Nobody knew what frame of mind she

Nobody knew what frame of mind she had in interacting with Yun Che, and even she herself did not know.

“Sleep peacefully for a while. Soon, we’ll be able to leave this place. And by then, all your strength will be recovered.” Yun Che patted Chu Yuechan’s pale back lightly, his voice soft, like he was coaxing a baby to sleep.

Not too long after, Chu Yuechan’s breathing became light and even, and she had fallen asleep.

Yun Che kept the thing by his hand, and stood up while carrying Chu Yuechan. Looking forward, he spoke, “Jasmine, how long have we been here?”

“Today is the hundred and forty first day.” Jasmine answered precisely.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่กรอบของความคิดที่เธอมีอยู่ในการมีปฏิสัมพันธ์กับหยุน Che และแม้กระทั่งตัวเธอเองไม่ได้รู้ว่า. "นอนหลับอย่างสงบในขณะที่ เร็ว ๆ นี้เราจะสามารถที่จะออกจากสถานที่แห่งนี้ และแล้วทุกความแข็งแรงของคุณจะถูกกู้คืน. "ยุนเชตบซีดชู Yuechan กลับเบา ๆ เสียงของเขานุ่มเหมือนกับว่าเขากำลังเกลี้ยกล่อมทารกที่จะนอนหลับ. ไม่นานหลังจากนั้นหายใจชู Yuechan กลายเป็นแสงและแม้กระทั่งและเธอก็ ผล็อยหลับไป. Yun Che เก็บไว้สิ่งด้วยมือของเขาและลุกขึ้นยืนขณะที่แบกชู Yuechan มองไปข้างหน้าเขาพูด "จัสมินนานแค่ไหนแล้วที่เรามาอยู่ที่นี่?" "วันนี้เป็นวันแรกร้อยสี่สิบ." จัสมินตอบได้อย่างแม่นยำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่มีใครรู้ว่า กรอบของจิตใจเธอมีการโต้ตอบกับยุนเช และแม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้" นอนสักพัก อีกไม่นาน เราก็จะสามารถออกไปจากที่นี่ได้ และจากนั้นพลังทั้งหมดจะถูกกู้คืน . " ยุนเชลูบหัวของชู yuechan ซีดกลับเบาๆ เสียงของเขานุ่ม เหมือนเขาชวนให้เด็กนอนไม่นานหลังจากที่ของชู yuechan หายใจกลายเป็นแสง และแม้แต่ และ เธอได้หลับไปแล้วยุนเช เก็บสิ่ง โดยมือ และลุกขึ้นยืนขณะอุ้มชู yuechan . มองไปข้างหน้า เขาพูด " จัสมิน เราอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว "" วันนี้เป็นร้อยสี่สิบวันแรก " จัสมินตอบแน่นอน