ในตอนกลางของเอเชียอาคเนย์เป็นที่ตั้

ในตอนกลางของเอเชียอาคเนย์เป็นที่ตั้งของอาณาจักรซึ่งมีภูมิประเทศที่งดงามแบบชนบทซึ่งเคยมีความเจริญรุ่งเรืองมาก แต่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลายกเว้นผู้ที่ตั้งรกรากอยู่บริเวณนั้น ดินแดนแห่งนี้ตั้งอยู่ทางใต้ของเทือกเขาและทะเลทรายซึ่งอยู่ตอน กลางของทวีปเอเชียและไม่มีทางออกสู่ทะเล เป็นดินแดนสำคัญของทวีปเอเชียคือเป็นแหล่งกำเนิดวัฒนธรรมมากมากซึ่งมีความโดดเด่นและสำคัญต่อการดำเนินชีวิตของกลุ่มชนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้มาก อันได้แก่ การประดิษฐ์ตัวอักษร การดนตรี การทอผ้า การฟันดาบ และการเกษตร ชื่อของอาณาจักรหมายถึง “ดินแดนแห่งข้าวล้านไร่”
ในสมัยโบราณการปกครองขึ้นอยู่กับความจงรักภักดีมากกว่าการแบ่งอาณาเขตทางภูมิศาสตร์และเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเมื่อชาวตะวันตกเริ่มใช้แหนที่ เริ่มการเดินเรือและการล่าอาณานิคม เมื่อกษัตริย์ของประเทศสยามมีความคิดว่า ประวัติความเป็นมาของประเทศเป็นสิ่งจำเป็น เพื่อใช้ใน

การป้องกันการเข้ายึดครองของชาวยุโรป และในเวลานั้นอาณาจักรล้านนาเพิ่งเข้ามาอยู่ในความครอบครองของกรุงรัตนโกสินทร์ได้ไม่นานนัก จึงต้องหาทางทำให้ชาวยุโรปเชื่อว่าสยามได้
ครอบครองดินแดนล้านนาเป็นเวลานานแล้ว โดยพระมหากษัตริย์ได้เล็งไปที่สุโขทัยมากกว่าเชียงใหม่ ซึ่งในขณะนั้นมีความสำคัญมากกว่าสุโขทัย (ถึงแม้คนเชียงใหม่จะแสดงความนับถือสยามอย่างเสมอต้นเสมอปลาย) ล้านนา ประกอบด้วยชาวไทมากกว่าชาวสยามและต่อมามีจำนวนเกือบ จะเท่าๆ กัน จึงเป็นการง่ายในการสร้างความจงรักภักดี เหตุที่ประชากรของล้านนาลดลงอย่างมากก็เนื่องมาจากการเกิดโรคระบาดหลังสงครามติดต่อกันหลายปี
ล้านนาก่อตั้งขึ้นโดยกษัตริย์หนุ่มผู้ขึ้นมามีอำนาจแทนบิดา (ค.ศ.1259) ด้วยความฉลาดและมีสายตาที่แหลมคม จึงทำให้ล้านนาปรากฏเป็นแหล่งวัฒนธรรมอันสำคัญขึ้น ล้านนายังคงใช้ภาษาถิ่น ยังคงให้ความเคารพเชื้อพระวงศ์สืบทอดมาแต่โบราณ และมีความสุขที่จะรักษาความเป็นล้านนาไว้ โดยขนบธรรมเนียมประเพณี ดนตรี ความเชื่อ อาหาร และแบบแผนต่างๆ ยังคงอยู่เหมือนในสมัยโบราณ แม้รูป แบบต่างๆ ของชีวิตในปัจจุบันมีความทันสมัยมากขึ้น ผืนป่าหายไป แต่ขนบธรรมเนียมประเพณียังคงอยู่ ส่วนใหญ่ของอาณาจักรล้านนาในปัจจุบันได้กลายมาเป็น 8 จังหวัดทางภาคเหนือของประเทศไทยอันได้แก่ เชียงราย เชียงใหม่ พะเยา แพร่ น่าน ลำพูน ลำปาง และแม่ฮ่องสอน มีอาณาเขตติดต่อกับบางส่วนของเกงตุงซึ่งอยู่ในรัฐฉานของพม่า (ตะวันออกเฉียงเหนือของพม่า) เชียงรุ้งและสิบสองปันนาในยูนนานของจีนและล้านช้าง (หลวงพระบาง) ของลาว ซึ่งมีความสัมพันธ์คล้ายบ้านพี่เมืองน้องกัน ดินแดนต่างๆ เหล่านี้มีความเหมือนและคล้ายคลึงกันทางวัฒนธรรม ราวกับเคยเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ล้านนามีความเจริญเหมือนอาณาจักรอื่นๆ ในช่วงเวลาเดียวกัน โดยเคยเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมพุทธศาสนิกชนโลกในปี ค.ศ.1445 มีการพบพระพุทธรูปสำคัญคือ พระแก้วมรกต และเป็นจุดกำเนิดเมืองสำคัญคือ เชียงรายและเชียงใหม่ ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของล้านนา
กษัตริย์ผู้ก่อตั้งล้านนาคือ พ่อขุนเม็งราย ซึ่งวางหลักสำคัญซึ่งทำให้ล้านนามีเอกราชเป็นเวลานาน นั่นคือสร้างสัมพันธ์กับประเทศเพื่อนบ้านในช่วงศตวรรษที่13 จนทำให้สามารถต้านทานการขยายอาณาเขตของมองโกล ในสมัยราชวงศ์หยวนของจีน ซึ่งมีความสามารถในการรบมาก กษัตริย์ของประเทศเพื่อนบ้านในสมัยเดียวกันคือ พ่อขุนรามคำแหง กษัตริย์องค์แรกของไทยซึ่งได้ประดิษฐ์ตัวอักษรไทยและได้อุปถัมภ์ศาสนาพุทธนิกายเถรวาท รวมทั้งมีความสามารถทางด้านกฎหมายอีกด้วย พ่อขุนรามคำแหงอาจเคยเป็นผู้ครองดินแดนแต่เพียงในนามของอาณาจักร มองโกล (โดยเดินทาง

ไปเยือน 2ครั้ง) ซึ่งปกครองโดยกุนไลข่าน และนครขอม ยังไม่ทราบแน่ชัดถึงความสามารถในทางกฎหมายของพระองค์ แต่ในประวัติศาสตร์ซึ่งแก้ไขใหม่ กล่าวถึงการใช้วิธี ทางการทูตว่ามีผลดีต่อประเทศไทย คือไม่เสียเอกราช ซึ่งถูกกล่าวถึงโดยนักล่าอาณานิคมชาวยุโรป
กุน ไล ข่าน หรือข่านฉลาดเป็นหลานของ เจง กิส ข่าน นักรบผู้ยิ่งใหญ่ผู้ซึ่งได้ทำการผนวกดินแดนอาณาจักรยูนานเข้าด้วยกันรวมทั้ง อาณาจักรของพ่อขุนเม็งรายก่อนที่พระองค์จะขึ้นครองราชย์ โดยดูคล้ายกันว่าบิดา มารดาของพระองค์จะยอมเป็นผู้ครองแต่ในนามซึ่งดีกว่าถูกฆ่าตายโดยมองโกล แต่พ่อขุนเม็งรายไม่ต้องการอยู่ใต้อำนาจของมองโกลซึ่งนักรบของ กุบไลข่าน ได้ทำสงครามและได้ดินแดนจากฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิคไปจนถึงฝั่งตะวันออกของยุโรป และเปอร์เซีย พ่อขุนเม็งรายไม่สามารถขึ้นเป็นกษัตริย์และปลดปล่อยประชาชนของพระองค์ให้เป็นอิสระจากมองโกลได้ ในที่สุดเป็นที่แน่ชัดว่าไม่มีผู้ใดสามารถบ่ายเบียงการเข้าครอบครองของ กุบไลข่าน ได้โดย กุบไลข่าน ได้ใช้การประชาสัมพันธ์ และโฆษณาชวนเชื่อ ควบคู่ไปกับการใช้การทางทหารและได้รับผลสำเร็จอย่างมากเพาะ กุบไลข่าน นี้เอง ที่ทำให้เอเชียอาคเนย์กลายเป็น อินโดจีน โดยการผสมผสานวัฒนธรรมของอินเดียและจีนเข้าด้วยกัน
พ่อขุนเม็งรายตระหนักดีว่าควรหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับกองทัพของมองโกลจึงได้โยกย้ายจากดินแดนที่อยู่ใต้อำนาจการปกครองของมองโกลและจีน (อำนาจจากกรุงปักกิ่งหลังปี ค.ศ.1264) โดยอพยพประชาชนของพระองค์ลงมาทางใต้ข้ามแม่น้ำซึ่งใช้เป็นจุดกันปะทะ (แม่โขง แม่กก และ ทะเลสาบเชียงแสนซึ่งมาขนาดใหญ่) จากเมืองเงินยางซึ่งตกทอดมาจากบิดา และเมืองเชียงรุ้ง (ทางใต้ของนาน) ซึ่งตกทอดมาจากมารดา ประชาชนของพระองค์สร้างเมืองหลวงใหม่ขึ้นแล้วตั้งชื่อตามพระนามของกษัตริย์องค์ใหม่ของตนคือเชียงราย ทะเลสาบเชียงแสนตั้งอยู่ระหว่างเมืองเงินยางปละเชียงราย รวมทั้ง แม่น้ำโขงและแม่น้ำกกซึ่งมีขนาดใหญ่ในเวลานั้น หลังจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ซึ่งเกิดขึ้นราวปี ค.ศ. 800 หรืออาจเป็น ค.ศ.1015 น้ำได้ไหลจากเกงตุงในรัฐฉานปัจจุบันลงสู่พื้นที่ที่ต่ำหว่าทำให้เกิดป่าทึบและหนองน้ำ ซึ่งยากแก่การเดินทางผ่านโดยต้องเดินทางไปตามทางเดินแคบๆ ซึ่งปกคลุมด้วยป่าทึบและทิวเขา
เป็นเวลา 6ปีก่อนที่พ่อขุนเม็งรายจะขึ้นครองราชย์ มองโกลได้ยึดครองอาณาจักรน่านเจ้าซึ่งอยู่ทางเหนือของยูนาน เมื่อพ่อขุนเม็งรายล่ะทิ้งดินแดนมองโกลจึงได้ครอบครองดินแดนแถบยูนานทั้งหมดและในปี ค.ศ.1279

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในตอนกลางของเอเชียอาคเนย์เป็นที่ตั้งของอาณาจักรซึ่งมีภูมิประเทศที่งดงามแบบชนบทซึ่งเคยมีความเจริญรุ่งเรืองมากแต่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลายกเว้นผู้ที่ตั้งรกรากอยู่บริเวณนั้นดินแดนแห่งนี้ตั้งอยู่ทางใต้ของเทือกเขาและทะเลทรายซึ่งอยู่ตอนกลางของทวีปเอเชียและไม่มีทางออกสู่ทะเลเป็นดินแดนสำคัญของทวีปเอเชียคือเป็นแหล่งกำเนิดวัฒนธรรมมากมากซึ่งมีความโดดเด่นและสำคัญต่อการดำเนินชีวิตของกลุ่มชนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้มากอันได้แก่การประดิษฐ์ตัวอักษรการดนตรีการทอผ้าการฟันดาบและการเกษตรชื่อของอาณาจักรหมายถึง "ดินแดนแห่งข้าวล้านไร่" ในสมัยโบราณการปกครองขึ้นอยู่กับความจงรักภักดีมากกว่าการแบ่งอาณาเขตทางภูมิศาสตร์และเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเมื่อชาวตะวันตกเริ่มใช้แหนที่เริ่มการเดินเรือและการล่าอาณานิคมเมื่อกษัตริย์ของประเทศสยามมีความคิดว่าประวัติความเป็นมาของประเทศเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อใช้ในการป้องกันการเข้ายึดครองของชาวยุโรปและในเวลานั้นอาณาจักรล้านนาเพิ่งเข้ามาอยู่ในความครอบครองของกรุงรัตนโกสินทร์ได้ไม่นานนักจึงต้องหาทางทำให้ชาวยุโรปเชื่อว่าสยามได้ครอบครองดินแดนล้านนาเป็นเวลานานแล้วโดยพระมหากษัตริย์ได้เล็งไปที่สุโขทัยมากกว่าเชียงใหม่ซึ่งในขณะนั้นมีความสำคัญมากกว่าสุโขทัย (ถึงแม้คนเชียงใหม่จะแสดงความนับถือสยามอย่างเสมอต้นเสมอปลาย) ล้านนาประกอบด้วยชาวไทมากกว่าชาวสยามและต่อมามีจำนวนเกือบจะเท่า ๆ กันจึงเป็นการง่ายในการสร้างความจงรักภักดีเหตุที่ประชากรของล้านนาลดลงอย่างมากก็เนื่องมาจากการเกิดโรคระบาดหลังสงครามติดต่อกันหลายปีล้านนาก่อตั้งขึ้นโดยกษัตริย์หนุ่มผู้ขึ้นมามีอำนาจแทนบิดา (ค.ศ.1259) ด้วยความฉลาดและมีสายตาที่แหลมคมจึงทำให้ล้านนาปรากฏเป็นแหล่งวัฒนธรรมอันสำคัญขึ้นล้านนายังคงใช้ภาษาถิ่นยังคงให้ความเคารพเชื้อพระวงศ์สืบทอดมาแต่โบราณและมีความสุขที่จะรักษาความเป็นล้านนาไว้โดยขนบธรรมเนียมประเพณีดนตรีความเชื่ออาหารและแบบแผนต่าง ๆ ยังคงอยู่เหมือนในสมัยโบราณแม้รูปแบบต่าง ๆ ของชีวิตในปัจจุบันมีความทันสมัยมากขึ้นผืนป่าหายไปแต่ขนบธรรมเนียมประเพณียังคงอยู่ส่วนใหญ่ของอาณาจักรล้านนาในปัจจุบันได้กลายมาเป็น 8 จังหวัดทางภาคเหนือของประเทศไทยอันได้แก่เชียงรายเชียงใหม่พะเยาแพร่น่านลำพูนลำปางและแม่ฮ่องสอนมีอาณาเขตติดต่อกับบางส่วนของเกงตุงซึ่งอยู่ในรัฐฉานของพม่า (ตะวันออกเฉียงเหนือของพม่า) เชียงรุ้งและสิบสองปันนาในยูนนานของจีนและล้านช(หลวงพระบาง) ้างของลาวซึ่งมีความสัมพันธ์คล้ายบ้านพี่เมืองน้องกันดินแดนต่าง ๆ เหล่านี้มีความเหมือนและคล้ายคลึงกันทางวัฒนธรรมราวกับเคยเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันล้านนามีความเจริญเหมือนอาณาจักรอื่น ๆ ในช่วงเวลาเดียวกันโดยเคยเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมพุทธศาสนิกชนโลกในปี ค.ศ.1445 มีการพบพระพุทธรูปสำคัญคือพระแก้วมรกตและเป็นจุดกำเนิดเมืองสำคัญคือเชียงรายและเชียงใหม่ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของล้านนากษัตริย์ผู้ก่อตั้งล้านนาคือพ่อขุนเม็งรายซึ่งวางหลักสำคัญซึ่งทำให้ล้านนามีเอกราชเป็นเวลานาน นั่นคือสร้างสัมพันธ์กับประเทศเพื่อนบ้านในช่วงศตวรรษที่13 จนทำให้สามารถต้านทานการขยายอาณาเขตของมองโกลในสมัยราชวงศ์หยวนของจีนซึ่งมีความสามารถในการรบมากกษัตริย์ของประเทศเพื่อนบ้านในสมัยเดียวกันคือพ่อขุนรามคำแหงกษัตริย์องค์แรกของไทยซึ่งได้ประดิษฐ์ตัวอักษรไทยและได้อุปถัมภ์ศาสนาพุทธนิกายเถรวาทรวมทั้งมีความสามารถทางด้านกฎหมายอีกด้วยพ่อขุนรามคำแหงอาจเคยเป็นผู้ครองดินแดนแต่เพียงในนามของอาณาจักรมองโกล (โดยเดินทางไปเยือน 2ครั้ง) ซึ่งปกครองโดยกุนไลข่านและนครขอมยังไม่ทราบแน่ชัดถึงความสามารถในทางกฎหมายของพระองค์แต่ในประวัติศาสตร์ซึ่งแก้ไขใหม่กล่าวถึงการใช้วิธีทางการทูตว่ามีผลดีต่อประเทศไทยคือไม่เสียเอกราชซึ่งถูกกล่าวถึงโดยนักล่าอาณานิคมชาวยุโรปกุนไลข่านหรือข่านฉลาดเป็นหลานของเจงกิสข่านนักรบผู้ยิ่งใหญ่ผู้ซึ่งได้ทำการผนวกดินแดนอาณาจักรยูนานเข้าด้วยกันรวมทั้งอาณาจักรของพ่อขุนเม็งรายก่อนที่พระองค์จะขึ้นครองราชย์โดยดูคล้ายกันว่าบิดามารดาของพระองค์จะยอมเป็นผู้ครองแต่ในนามซึ่งดีกว่าถูกฆ่าตายโดยมองโกลแต่พ่อขุนเม็งรายไม่ต้องการอยู่ใต้อำนาจของมองโกลซึ่งนักรบของกุบไลข่านได้ทำสงครามและได้ดินแดนจากฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิคไปจนถึงฝั่งตะวันออกของยุโรปและเปอร์เซียพ่อขุนเม็งรายไม่สามารถขึ้นเป็นกษัตริย์และปลดปล่อยประชาชนของพระองค์ให้เป็นอิสระจากมองโกลได้ในที่สุดเป็นที่แน่ชัดว่าไม่มีผู้ใดสามารถบ่ายเบียงการเข้าครอบครองของกุบไลข่านได้โดยกุบไลข่านได้ใช้การประชาสัมพันธ์และโฆษณาชวนเชื่อควบคู่ไปกับการใช้การทางทหารและได้รับผลสำเร็จอย่างมากเพาะกุบไลข่านนี้เองที่ทำให้เอเชียอาคเนย์กลายเป็นอินโดจีนโดยการผสมผสานวัฒนธรรมของอินเดียและจีนเข้าด้วยกันพ่อขุนเม็งรายตระหนักดีว่าควรหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับกองทัพของมองโกลจึงได้โยกย้ายจากดินแดนที่อยู่ใต้อำนาจการปกครองของมองโกลและจีน (อำนาจจากกรุงปักกิ่งหลังปี ค.ศ.1264) โดยอพยพประชาชนของพระองค์ลงมาทางใต้ข้ามแม่น้ำซึ่งใช้เป็นจุดกันปะทะ (แม่โขง แม่กก และ ทะเลสาบเชียงแสนซึ่งมาขนาดใหญ่) จากเมืองเงินยางซึ่งตกทอดมาจากบิดา และเมืองเชียงรุ้ง (ทางใต้ของนาน) ซึ่งตกทอดมาจากมารดา ประชาชนของพระองค์สร้างเมืองหลวงใหม่ขึ้นแล้วตั้งชื่อตามพระนามของกษัตริย์องค์ใหม่ของตนคือเชียงราย ทะเลสาบเชียงแสนตั้งอยู่ระหว่างเมืองเงินยางปละเชียงราย รวมทั้ง แม่น้ำโขงและแม่น้ำกกซึ่งมีขนาดใหญ่ในเวลานั้น หลังจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ซึ่งเกิดขึ้นราวปี ค.ศ. 800 หรืออาจเป็น ค.ศ.1015 น้ำได้ไหลจากเกงตุงในรัฐฉานปัจจุบันลงสู่พื้นที่ที่ต่ำหว่าทำให้เกิดป่าทึบและหนองน้ำ ซึ่งยากแก่การเดินทางผ่านโดยต้องเดินทางไปตามทางเดินแคบๆ ซึ่งปกคลุมด้วยป่าทึบและทิวเขาเป็นเวลา 6ปีก่อนที่พ่อขุนเม็งรายจะขึ้นครองราชย์ มองโกลได้ยึดครองอาณาจักรน่านเจ้าซึ่งอยู่ทางเหนือของยูนานเมื่อพ่อขุนเม็งรายล่ะทิ้งดินแดนมองโกลจึงได้ครอบครองดินแดนแถบยูนานทั้งหมดและในปี ค.ศ.1279

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อัน ได้แก่ การประดิษฐ์ตัวอักษรการดนตรีการทอผ้าการฟันดาบและการเกษตรชื่อของอาณาจักรหมายถึง
เริ่มการเดินเรือและการล่าอาณานิคม ล้านนา จะเท่า ๆ กัน (ค.ศ. 1259) ด้วยความฉลาดและมีสายตาที่แหลมคม ล้านนายังคงใช้ภาษาถิ่น โดยขนบธรรมเนียมประเพณีดนตรีความเชื่ออาหารและแบบแผนต่างๆยังคงอยู่เหมือนในสมัยโบราณแม้รูปแบบต่างๆ ผืนป่าหายไป แต่ขนบธรรมเนียมประเพณียังคงอยู่ 8 เชียงรายเชียงใหม่พะเยาแพร่น่านลำพูนลำปางและแม่ฮ่องสอน (ตะวันออกเฉียงเหนือของพม่า) (หลวงพระบาง) ของลาว ดินแดนต่างๆ ในช่วงเวลาเดียวกัน ค.ศ. 1445 มีการพบพระพุทธรูปสำคัญคือพระแก้วมรกตและเป็นจุดกำเนิดเมืองสำคัญคือเชียงรายและเชียงใหม่ พ่อขุนเม็งราย ในสมัยราชวงศ์หยวนของจีนซึ่งมีความสามารถในการรบมาก พ่อขุนรามคำแหง มองโกล (โดยเดินทางไปเยือน 2 ครั้ง) ซึ่งปกครองโดยกุนไลข่านและนครขอม แต่ในประวัติศาสตร์ซึ่งแก้ไขใหม่กล่าวถึงการใช้วิธีทางการทูตว่ามีผลดีต่อประเทศไทยคือไม่เสียเอกราช ไลข่านหรือข่านฉลาดเป็นหลานของเจงกิสข่าน โดยดูคล้ายกันว่าบิดา กุบไลข่าน และเปอร์เซีย กุบไลข่านได้โดยกุบไลข่านได้ใช้การประชาสัมพันธ์และโฆษณาชวนเชื่อ กุบไลข่านนี้เองที่ทำให้เอเชียอาคเนย์กลายเป็นอินโดจีน (อำนาจจากกรุงปักกิ่งหลังปี ค.ศ. 1264) (แม่โขงแม่กกและทะเลสาบเชียงแสนซึ่งมาขนาดใหญ่) จากเมืองเงินยางซึ่งตกทอดมาจากบิดาและเมืองเชียงรุ้ง (ทางใต้ของนาน) ซึ่งตกทอดมาจากมารดา รวมทั้ง ค.ศ. 800 หรืออาจเป็น ค.ศ. 1015 ค.ศ. 1279

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในตอนกลางของเอเชียอาคเนย์เป็นที่ตั้งของอาณาจักรซึ่งมีภูมิประเทศที่งดงามแบบชนบทซึ่งเคยมีความเจริญรุ่งเรืองมากแต่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลายกเว้นผู้ที่ตั้งรกรากอยู่บริเวณนั้นกลางของทวีปเอเชียและไม่มีทางออกสู่ทะเลเป็นดินแดนสำคัญของทวีปเอเชียคือเป็นแหล่งกำเนิดวัฒนธรรมมากมากซึ่งมีความโดดเด่นและสำคัญต่อการดำเนินชีวิตของกลุ่มชนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้มากอันได้แก่การดนตรีการทอผ้าการฟันดาบและการเกษตรชื่อของอาณาจักรหมายถึง " ดินแดนแห่งข้าวล้านไร่ "
ในสมัยโบราณการปกครองขึ้นอยู่กับความจงรักภักดีมากกว่าการแบ่งอาณาเขตทางภูมิศาสตร์และเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเมื่อชาวตะวันตกเริ่มใช้แหนที่เริ่มการเดินเรือและการล่าอาณานิคมประวัติความเป็นมาของประเทศเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อใช้ใน
และในเวลานั้นอาณาจักรล้านนาเพิ่งเข้ามาอยู่ในความครอบครองของกรุงรัตนโกสินทร์ได้ไม่นานนักจึงต้องหาทางทำให้ชาวยุโรปเชื่อว่าสยามได้

การป้องกันการเข้ายึดครองของชาวยุโรปครอบครองดินแดนล้านนาเป็นเวลานานแล้วโดยพระมหากษัตริย์ได้เล็งไปที่สุโขทัยมากกว่าเชียงใหม่ซึ่งในขณะนั้นมีความสำคัญมากกว่าสุโขทัย ( ถึงแม้คนเชียงใหม่จะแสดงความนับถือสยามอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ) ล้านนาจะเท่าๆ ' จึงเป็นการง่ายในการสร้างความจงรักภักดีเหตุที่ประชากรของล้านนาลดลงอย่างมากก็เนื่องมาจากการเกิดโรคระบาดหลังสงครามติดต่อกันหลายปี