Venous access via peripheral and central venous catheters is frequently used in hospital care to administer fluids, drugs, blood and nutrition, and to withdraw blood for testing, among other purposes. These devices may need to be left in place for days or even weeks; but they are associated with complications that can be mechanical or infectious. Mechanical complications include occlusion, thrombosis, dislodgement, infiltration, leakage, phlebitis and scar formation. Infectious complications include bacterial or fungal sepsis. Thrombosis or phlebitis at the catheter site can act as a focus for nosocomial infection that is associated with extended admission time, additional costs and increased mortality (Maki et al., 2006; Maki and Ringer, 1991; Mermel et al., 2009).
Each year, approximately 450,000 individuals are admitted to Queensland public hospitals (Australian Bureau of Statistics, 2013). The majority require intrave- nous catheterisation for the administration of medications or fluid. Based upon this, it is estimated that 150,000 will need a peripheral intravenous catheter in place for more than three days (Tuffaha et al., 2014). A survey from 2003 stated the proportion of central venous catheter use
is approximately 29% of the general hospital population, rising up to 80% for patients in critical care settings (Climo et al., 2003). There have been a range of strategies to prevent or reduce intravenous catheter related complica- tions. These include: optimising patency through continu- ous infusion or intermittent flushes with either normal saline, heparin, antibiotic and/or ethanol locks (Goode et al., 1991; Peterson and Kirchhoff, 1991; Randolph et al., 1998); less frequent catheter and infusion set changes (Bregenzer et al., 1998; Cornely et al., 2002; Homer and Holmes, 1998; Rickard et al., 2012; White, 2001); placement of in-line filters (Chee and Tan, 2002; Roberts et al., 1994); and designated intravenous therapy teams (da Silva et al., 2010; Wenzel and Edmond, 2006). Despite these interventions, catheter failure before the end of treatment is all too common. The failure rate of peripheral intravenous catheters due to occlusion is 20–69% (Bolton, 2010; Rickard et al., 2010, 2012; Royer, 2003). The failure rate of central venous catheters due to occlusion ranges from 15% to 66%, depending on the device, setting and population (Baskin et al., 2009; Raad et al., 2002, 2003; Timsit et al., 2011a). Repeated catheter insertions due to failed catheters require multiple penetrations of the skin barrier, increase patient discomfort and staff time, and predispose patients to infection from skin commensals. Such infections can be life threatening in the acute and critically ill (Maki et al., 2006; Mermel et al., 2009; Raad et al., 2007). Therefore, methods that can prolong the duration of viability of both peripheral and central venous catheters hold significant benefit for patient outcomes and the quality of organisational care delivered.
The USA’s Centers for Disease Control (CDC) and the UK’s EPIC3 Guidelines for preventing healthcare associated infections (HCAIs) only briefly address the issue of vascular access device patency, and when they do it is in relation to central venous catheters not peripheral intravenous catheters. The Catheter Related Bloodstream Infection (CRBSI) rate in central venous catheters in the USA is approximately 3% (Maki et al., 2006) whereas central venous catheter failure rates due to occlusion or thrombo- sis range from 15 to 66% (Baskin et al., 2009; Raad et al., 2003, 2002; Timsit et al., 2011a). CRBSI rates in peripheral intravenous catheters are extremely low (0.1% Maki et al., 2006). On the other hand, peripheral intravenous catheter failure rates due to dislodgement, occlusion, infiltration or phlebitis sit at 26% in Australia (Rickard et al., 2012), 38% in Spain (Chico-Padron et al., 2011) and 53% in the USA (Bausone-Gazda et al., 2010). Leading professional Asso- ciations include some guidelines for maintaining vascular
เข้าดำผ่านอุปกรณ์ต่อพ่วง และเซ็นทรัล catheters ดำคือมักใช้ในโรงพยาบาลดูแลจัดการของเหลว ยา เลือด และโภชนาการ และถอนเลือดสำหรับทดสอบ ในวัตถุประสงค์อื่น อุปกรณ์เหล่านี้อาจต้องการจะอยู่ในวัน หรือแม้แต่สัปดาห์ แต่จะเกี่ยวข้องกับภาวะแทรกซ้อนที่สามารถติดเชื้อ หรือเครื่องจักรกล ภาวะแทรกซ้อนกลรวมไม่ควรมองข้าม เลือด dislodgement แทรกซึม รั่ว phlebitis และรอยก่อ ภาวะแทรกซ้อนติดเชื้อได้แก่เชื้อแบคทีเรีย หรือเชื้อรา sepsis เลือดหรือ phlebitis ที่พัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลสามารถดำเนินการเป็นการติดเชื้อ nosocomial ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาขยายเวลา ต้นทุนเพิ่มเติม และการตายเพิ่มขึ้น (ร็อคเฟลเลอร์ et al., 2006 ร็อคเฟลเลอร์และ Ringer, 1991 Mermel et al., 2009)แต่ละปี ประมาณ 450,000 คนจะยอมรับไปโรงพยาบาลสาธารณะรัฐควีนส์แลนด์ (ออสเตรเลียสำนักสถิติ 2013) ส่วนใหญ่ต้อง intrave nous catheterisation บริหารยาหรือน้ำมัน ตามนี้ มันคือประมาณว่า 150, 000 จะต้องมีอุปกรณ์ต่อพ่วงทางหลอดเลือดดำพัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลที่มากกว่า 3 วัน (Tuffaha et al., 2014) การสำรวจจาก 2003 ระบุสัดส่วนการใช้งานพัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลต่อหลอดเลือดดำส่วนกลางประมาณ 29% ของประชากรทั่วไปโรงพยาบาล เพิ่มขึ้นถึง 80% สำหรับผู้ป่วยในการดูแลสำคัญ (Climo et al., 2003) การตั้งค่า มีช่วงของกลยุทธ์การป้องกัน หรือลดการฉีดพัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ complica-tions เหล่านี้รวมถึง: patency continu-ous คอนกรีตหรือล้างไม่ต่อเนื่องกับแบบปกติน้ำเกลือ เฮพาริน ยาปฏิชีวนะ และ/หรือเอทานอลล็อค (Goode et al., 1991; optimising Peterson และ Kirchhoff, 1991 รานดอล์ฟและ al., 1998); พัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลที่พบได้น้อยและคอนกรีตตั้งเปลี่ยนแปลง (Bregenzer et al., 1998 Cornely และ al., 2002 โฮเมอร์และโฮลมส์ 1998 Rickard et al., 2012 สีขาว 2001); ตำแหน่งของตัวกรองในบรรทัด (ชี้ฟ้าและตาล 2002 โรเบิตส์ et al., 1994); และทีมงานต้องเข้าหลอดเลือดดำ (da Silva et al., 2010 Wenzel กเอดมันด์ 2006) แม้ มีการแทรกแซงเหล่านี้ ความล้มเหลวในการพัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลก่อนที่จะสิ้นสุดการรักษาได้ทั่วไปทั้งหมด อัตราความล้มเหลวของ catheters ต่อพ่วงทางหลอดเลือดดำเนื่องจากไม่ควรมองข้ามคือ 20 – 69% (โบลตัน 2010 Rickard et al., 2010, 2012 Royer, 2003) อัตราความล้มเหลวของ catheters ดำกลางเนื่องจากไม่ควรมองข้ามช่วงจาก 15% เป็น 66% อุปกรณ์ การตั้งค่า และประชากร (Baskin et al., 2009 Raad และ al., 2002, 2003 Timsit และ al., 2011a) แทรกพัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลซ้ำ ๆ จาก catheters ล้มเหลวต้องใช้หลายงานของอุปสรรคผิว เพิ่มความรู้สึกไม่สบายผู้ป่วยและเจ้าหน้าที่เวลา ก predispose ผู้ป่วยจะติดเชื้อจากผิวหนัง commensals การติดเชื้อดังกล่าวสามารถคุกคามในเฉียบพลัน และป่วยถึงชีวิต (ร็อคเฟลเลอร์ et al., 2006 Mermel et al., 2009 Raad et al., 2007) ดังนั้น วิธีที่สามารถยืดระยะเวลาของชีวิตของ catheters ดำทั้งอุปกรณ์ต่อพ่วง และกลาง ถือประโยชน์ที่สำคัญสำหรับผู้ป่วยผลลัพธ์และคุณภาพของ organisational ส่งของสหรัฐอเมริกาศูนย์การควบคุมโรค (CDC) และแนวทางการ EPIC3 ประเทศอังกฤษเพื่อป้องกันการติดเชื้อการเชื่อมโยงสุขภาพ (HCAIs) สั้น ๆ เท่านั้นออก patency อุปกรณ์เข้าหลอดเลือด และเมื่อพวกเขาทำมัน ไม่เกี่ยวกับ catheters กลางดำ catheters ฉีดต่อพ่วง อัตราพัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับกระแสเลือดติดเชื้อ (CRBSI) ใน catheters ดำกลางในสหรัฐอเมริกาคือ ประมาณ 3% (ร็อคเฟลเลอร์ et al., 2006) ในขณะที่พัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลต่อหลอดเลือดดำส่วนกลางอัตราความล้มเหลวเนื่องจากไม่ควรมองข้ามหรือ thrombo sis ช่วง 15 66% (Baskin et al., 2009 Raad และ al., 2003, 2002 Timsit และ al., 2011a) ราคา CRBSI ใน catheters ต่อพ่วงทางหลอดเลือดดำจะต่ำมาก (0.1% ร็อคเฟลเลอร์ et al., 2006) บนมืออื่น ๆ พัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูลทางหลอดเลือดดำต่อพ่วงราคาพิเศษล้มเหลวเนื่องจาก dislodgement สิ่งสำคัญ แทรกซึม หรือ phlebitis นั่งที่ 26% ในออสเตรเลีย (Rickard et al., 2012), สเปน (สนาม Padron et al., 2011) 38% และ 53% ในสหรัฐอเมริกา (Bausone Gazda et al., 2010) มืออาชีพชั้นนำ ciations Asso รวมแนวทางการรักษาหลอดเลือด
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)
การเข้าถึงผ่านทางสายสวนหลอดเลือดดำหลอดเลือดดำต่อพ่วงและภาคกลางมักจะถูกใช้ในการดูแลของโรงพยาบาลในการจัดการของเหลวยาเสพติดในเลือดและโภชนาการและการที่จะถอนตัวในเลือดสำหรับการทดสอบในหมู่วัตถุประสงค์อื่น ๆ อุปกรณ์เหล่านี้อาจต้องถูกทิ้งไว้ในสถานที่สำหรับวันหรือสัปดาห์; แต่พวกเขามีความเกี่ยวข้องกับภาวะแทรกซ้อนที่อาจเป็นกลหรือติดเชื้อ ภาวะแทรกซ้อนวิศวกรรมรวมถึงการอุดอุดตัน, dislodgement แทรกซึมการรั่วไหลหนาวสั่นและเกิดแผลเป็น ภาวะแทรกซ้อนติดเชื้อรวมถึงการติดเชื้อแบคทีเรียหรือเชื้อรา อุดตันหรือหนาวสั่นที่เว็บไซต์ของสายสวนสามารถทำหน้าที่เป็นความสำคัญสำหรับการติดเชื้อในโรงพยาบาลที่เกี่ยวข้องกับการรับสมัครเวลานานค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมและอัตราการตายเพิ่มขึ้น (Maki et al, 2006;. Maki และ Ringer, 1991. Mermel et al, 2009)
ในแต่ละปีประมาณ 450,000 บุคคลที่เข้ารับการรักษาโรงพยาบาลของรัฐควีนส์แลนด์ (สำนักงานสถิติออสเตรเลีย 2013) ส่วนใหญ่ต้อง catheterisation intrave- เซ้นส์ในการบริหารงานของยาหรือของเหลว ขึ้นอยู่กับการนี้ก็เป็นที่คาดว่า 150,000 จะต้องฉีดยาเข้าเส้นเลือดดำสายสวนอุปกรณ์ต่อพ่วงในสถานที่มานานกว่าสามวัน (Tuffaha et al., 2014) การสำรวจจาก 2003
ระบุสัดส่วนของการใช้สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางจะอยู่ที่ประมาณ29% ของประชากรทั่วไปที่โรงพยาบาลเพิ่มขึ้นถึง 80% สำหรับผู้ป่วยในการตั้งค่าการดูแลที่สำคัญ (Climo et al., 2003) มีช่วงของกลยุทธ์ในการป้องกันหรือลดสายสวนทางหลอดเลือดดำที่เกี่ยวข้องกับข้อ complica- เหล่านี้รวมถึงการเพิ่มประสิทธิภาพการแจ้งชัดได้อย่างต่อเนื่องผ่านการแช่ภายใต้กฎระเบียบหรือวูบวาบเนื่องกับทั้งน้ำเกลือ, เฮยาปฏิชีวนะและ / หรือเอทานอลล็อค (กู๊ด et al, 1991; ปีเตอร์สันและ Kirchhoff 1991; Randolph et al, 1998..) สวนน้อยบ่อยและการเปลี่ยนแปลงการแช่ชุด (Bregenzer et al, 1998;. Cornely, et al., 2002; โฮเมอร์และโฮล์มส์, 1998; ริกการ์ด et al, 2012;. สีขาว, 2001); ตำแหน่งของตัวกรองในบรรทัด (ชีและสีน้ำตาล 2002. โรเบิร์ต, et al, 1994); และได้รับมอบหมายการรักษาด้วยการฉีดยาเข้าเส้นเลือดดำทีม (ดาซิลวา, et al, 2010;. เวนเซลและเอดมันด์ 2006) แม้จะมีการแทรกแซงเหล่านี้ล้มเหลวสวนก่อนที่จะสิ้นสุดของการรักษามีทั้งหมดด้วยกัน อัตราความล้มเหลวของสายสวนทางหลอดเลือดดำต่อพ่วงเนื่องจากการอุดตันเป็น 20-69% (โบลตัน, 2010; ริกการ์ด et al, 2010, 2012;. Royer, 2003) อัตราความล้มเหลวของสายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางเนื่องจากการอุดช่วงจาก 15% เป็น 66% ขึ้นอยู่กับอุปกรณ์ที่การตั้งค่าและประชากร (บาสกิ้น et al, 2009;. Raad et al, 2002, 2003;.. Timsit, et al, 2011a) . แทรกสายสวนซ้ำเนื่องจากความล้มเหลวในสวนต้อง penetrations หลายผิวหนังเพิ่มความรู้สึกไม่สบายของผู้ป่วยและเวลาเจ้าหน้าที่และจูงใจผู้ป่วยที่จะติดเชื้อจาก commensals ผิว การติดเชื้อดังกล่าวสามารถเป็นอันตรายถึงชีวิตในแบบเฉียบพลันและป่วยหนัก (Maki et al, 2006;. Mermel et al, 2009;.. Raad et al, 2007) ดังนั้นวิธีการที่สามารถยืดระยะเวลาของการมีชีวิตของทั้งสองสายสวนหลอดเลือดดำต่อพ่วงและภาคกลางถือผลประโยชน์ที่สำคัญสำหรับการรักษาผู้ป่วยและคุณภาพของการดูแลขององค์กรที่จัดส่ง.
สหรัฐอเมริกาของศูนย์ควบคุมโรค (CDC) และแนวทาง EPIC3 ของสหราชอาณาจักรในการป้องกันการติดเชื้อที่เกี่ยวข้องด้านการดูแลสุขภาพ (HCAIs) เพียงสั้น ๆ แก้ไขปัญหาของการแจ้งชัดอุปกรณ์การเข้าถึงหลอดเลือดและเมื่อพวกเขาทำมันอยู่ในความสัมพันธ์กับสายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางไม่ต่อพ่วงสายสวนทางหลอดเลือดดำ สายสวนกระแสเลือดติดเชื้อที่เกี่ยวข้อง (CRBSI) อัตราในสายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางในประเทศสหรัฐอเมริกาจะอยู่ที่ประมาณ 3% (Maki et al., 2006) ในขณะที่อัตราความล้มเหลวกลางสายสวนหลอดเลือดดำเกิดจากการอุดตันหรือช่วง SIS thrombo- 15-66% (บาสกิ้นและ อัล 2009;. Raad, et al, 2003, 2002;.. Timsit, et al, 2011a) อัตรา CRBSI ในสายสวนทางหลอดเลือดดำต่อพ่วงอยู่ในระดับต่ำมาก (0.1% Maki et al., 2006) บนมืออื่น ๆ , อัตราความล้มเหลวสายสวนทางหลอดเลือดดำต่อพ่วงเนื่องจากการ dislodgement, จุกแทรกซึมหรือหนาวสั่นนั่งอยู่ที่ 26% ในประเทศออสเตรเลีย (ริกการ์ด et al., 2012), 38% ในสเปน (ชิโก-Padron et al., 2011) และ 53 % ในประเทศสหรัฐอเมริกา (Bausone-Gazda et al., 2010) ชั้นนำ ciations Asso- มืออาชีพรวมถึงแนวทางในการรักษาหลอดเลือด
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)
การเข้าถึงผ่านทางสายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางจากอุปกรณ์ต่อพ่วง และมักใช้ในการดูแลรักษาผู้ป่วยให้ของเหลว ยา เลือด และโภชนาการ และการถอนเลือดสำหรับการทดสอบในวัตถุประสงค์อื่น ๆ อุปกรณ์เหล่านี้จะต้องอยู่ในสถานที่สำหรับวันหรือสัปดาห์ แต่พวกเขาจะเกี่ยวข้องกับภาวะแทรกซ้อนที่สามารถกล หรือติดเชื้อ โรคแทรกซ้อนเชิงกล ได้แก่ ระบบการบดเคี้ยวการอุดตัน , dislodgement การซึมน้ำและการรั่วซึม , 001 การเกิดแผลเป็น ภาวะแทรกซ้อนติดเชื้อแบคทีเรียหรือเชื้อรารวมดีขึ้น การอุดตัน หรือ จริงอยู่ที่ใช้เว็บไซต์เป็นโฟกัสสำหรับการติดเชื้อที่เกี่ยวข้องกับการขยาย เวลา ค่าใช้จ่าย และเพิ่มอัตราการตายเพิ่มเติม ( มากิ et al . , 2006 ; มากิและสั่น , 1991 ; mermel et al . , 2009 ) .
แต่ละปีประมาณ 450 , 000 คนเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลรัฐควีนส์แลนด์ ( สำนักงานสถิติออสเตรเลีย 2013 ) ส่วนใหญ่ต้อง intrave - นู catheterisation สำหรับการบริหารยาหรือของไหล ตามนี้ มันคือประมาณว่า 150 , 000 จะต้องต่อพ่วงหลอดสวนหลอดเลือดดำในสถานที่มากกว่า 3 วัน ( tuffaha et al . , 2010 )การสำรวจจาก 2003 ระบุว่า สัดส่วนของการใช้หลอดสวนหลอดเลือดดำส่วนกลาง
ประมาณ 29 เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั่วไปโรงพยาบาลเพิ่มขึ้นถึง 80% ในการตั้งค่าการดูแลผู้ป่วยวิกฤต ( climo et al . , 2003 ) มีช่วงของกลยุทธ์เพื่อป้องกัน หรือลดการใช้ ที่เกี่ยวข้องกับที - ยินดีด้วย . เหล่านี้รวมถึง :ซผ่านการดำเนินเรื่อง - ous หรือน้อยกว่าแบบวูบวาบต่อเนื่องด้วยน้ำเกลือ , เฮปาริน ยาปฏิชีวนะ และ / หรือ เอทานอลล็อค ( กู๊ด et al . , 1991 ; Peterson และเคอร์ชอฟฟ์ , 1991 ; Randolph et al . , 1998 ) ; สวนบ่อยน้อยลงและ infusion ชุดการเปลี่ยนแปลง ( bregenzer et al . , 1998 ; cornely et al . , 2002 ; โฮเมอร์และโฮล์มส์ , 1998 ; ริก et al . , 2012 ; ขาว , 2001 )การจัดวางของตัวกรองในบรรทัด ( ชี และ tan , 2002 ; โรเบิร์ต et al . , 1994 ) และเขตทีมสารละลายทางหลอดเลือดดำ ( ดา ซิลวา et al . , 2010 ; เวนเซลและเอ็ดมันด์ , 2006 ) แม้จะมีการแทรกแซงเหล่านี้ สายสวนความล้มเหลวก่อนที่จะสิ้นสุดของการรักษาทั้งหมดเกินไปเหมือนกัน อัตราความล้มเหลวของสายสวนหลอดเลือดดำส่วนปลาย เนื่องจากมีการเติบโต 69% ( โบลตัน , 2010 ; ริก et al . , 2010 , 2012 ; โรเยอร์ , 2003 )อัตราความล้มเหลวของสายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางเนื่องจากการอุดตันช่วงจาก 15% ถึง 66 เปอร์เซ็นต์ ขึ้นอยู่กับอุปกรณ์การตั้งค่าและประชากร ( หา et al . , 2009 ; แรด et al . , 2002 , 2003 ; timsit et al . , 2011a ) สายสวนใหม่ซ้ำ เนื่องจากหลอดสวนต้องล้มเหลวหลาย Penetrations ของอุปสรรคของผิว เพิ่มความไม่สบายแก่ผู้ป่วยและเจ้าหน้าที่ เวลาและ จูงใจให้ผู้ป่วยติดเชื้อจาก commensals ผิว เชื้อดังกล่าวสามารถคุกคามชีวิตในที่รุนแรงและวิกฤต ( มากิ et al . , 2006 ; mermel et al . , 2009 ; แรด et al . , 2007 ) ดังนั้นวิธีที่สามารถยืดระยะเวลาของชีวิตของทั้งสองอุปกรณ์ต่อพ่วง และถือประโยชน์สำคัญสำหรับสายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางของผู้ป่วยและคุณภาพของการดูแลองค์กร
ส่งสหรัฐอเมริกาศูนย์ควบคุมโรค ( CDC ) และแนวทาง epic3 ของ UK สำหรับการป้องกันสุขภาพที่เกี่ยวข้องเชื้อ ( hcais ) เพียงสั้น ๆในเรื่องของการเข้าถึงศักยภาพของอุปกรณ์ และเมื่อพวกเขาทำมันเกี่ยวกับสายสวนหลอดเลือดดำส่วนปลายสายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางไม่ .ใช้ที่เกี่ยวข้องกับการติดเชื้อในกระแสเลือด ( crbsi สายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลาง ) อัตราในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ประมาณ 3% ( มากิ et al . , 2006 ) และหลอดสวนหลอดเลือดดำส่วนกลางอัตราการล้มเหลวเนื่องจากหรือ thrombo ช่วงพี่จาก 15 ถึง 66 % ( หา et al . , 2009 ; แรด et al . , 2003 , 2002 ; timsit et al . , 2011a ) crbsi ปลายสายสวนหลอดเลือดดำในอัตราต่ำมาก ( 0.1% มากิ et al . , 2006 )บนมืออื่น ๆ , อุปกรณ์ต่อพ่วงหลอดสวนหลอดเลือดดำความล้มเหลวเนื่องจาก dislodgement อัตราการซึมหรือ 001 , นั่งที่ 26% ในออสเตรเลีย ( ริก et al . , 2012 ) , ร้อยละ 38 ในสเปน ( ชิปาโดรน et al . , 2011 ) และร้อยละ 53 ในสหรัฐอเมริกา ( bausone gazda et al . , 2010 ) ชั้นนำมืออาชีพรศ - ciations รวมถึงแนวทางการรักษาหลอดเลือด
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)