No literature exists about knowledg

No literature exists about knowledge translation as
related to epilepsy, or any descriptions of partnerships
between a community health organization and universitybased
researchers for the purpose of knowledge translation.
International epilepsy organizations, in particular,
have indicated that knowledge translation is a priority
(Theodore et al., 2006). Epilepsy is the most common
neurological disorder in the world yet it remains misunderstood
and unaccepted, particularly in developing
countries (Keusch, Wilentz, & Kleinman, 2006; World
Health Organization [WHO], 2001a, 2001b). The stigma
associated with epilepsy is often the greatest concern
for those with the disorder and has been shown to
affect an individual’s employment opportunities, housing,
and access to medical care (Keusch et al., 2006; Link
& Phelan, 2006). Therefore, because stigma commonly
arises as a result of a lack of understanding, there is a
need to educate the public about epilepsy. The WHO,
the International League against Epilepsy (ILAE), the
International Bureau for Epilepsy (IBE) (WHO, 1997),
and the Canadian Epilepsy Alliance (CEA, 2000) indicate
that educating the public about epilepsy is a priority.
In response to the need for education but the absence
of existing programs, the Thinking About Epilepsy program
was designed and evaluated. Both the program
(Martiniuk, Speechley, Secco, & Campbell, 2007) and
the results of the evaluation (Martiniuk, Speechley,
Secco, Campbell, & Donner, 2007) have been presented
elsewhere. Briefly, the Thinking About Epilepsy program
is a 30-min school-based educational program
designed to increase primary school students’ knowledge
and positive attitudes about epilepsy. To impart its
messages, the program uses posters, photographs, a television
commercial, a puppet show, and role-playing
and is presented to elementary school classrooms by an
epilepsy community support center staff and volunteer.
Students participate by answering questions out loud in
a game show quiz format, watching the video and puppet
show, and playing the role of a bystander administrating
first aid when a volunteer falls to the floor while
role-playing a tonic–clonic seizure. Students also complete
a written quiz and then draw a picture and write
a short story about epilepsy. The program integrates
several concepts, including the role of the brain, what
epilepsy is, diagnosis of epilepsy, first aid for seizures,
and causes. It also addresses several attitudinal aspects
of epilepsy, including contagiousness, friendship, and
that epilepsy should not limit achievement (e.g., academic
performance or participation in sports). The results
of the evaluation indicated that the program significantly
increases primary school students’ knowledge and positive
attitudes about epilepsy 1 month later, which,
according to Fishbein and Ajzen’s Theory of Planned
Behavior, are important prebehavior components to ultimately
decrease stigma toward those who have epilepsy
(Fishbein & Ajzen, 1975).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วรรณกรรมไม่มีเกี่ยวกับการแปลความรู้ที่เกี่ยวข้องกับโรคลมชักหรือคำอธิบายใด ๆ ของความร่วมมือระหว่างองค์การอนามัยชุมชนและuniversitybased นักวิจัยเพื่อวัตถุประสงค์ในการแปลความรู้. องค์กรโรคลมชักระหว่างประเทศโดยเฉพาะอย่างยิ่งได้แสดงให้เห็นการแปลความรู้ที่มีความสำคัญ(ทีโอดอร์และอัล ., 2006) โรคลมชักเป็นส่วนใหญ่โรคทางระบบประสาทในโลกแต่ก็ยังคงเข้าใจผิดและไม่ยอมรับโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการพัฒนาประเทศ(Keusch, Wilentz และเคลน, 2006 โลกองค์การอนามัย [WHO], 2001a, 2001b) มลทินที่เกี่ยวข้องกับโรคลมชักมักจะเป็นกังวลมากที่สุดสำหรับผู้ที่มีความผิดปกติและได้รับการแสดงที่จะส่งผลกระทบต่อโอกาสการจ้างงานของแต่ละบุคคลที่อยู่อาศัยและการเข้าถึงการรักษาพยาบาล(Keusch et al, 2006. การเชื่อมโยงและเฟลาน2006) ดังนั้นโดยทั่วไปเพราะความอัปยศที่เกิดขึ้นเป็นผลมาจากการขาดความเข้าใจมีความจำเป็นที่จะต้องให้ความรู้แก่ประชาชนเกี่ยวกับโรคลมชัก องค์การอนามัยโลก, ประเทศพันธมิตรต่อต้านโรคลมชัก (ILAE) ที่สำนักงานระหว่างประเทศสำหรับโรคลมชัก(IBE) (WHO, 1997) และแคนาดาโรคลมชักพันธมิตร (CEA, 2000) แสดงให้เห็นว่าการให้ความรู้ประชาชนเกี่ยวกับโรคลมชักมีความสำคัญ. ในการตอบสนอง ความจำเป็นในการศึกษา แต่ขาดของโปรแกรมที่มีอยู่คิดเกี่ยวกับโปรแกรมโรคลมชักได้รับการออกแบบและประเมินผล ทั้งสองโปรแกรม(Martiniuk, Speechley, Secco และแคมป์เบล 2007) และผลของการประเมินผล(Martiniuk, Speechley, Secco แคมป์เบลและเนอร์, 2007) ได้รับการนำเสนอในที่อื่น สั้น ๆ ที่คิดเกี่ยวกับโปรแกรมโรคลมชักเป็นโรงเรียนตามโปรแกรมการศึกษา30 นาทีที่ออกแบบมาเพื่อเพิ่มความรู้นักเรียนชั้นประถมศึกษา'และทัศนคติเกี่ยวกับโรคลมชักในเชิงบวก ที่จะบอกของข้อความโปรแกรมใช้โปสเตอร์, รูปถ่าย, โทรทัศน์เชิงพาณิชย์, การแสดงหุ่นเชิดและบทบาทการเล่นและจะนำเสนอให้ห้องเรียนโรงเรียนประถมศึกษาโดยการสนับสนุนจากชุมชนโรคลมชักเจ้าหน้าที่ศูนย์และอาสาสมัคร. นักศึกษามีส่วนร่วมโดยการตอบคำถามออกมาดัง ๆ ในเกมโชว์รูปแบบการตอบคำถาม, ดูวิดีโอและหุ่นโชว์และเล่นบทบาทของบ้านใกล้เรือนเคียงที่บริหารการปฐมพยาบาลเมื่ออาสาสมัครตกอยู่กับพื้นในขณะที่บทบาทการเล่นการจับกุมยาชูกำลัง-clonic นอกจากนี้นักศึกษายังเสร็จสมบูรณ์แบบทดสอบการเขียนและแล้ววาดภาพและเขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับโรคลมชัก โปรแกรมบูรณาการแนวความคิดหลายแห่งรวมถึงบทบาทของสมองสิ่งที่โรคลมชักคือการวินิจฉัยของโรคลมชัก, ปฐมพยาบาลสำหรับอาการชักและสาเหตุ นอกจากนี้ยังอยู่ด้านทัศนคติหลายของโรคลมชักรวมทั้ง contagiousness มิตรภาพและโรคลมชักที่ไม่ควรจำกัด ความสำเร็จ (เช่นนักวิชาการการปฏิบัติงานหรือการมีส่วนร่วมในการเล่นกีฬา) ผลการประเมินพบว่าโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญเพิ่มความรู้นักเรียนชั้นประถมศึกษา'และบวกทัศนคติเกี่ยวกับโรคลมชัก 1 เดือนต่อมาซึ่งเป็นไปตามFishbein และทฤษฎี Ajzen ของการวางแผนพฤติกรรมเป็นส่วนprebehavior สิ่งสำคัญที่จะในที่สุดลดตราบาปต่อผู้ที่มีโรคลมชัก(Fishbein & Ajzen, 1975)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่มีความรู้เกี่ยวกับวรรณคดี มีการแปลโดย
ที่เกี่ยวข้องกับโรคลมชัก หรือรายละเอียดของความร่วมมือระหว่างองค์กรและชุมชนสุขภาพ

universitybased นักวิจัยเพื่อวัตถุประสงค์ในการแปลความรู้ .
โรคลมบ้าหมู องค์กรระหว่างประเทศ โดยเฉพาะ
ปรากฏว่าการแปลความรู้เป็นสำคัญ
( Theodore et al . , 2006 ) โรคลมชักเป็นบ่อยที่สุด
ผิดปกติทางสมอง ใน โลก ยังก็ยังคงผิด

และ ไม่เป็นที่ยอมรับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการพัฒนาประเทศ ( keusch ไวลินต์ส , &ไคลน์เมิน , 2006 ; องค์การอนามัยโลก
[ ที่ ] , 2001a 2001b , ) คาว
ที่เกี่ยวข้องกับโรคลมชักมักจะเป็นกังวลมากที่สุด
สำหรับผู้ที่มีโรค และมีการแสดง
มีผลต่อโอกาสการจ้างงานของบุคคลที่อยู่อาศัย
และการเข้าถึงบริการทางการแพทย์ ( keusch et al . , 2006 ; ลิงค์
& ฟีแลน , 2006 ) ดังนั้น เพราะคาวมัก
เกิดขึ้นเป็นผลมาจากการขาดความรู้ความเข้าใจ มี
ต้องให้การศึกษาแก่ประชาชนเกี่ยวกับโรคลมชัก ใคร
ระหว่างสหพันธ์กับโรคลมชัก ( ilae ) ,
สำนักงานระหว่างประเทศสำหรับโรคลมชัก ( ibe ) ( 1997 ) ,
และพันธมิตรโรคลมบ้าหมู แคนาดา ( CEA , 2000 ) บ่งชี้
ที่ให้ความรู้แก่ประชาชนทั่วไปเกี่ยวกับโรคลมชัก เป็นสำคัญ .
ในการตอบสนองความต้องการด้านการศึกษาแต่ขาด
ของโปรแกรมที่มีอยู่ ที่คิด
โปรแกรมโรคลมชักได้ออกแบบและประเมิน ทั้งโปรแกรม
( martiniuk speechley เซคโค่ , , ,
&แคมป์เบล , 2007 ) และผลการประเมิน ( martiniuk speechley เซคโค่
, , , &แคมป์เบล , เนอร์ , 2007 ) ได้ถูกนำเสนอ
ที่อื่น สั้น ๆคิดถึง
โปรแกรมโรคลมชัก เป็น 30 นาที ใช้โปรแกรมการศึกษาที่ออกแบบมาเพื่อเพิ่ม

นักเรียนระดับประถมศึกษา ความรู้และทัศนคติเชิงบวกเกี่ยวกับโรคลมชัก เพื่อถ่ายทอดข้อความของ
, โปรแกรมใช้โปสเตอร์ , รูปถ่าย , โทรทัศน์
พาณิชย์ , การแสดงหุ่นและการเล่นบทบาท
และเสนอชั้นเรียนประถมศึกษาโดย
สนับสนุนชุมชนศูนย์โรคลมชัก เจ้าหน้าที่และอาสาสมัคร
นักเรียนมีส่วนร่วมโดยการตอบคำถามออกมา
เกมส์โชว์แบบทดสอบรูปแบบ , ดูวิดีโอและการแสดงหุ่น
และเล่นบทบาทของผู้เห็นเหตุการณ์ administrating
การปฐมพยาบาลเมื่ออาสาสมัครตกอยู่ที่พื้น ในขณะที่
- ยาบำรุงกล้ามเนื้อคลายตัว และชัก นักเรียนยังสมบูรณ์
เขียนแบบ แล้ววาดภาพและเขียน
เรื่องราวสั้น ๆเกี่ยวกับโรคลมชัก โปรแกรมรวม
แนวคิดต่าง ๆ รวมทั้งบทบาทของสมอง อะไร
เป็นโรคลมบ้าหมู การวินิจฉัยโรคของโรคลมชัก , ปฐมพยาบาลสำหรับชัก
และสาเหตุ มันก็มีหลายแง่มุมที่อยู่
โรคลมชัก รวมทั้งการติดต่อ มิตรภาพ และโรคลมชักไม่ควรจำกัด
ที่ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ( เช่น งานวิชาการ
หรือมีส่วนร่วมในกีฬา ) ผลลัพธ์