The executive branch of the U.S. go

The executive branch of the U.S. government is the primary agent of foreign policy.
However, Article I gives Congress the authority to regulate foreign commerce (i.e. tariffs)
Article II of the Constitution gives the president the authority to make treaties (with the consent of Senate) and to appoint & receive (recognize) ambassadors
The president is advised by:
Secretary of State (State Department)
National Security Council (NSC) est.1947
Joint Chiefs of Staff (Pentagon)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สาขาการบริหารของรัฐบาลสหรัฐอเมริกาเป็นตัวแทนหลักของนโยบายต่างประเทศอย่างไรก็ตาม บทความผมให้สภาผู้มีอำนาจควบคุมการค้าต่างประเทศ (เช่นภาษีศุลกากร)บทที่สองของรัฐธรรมนูญให้ประธานาธิบดี จะทำสนธิสัญญา (ด้วยความยินยอมของวุฒิสภา) และการแต่งตั้ง และรับ (รู้จัก) แอมบาสเดอร์ประธานเป็นคำแนะนำโดย:เสนาบดี (กระทรวง) ชาติมนตรี (NSC) est.1947ร่วมคณะเสนาธิการทหาร (ห้าเหลี่ยม)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สาขาการบริหารของรัฐบาลสหรัฐเป็นตัวแทนหลักของนโยบายต่างประเทศ.
อย่างไรก็ตามบทความที่ผมให้สภาคองเกรสมีอำนาจในการควบคุมการค้าต่างประเทศ (เช่นภาษี)
บทความที่สองของรัฐธรรมนูญให้ประธานมีอำนาจที่จะทำให้สนธิสัญญา (ด้วยความยินยอมของวุฒิสภา ) และแต่งตั้งและรับ (รับรู้) ทูต
ประธานแนะนำโดย:
เลขานุการของรัฐ (กระทรวงการต่างประเทศ)
คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (สมช.) est.1947
ร่วมหัวหน้าพนักงาน (เพนตากอน)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผู้บริหารสาขาของรัฐบาลสหรัฐอเมริกาเป็นตัวแทนหลักของนโยบายต่างประเทศ .
แต่บทความผมให้รัฐสภามีอำนาจที่จะควบคุมการค้าต่างประเทศ ( เช่นภาษีศุลกากร )
บทความที่สองของรัฐธรรมนูญให้ประธานาธิบดีมีอำนาจทำสนธิสัญญา ( ด้วยความยินยอมของวุฒิสภา ) และแต่งตั้ง&รับ ( จำ ) ทูต
ท่านประธานมาแล้วโดย :
เลขานุการแห่งรัฐ ( รัฐ )
สภาความมั่นคงแห่งชาติ ( สมช. ) ประมาณ พ.ศ. 2490
หัวหน้าร่วมของพนักงาน ( เพนตากอน )