Xiao Bao said that Rui Ze was like

Xiao Bao said that Rui Ze was like a small rice dumpling. Round like a ball. The robe he was wearing was of the finest silk and satin material. Running around happily and merrily.

After hearing this, he couldn’t help but love him.

His love for Rui Ze, and his love for Yu Li, was all the same.

Although he was unable to see, the portion of his love not even the slightest amount could be lessened.

He couldn’t blame Rui Ze. He could only blame himself.

If not for his existence, Rui Ze wouldn’t have to encounter this kind of misfortune in his early age.

Being born in a Royal family, if he truly had to suffer this kind of incident sooner or later, he wished that it would come later, later in the far future.

The Blind Concubine with much difficulty lifted his arm, he took Rui Ze’s small body into his embrace, firmly hugged him.

He gently touched Rui Ze’s cold little face. His fingers came across the cold water stain on that face.

The Blind Concubine stretched his shaking and trembling hand, wiped away the tears on Rui Ze’s small face.

“I don’t blame you.”

“I just hate my own self, it was me who wronged you.”

His stomach was billowing , opening his mouth to vomit. However, he hadn’t eaten for several days, his stomach was empty. Unable to throw up.

Gasping to pacify his breathing, he hugged Rui Ze even tighter.

He had lost Yu Li, he couldn’t afford to lose Rui Ze and Xiao Bao.

The Imperial Palace was a very dangerous place after all.

Seven years ago it was like this, would it still remain like this for the next seven years.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เสี่ยวเปาบอกว่า Rui Ze เช่นเกี๊ยวข้าวขนาดเล็ก กลมเหมือนลูก เสื้อคลุมที่เขาใส่เป็นวัสดุผ้าซาตินและผ้าไหมที่ดีที่สุด วิ่งไปรอบ ๆ อย่างมีความสุข และ merrilyหลังจากที่ได้ยินนี้ เขาไม่สามารถช่วย แต่รักเขารัก Rui Ze และ Yu Li ความรักก็เหมือนกันทั้งหมดแต่เขาไม่เห็น อาจจะแยกส่วนของความรักของเขาไม่ได้ยอดเงินน้อยที่สุดเขาไม่ตำหนิรุ่ย Ze เขาเพียงสามารถตำหนิตัวเองถ้า ไม่ดำรงอยู่ของเขา Rui Ze จะไม่ต้องพบชนิดนี้โชคร้ายในช่วงอายุของเขาการเกิดมาในครอบครัวรอยัล ถ้าแท้เขาจะประสบเหตุช้า เขาอยากว่า มันจะมาในภายหลัง ในอนาคตอันไกลนางสนมคนตาบอด ด้วยความยากลำบากมากยกแขนของเขา เขาเอา Rui Ze ร่างเล็กในอ้อมกอดของเขา แน่นทุกกอดเขาเขาค่อย ๆ สัมผัส Rui Ze เย็นหน้าเล็กน้อย นิ้วมือของเขามาในคราบน้ำเย็นบนใบหน้านั้นนางสนมตาบอดยืดมือของเขาตะลึงงัน และสั่น เช็ดน้ำตาห่างกันบนใบหน้าเล็กของ Rui Ze"ผมไม่โทษคุณ""ฉันแค่เกลียดตัวเองของตัวเอง มันเป็นผมที่คุณท่าน"คลื่น เปิดปากแหวะท้องของเขา อย่างไรก็ตาม ไม่ได้กินหลายวัน จวักลว่างเปล่า ไม่สามารถอ้วกเขาปลอบเขาหายใจ การหายใจเฮือกทุกกอด Rui Ze เข้มงวดมากยิ่งขึ้นเขาหายไป Yu Li เขาไม่สามารถสูญเสีย Rui Ze และเสี่ยวเปาImperial Palace เป็นสถานอันตรายมากหลังจากทั้งหมดเจ็ดปีที่ผ่านมามันเป็นเช่นนี้ จะมันยังคงอยู่เช่นนี้เจ็ดปีถัดไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เสี่ยวเปากล่าวว่า Rui Ze เป็นเหมือนเกี๊ยวข้าวขนาดเล็ก กลมคล้ายลูกบอล เสื้อคลุมเขาใส่เป็นผ้าไหมและผ้าซาตินวัสดุที่ดีที่สุด วิ่งไปรอบ ๆ อย่างมีความสุขและสนุกสนาน. หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้เขาไม่สามารถช่วย แต่รักเขา. ความรักของเขา Rui Ze และความรักของเขาสำหรับ Yu หลี่เป็นเหมือนกันทั้งหมด. แม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็นส่วนหนึ่งของความรักของเขาไม่ได้ แม้จำนวนน้อยที่อาจจะลดลง. เขาไม่สามารถตำหนิ Rui Ze เขาเท่านั้นที่สามารถตำหนิตัวเอง. ถ้าไม่ได้สำหรับการดำรงอยู่ของเขา Rui Ze จะไม่ต้องพบชนิดของความโชคร้ายในวัยเด็กของเขา. ที่กำลังเกิดขึ้นในครอบครัวรอยัลถ้าเขาอย่างแท้จริงจะต้องทนทุกข์ทรมานชนิดของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ไม่ช้าก็เร็ว เขาหวังว่ามันจะมาในภายหลังต่อไปในอนาคตไกล. คนตาบอดเมียน้อยด้วยความยากลำบากมากยกแขนของเขาเขาเอาร่างเล็ก Rui Ze เข้าสู่อ้อมกอดของเขากอดเขาแน่น. เขาสัมผัสเบา ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ น้อย Rui Ze เย็น นิ้วมือของเขามาในคราบน้ำเย็นบนใบหน้าที่. คนตาบอดเมียน้อยยืดสั่นและสั่นมือของเขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเล็กรุษของ. "ผมไม่โทษคุณ." "ฉันก็แค่เกลียดตัวเองของฉันเองก็ เป็นผมที่อธรรมคุณ. " ท้องของเขาถูกคลื่นเปิดปากของเขาจะอาเจียน แต่เขาไม่ได้กินเป็นเวลาหลายวันท้องของเขาเป็นที่ว่างเปล่า ไม่สามารถที่จะโยนขึ้น. Gasping ปลอบหายใจของเขาเขากอด Rui Ze แนบแน่นยิ่งขึ้น. เขาได้สูญเสีย Yu Li เขาไม่สามารถที่จะสูญเสีย Rui Ze และเสี่ยวเปา. อิมพีเรียลพาเลซเป็นสถานที่ที่อันตรายมากหลังจากทั้งหมด. เจ็ดปี ที่ผ่านมามันเป็นเช่นนี้ก็จะยังคงอยู่เช่นนี้ไปอีกเจ็ดปี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เสี่ยวเปาบอกว่ารุ่ยซีเป็นเหมือนเกี๊ยวข้าวขนาดเล็ก กลมเหมือนลูกบอล เสื้อคลุมที่เขาใส่เป็นผ้าไหมที่ดีที่สุดและวัสดุผ้าซาติน วิ่งอย่างมีความสุขและสนุกสนาน .หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เขาไม่สามารถช่วย แต่รักเขาความรักของเขาสำหรับรุ่ยซี และความรักของเขากับยูอี เป็นเหมือนกันหมดถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็น ส่วนความรักของเขาแม้แต่น้อย ปริมาณอาจจะจืดจางเขาไม่ได้ตำหนิรุ่ยซี . เขาได้แต่โทษตัวเองถ้าไม่ใช่ตัวตนของเขา รุ่ยซี ไม่ต้องพบชนิดของความโชคร้ายในวัยเด็กของเขาการเกิดในราชวงศ์ ถ้าเขาอย่างแท้จริงต้องประสบอุบัติเหตุ ไม่ช้าก็เร็ว เขาหวังว่าสักวันมันจะกลับมาในภายหลังในไกลในอนาคตนางสนมตาบอดด้วยความยากลำบากมาก ยกแขนของเขา เขาจะเอาตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขารุยซีเล็ก แน่น กอดเขาเขาเบา ๆสัมผัสใบหน้าหนาวก็รุ่ยซี . นิ้วของเขาเข้ามาในน้ำเย็นคราบบนใบหน้านั้นนางสนมตาบอดยืดของเขาสั่นมือสั่น ลบล้างน้ำตาบนใบหน้าเล็ก ๆของรุย ze ." ผมไม่โทษคุณหรอก "" ฉันแค่เกลียดตนเองของฉันเอง ฉันเป็นคนผิด "ท้องของเขาเป็นลูกคลื่น เปิดปากของเขาจะอ๊วก อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน ท้องของเขาว่างเปล่า ไม่สามารถที่จะโยนขึ้นให้เค้าหายใจหอบ เขาอดรุยซี แม้ที่เข้มงวดมากขึ้นเขาแพ้ ยูอี เขาไม่สามารถจะแพ้รุ่ยซี และเสี่ยวเปาพระราชวังเป็นสถานที่ที่อันตรายมาก หลังจากทั้งหมดเมื่อเจ็ดปีก่อน มันเป็นอย่างนี้ มันจะยังคงเป็นแบบนี้ต่อไปอีกเจ็ดปี