Many of Miyazaki’s photographs feat

Many of Miyazaki’s photographs feature food: one image depicts her about to bite into a rice ball, another shows her lying on the kitchen floor eating a pack of cookies. And since no one else are featured in her images, these scenes allude to a form of alienation, which is further emphasized by other photographs were Miyazaki inserts multiple versions of herself into the image. Asked about why she tends to do that in her self-portraits, Miyazaki explains that she grew up as a lonely child: “I don’t feel lonely when I make and watch photos of a double me.”

Unlike the work of Hiromix or Yurie Nagashima however, whose provocative self-portraits from the 1990s questioned notions about gender and sexuality, Miyazaki seems more concerned with depicting herself as an individual trapped in a highly advanced consumer society. Next to Miyazaki’s body, depictions of billboards, advertisements or posters of politicians become empty and meaningless signs.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หลายของการถ่ายภาพของมิยาซากิมีอาหารภาพหนึ่งภาพแทนคำของเธอเกี่ยวกับการกัดเป็นลูกข้าวอีกแสดงให้เห็นว่าเธอนอนอยู่บนพื้นห้องครัวกินแพ็คของคุกกี้ และเนื่องจากไม่มีใครมีความสำคัญในภาพของเธอฉากนี้หมายถึงรูปแบบของการโอนซึ่งจะเน้นต่อไปโดยการถ่ายภาพอื่น ๆ ที่มิยาซากิแทรกหลายรุ่นของตัวเองลงในภาพ ถามเกี่ยวกับเหตุผลที่เธอมีแนวโน้มที่จะทำในภาพตัวเองของเธอมิยาซากิอธิบายว่าเธอเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กโดดเดี่ยว: "ผมไม่รู้สึกเหงาเมื่อฉันทำและดูภาพถ่ายของสองเท่าของฉัน." ซึ่งแตกต่างจากการทำงานของ Hiromix หรือ Yurie ชิมะ แต่เร้าใจที่มีภาพตัวเองจากปี 1990 ถามความคิดเกี่ยวกับเพศและเพศมิยาซากิน่ากังวลมากขึ้นกับภาพวาดตัวเองเป็นบุคคลที่ถูกขังอยู่ในสังคมของผู้บริโภคสูงมาก ถัดไปไปที่ร่างกายของมิยาซากิที่เด่นชัดของป้ายโฆษณาหรือโพสต์ของนักการเมืองกลายเป็นสัญญาณที่ว่างเปล่าและความหมาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หลายของมิยาซากิภาพถ่ายคุณลักษณะอาหาร : ภาพหนึ่งแสดงให้เห็นเธอจะกัดข้าวปั้นอีกแสดงให้เห็นว่าเธอนอนในครัว ชั้นกินแพ็คของคุกกี้ และเนื่องจากไม่มีใครโดดเด่นในภาพของเธอ ฉากเหล่านี้หมายถึง รูปแบบของการ ซึ่งเป็นการเพิ่มเติมโดยเน้นภาพอื่นๆมิยาซากิแทรกหลายรุ่นของตัวเองในรูปถามเกี่ยวกับเหตุผลที่เธอมีแนวโน้มที่จะทำในรูปของตัวเธอ มิยาซากิอธิบายว่า เธอโตมาเป็นเด็กที่เหงา ไม่เหงา เมื่อฉันได้ดูรูปของคู่ผม "

ไม่เหมือนงานของ hiromix หรือยูรินากาชิม่า อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ยั่วยุภาพวาดจาก 1990 ถามความคิดเกี่ยวกับ เพศภาวะและเพศวิถีมิยาซากิ ดูเหมือนกังวลมากขึ้นกับภาพวาดตัวเองเป็นบุคคลอยู่ในสังคมผู้บริโภคขั้นสูง ถัดจากตัวมิยาซากิ , ภาพของป้ายโฆษณาหรือโปสเตอร์ของนักการเมืองกลายเป็นที่ว่างเปล่าและป้ายที่ไม่มีความหมาย