The earliest method of changing a k

The earliest method of changing a kettledrum’s tuning was bracing, but in the 16th century tensioning screws were introduced. The vellum was stretched over an iron hoop with eyes; the shell was also equipped with eyes. The corresponding eyes of the hoop and the shell were screwed together with about ten iron screws which altered the skin tension and therefore also the pitch. This tuning mechanism remained widespread into the 19th century. The problem with this method was twofold: on the one hand it was difficult to place the tension evenly on all parts of the vellum, which is vital for the production of a pure tone. On the other hand it took a long time to retune hand-tuned kettledrums. The advantage of the hand-tuned kettledrum was its lightness, which made it easier to transport.

In about 1812 the Munich court timpanist Gerhard Kramer designed a mechanism that attached all the screws to a master screw so that the skin tension could be altered by means of a single handle or pedal. The machine drum, which made rapid tuning possible, had arrived. Rotary-tuned machine timpani were also developed which were retuned by giving the bowl a turn. The disadvantage of this method was that the spot on the vellum which must be struck to achieve the best sound (beating spot) changed its position.

The pedal drum was invented in the 1870s by C. Pittrich in Dresden and is now the standard orchestral kettledrum. By operating a pedal, energy is transferred along drawbars, which run up the shell either on the inside or the outside, to the hoop over which the vellum is stretched and alter its tension. A tuning gauge gives a rough indication of the compass and a handle is used for fine-tuning. Since the beginning of the 19th century rapid retuning during playing has been required by composers more and more often. This demand was a result of chromaticization, which began at the turn of the 19th century, and was one that the new pedal drums could meet with ease.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วิธีการที่เก่าแก่ที่สุดของการเปลี่ยนแปลงการปรับแต่งของกลองเป็นสดชื่น แต่ในศตวรรษที่ 16 สกรูดึงถูกนำมาใช้ หนังนอนเหยียดยาวอยู่เหนือห่วงเหล็กด้วยตา; เปลือกก็พร้อมด้วยตา ตาที่สอดคล้องกันของห่วงและเปลือกหอยที่ถูกเมาด้วยกันประมาณสิบกรูเหล็กที่มีการเปลี่ยนแปลงความตึงเครียดผิวและจึงยังสนาม กลไกการปรับแต่งนี้ยังมีอยู่ทั่วไปในศตวรรษที่ 19 ปัญหาด้วยวิธีนี้มีอยู่สองอย่างคือ: บนมือข้างหนึ่งมันเป็นเรื่องยากที่จะวางความตึงเครียดอย่างสม่ำเสมอในทุกส่วนของหนังที่มีความสำคัญสำหรับการผลิตเสียงที่บริสุทธิ์ ในทางกลับกันมันใช้เวลานานที่จะตั้งใหม่ kettledrums มือปรับ ประโยชน์จากกลองมือปรับเป็นความสว่างของมันซึ่งทำให้มันง่ายต่อการขนส่ง. ในประมาณ 1812 ศาลมิวนิค timpanist แกร์ฮาร์ดเครเมอออกแบบกลไกที่แนบสกรูทั้งหมดที่จะสกรูต้นแบบเพื่อให้ความตึงเครียดผิวอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงด้วยวิธีการ ของการจัดการเดียวหรือเหยียบ กลองเครื่องซึ่งทำให้การปรับแต่งอย่างรวดเร็วเป็นไปได้มาถึง เครื่องปรับโรตารีกลองยังได้รับการพัฒนาที่ถูก retuned โดยให้ชามเปิด ข้อเสียของวิธีนี้ก็คือจุดที่หนังซึ่งจะต้องหลงเพื่อให้บรรลุเสียงที่ดีที่สุดที่ (ตีจุด) เปลี่ยนตำแหน่ง. กลองเหยียบถูกคิดค้นในปี 1870 โดยซี Pittrich ในเดรสเดินและตอนนี้ก็คือกลองวงดนตรีมาตรฐาน . โดยการดำเนินงานเหยียบพลังงานจะถูกโอนพร้อม drawbars ซึ่งทำงานได้ทั้งบนเปลือกหอยที่อยู่ภายในหรือภายนอกที่จะห่วงมากกว่าที่หนังถูกยืดและแก้ไขความตึงเครียดของ มาตรวัดการปรับจูนจะช่วยให้ข้อบ่งชี้ที่หยาบของเข็มทิศและการจัดการที่จะใช้สำหรับการปรับจูน ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ 19 อย่างรวดเร็วในช่วง retuning เล่นที่ได้รับการโดยนักประพันธ์เพลงที่ต้องการมากขึ้นและบ่อยขึ้น ความต้องการนี้เป็นผลมาจาก chromaticization ซึ่งเริ่มที่หันของศตวรรษที่ 19 และเป็นคนหนึ่งที่กลองเหยียบใหม่สามารถตอบสนองได้อย่างง่ายดาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วิธีที่เร็วที่สุดของการเปลี่ยนแปลงเป็นกลองหน้าเดียวขนาดใหญ่ปรับเป็นกาย แต่ในศตวรรษที่ tensioning สกรูได้ถูกนำมา หนังลูกวัวถูกยืดมากกว่าห่วงเหล็กกับตา เปลือกยังมาพร้อมกับดวงตา ที่ดวงตาของห่วงและเปลือกถูกเมากันประมาณสิบสกรูเหล็กซึ่งการเปลี่ยนแปลงผิวตึงและดังนั้นจึงยังสนามการปรับแต่งกลไกนี้ยังคงแพร่หลายในศตวรรษที่ 19 ปัญหาด้วยวิธีนี้คือสองเท่า : บนมือข้างหนึ่งมันก็ยากที่จะวางแรงอย่างสม่ำเสมอในทุกส่วนของหนัง ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับการผลิตเสียงบริสุทธิ์ บนมืออื่น ๆ มันใช้เวลานานในการปรับตั้งใหม่มือแคทเทิลดรัมส์ . ประโยชน์ของมือกลองหน้าเดียวขนาดใหญ่ คือ ปรับความสว่างของ ,ซึ่งทำให้ง่ายต่อการขนส่ง

ใน 1812 โดยมิวนิคศาลผู้เล่นกลองใหญ่ Gerhard เครเมอร์ออกแบบกลไกที่แนบสกรูทั้งหมดไปยังต้นแบบสกรูเพื่อให้ผิวตึงอาจเปลี่ยนแปลงโดยวิธีการจัดการเดียวหรือเหยียบ กลองเครื่อง ซึ่งทำให้การปรับแต่งอย่างรวดเร็วที่สุดมาถึงแล้วปรับหมุนเครื่องทิมปานียังพัฒนาที่ถูกส่งคืนให้กับถ้วยเปิด ข้อเสียของวิธีนี้ คือ จุด บนหนังลูกวัวซึ่งต้องหลงเพื่อให้ได้เสียงที่ดีที่สุด ( เต้นเปลี่ยนตำแหน่งของจุด )

เหยียบกลองถูกคิดค้นในคริสต์ทศวรรษ 1850 โดย pittrich ใน Dresden และขณะนี้กลองหน้าเดียวขนาดใหญ่และมาตรฐาน โดยปฏิบัติการเหยียบพลังงานถูกย้ายไป drawbars ซึ่งวิ่งขึ้นเปลือกทั้งภายในหรือภายนอก จะห่วงมากกว่า ซึ่งหนังมันยืดและเปลี่ยนความตึงเครียดของ การปรับแต่งมาตรวัดให้สรรพคุณคร่าวๆของเข็มทิศและมือจับใช้สำหรับการปรับรายละเอียดเล็กน้อย ตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 19 retuning อย่างรวดเร็วในระหว่างการเล่นได้ถูกบังคับใช้โดยคีตกวี มากขึ้นและบ่อยขึ้นความต้องการนี้คือผลของ chromaticization ซึ่งได้เริ่มต้นขึ้นในศตวรรษที่ 19 และเป็นหนึ่งที่เหยียบกลองใหม่สามารถพบได้อย่างง่ายดาย .