It was not until 1969 that the Cour

It was not until 1969 that the Court of Justice established a body of caselaw
to serve as a framework of fundamental rights. This was because in the
early years the Court had rejected all actions relating to basic rights on the
grounds that it need not concern itself with matters falling within the scope
of national constitutional law. The Court had to alter its position not least
because it was itself the embodiment of the primacy of Union law and its
precedence over national law; this primacy can only be firmly established
if Union law is sufficient in itself to guarantee the protection of basic rights
with the same legal force as under the national constitutions.
The starting point in this case-law was the Stauder judgment, in which the
point at issue was the fact that a recipient of welfare benefits for war victims
regarded the requirement that he give his name when registering for the
purchase of butter at reduced prices at Christmas time as a violation of his
human dignity and the principle of equality. Although the Court of Justice
came to the conclusion, in interpreting the Community provision, that it
was not necessary for recipients to give their name so that, in fact, consideration
of the question of a violation of a fundamental right was superfluous, it
declared finally that the general fundamental principles of the Community
legal order, which the Court of Justice had to safeguard, included respect for
fundamental rights. This was the first time that the Court of Justice recognised
the existence of an EU framework of fundamental rights of its own.
Initially, the Court developed its safeguards for fundamental rights from
a number of provisions in the Treaties. This is especially the case for the
numerous bans on discrimination which, in specific circumstances, address
particular aspects of the general principle of equality. Examples are the prohibition
of any discrimination on grounds of nationality (Article 18 TFEU),
preventing people being treated differently on the grounds of gender, race,
ethnic origin, religion or beliefs, disability, age or sexual orientation
(Article 10 TFEU), the equal treatment of goods and persons in relation
to the four basic freedoms (freedom of movement of goods — Article 34
TFEU; freedom of movement of persons — Article 45 TFEU; the right of
establishment — Article 49 TFEU; and freedom to provide services — Article
57 TFEU), freedom of competition (Article 101 et seq. TFEU) and
equal pay for men and women (Article 157 TFEU). The four fundamental
freedoms of the Community, which guarantee the basic freedoms of professional
life, can also be regarded as a Community fundamental right to freedom
of movement and freedom to choose and practise a profession. Explicit

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไม่จนถึง 1969 ว่า ศาลยุติธรรมสร้างเนื้อความของ caselawเพื่อใช้เป็นกรอบของสิทธิขั้นพื้นฐาน นี่คือเนื่องจากในการปีก่อนศาลได้ปฏิเสธการกระทำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับสิทธิขั้นพื้นฐานในการเหตุผลที่จะต้องไม่กังวลตัวเองกับเรื่องที่อยู่ภายในขอบเขตของกฎหมายรัฐธรรมนูญแห่งชาติ ศาลได้ปรับเปลี่ยนตำแหน่งไม่น้อยก็ตัวเองลื่นของ primacy ของกฎหมายสหภาพและมีความสำคัญเหนือกว่ากฎหมายแห่งชาติ primacy นี้สามารถเฉพาะอย่างสร้างถ้ากฎหมายสหภาพเพียงพอเพื่อรับประกันการคุ้มครองสิทธิขั้นพื้นฐานด้วยเดียวกันกฎหมายบังคับเป็นภายใต้ธรรมนูญแห่งชาติคำพิพากษา Stauder ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นในกรณีนี้กฎหมายจุดที่ปัญหาคือ ความจริงที่ได้รับสวัสดิการสิทธิประโยชน์สำหรับผู้ประสบภัยสงครามถือว่า เขาให้ชื่อของเขาเมื่อลงทะเบียนสำหรับความต้องการซื้อเนยลดราคาเวลาคริสต์มาสเป็นการละเมิดของเขาศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์และหลักการของความเสมอภาค แม้ว่าศาลยุติธรรมมาถึงข้อสรุป ในการตีความบทบัญญัติชุมชนไม่จำเป็นสำหรับผู้รับเพื่อให้ชื่อของพวกเขาดังนั้น ในความเป็นจริง พิจารณาของคำถามที่มีการละเมิดสิทธิขั้นพื้นฐานมีมากเกินไป มันประกาศในที่สุดซึ่งหลักการพื้นฐานทั่วไปของชุมชนสั่งทางกฎหมาย ซึ่งศาลยุติธรรมมีการปกป้อง รวมเคารพสิทธิขั้นพื้นฐาน นี้เป็นครั้งแรกที่ยังศาลยุติธรรมการดำรงอยู่ของกรอบ EU เป็นสิทธิพื้นฐานของตนเองเริ่มแรก ศาลพัฒนาป้องกันของสิทธิขั้นพื้นฐานจากหมายเลขของบทบัญญัติในสนธิสัญญา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีนี้สำหรับการต่าง ๆ ห้ามในการเลือกปฏิบัติซึ่ง ในสถานการณ์ที่เฉพาะเจาะจง ที่อยู่ลักษณะเฉพาะของหลักความเสมอภาคทั่วไป อย่างการ prohibitionเลือกปฏิบัติใด ๆ on grounds of สัญชาติ (บทความ TFEU 18),ป้องกันไม่ให้คนที่ได้รับการรักษาแตกต่างไร้เพศ แข่งขันเชื้อชาติ ศาสนาหรือความเชื่อ ความพิการ อายุ หรือเพศ(ข้อ 10 TFEU), การบำบัดรักษาเท่ากับสินค้าและบุคคลในความสัมพันธ์เพื่อเสรีภาพพื้นฐาน 4 (เสรีภาพในการเคลื่อนไหวของสินค้า — 34 บทความTFEU เสรีภาพของบุคคลซึ่งบทความ 45 TFEU ด้านขวาของก่อตั้ง — บทความ 49 TFEU และเสรีภาพในการให้บริการเช่นบทความ57 TFEU), เสรีภาพในการแข่งขัน (บทความ 101 ร้อยเอ็ดลำดับ TFEU) และค่าจ้างที่เท่าเทียมกันสำหรับชายและหญิง (บทความ 157 TFEU) พื้นฐาน 4เสรีภาพของชุมชน การรับรองเสรีภาพขั้นพื้นฐานของมืออาชีพชีวิต ถือเป็นสิทธิพื้นฐานชุมชนเพื่อเสรีภาพเคลื่อนไหวและอิสระในการเลือก และฝึกฝนอาชีพ อย่างชัดเจน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มันไม่ได้จนกว่า 1969 ที่ศาลยุติธรรมสร้างร่างกายของเคส ลอว์
เพื่อใช้เป็นกรอบของสิทธิขั้นพื้นฐาน . นี้เป็นเพราะใน
ปีแรกศาลปฏิเสธการกระทำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับสิทธิขั้นพื้นฐานในพื้นที่ที่มันต้องการ
ไม่กังวลตัวเองกับเรื่องล้มภายในขอบเขตของกฎหมาย รัฐธรรมนูญแห่งชาติ
. ศาลต้องเปลี่ยนตำแหน่งของมันไม่น้อย
เพราะมันคือตัวตนของเอกกฎหมายสหภาพแรงงานและความสำคัญของมัน
เหนือกฎหมายแห่งชาติ ; เอกนี้สามารถก่อตั้งขึ้นอย่างมั่นคง
ถ้ากฎหมายสหภาพเพียงพอในตัวเองที่จะรับประกันการคุ้มครองสิทธิขั้นพื้นฐานด้วย
บังคับทางกฎหมายเช่นเดียวกับภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งชาติ .
จุดเริ่มต้นในกรณีนี้กฎหมายคือ stauder พิพากษาซึ่งใน
จุดที่เป็นปัญหาคือความจริงที่ว่าผู้รับสวัสดิการสำหรับผู้ที่ตกเป็นเหยื่อสงคราม
ถือว่าความต้องการที่เขาบอกชื่อของเขาเมื่อการลงทะเบียนสำหรับ
ซื้อเนยในราคาที่ลดลงในเวลาที่คริสมาสต์เป็นการละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเขา
และหลักการของความเสมอภาค แม้ว่าศาลยุติธรรม
มาถึงข้อสรุปในการตีความบทบัญญัติของชุมชนนั้น
ไม่จําเป็นสําหรับผู้รับมอบชื่อของพวกเขาดังนั้นในความเป็นจริงการพิจารณา
ของคำถามของการละเมิดสิทธิขั้นพื้นฐาน คือ ฟุ่มเฟือย มัน
ประกาศในที่สุดว่า หลักการทั่วไปของชุมชน
กฎหมายสั่ง ซึ่งศาลยุติธรรมต้องปกป้อง รวมถึงเคารพ
สิทธิขั้นพื้นฐาน . นี้เป็นครั้งแรกที่ศาลของผู้พิพากษายอมรับ
การดำรงอยู่ของสหภาพยุโรปในกรอบของสิทธิขั้นพื้นฐานของตนเอง .
ตอนแรกศาลพัฒนามาตรการป้องกันสำหรับสิทธิขั้นพื้นฐานจาก
จำนวนของบทบัญญัติในสนธิสัญญา . เป็นกรณีนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ
ห้ามมากมายของการเลือกปฏิบัติ ซึ่งในสถานการณ์ที่เฉพาะเจาะจงที่อยู่
ลักษณะเฉพาะของหลักการทั่วไปของความเสมอภาค ตัวอย่างเป็นข้อห้าม
ของการเลือกปฏิบัติใด ๆบนพื้นฐานของเชื้อชาติ ( มาตรา 18 tfeu )
ป้องกันคนที่ถูกปฏิบัติแตกต่างกัน บนพื้นฐานของเพศ เชื้อชาติ ชาติพันธุ์ ศาสนา หรือความเชื่อ
,
, พิการ , อายุ หรือ เพศ ( มาตรา 10 tfeu ) เท่ากับการรักษาของสินค้าและบุคคลในความสัมพันธ์กับฐานสี่เสรีภาพ (
เสรีภาพในการเคลื่อนไหวของสินค้า - บทความ 34
tfeu ;เสรีภาพในการเคลื่อนไหวของบุคคล - บทความ 45 tfeu ; สิทธิ
ก่อตั้ง - มาตรา 49 tfeu ; และเสรีภาพให้บริการ - บทความ
57 tfeu ) , เสรีภาพของการแข่งขัน ( มาตรา 101 et seq . tfeu ) และ
จ่ายเท่ากันสำหรับผู้ชายและผู้หญิง ( มาตรา 157 tfeu ) 4 เสรีภาพขั้นพื้นฐาน
ของชุมชน ซึ่งรับประกันเสรีภาพขั้นพื้นฐานของชีวิต
,ก็ถือว่าเป็นสิทธิชุมชนขั้นพื้นฐานเพื่อเสรีภาพ
ของการเคลื่อนไหว และเสรีภาพในการเลือกและการฝึกอาชีพ อย่างชัดเจน