In a previous study of the influenc

In a previous study of the influence of salad on satiety, we found
that adding a preload of a large portion of a low-energy-dense
salad to a meal reduced intake of the main course and decreased
meal energy intake by an average of 12% (Rolls, Roe, & Meengs,
2004). In that study, the salad was served 20 min before the main
course and the amount of salad was fixed. Other studies have
shown similar effects on meal energy intake of adding a fixed preload
of low-energy-dense soup (Rolls, Bell, & Thorwart, 1999; Flood
& Rolls, 2007) or fruit (Flood-Obbagy & Rolls, 2009). Because of the
short interval after consuming the preload, it is likely that these
results are due to engaging initial satiety mechanisms including
cognitive and sensory factors (such as expectations of satiety value
based on previous experience, or visual and oral cues about volume),
as well as early post-ingestive cues such as stomach distension
(Blundell et al., 2010). There has been little investigation,
however, of variations in the timing of consuming food items
served within a meal. Additionally, few studies have compared
the effects of meal manipulations using fixed versus ad libitum
consumption. Although using fixed amounts of food reduces variability
in intake, imposed consumption differs from typical eating
conditions and may have consequences due to differences in demand
characteristics or motivational factors (Rolls & McDermott,
1991; Finkelstein & Fishbach, 2010).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในการศึกษาก่อนหน้านี้ของอิทธิพลของสลัดบนความเต็มอิ่มเราพบ
ว่าการเพิ่มโหลดของส่วนใหญ่ของพลังงานต่ำหนาแน่น
สลัดอาหารลดปริมาณของอาหารจานหลักและลดลง
ปริมาณพลังงานอาหารโดยเฉลี่ย 12% (โรล, ไข่และ Meengs,
2004) ในการศึกษาที่สลัดเสิร์ฟ 20 นาทีก่อนที่จะหลัก
แน่นอนและปริมาณของสลัดได้รับการแก้ไข การศึกษาอื่น ๆ ได้
แสดงถึงผลกระทบที่คล้ายกันในการบริโภคอาหารพลังงานของการเพิ่มโหลดคงที่
ของน้ำซุปต่ำพลังงานสูง (โรลล์, เบลล์ & Thorwart 1999; น้ำท่วม
และโรลส์ 2007) หรือผลไม้ (น้ำท่วม Obbagy & Rolls, 2009) เพราะ
ช่วงเวลาสั้น ๆ หลังจากการบริโภคโหลดมันเป็นไปได้ว่าสิ่งเหล่านี้
เป็นผลเนื่องมาจากการมีส่วนร่วมกลไกความเต็มอิ่มเริ่มต้นรวมทั้ง
ปัจจัยและองค์ความรู้ทางประสาทสัมผัส (เช่นความคาดหวังของค่าความเต็มอิ่ม
บนพื้นฐานของประสบการณ์ก่อนหน้านี้หรือตัวชี้นำภาพและช่องปากเกี่ยวกับปริมาตร)
เป็น ทั้งต้นเป็นตัวชี้นำการโพสต์ ingestive เช่นท้องแน่นท้อง
(Blundell et al., 2010) มีการตรวจสอบได้รับน้อย,
แต่การเปลี่ยนแปลงในระยะเวลาของการบริโภคอาหารที่
เสิร์ฟอาหารภายใน นอกจากนี้การศึกษาน้อยได้มีการเปรียบเทียบ
ผลของการผสมอาหารโดยใช้คงที่เมื่อเทียบกับกินอย่างเต็มที่
บริโภค แม้ว่าการใช้ในปริมาณที่คงที่ของอาหารที่ช่วยลดความแปรปรวน
ในการบริโภคการบริโภคกำหนดแตกต่างจากการรับประทานอาหารปกติ
เงื่อนไขและอาจมีผลกระทบอันเนื่องมาจากความแตกต่างในความต้องการ
ลักษณะหรือปัจจัยที่สร้างแรงจูงใจ (Rolls และ McDermott,
1991; Finkelstein & Fishbach 2010)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในการศึกษาก่อนหน้านี้ของอิทธิพลของสลัดความเต็มอิ่ม เราพบ
ที่เพิ่มโหลดของส่วนใหญ่ของพลังงานต่ำหนาแน่น
สลัดอาหารลดการบริโภคของหลักสูตรหลักและบริโภคพลังงานลดลง
อาหารโดยเฉลี่ย 12 % ( ม้วน , ไข่ปลา , & meengs
, 2004 ) ในการศึกษานั้น สลัดเสิร์ฟ 20 นาทีก่อนอาหารจานหลัก
และปริมาณสลัดได้คงที่ การศึกษาอื่น ๆได้
แสดงผลที่คล้ายกันในอาหารที่บริโภคพลังงานเพิ่มคงที่โหลด
ของพลังงานต่ำหนาแน่นซุป ( ม้วน , ระฆัง , & thorwart , 1999 ; น้ำท่วม
&ม้วน 2007 ) หรือผลไม้ ( น้ำท่วม obbagy &ม้วน , 2009 ) เพราะ
สั้น ๆหลังจากดื่มโหลด มันคือโอกาสที่ผลลัพธ์เหล่านี้
เนื่องจากมีส่วนร่วมกลไก satiety เริ่มต้นรวมทั้ง
การรับรู้ปัจจัยและประสาทสัมผัส เช่น ความคาดหวังของ
ค่าความอิ่มจากประสบการณ์เดิม หรือภาพช่องปากและตัวชี้นำเกี่ยวกับปริมาณ )
เป็นโพสต์แรกความต้องการที่อยู่อาศัย เช่น ปวดท้อง แน่นท้องคิว
( บลันเดิล et al . , 2010 ) มีการตรวจสอบน้อย
อย่างไรก็ตาม รูปแบบต่าง ๆ ในช่วงเวลาของรายการการบริโภคอาหาร
เสิร์ฟในมื้ออาหาร นอกจากนี้ มีการศึกษาน้อย เทียบ
ผลของการตกแต่งอาหารใช้ถาวรเมื่อเทียบกับการบริโภคอย่างเต็มที่

ถึงแม้ว่าการใช้คงที่ปริมาณอาหารลดความแปรปรวน
ในการบริโภค การบริโภคที่แตกต่างจากเงื่อนไขบังคับกิน
โดยทั่วไป และอาจมีผลเนื่องจากความแตกต่างในลักษณะความต้องการ
หรือแรงจูงใจ ( ม้วน& แมคเดอร์มอท
1991 ; ฟิงกัลสไตน์& fishbach , 2010 )