Kingdom. Maximization of Gross National Happiness (GNH)
is set as the guiding principles for future development. Horticulture has been accorded
priority as a means of raising the cash incomes of farmers, generating export revenues and
for achieving an improvement in the nutritional status of the rural population. The effective
management of watersheds for safe drinking water as well as for hydropower are
considered as key components of our efforts to place the nation’s development on a
sustainable path.
Land Act of Bhutan, 2007 enables commercial agriculture and enables the Government to
declare any area in the country as protected agricultural areas aiming at the best use of
land by seeking sustainable options and choosing those that bring about the desired
economic, social and environmental wellbeing of the citizens of Bhutan. While the act
protects Chhuzhing (paddy land), those outside protected agriculture areas can be
converted to other land categories if found infeasible for paddy cultivation. Conversion of
Chhuzhing to residential land is permitted if land owners have only inherited Chhuzhing and
do not own a house to live in. The Act also maintains the provisions from the Land Act, 1979
that enable construction and renovation of irrigation channels and embankments as well as
its right of way when passing through the property of any other person.
7
Food Act of Bhutan 2005 provides protection to human health through trade of food in the
Kingdom of Bhutan. All food imported into Bhutan are being certified by the recognized
authority in the exporting country and imports are only allowed through officially
designated border points. The Act subjects all food businesses in Bhutan to standards for
health and safety.
Forest and Nature Conservation Act of Bhutan, 1995 provides legal environment for
community based resource management and utilization, community forestry, transport &
trade of forest produce, soil & water conservation and royalty free domestic consumption
of non-wood forest products (NWFP) that are not in the list of Schedule 1 of the Act.
The Seeds Act of Bhutan, 2000 enables promotion of seed industry in the country to
enhance rural income and livelihood through regulation of quality of seeds, sale of seeds
and certification.
Plant Quarantine Act of Bhutan, 1993 prevents the introduction of pests into the country
through regulation of import and export of plants and plant products.
Livestock Act of Bhutan, 2001 provides for regulation of livestock breeding, health and
production to enhance livestock productivity and prevent diseases. It aims to enable only
appropriate breeds of livestock, poultry and fish of acceptable quality are introduced in the
country. The Act enables privatization of production, import and export, process, and sale
of animals, animal products, feeds, drugs, and other inputs necessary for enhancing
livestock production.
Cooperatives Act of Bhutan, 2001 (amended in 2009), provides legal framework for the
formation of Co-operatives and farmer groups to enhance their economy of scale.
Bhutan Water Policy, 2003 recognizes the role of rivers as an aquatic habitat and as a
source of food. It also recognizes individual right to safe, affordable and sufficient quantity
of water for persona

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

2.2 การเข้าถึงอาหารเข้าถึงอาหาร โดยอาหารเชิงพาณิชย์ที่นำเข้าส่วนใหญ่คือการส่งเสริม และกระจายสินค้าอาหารทั่วประเทศ บริษัทอาหารภูฏานรักษาอาหารหุ้นในสถานเชิงกลยุทธ์ ผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์ผลิตภส่วนใหญ่ผ่านตลาดนัด สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์ตลาดถูกสร้างขึ้นโดยการรัฐบาลในเมืองส่วนใหญ่เครือข่ายถนนทั่วประเทศประกอบด้วยทางหลวงแห่งชาติ ถนน Dzongkhag และถนนฟาร์มทำหน้าที่เป็นช่องทางการจัดจำหน่ายอาหารทั่วประเทศ Geogs เกือบทั้งหมดในประเทศขณะนี้เชื่อมต่อ ด้วยถนนฟาร์มเครือข่ายความปลอดภัยทางสังคมดั้งเดิมมีบทบาทสำคัญในการดูแลเก่า หนุ่มคนตกงาน และป่วยใน Bhutanese สังคมทั้งในเมือง และชนบท สังคมเหล่านี้เครือข่ายความปลอดภัยเปิดใช้งานการเข้าถึงอาหารกลุ่มเสี่ยง ในพื้นที่ชนบท ชำระเงินผ่านธนาคารจากญาติเมือง เงินกู้ยืมในเงินสด และชนิด รวมทั้งการแลกเปลี่ยนแรงงานสำหรับอาหารกลไกอื่น ๆ ที่ช่วยให้สังคมเข้าถึงอาหาร อย่างไรก็ตาม ในเขตเมือง เช่นปฏิบัติจะเห็นได้ชัดลงบนถึงอาหาร กิจกรรม สร้างรายได้ทางเศรษฐกิจโดยเฉพาะอย่างยิ่งเน้นผลไม้มีการส่งเสริมผลิตพืช ผัก และปศุสัตว์ผ่านโปรแกรมสนับสนุนจากการรัฐบาล เสริมอาหารข้อกำหนดจากผลิตเองในระดับครัวเรือน รายได้ไม่ใช่ฟาร์มสร้าง avenues หัตถกรรมและท่องเที่ยวมีโอกาสที่จะเลื่อนขึ้น การเก็บรวบรวมและมูลค่าเพิ่มจากNWFPs ยังมีส่วนร่วมอย่างมีนัยสำคัญที่รายได้ของประชาชนชนบทที่เพิ่มการเข้าถึงอาหารผ่านกำลังซื้อดีขึ้น ในสถานการณ์การเมือง การจ้างงานในแหล่งที่มาของรายได้ซึ่งส่วนใหญ่ใช้สำหรับช่วยให้ภาคธุรกิจและรัฐบาลจัดซื้ออาหารอย่างไรก็ตาม ราคาอาหารได้เพิ่มอย่างต่อเนื่อง และเป็นสาเหตุของความกังวล อาหารเงินเฟ้อราคามีถึง 11.89 2008 จาก 5.74 ในปี 2005 ในปี 2009 และ 2010 มันมีหลุด 8.89 และ 9.0 ตามลำดับ มันมีสัมผัสสองหลักของ 10.54 อีกครั้งในการไตรมาสที่สองปี 2554สินค้าโภคภัณฑ์อาหารส่วนใหญ่จะนำเข้าจากอินเดียและการเปลี่ยนแปลงในสถานการณ์การนำเข้าจากอินเดียจะมีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญในการเข้าถึงอาหารโดย Bhutanese ที่2.3 การใช้ประโยชน์ของอาหารแม้ว่าปริมาณการใช้พลังงานเฉลี่ยชาติเกิน 2500 กิโลแคลอรี่ต่อวัน ในการพื้นที่ worst-off รูปนี้ไม่ถึง 1900 หรือเพียง 85-90% ของ 2124 ที่ตั้งเป็น5ขั้นต่ำที่จำเป็น ปริมาณการใช้เฉลี่ย ของโปรตีน วิตามิน แร่ธาตุคือเพิ่มเติมด้านล่างที่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสุขภาพที่ดีอนุรักษ์ของมีการปรับปรุงภายใต้ fives มากกับ stunting อัตรา 56% ในปี 198837% ในปี 2008 (โภชนาการแห่งชาติและสำรวจ IYCF 2008) กับความเข้มข้นสูงในการภาคตะวันออก นอกจากบริโภคอาหารไม่เพียงพอเป็นเวลานานของเวลา ไม่เหมาะสมและเด็กอาหารปฏิบัติเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ stunting สถานะอย่างใดอย่างหนึ่งของเด็ก โรคโลหิตจางยังคงเป็นปัญหาสาธารณสุขสำคัญกว่า 80% 6-36 เดือนเด็กโรคโลหิตจาง กว่า 50% ในผู้หญิงและเด็กหญิง และกว่า 28% ในผู้ชาย (แห่งชาติโรคโลหิตจางแบบสำรวจ 2002)โรคขาดไอโอดีน (โทรศัพท์) แล้วปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญในช่วงยุค 60sมีความชุกของรวม Goiter อัตรา (TGR) กว่า 64% มีหลายการศึกษาทั่วประเทศการดำเนินการ และตามศึกษาจำนวนมากแทรกแซงนำค่าผ่านหลายรายสาขาความร่วมมือ/วิธีการ เหล่านี้เป็นระยะการศึกษา การประเมิน และงานวิจัยระบุว่า ภูฏานได้ความคืบหน้าอย่างมากในการควบคุมของไอโอดีนโรคขาด มันยังแสดงให้เห็นว่า โปรแกรมควบคุมโทรศัพท์ได้ทำการผลกระทบมาก ซึ่งนำไปสู่การตัดออกของโทรศัพท์ไม่ได้เป็นสาธารณะปัญหาสุขภาพ (2003) กับ TGR ที่ 5% และความครอบคลุมเกลือไอโอดีนที่ 95% ใหญ่ที่สุดความท้าทายคือ บวงสรวงสถานะตัดออกซึ่งเรียกยิ่งความร่วมมือระหว่างเสียเช่น MoAF, MoH, BAFRA ศุลกากร FCB เกลือภูฏานองค์กร (BSE) ดังนั้น ปลูกจิตสำนึกต้องซื้อ และบริโภคไอโอดีนเกลือโดยประชากรทั่วไปมีความต้องการเวลาทั้งหมดวิตามินคือ micronutrient สำคัญอื่นที่จำเป็นต้องได้รับการ อย่างไรก็ตามในภูฏานขาดวิตามินเอ (VAD) ไม่ใช่สาธารณสุขปัญหาเฉพาะทางคลินิกย่อยอัตราชุกที่ 2.6% (VAD ชาติศึกษา 2000) ดังนั้น แห้งเสริมปกติของวิตามินเอ เพื่อเด็กนักเรียน และ fives เหมาะสมเพียงพอเพื่อตอบสนองการความต้องการเด็กและเยาวชนปฏิบัติอาหารเด็กไม่เหมาะสมระหว่างมารดาและเรื้อรังซึ่งนำไปสู่การขาดสารอาหาร และสนับสนุนการเติบโตไม่ใช่ Communicable โรคส่วนหลังของชีวิต มีจำนวนมากของอุปสรรคทางวัฒนธรรม และแบบที่ต้องการได้รับการส่งเสริมการเลี้ยงลูกด้วยนมที่ดีที่สุด2.4 ขนาดความมั่นคงของ FNSเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมีแนวโน้มที่จะมีผลร้ายแรงในการผลิตอาหารในหลายวิธี ช้าเริ่มมีอาการและการเปลี่ยนแปลงในรูปแบบของฝนและอุณหภูมิเฉลี่ยคาดว่าจะส่งผลกระทบต่ออัตราผลตอบแทน นอกจากนี้ยังจะขาดทุนพืชผลจากบ่อยครั้งขึ้น และรุนแรงมากเหตุการณ์สภาพอากาศในปี 2004 กระแสในตะวันออก Dzongkhags หกอ้างว่า ชีวิตของคน 9 ล้างไป 29บ้าน บ้าน 107 ที่เสียหาย และทำลายเอเคอร์ 664 ฟาร์มที่ดิน (NDRMF, 2006)6ในปี 2552 พายุที่นำเกี่ยวกับระดับสูงของปริมาณน้ำฝนที่ทำให้เกิดน้ำท่วมไปหลายระบบระบายน้ำตามธรรมชาติ มันอ้างว่า ชีวิต 12 คน และเกิดความเสียหายอย่างรุนแรงเกษตร ส โรงเรียน และโครงการพลังน้ำในปี 2553 แผ่นดินถล่มและกระแสเสียหายกว่า 2000 ไร่ของที่ดินการเกษตรส่งผลกระทบต่อครัวเรือน 4165 ความเสียหายของช่องชลประทานและถนนฟาร์มผล 529ครัวเรือน ล้างเก็บจำนวน pastureland (กรมวิชาการเกษตร MoAF, 2011 และ DoL, MoAF)ในฤดูใบไม้ผลิ 2011, windstorms ต่อเนื่องที่เกิดขึ้นใน 16 dzongkhags (เขต) ทำให้เกิดความเสียหายกับบ้านชนบท 2424 โครงสร้างศาสนา 81 โรงเรียน 57 ศูนย์สุขภาพ 21 และ 13รัฐบาลสถาบันอำนวยวิกฤติการเงินโลก อาหารเพิ่มขึ้น และราคาน้ำมัน และสภาวะตลาดอื่น ๆ ได้อย่างจริงจังได้รับผลกระทบราคาอาหาร และการเข้าถึงอาหาร3. นโยบายและกฎหมายสิ่งแวดล้อมรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรภูฏานต้องการรัฐส่งเสริมสถานการณ์ที่จะให้ประชาชนเพื่อการดำรงชีวิตอย่างเพียงพอ ต้องรัฐบาลการรักษาความปลอดภัยอย่างสมดุลการพัฒนาที่ยั่งยืนในขณะที่ส่งเสริมการแข่งขันพัฒนาการเศรษฐกิจ และสังคมและ เพื่อตรวจสอบสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย และมีสุขภาพดี มันยังโทรที่ Kidu ที่ดินเพื่อประชาชนตามพระมหากษัตริย์วิสัยทัศน์ 2020 ถูก ด้วยเป้าหมายคัดสรรเพื่อให้ความเป็นอิสระในอนาคต สูตรความปลอดภัยและอธิปไตยของราชอาณาจักร Maximization ชาติรวมความสุข (GNH)กำหนดเป็นหลักการแนวทางการพัฒนาในอนาคต ทรัพย์พืชสวนความสำคัญของการเพิ่มรายได้เงินสดของเกษตรกร การสร้างรายได้การส่งออก และเพื่อให้บรรลุการปรับปรุงในการโภชนาการของประชากรชนบท มีประสิทธิภาพจัดการของรูปธรรมปลอดภัยดื่มน้ำที่ดีสำหรับไฟฟ้ากำลังถือว่าเป็นส่วนประกอบสำคัญของความพยายามของเราเพื่อการพัฒนาของประเทศในการเส้นทางที่ยั่งยืนพระราชบัญญัติที่ดินภูฏาน 2007 ช่วยให้เกษตรพาณิชย์ และช่วยให้รัฐบาลประกาศพื้นที่ในประเทศที่เป็นพื้นที่เกษตรได้รับการป้องกันที่มุ่งที่ใช้ดีที่สุดที่ดิน โดยหาตัวอย่างยั่งยืน และเลือกที่นำที่ต้องเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมดีของพลเมืองของภูฏาน ในขณะพระราชบัญญัติChhuzhing (ดินนา), ปกป้องผู้อยู่นอกพื้นที่เกษตรได้รับการป้องกันได้แปลงที่ดินประเภทอื่น ๆ ถ้าพบถอดสำหรับเพาะปลูกข้าว การแปลงChhuzhing กับที่ดินที่อยู่อาศัยจะได้ถ้าเจ้าของที่ดินมีเพียงสืบทอด Chhuzhing และไม่ได้เป็นเจ้าบ้านอยู่ พระราชบัญญัติยังรักษาบทบัญญัติจากพระราชบัญญัติที่ดิน 1979ที่ทำการก่อสร้างและปรับปรุงช่องทางชลประทานและทำนบเป็นขวาของทางเมื่อผ่านคุณสมบัติของผู้อื่น7พระราชบัญญัติอาหารภูฏาน 2005 ให้การปกป้องสุขภาพมนุษย์ผ่านทางการค้าของอาหารในการราชอาณาจักรภูฏาน อาหารทั้งหมดที่นำเข้ามาในภูฏานมีการรับรอง โดยการจดจำหน่วยงานในประเทศส่งออกและนำเข้าได้เฉพาะผ่านทางกำหนดเส้นขอบจุด ทั้งหมดอาหารธุรกิจในภูฏานมาตรฐานสำหรับหัวข้อบัญญัติสุขภาพและความปลอดภัยป่าและธรรมชาติอนุรักษ์ตามพระราชบัญญัติของภูฏาน 1995 ให้สภาพแวดล้อมทางกฎหมายขนส่งการจัดการและการใช้ประโยชน์ วนศาสตร์ชุมชน ทรัพยากรโดยชุมชนและค้าผลิตป่า การอนุรักษ์ดินและน้ำ และได้รับสิทธิการใช้ในประเทศฟรีของผลิตภัณฑ์ไม่ใช่ไม้ป่า (NWFP) ที่ไม่อยู่ในรายการของกำหนดการ 1 พระราชบัญญัติโปรโมชั่นของอุตสาหกรรมเมล็ดพันธุ์ในประเทศที่จะช่วยให้การเมล็ดกระทำของภูฏาน 2000เพิ่มรายได้ชนบทและดำรงชีวิตผ่านการควบคุมคุณภาพของเมล็ดพันธุ์ ขายเมล็ดพันธุ์และใบรับรองแนะนำศัตรูพืชในประเทศทำให้โรงงานตรวจสอบการกระทำของภูฏาน 1993ผ่านกฎระเบียบนำเข้าและส่งออกพืชและผลิตภัณฑ์พืชการปศุสัตว์บัญญัติของภูฏาน 2001 ให้ระเบียบของปศุสัตว์พันธุ์ สุขภาพ และผลิตเพื่อเพิ่มผลผลิตปศุสัตว์ และป้องกันโรค มุ่งหวังที่จะเปิดใช้งานเท่านั้นมีการแนะนำสายพันธุ์ที่เหมาะสมของปศุสัตว์ สัตว์ปีก และปลาคุณภาพที่ยอมรับในการประเทศ บัญญัติให้ privatization ผลิต นำเข้า และส่งออก กระบวนการ และขายสัตว์ ผลิตภัณฑ์สัตว์ ตัวดึงข้อมูล ยา และอินพุตอื่น ๆ ที่จำเป็นสำหรับการเพิ่มการผลิตปศุสัตว์พระราชบัญญัติสหกรณ์ภูฏาน 2001 (แก้ไขในปี 2009), มีกรอบกฎหมายสำหรับการการก่อตัวของสหกรณ์และกลุ่มเกษตรกรเพื่อเพิ่มขนาดของเศรษฐกิจนโยบายน้ำภูฏาน 2003 ตระหนักถึงบทบาทของแม่น้ำ เป็นอยู่อาศัยสัตว์น้ำ และเป็นการแหล่งที่มาของอาหาร มันยังรู้จักขวาแต่ละปริมาณ ราคาไม่แพง และปลอดภัยเพียงพอน้ำในตัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

2.2 การเข้าถึงอาหาร
การเข้าถึงทางกายภาพกับอาหารได้รับการส่งเสริมส่วนใหญ่ผ่านร้านขายของชำเชิงพาณิชย์ที่นำเข้าและ
จัดจำหน่ายสินค้าอาหารทั่วประเทศ คอร์ปอเรชั่นอาหารของภูฏานรักษาอาหาร
หุ้นในสถานที่ยุทธศาสตร์ ผักผลไม้และผลิตภัณฑ์จากเนื้อสัตว์สัตว์มีตลาด
ส่วนใหญ่ผ่านตลาดวันหยุดสุดสัปดาห์ สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับตลาดวันหยุดสุดสัปดาห์จะมีการจัดตั้งขึ้นโดย
รัฐบาลในเขตเมืองมากที่สุด.
เครือข่ายถนนทั่วประเทศประกอบด้วยทางหลวงถนน Dzongkhag และ
ถนนฟาร์มใช้เป็นช่องทางในการจัดจำหน่ายอาหารทั่วประเทศ Geogs เกือบทั้งหมดใน
ประเทศที่มีการเชื่อมต่อด้วยถนนสายฟาร์ม.
เครือข่ายแผนความปลอดภัยทางสังคมมีบทบาทสำคัญในการดูแลสำหรับเก่าหนุ่ม
ตกงานและป่วยในสังคมภูฏานทั้งในเขตเมืองและชนบท เหล่านี้สังคม
เครือข่ายความปลอดภัยช่วยให้การเข้าถึงอาหารโดยกลุ่มเสี่ยง ในพื้นที่ชนบทการโอนเงิน
จากญาติเมืองกู้ยืมเงินสดและชนิดรวมทั้งการแลกเปลี่ยนแรงงานสำหรับอาหารที่มี
กลไกอื่น ๆ ที่ช่วยให้การเข้าถึงสังคมกับอาหาร อย่างไรก็ตามในพื้นที่เขตเมืองการปฏิบัติดังกล่าว
จะเห็นได้ชัดลดลง.
ในการเข้าถึงเศรษฐกิจเพื่ออาหารกิจกรรมที่ก่อให้เกิดรายได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งมุ่งเน้นไปที่ผลไม้
พืชผักและการผลิตปศุสัตว์มีการส่งเสริมผ่านการสนับสนุนโครงการจาก
รัฐบาลเพื่อเสริมการประชุมความต้องการอาหารจากการผลิตของตัวเองที่
ระดับครัวเรือน รายได้ที่มิใช่ฟาร์มลู่ทางสร้างเช่นศิลปะและงานฝีมือและการท่องเที่ยว
คือบางส่วนของโอกาสที่มีการส่งเสริม นอกจากนี้การเก็บเงินและค่าจาก
NWFPs ยังมีส่วนสำคัญต่อรายได้ของประชาชนในชนบทการเสริมสร้างการเข้าถึง
อาหารที่ผ่านการมีกำลังซื้อที่ดีขึ้น ในแง่ของสถานการณ์ในเมืองการจ้างงานใน
ภาครัฐและภาคธุรกิจที่มีแหล่งที่มาของรายได้ซึ่งส่วนใหญ่จะใช้สำหรับ
การจัดซื้ออาหาร.
แต่ราคาอาหารได้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องและเป็นสาเหตุของความกังวล อาหาร
อัตราเงินเฟ้อราคาได้ถึง 11.89 ในปี 2008 จาก 5.74 ในปี 2005 ในปี 2009 และ 2010 มันก็
ลดลงไป 9.0 และ 8.89 ตามลำดับ มันได้สัมผัสสองหลักของ 10.54 อีกครั้งใน
ไตรมาสที่สองของปี 2011.
สินค้าอาหารส่วนใหญ่จะนำเข้าจากประเทศอินเดียและการเปลี่ยนแปลงในสถานการณ์นำเข้าจากประเทศอินเดีย
จะมีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญในการเข้าถึงอาหารภูฏาน.
2.3 การใช้ประโยชน์จากอาหาร
แม้ว่าพลังงานแห่งชาติเฉลี่ย การบริโภคเกิน 2,500 กิโลแคลอรี / คน / วันใน
พื้นที่ที่เลวร้ายที่สุดออกตัวเลขนี้ไม่ถึง 1900 หรือเพียง 85-90% ของ 2,124 ชุดเป็น
5
ขั้นต่ำที่จำเป็น การบริโภคเฉลี่ยของโปรตีนวิตามินและแร่ธาตุที่เป็นยิ่งขึ้น
ด้านล่างที่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสุขภาพที่ดี.
ภาวะโภชนาการของภายใต้ห้ามีการปรับปรุงมากกับคนแคระอัตราจาก 56% ในปี 1988
ถึง 37% ในปี 2008 (โภชนาการแห่งชาติและ IYCF สำรวจ 2008 ) ที่มีความเข้มข้นสูงขึ้นใน
ทางทิศตะวันออก นอกเหนือจากการบริโภคสารอาหารไม่เพียงพอสำหรับระยะเวลานานทารกที่ไม่เหมาะสม
และการปฏิบัติให้อาหารเด็กหนุ่มเป็นหนึ่งในปัจจัยที่สำคัญสถานะคนแคระ
ของเด็ก โรคโลหิตจางยังคงเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญที่มีมากกว่า 80% ของ 6-36 เดือน
เด็กโรคโลหิตจางกว่า 50% ในผู้หญิงและเด็กวัยรุ่นหญิงและกว่า 28% ในผู้ชาย (แห่งชาติ
สำรวจโรคโลหิตจาง 2002).
โรคขาดสารไอโอดีน (IDD) ได้รับ เป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญในช่วงต้นยุค 60s
ที่มีความชุกของโรคคอพอกอัตรารวม (TGR) กว่า 64% การศึกษาทั่วประเทศหลายคนได้
รับการดำเนินการและอยู่บนพื้นฐานของการศึกษาจำนวนมากของการแทรกแซงได้ถูกนำขึ้นผ่าน
สื่อหลายภาค / วิธีการ การศึกษาเป็นระยะ ๆ เหล่านี้การประเมินผลและ
การแทรกแซงชี้ให้เห็นว่าประเทศภูฏานได้ทำให้ความคืบหน้าอย่างมากในการควบคุมของไอโอดีน
โรคขาด นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นว่าการควบคุมทางไกลระหว่างประเทศได้ทำ
ผลกระทบมากซึ่งนำไปสู่การประกาศของการกำจัดของสายตรงไม่มากประชาชน
ปัญหาสุขภาพ (2003) กับ TGR ที่ 5% และการรายงานข่าวเกลือเสริมไอโอดีนที่ 95% ที่ใหญ่ที่สุด
ท้าทายคือการยังชีพของสถานะการกำจัดซึ่งเรียกร้องให้มีมากยิ่งขึ้น
การทำงานร่วมกันระหว่างผู้มีส่วนได้เสียเช่น MoAF, แม่เมาะ Bafra, ศุลกากร, FCB ภูฏานเกลือ
เอ็นเตอร์ไพรส์ (BSE) ดังนั้นการรับรู้เกี่ยวกับความจำเป็นในการซื้อและการบริโภคเกลือเสริมไอโอดีนโดย
ประชากรทั่วไปเป็นความต้องการตลอดเวลา.
วิตามินเป็นอีกหนึ่งธาตุสำคัญที่จำเป็นต้องได้รับการแก้ไข แต่ใน
ภูฏานการขาดวิตามินเอ (VAD) ไม่ได้เป็นปัญหาทางสาธารณสุขที่มีเพียง ย่อยคลินิก
อัตราความชุกที่ 2.6% (การศึกษาแห่งชาติ 2000 VAD) ดังนั้นการเสริมปกติของ
วิตามินกับเด็กโรงเรียนและอยู่ภายใต้ห้ามีความเหมาะสมพอที่จะตอบสนอง
ความต้องการ.
ทารกและการปฏิบัติให้อาหารเด็กหนุ่มไม่ได้ดีที่สุดของมารดาและผู้ดูแล
ซึ่งนำไปสู่การขาดสารอาหารและมีส่วนช่วยในการเจริญเติบโตของโรคไม่ติดต่อใน
ภายหลังส่วนหนึ่งของชีวิตของพวกเขา มีจำนวนมากของอุปสรรคทางวัฒนธรรมและแบบดั้งเดิมซึ่งจำเป็นต้องมี
ได้รับการแก้ไขเพื่อที่จะส่งเสริมการเลี้ยงลูกด้วยนมที่ดีที่สุด.
ขนาด 2.4 เสถียรภาพของ FNS
เปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมีแนวโน้มที่จะมีผลกระทบอย่างรุนแรงต่อการผลิตอาหารในหลาย ๆ ช้า
การโจมตีและการเปลี่ยนแปลงในอุณหภูมิเฉลี่ยและรูปแบบฝนที่คาดว่าจะส่งผลกระทบต่อ
อัตราผลตอบแทน ที่เพิ่มเข้ามานี้จะเป็นความสูญเสียที่เกิดจากการเพาะปลูกมากขึ้นบ่อยครั้งและรุนแรง
เหตุการณ์สภาพอากาศ.
ในปี 2004 flashfloods ในหก Dzongkhags ตะวันออกอ้างว่าชีวิต 9 คนล้างออกไป 29
บ้านเสียหาย 107 บ้านและถูกทำลาย 664 เอเคอร์ของพื้นที่ทำการเกษตร (NDRMF 2006 ).
6
ในปี 2009 พายุไซโคลน Aila นำในระดับสูงมากเกี่ยวกับปริมาณน้ำฝนทำให้เกิดน้ำท่วมหลายพร้อม
ระบบระบายน้ำตามธรรมชาติ มันอ้างว่าชีวิตของ 12 คนและก่อให้เกิดความเสียหายอย่างรุนแรงต่อ
การเกษตร, สิ่งอำนวยความสะดวกการขนส่งโรงเรียนและโครงการพลังน้ำ.
ในปี 2010, ดินถล่มและ flashfloods เสียหายมากกว่า 2000 ไร่ที่ดินการเกษตร
ที่มีผลต่อ 4165 ผู้ประกอบการเกิดความเสียหายของช่องทางชลประทานและถนนฟาร์มได้รับผลกระทบ 529
ครัวเรือน มันล้างออกไป 40 เอเคอร์ของออกกำลังกาย (กรมวิชาการเกษตร, MoAF, 2011 & dol, MoAF)
ในฤดูใบไม้ผลิ 2011, พายุเนื่องที่เกิดขึ้นใน 16 dzongkhags (อำเภอ) ที่ก่อให้เกิด
ความเสียหายต่อ 2424 บ้านชนบท 81 โครงสร้างทางศาสนา 57 โรงเรียน 21 ศูนย์สุขภาพและ 13
สิ่งอำนวยความสะดวกของรัฐบาลสถาบัน.
วิกฤติการเงินโลก, อาหารเพิ่มขึ้นและราคาน้ำมันและภาวะตลาดอื่น ๆ ได้อย่างจริงจัง
ส่งผลกระทบต่อราคาอาหารและดังนั้นจึงสามารถเข้าถึงอาหาร.
3 นโยบายและกฎหมายสิ่งแวดล้อม
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรภูฏานต้องใช้รัฐที่จะส่งเสริมให้สถานการณ์
ที่จะช่วยให้ประชาชนในการรักษาความปลอดภัยการทำมาหากินอย่างเพียงพอ มันต้องมีรัฐบาล
เพื่อรักษาความปลอดภัยการพัฒนาที่ยั่งยืนสมดุลระบบนิเวศอันสมควรขณะที่การส่งเสริม
การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมและเพื่อให้แน่ใจว่าสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและมีสุขภาพดี นอกจากนี้ยัง
เรียกร้องให้มีการอนุญาตให้ Kidu ที่ดินเพื่อประชาชนโดยพระมหากษัตริย์.
วิสัยทัศน์ 2020 เป็นสูตรที่มีเป้าหมายที่ครอบคลุมเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นอิสระในอนาคต,
การรักษาความปลอดภัยและอธิปไตยของราชอาณาจักร สูงสุดของความสุขมวลรวมประชาชาติ (GNH)
ถูกกำหนดให้เป็นแนวทางการพัฒนาในอนาคต การปลูกพืชสวนได้รับการปฏิบัติ
มีความสำคัญเป็นวิธีของการเพิ่มรายได้เงินสดของเกษตรกรสร้างรายได้จากการส่งออกและ
เพื่อให้บรรลุการปรับปรุงในภาวะโภชนาการของประชากรในชนบท ที่มีประสิทธิภาพใน
การบริหารจัดการแหล่งต้นน้ำสำหรับน้ำดื่มที่ปลอดภัยเช่นเดียวกับการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำจะ
ถือว่าเป็นองค์ประกอบที่สำคัญของความพยายามของเราที่จะวางการพัฒนาของประเทศใน
เส้นทางที่ยั่งยืน.
ที่ดินพระราชบัญญัติของภูฏาน 2007 ช่วยให้การเกษตรเชิงพาณิชย์และช่วยให้รัฐบาลที่จะ
ประกาศพื้นที่ใดใน ประเทศเป็นการคุ้มครองพื้นที่เกษตรกรรมเล็งไปที่การใช้งานที่ดีที่สุดของ
ที่ดินที่กำลังมองหาตัวเลือกที่ยั่งยืนและการเลือกผู้ที่นำมาซึ่งความต้องการ
ทางเศรษฐกิจคุณภาพชีวิตสังคมและสิ่งแวดล้อมของประชาชนของประเทศภูฏาน ในขณะที่การกระทำ
ปกป้อง Chhuzhing (ที่ดินนา), ผู้ที่ได้รับการคุ้มครองนอกพื้นที่การเกษตรที่สามารถ
แปลงเป็นที่ดินประเภทอื่น ๆ หากพบว่าเป็นไปไม่ได้สำหรับการเพาะปลูกข้าว แปลง
Chhuzhing ไปยังดินแดนที่อยู่อาศัยจะได้รับอนุญาตถ้าเจ้าของที่ดินได้รับการถ่ายทอดเท่านั้น Chhuzhing และ
ไม่ได้เป็นเจ้าของบ้านที่จะอยู่ใน. พระราชบัญญัติยังรักษาบทบัญญัติจากที่ดินโฉนด 1979
ที่ช่วยให้การก่อสร้างและปรับปรุงช่องทางชลประทานและเขื่อนเช่นเดียวกับ
ด้านขวาของทางเมื่อผ่านทรัพย์สินของบุคคลอื่นใด.
7
พระราชบัญญัติอาหารของภูฏาน 2005 ให้ความคุ้มครองต่อสุขภาพของมนุษย์ผ่านการค้าอาหารใน
ราชอาณาจักรภูฏาน อาหารทุกชนิดนำเข้ามาในประเทศภูฏานจะได้รับการรับรองโดยได้รับการยอมรับ
อำนาจในประเทศผู้ส่งออกและนำเข้าที่ได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการเพียงผ่าน
จุดชายแดนที่กำหนด พระราชบัญญัติทุกวิชาธุรกิจอาหารในประเทศภูฏานมาตรฐานสำหรับ
สุขภาพและความปลอดภัย.
ป่าไม้และธรรมชาติพระราชบัญญัติการอนุรักษ์ของภูฏาน 1995 ให้สภาพแวดล้อมทางกฎหมายสำหรับ
การจัดการทรัพยากรชุมชนและการใช้ประโยชน์ป่าชุมชน, การขนส่งและ
การค้าของผลิตผลป่าการอนุรักษ์ดินและน้ำและ การบริโภคค่าภาคหลวงฟรีภายในประเทศ
ที่ไม่ใช่ไม้ผลิตภัณฑ์จากป่าไม้ (NWFP) ที่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อของตารางที่ 1 ตามพระราชบัญญัติ.
พระราชบัญญัติเมล็ดของภูฏาน 2000 ช่วยให้โปรโมชั่นของอุตสาหกรรมเมล็ดพันธุ์ในประเทศที่จะ
ช่วยเพิ่มรายได้ในชนบทและการดำรงชีวิตผ่านการควบคุมของ คุณภาพของเมล็ดขายเมล็ดพันธุ์
และการรับรอง.
พระราชบัญญัติกักพืชของภูฏาน 1993 ป้องกันไม่ให้การแนะนำของศัตรูพืชเข้ามาในประเทศ
ผ่านการควบคุมการนำเข้าและการส่งออกของพืชและผลิตภัณฑ์จากพืช.
ปศุสัตว์พระราชบัญญัติของภูฏาน 2001 ให้สำหรับกฎระเบียบของการปรับปรุงพันธุ์สัตว์ สุขภาพและการ
ผลิตเพื่อเพิ่มผลผลิตปศุสัตว์และการป้องกันโรค โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อเปิดใช้งานเพียง
สายพันธุ์ที่เหมาะสมในการเลี้ยงปศุสัตว์สัตว์ปีกและปลาที่มีคุณภาพได้รับการยอมรับจะนำมาใช้ใน
ประเทศ พระราชบัญญัติช่วยให้การแปรรูปผลิตนำเข้าและส่งออก, กระบวนการและการขาย
สัตว์, ผลิตภัณฑ์จากสัตว์, ฟีด, ยาเสพติดและปัจจัยการผลิตอื่น ๆ ที่จำเป็นสำหรับการเสริมสร้าง
การผลิตปศุสัตว์.
เกษตรและสหกรณ์พระราชบัญญัติของภูฏาน 2001 (แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2009) ให้กรอบกฎหมายสำหรับ
การก่อตัวของสหกรณ์และกลุ่มเกษตรกรเพื่อเสริมสร้างเศรษฐกิจของพวกเขาจากขนาด.
ภูฏานนโยบายน้ำ 2003 ตระหนักถึงบทบาทของแม่น้ำเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำและเป็น
แหล่งที่มาของอาหาร นอกจากนี้ยังตระหนักถึงสิทธิของแต่ละบุคคลที่จะปลอดภัยปริมาณที่เหมาะสมและเพียงพอ
ของน้ำสำหรับบุคคล