Five Asian countries have lost near

Five Asian countries have lost nearly one-third of their forests in the last 35 years and could be left with little more than 10-20% of their original cover by 2030 – with devastating effects on wildlife and humans, a new report suggests.

Cambodia, Laos, Burma, Thailand and Vietnam have lost nearly 40m hectares (ha) of forest cover since 1980 but have retained about 98m ha of natural forest, just over half of the region's land area.

Using satellite data, the WWF researchers calculated that since 1980, Cambodia has lost 22% of its 1973 forest cover, Laos and Burma 24%, and Thailand and Vietnam 43%.

The report on ecosystems in the greater Mekong area warns that these countries risk losing more than one-third of their remaining forest cover within the next two decades if they fail to increase protection.

"The greater Mekong is at a crossroads," said Peter Cutter, landscape conservation manager with WWF-Greater Mekong. "One path leads to further declines in biodiversity and livelihoods, but if natural resources are managed responsibly, this region can pursue a course that will secure a healthy and prosperous future for its people."

The report documents alarming fragmentation of the region's forests in the past 30 years. Large connected areas of "core" forest – defined as areas of at least 3.2km sq of uninterrupted forest – have declined from over 70% in 1973 to about 20% in 2009. If current trends continue, WWF predicts that by 2030 only 14% of the greater Mekong's remaining forest will consist of contiguous habitat capable of sustaining viable populations of many wildlife species including the tiger, Asian elephant, Irrawaddy dolphin and the endemic saola – also known as the Asian unicorn.

The survival of many species , the report says, depend on the existence of well-managed protected area systems, and while the number of these areas have expanded dramatically since 1970, many are not well managed.

"Many protected areas exist in name only," added Cutter. "Even relatively secure protected areas are under intense pressure from poaching and timber theft, while others have been reduced in size by government's eager to cash in on land concessions to mining companies or plantation owners."

The five countries have all lost vast areas of primary forest in the last 30 years but many have replanted large areas. Vietnam, which used to be almost entirely forested until the second world war, now has only 80,000 ha of primary forest left. A further 10m ha has regenerated and 3.5m ha have been planted. This compares to 6.7m ha primary forest remaining in Thailand and 3.19m ha in Burma which has 27,5m ha of naturally regenerated forest but has only replanted 988,000ha. Nearly all the reforestation has been with plantations of single species, such as eucalyptus or palm oil which are far less attractive to wildlife.

The report offers two future scenarios for the region's ecosystems. One predicts what will likely happen by 2030 under an unsustainable growth model in which the deforestation and degradation observed over the past decade persists, while the other scenario assumes a 50% cut in the annual deforestation rate and a future based on "green economy growth". Under the latter, core forest areas extant in 2009 across the five countries would remain intact.

"The green economy approach is the choice for a viable future in the greater Mekong," added Cutter. "Regional leaders have already affirmed that healthy economic growth goes hand in hand with healthy and productive ecosystems, but fast and effective responses are needed now to avoid permanent environmental degradation."

The report highlights the Xayaburi dam development as a key threat to the health and productivity of the Mekong River and delta. The Mekong basin hosts 13 unique, yet connected, freshwater ecosystems, but the controversial Xayaburi project will sever the main stem of the lower Mekong River, blocking migratory fish and sediment flow with potentially devastating consequences for livelihoods and food security for 60 million people.

"Given that the majority of the region's biological heritage and supporting ecosystems occur in landscapes that cross borders, regional collaboration is critical," concluded Cutter. "Increased and more sustainable investment in maintaining ecosystem integrity must also be a priority at landscape, national, and regional scales.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประเทศเอเชียหายไปเกือบหนึ่งในสามของป่าของพวกเขาในปี 35 และอาจเหลือน้อยกว่า 10-20% ของปกเดิม 2030 – มีผลทำลายล้างสัตว์และมนุษย์ รายงานใหม่แนะนำกัมพูชา ลาว พม่า ไทย และเวียดนามได้หายไปเกือบ 40 เมตรเฮคเตอร์ (ฮา) ปกป่าตั้งแต่ปี 1980 แต่จะคงประมาณ 98 เมตรฮา ป่าธรรมชาติ เพียงครึ่งหนึ่งของภูมิภาคนี้พื้นที่โดยใช้ข้อมูลดาวเทียม WWF นักวิจัยคำนวณว่า ตั้งแต่ 1980 กัมพูชาสูญเสียครอบ 1973 ป่า 22%, 24% และพม่า และประเทศไทยและเวียดนาม 43%รายงานเกี่ยวกับระบบนิเวศในพื้นที่แม่น้ำโขงมากขึ้นเตือนว่า เสี่ยงประเทศเหล่านี้เสียมากกว่าหนึ่งในสามของตนครอบคลุมป่าที่เหลือภายในสองทศวรรษถัดไปหากพวกเขาล้มเหลวในการเพิ่มการป้องกัน"แม่น้ำโขงมากขึ้นอยู่ที่ทางแยก กล่าวว่า ปีเตอร์ตัด จัดการอนุรักษ์ภูมิทัศน์กับ WWF-โขง "เส้นทางหนึ่งที่นำไปสู่การปฏิเสธต่อความหลากหลายทางชีวภาพและวิถีชีวิต แต่ถ้าจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างรับผิดชอบ ภูมิภาคนี้สามารถเรียนหลักสูตรที่จะมีความปลอดภัยในอนาคตมีสุขภาพดี และเจริญรุ่งเรืองสำหรับคน"The report documents alarming fragmentation of the region's forests in the past 30 years. Large connected areas of "core" forest – defined as areas of at least 3.2km sq of uninterrupted forest – have declined from over 70% in 1973 to about 20% in 2009. If current trends continue, WWF predicts that by 2030 only 14% of the greater Mekong's remaining forest will consist of contiguous habitat capable of sustaining viable populations of many wildlife species including the tiger, Asian elephant, Irrawaddy dolphin and the endemic saola – also known as the Asian unicorn.The survival of many species , the report says, depend on the existence of well-managed protected area systems, and while the number of these areas have expanded dramatically since 1970, many are not well managed."Many protected areas exist in name only," added Cutter. "Even relatively secure protected areas are under intense pressure from poaching and timber theft, while others have been reduced in size by government's eager to cash in on land concessions to mining companies or plantation owners."The five countries have all lost vast areas of primary forest in the last 30 years but many have replanted large areas. Vietnam, which used to be almost entirely forested until the second world war, now has only 80,000 ha of primary forest left. A further 10m ha has regenerated and 3.5m ha have been planted. This compares to 6.7m ha primary forest remaining in Thailand and 3.19m ha in Burma which has 27,5m ha of naturally regenerated forest but has only replanted 988,000ha. Nearly all the reforestation has been with plantations of single species, such as eucalyptus or palm oil which are far less attractive to wildlife.The report offers two future scenarios for the region's ecosystems. One predicts what will likely happen by 2030 under an unsustainable growth model in which the deforestation and degradation observed over the past decade persists, while the other scenario assumes a 50% cut in the annual deforestation rate and a future based on "green economy growth". Under the latter, core forest areas extant in 2009 across the five countries would remain intact."The green economy approach is the choice for a viable future in the greater Mekong," added Cutter. "Regional leaders have already affirmed that healthy economic growth goes hand in hand with healthy and productive ecosystems, but fast and effective responses are needed now to avoid permanent environmental degradation."The report highlights the Xayaburi dam development as a key threat to the health and productivity of the Mekong River and delta. The Mekong basin hosts 13 unique, yet connected, freshwater ecosystems, but the controversial Xayaburi project will sever the main stem of the lower Mekong River, blocking migratory fish and sediment flow with potentially devastating consequences for livelihoods and food security for 60 million people."Given that the majority of the region's biological heritage and supporting ecosystems occur in landscapes that cross borders, regional collaboration is critical," concluded Cutter. "Increased and more sustainable investment in maintaining ecosystem integrity must also be a priority at landscape, national, and regional scales.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ห้าประเทศในเอเชียได้หายไปเกือบหนึ่งในสามของป่าของพวกเขาในช่วง 35 ปีที่ผ่านมาและอาจจะเหลือน้อยกว่า 10-20% ของฝาครอบเดิมของพวกเขาในปี 2030 - มีผลกระทบต่อสัตว์ป่าและมนุษย์รายงานใหม่แสดงให้เห็น. กัมพูชา ลาวพม่าไทยและเวียดนามได้หายไปเกือบ 40 ล้านเฮกตาร์ (ฮ่า) พื้นที่ป่าตั้งแต่ปี 1980 แต่ต้องเก็บไว้เกี่ยวกับ 98m เฮกเตอร์ของป่าธรรมชาติเพียงครึ่งหนึ่งของพื้นที่ของภูมิภาค. โดยใช้ข้อมูลดาวเทียมนักวิจัยของ WWF คำนวณได้ว่าตั้งแต่ ปี 1980 กัมพูชาได้หายไป 22% ของพื้นที่ป่าของปี 1973 ลาวและพม่า 24% และไทยและเวียดนาม 43%. รายงานต่อระบบนิเวศในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำโขงเตือนว่าประเทศเหล่านี้มีความเสี่ยงสูญเสียมากขึ้นกว่าหนึ่งในสามของป่าที่ยังเหลืออยู่ของพวกเขา ครอบคลุมภายในสองทศวรรษข้างหน้าถ้าพวกเขาล้มเหลวในการเพิ่มการป้องกัน. "ลุ่มแม่น้ำโขงอยู่ที่สี่แยก" ปีเตอร์ตัดผู้จัดการการอนุรักษ์ภูมิทัศน์กับ WWF-ลุ่มแม่น้ำโขงกล่าวว่า "หนึ่งเส้นทางที่จะนำไปสู่การลดลงต่อไปในความหลากหลายทางชีวภาพและการดำรงชีวิต แต่ถ้าทรัพยากรทางธรรมชาติที่มีการจัดการความรับผิดชอบภูมิภาคนี้สามารถติดตามการเรียนการสอนที่จะรักษาความปลอดภัยในอนาคตที่ดีต่อสุขภาพและความเจริญรุ่งเรืองสำหรับคนของตน." เอกสารรายงานที่น่ากลัวการกระจายตัวของป่าของภูมิภาคนี้ใน ผ่านมา 30 ปี พื้นที่เชื่อมต่อขนาดใหญ่ของ "แก่น" ป่า - กำหนดให้เป็นพื้นที่อย่างน้อย 3.2km ตารางของป่าอย่างต่อเนื่อง - ได้ลดลงจากกว่า 70% ในปี 1973 ประมาณ 20% ในปี 2009 หากแนวโน้มในปัจจุบันยังคง WWF คาดการณ์ว่าในปี 2030 มีเพียง 14% ของป่าที่เหลืออยู่ลุ่มแม่น้ำโขงฯ จะมีที่อยู่อาศัยที่อยู่ติดกันมีความสามารถในการรักษาประชากรที่ทำงานของสัตว์ป่าหลายชนิดรวมทั้งเสือ, ช้างเอเชีย, ปลาโลมาอิรวดีและสาวหล่าถิ่น -. ยังเป็นที่รู้จักยูนิคอร์นเอเชียการอยู่รอดของหลายชนิดรายงานกล่าวว่า ขึ้นอยู่กับการดำรงอยู่ของการจัดการที่ดีระบบการป้องกันพื้นที่และในขณะที่จำนวนของพื้นที่เหล่านี้มีการขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วตั้งแต่ปี 1970 จำนวนมากไม่ได้มีการจัดการดี. "พื้นที่คุ้มครองจำนวนมากอยู่ในชื่อเท่านั้น" เพิ่มตัด "พื้นที่คุ้มครองแม้ค่อนข้างเชื่อถือได้อยู่ภายใต้ความกดดันจากการรุกล้ำและการโจรกรรมไม้ในขณะที่คนอื่น ๆ ได้รับการลดลงในขนาดโดยรัฐบาลกระตือรือร้นที่จะเงินสดในสัมปทานที่ดินให้กับ บริษัท เหมืองแร่หรือเจ้าของไร่." ห้าประเทศได้หายไปทั้งหมดพื้นที่กว้างใหญ่ของหลัก ป่าในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา แต่มีหลายปลูกสร้างพื้นที่ขนาดใหญ่ เวียดนามซึ่งเคยเป็นป่าเกือบทั้งหมดจนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่สองในขณะนี้มีเพียง 80,000 เฮกเตอร์ของป่าดิบซ้าย ฮ่า 10m เพิ่มเติมได้อาศัยและ 3.5m ฮ่าได้รับการปลูก นี้จะเปรียบเทียบกับ 6.7m ป่าดิบฮ่าที่เหลืออยู่ในประเทศไทยและ 3.19m ฮ่าในประเทศพม่าซึ่งมี 27,5m ฮ่าป่าอาศัยอยู่ตามธรรมชาติ แต่ได้ปลูกเพียง 988,000ha เกือบทั้งหมดปลูกป่าที่ได้รับกับพื้นที่เพาะปลูกของสายพันธุ์เดียวเช่นยูคาหรือปาล์มน้ำมันที่มีน้อยกว่ามากน่าสนใจให้กับสัตว์ป่า. รายงานมีสองสถานการณ์ในอนาคตสำหรับระบบนิเวศของภูมิภาค หนึ่งคาดการณ์สิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในปี 2030 ภายใต้รูปแบบการเจริญเติบโตที่ไม่ยั่งยืนซึ่งในการตัดไม้ทำลายป่าและความเสื่อมโทรมสังเกตในช่วงทศวรรษที่ผ่านมายังคงมีอยู่ในขณะที่สถานการณ์อื่น ๆ ถือว่าตัด 50% อัตราการตัดไม้ทำลายป่าประจำปีและในอนาคตขึ้นอยู่กับ "การเจริญเติบโตของเศรษฐกิจสีเขียว" . ภายใต้หลังพื้นที่ป่าหลักที่ยังหลงเหลืออยู่ในปี 2009 ทั่วทั้งห้าประเทศจะยังคงเหมือนเดิม. "แนวทางเศรษฐกิจสีเขียวเป็นทางเลือกสำหรับอนาคตที่มีศักยภาพในลุ่มแม่น้ำโขง" เพิ่มตัด "ผู้นำในภูมิภาคได้ยืนยันแล้วว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจที่มีสุขภาพดีจะไปจับมือกับระบบนิเวศที่มีสุขภาพดีและมีประสิทธิผล แต่การตอบสนองที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพที่มีความจำเป็นในขณะนี้เพื่อหลีกเลี่ยงความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อมอย่างถาวร." รายงานเน้นการพัฒนาเขื่อนไซยะบุรีเป็นภัยคุกคามที่สำคัญต่อสุขภาพและ ผลผลิตของแม่น้ำโขงเดลต้า ลุ่มน้ำโขงเป็นเจ้าภาพจัดงาน 13 ที่ไม่ซ้ำกัน, การเชื่อมต่อยังระบบนิเวศน้ำจืด แต่โครงการไซยะบุรีขัดแย้งจะตัดลำต้นหลักของแม่น้ำโขงที่ต่ำกว่าการปิดกั้นการอพยพของปลาและการไหลของตะกอนกับผลกระทบที่อาจทำลายล้างสำหรับการดำรงชีวิตและความปลอดภัยของอาหารสำหรับ 60 ล้านคน. " ระบุว่าส่วนใหญ่ของภูมิภาคมรดกทางชีวภาพและระบบนิเวศที่สนับสนุนการเกิดขึ้นในภูมิทัศน์ที่ข้ามพรมแดนความร่วมมือในระดับภูมิภาคเป็นสิ่งสำคัญ "สรุปตัด "ที่เพิ่มขึ้นและยั่งยืนมากขึ้นการลงทุนในการรักษาความสมบูรณ์ของระบบนิเวศยังจะต้องให้ความสำคัญในภูมิทัศน์แห่งชาติและเครื่องชั่งน้ำหนักในระดับภูมิภาค