EconomySubsistence and Commercial A

Economy
Subsistence and Commercial Activities. Traditionally hill Karen were subsistence cultivators practicing swidden agriculture. Today, their economy is mainly subsistence-oriented, requiring two sectors to produce enough food for survival: an agricultural sector based on swiddening and wetrice cultivation, and a cash or market economy. Most hill Karen have taken up wet-rice agriculture only within the past generation, and the annual ritual cycle is still associated with the longer swidden rice-growth cycle. Swidden rice fields are generally burned and planted at the beginning of the wet season (March-April) ; rice is harvested in October, threshed in November, and stored in granaries. Swidden cultivators may harvest tea and cultivate maize, legumes, yams, sweet potatoes, peppers, chilies, and cotton. Tobacco, betel leaves and nuts, and fruits including bananas, durians, and mangoes are grown in the valley bottomlands. Plains and valley Karen are wet-rice agriculturalists who follow the same cycle as the Burmese and Mon. Village Karen of all ages participate in hunting and gathering. Hill Karen males still hunt for subsistence, pursuing birds, squirrels, lizards, deer, and wild pigs. They use crossbows, slingshots, snares, traps, and guns. Gathering, a more important food supplement than hunting, is done also for trade; women and children may collect roots, leaves, bamboo shoots, herbs and bark for medicinal purposes, wild fruits, frogs, small lizards, insects, paddy crabs, ant larvae, honey, beeswax, mushrooms, firewood, weeds for pig food, stick 1ac, and snakes. Both plains and hill Karen fish for consumption or trade. Plains Karen follow Burmese techniques. Hill and valley Karen techniques include pond fishing, bamboo poles with lines and hooks, throw nets with lead weights made by male villagers, bamboo fish traps, surrounds using jute rope, and paddy fishing with baskets.

Hill Karen generally keep water buffalo, oxen, pigs, chickens, and dogs. Water buffalo are used in wet-rice production, and oxen for pulling carts. Some buffalo and oxen are raised to be sold for profit. Traditionally pigs were used in ceremonies such as weddings, funerals, and lineage rituals. Although pigs are still used for these purposes today, in the Thai hills they are more often raised for sale to the Thais. Christian Karen raise pigs for their own consumption or for trade. Chickens are also used ceremonially, and chickens and eggs are sold at market. Cattle are usually corralled, whereas pigs and chickens are allowed to forage by day and sleep at the household by night. Buddhist plains Karen keep cattle and buffalo. Karen occasionally trap elephants in the wild and are noted as elephant handlers; most mahouts in Myanmar and Thailand are Karen.

Industrial Arts. Weaving, almost exclusively the domain of women, is done in both plains and hill Karen households, but it is more important in the hills. Hill Karen use only the traditional belt loom, whereas plains Karen use either the belt loom or the Burmese fixed-frame loom. In the past, cotton was ginned, whipped, spun on a wheel, dyed, and woven at home. At present some hill Karen still grow and spin their own cotton thread, but much of the thread is bought in local markets. Dye, which was derived from plants or minerals, is now often purchased, bringing new variations in the traditional colors. Articles including clothing, blankets, and highly prized shoulder bags are woven in the traditional Karen symbolic and decorative patterns unique to each subgroup, for household use and for markets as far away as Chiengmai and Toungoo. Bamboo baskets and mats are made by highland women for household use or for sale. Men make most of the tools and implements for agriculture, fishing, hunting, and construction. The machete is the most common tool.

Trade. The cash or market sectors of Karen subsistence economies are important but vary greatly. Traditionally Karen have traded cotton cloth, forest products, game, and domestic animals to Burmese and Mon in exchange for rice, pottery, salt, and fish paste. Hill Karen carry on trade in Burmese, Shan, and Thai markets, whereas lowland Karen are tied into the Burmese economy. The hill Karen studied by Hinton (1975) were engaged in raising livestock and selling them to the Northern Thai, wage labor in the city, renting out elephants to timber contractors, and sale of forest products. Hamilton, Kunstadter, and Rajah described hill Karen participation in lowland wage-labor, trade, and cash-market economies as consisting of the picking and selling of tea and the sale of livestock, forest products, household-manufactured tools, and woven goods. Tourism has become a significant source of income for Thai hill Karen.

Division of Labor. Women gather foods, medicinal plants and herbs and firewood, and engage in paddy fishing; they raise pigs and chickens, carry water, prepare rice for cooking, prepare alcoholic drinks, raise cotton, spin, and weave. Men hunt, tend the buffalo and oxen, plow, build houses, cut timber, and make mats and baskets. Fishing, sowing, reaping, threshing, winnowing, and some cooking are done by both men and women.

Land Tenure. Land use and rights to swiddens vary depending on local politics, ecological stability, and population demands on resources. Usufructuary rights to swiddens and fallow swiddens are common. Traditionally each village had its accepted farming areas in which community members were free to use what they needed as long as they selected plots within swiddens designated by the village chief and elders. Today the need to remain on a site permanently in order to own the paddy fields for wet-rice cultivation has forced many hill Karen, particularly in Thailand, to give up swiddening or to overwork and thus lower the productivity of nearby swidden fields.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เศรษฐกิจชีพและกิจกรรมเชิงพาณิชย์ ประเพณีเขากะเหรี่ยงได้ใน cultivators ชีพฝึก swidden เกษตร วันนี้ เศรษฐกิจของพวกเขาเป็นส่วนใหญ่ชีพแนว ต้องภาคสองในการผลิตอาหารให้เพียงพอเพื่อความอยู่รอด: ภาคการเกษตรตาม swiddening และ wetrice และการเศรษฐกิจการตลาดหรือเงินสด ส่วนใหญ่เขาคาเรนได้ค่าข้าวเปียกเกษตรเฉพาะภายในรุ่นที่ผ่านมา และวงจรพิธีกรรมประจำปีคือยังเกี่ยวข้องกับวงจรการเจริญเติบโตข้าว swidden อีกต่อไป Swidden ข้าวโดยทั่วไปจะเขียน และปลูกต้นฤดูฝน (มีนาคมเมษายน); ข้าวจะเก็บเกี่ยวในเดือนตุลาคม threshed ในเดือนพฤศจิกายน และเก็บไว้ใน granaries ใน cultivators Swidden อาจเก็บเกี่ยวชา และปลูกข้าวโพด กิน yams มันเทศ พริก พริก และผ้าฝ้าย ยาสูบ ใบหมาก และถั่ว และผลไม้รวม ทั้งกล้วย รักษาทุเรียน มะม่วงปลูกใน bottomlands วัลเลย์ ที่ราบและหุบเขากะเหรี่ยงเป็น agriculturalists ข้าวเปียกที่ตามวงจรเดียวกับพม่าและกะเหรี่ยงหมู่บ้านจันทร์ทุกเพศทุกวัยมีส่วนร่วมในการล่าสัตว์ และรวบรวม เขากะเหรี่ยงชายยังคงล่าสำหรับชีพ ใฝ่หานก กระรอก กิ้งก่า กวาง และสุกรป่า พวกเขาใช้ crossbows หนังสติ๊ก snares กับดัก และปืน รวบรวม ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารเป็นสิ่งที่สำคัญกว่าการล่าสัตว์ เสร็จยังสำหรับการค้า ผู้หญิงและเด็กอาจเก็บราก ใบ หน่อไม้ สมุนไพร และเปลือกสำหรับวัตถุประสงค์ยา ผลไม้ป่า กบ กิ้งก่าขนาดเล็ก แมลง ปูนา ไข่มด น้ำผึ้ง ขี้ เห็ด ฟืน วัชพืช สำหรับอาหารหมู ไม้ 1ac งู ทั้งที่ราบและเนินเขากะเหรี่ยงปลาสำหรับบริโภคหรือค้า คาเรนราบทำตามเทคนิคที่พม่า เนินเขาและหุบเขาคาเรนเทคนิครวมกับตะขอ โยนตาข่ายกับน้ำหนักเป้าหมายโดยชายชาวบ้าน กับดักปลาไม้ไผ่ ไม้ไผ่ บ่อตกปลาล้อมรอบด้วยเชือกปอ และนาปลาตะกร้าเขากระเหรี่ยงโดยทั่วไปให้ควาย วัว สุกร ไก่ และสุนัข ควายจะใช้ในการผลิตข้าวเปียก และวัวสำหรับดึงรถ บางควายและวัวจะยกไปขายเพื่อหากำไร ซึ่งสุกรที่ใช้ในพิธีกรรมเช่นงานแต่งงาน ศพหรือ และพิธีกรรมของคนเชื้อสาย แม้ว่าสุกรยังใช้สำหรับวัตถุประสงค์เหล่านี้วันนี้ ในภูเขาไทยพวกเขาบ่อยขึ้นสำหรับขายให้กับคนไทย คริสเตียนกะเหรี่ยงเลี้ยงสุกร สำหรับการบริโภคของตนเอง หรือเพื่อ การค้า ไก่ยังใช้ ceremonially กไก่และไข่ขายที่ตลาด วัวเป็นปกติ corralled ในขณะที่สุกรและไก่ได้รับอนุญาตให้อาหารสัตว์ตามวัน และนอนที่บ้านคืน ที่ราบพุทธกะเหรี่ยงให้วัวและควาย คาเรนดักช้างพิศวง และถูกระบุเป็นตัวจัดการช้าง บางครั้ง ควาญช้างส่วนใหญ่ในพม่าและไทยมีกะเหรี่ยงศิลปะอุตสาหกรรม ทอผ้า โดยเฉพาะโดเมนของผู้หญิง ทำในที่ราบและเนินเขาคาเรนครัวเรือน แต่สำคัญไว้ กะเหรี่ยงเขาใช้เฉพาะในแถบดั้งเดิมกี่ ในขณะที่ราบกะเหรี่ยงใช้กี่ดาวหรือกี่เฟรมพม่า ในอดีต ฝ้าย ginned ถูกตี ปั่นบนล้อ ย้อม และผ้าทอที่บ้าน ที่ปัจจุบันบางเขาคาเรนยังคงเติบโต และหมุนตัวเองด้ายฝ้าย แต่มากของเธรดถูกซื้อในตลาดท้องถิ่น สีย้อม ซึ่งได้มาจากพืชหรือแร่ธาตุ ตอนนี้มักจะซื้อ นำรูปแบบใหม่สีดั้งเดิม บทความรวมทั้งเสื้อผ้า ผ้าห่ม และกระเป๋าสะพาย prized สูงจะทอในแบบกะเหรี่ยงสัญลักษณ์ และลวดลายรูปแบบเฉพาะของแต่ละกลุ่มย่อย ใช้ในครัวเรือน และ สำหรับตลาดไกลถึงเชียงใหม่และตองอู ตะกร้าไม้ไผ่และเสื่อทำผู้หญิงที่ราบสูง สำหรับใช้ในครัวเรือน หรือขาย คนส่วนใหญ่ของเครื่องมือและเครื่องมือเกษตร ตกปลา ล่าสัตว์ และก่อสร้างได้ ระห่ำกระฉูดเป็นเครื่องมือที่พบมากที่สุดTrade. The cash or market sectors of Karen subsistence economies are important but vary greatly. Traditionally Karen have traded cotton cloth, forest products, game, and domestic animals to Burmese and Mon in exchange for rice, pottery, salt, and fish paste. Hill Karen carry on trade in Burmese, Shan, and Thai markets, whereas lowland Karen are tied into the Burmese economy. The hill Karen studied by Hinton (1975) were engaged in raising livestock and selling them to the Northern Thai, wage labor in the city, renting out elephants to timber contractors, and sale of forest products. Hamilton, Kunstadter, and Rajah described hill Karen participation in lowland wage-labor, trade, and cash-market economies as consisting of the picking and selling of tea and the sale of livestock, forest products, household-manufactured tools, and woven goods. Tourism has become a significant source of income for Thai hill Karen.Division of Labor. Women gather foods, medicinal plants and herbs and firewood, and engage in paddy fishing; they raise pigs and chickens, carry water, prepare rice for cooking, prepare alcoholic drinks, raise cotton, spin, and weave. Men hunt, tend the buffalo and oxen, plow, build houses, cut timber, and make mats and baskets. Fishing, sowing, reaping, threshing, winnowing, and some cooking are done by both men and women.Land Tenure. Land use and rights to swiddens vary depending on local politics, ecological stability, and population demands on resources. Usufructuary rights to swiddens and fallow swiddens are common. Traditionally each village had its accepted farming areas in which community members were free to use what they needed as long as they selected plots within swiddens designated by the village chief and elders. Today the need to remain on a site permanently in order to own the paddy fields for wet-rice cultivation has forced many hill Karen, particularly in Thailand, to give up swiddening or to overwork and thus lower the productivity of nearby swidden fields.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เศรษฐกิจ
การดำรงชีวิตและกิจกรรมเชิงพาณิชย์ ประเพณีกะเหรี่ยงดอยเป็นพรวนฝึกการดำรงชีวิตการเกษตรไร่เลื่อนลอย วันนี้เศรษฐกิจของพวกเขาเป็นส่วนใหญ่ที่มุ่งเน้นการดำรงชีวิตที่ต้องใช้สองภาคการผลิตอาหารเพียงพอสำหรับการอยู่รอด: ภาคเกษตรขึ้นอยู่กับ swiddening wetrice และการเพาะปลูกและเงินสดหรือเศรษฐกิจตลาด เขากะเหรี่ยงส่วนใหญ่มีการดำเนินการขึ้นการเกษตรเปียกข้าวเฉพาะในรุ่นที่ผ่านมาและวงจรพิธีกรรมประจำปียังคงเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับวงจรไร่เลื่อนลอยอีกต่อการเจริญเติบโตของข้าว นาข้าวไร่เลื่อนลอยถูกเผาโดยทั่วไปและปลูกในช่วงต้นฤดูฝน (เดือนมีนาคมถึงเมษายน); จะมีการเก็บเกี่ยวข้าวในเดือนตุลาคมนวดในเดือนพฤศจิกายนและเก็บไว้ในยุ้งฉาง พรวนไร่เลื่อนลอยอาจเก็บเกี่ยวชาและปลูกฝังข้าวโพด, ถั่ว, มันเทศมันฝรั่งหวาน, พริกไทย, พริกและผ้าฝ้าย ยาสูบใบพลูและถั่วและผลไม้รวมทั้งกล้วย, ทุเรียนและมะม่วงที่ปลูกในหุบเขา bottomlands และที่ราบหุบเขากะเหรี่ยงมีเกษตรกรเปียกข้าวที่ทำตามวงจรเช่นเดียวกับชาวพม่าและมอญ หมู่บ้านกะเหรี่ยงทุกเพศทุกวัยมีส่วนร่วมในการล่าสัตว์และการชุมนุม ฮิลล์กะเหรี่ยงเพศชายยังคงตามล่าเพื่อการดำรงชีวิต, การใฝ่หานกกระรอกกิ้งก่ากวางและหมูป่า พวกเขาใช้หน้าไม้หนังสติ๊ก, บ่วงกับดักและปืน รวบรวมผลิตภัณฑ์เสริมอาหารมีความสำคัญมากกว่าการล่าสัตว์จะทำยังเพื่อการค้า; ผู้หญิงและเด็กอาจจะเก็บรวบรวมรากใบหน่อไม้สมุนไพรและเปลือกไม้เพื่อการรักษาโรค, ผลไม้ป่ากบจิ้งจกขนาดเล็กแมลงปูข้าวตัวอ่อนมด, น้ำผึ้ง, ขี้ผึ้ง, เห็ด, ฟืนวัชพืชอาหารหมู 1ac ติด และงู ทั้งที่ราบและปลากะเหรี่ยงดอยสำหรับการบริโภคหรือการค้า Plains กะเหรี่ยงตามเทคนิคพม่า ฮิลล์และเทคนิคหุบเขากะเหรี่ยงรวมถึงการตกปลาบ่อเสาไม้ไผ่ที่มีเส้นและตะขอโยนมุ้งที่มีน้ำหนักนำที่ทำโดยชาวบ้านชายดักปลาไม้ไผ่ล้อมรอบโดยใช้เชือกปอกระเจาและการประมงข้าวกับตะกร้า. ฮิลล์กะเหรี่ยงโดยทั่วไปให้ควายวัว หมูไก่และสุนัข ควายน้ำที่ใช้ในการผลิตเปียกข้าวและวัวสำหรับการดึงรถ ควายและวัวบางคนจะยกที่จะขายเพื่อหากำไร ตามเนื้อผ้าหมูถูกนำมาใช้ในพิธีเช่นงานแต่งงานงานศพและพิธีกรรมเชื้อสาย แม้ว่าสุกรยังคงใช้เพื่อวัตถุประสงค์เหล่านี้ในวันนี้ในภูเขาไทยที่พวกเขาจะยกขึ้นบ่อยขึ้นเพื่อขายให้กับคนไทย คริสเตียนกะเหรี่ยงเลี้ยงหมูสำหรับการบริโภคของตัวเองหรือเพื่อการค้า ไก่ยังใช้ทำท่าและไก่และไข่ที่มีขายที่ตลาด โคมักจะ corralled ในขณะที่หมูและไก่ได้รับอนุญาตให้อาหารสัตว์ตามวันและนอนในเวลากลางคืนในครัวเรือน ที่ราบกะเหรี่ยงพุทธให้วัวและควาย กะเหรี่ยงบางครั้งช้างกับดักในป่าและมีการตั้งข้อสังเกตว่ารถขนช้าง; ควาญช้างมากที่สุดในพม่าและไทยเป็นชาวกะเหรี่ยง. ศิลปะอุตสาหกรรม ทอผ้าเกือบเฉพาะโดเมนของผู้หญิงที่จะทำทั้งในที่ราบและเนินเขาครัวเรือนกะเหรี่ยง แต่มันเป็นสิ่งสำคัญมากในภูเขา ฮิลล์ชาวกะเหรี่ยงใช้เพียงเครื่องทอผ้าแบบดั้งเดิมเข็มขัดขณะที่ราบกะเหรี่ยงใช้กี่เข็มขัดหรือกี่คงกรอบพม่า ในอดีตที่ผ่านมาฝ้าย ginned, วิปปิ้งปั่นล้อย้อมและทอที่บ้าน ในปัจจุบันกะเหรี่ยงดอยบางส่วนยังคงเติบโตและปั่นด้ายฝ้ายของตัวเอง แต่มากของด้ายซื้อในตลาดท้องถิ่น ย้อมซึ่งได้มาจากพืชหรือแร่ธาตุที่อยู่ในขณะนี้มักจะซื้อนำรูปแบบใหม่ในสีแบบดั้งเดิม บทความรวมทั้งเสื้อผ้าผ้าห่มและถุงไหล่ให้ผลตอบแทนสูงมีการทอในรูปแบบกะเหรี่ยงสัญลักษณ์และการตกแต่งแบบดั้งเดิมที่ไม่ซ้ำกันในแต่ละกลุ่มย่อยสำหรับการใช้งานในครัวเรือนและสำหรับตลาดที่ไกล ๆ เช่นเชียงใหม่และตองอู ตะกร้าไม้ไผ่และเสื่อที่ทำโดยผู้หญิงที่สูงสำหรับใช้ในครัวเรือนหรือขาย ทำให้คนส่วนใหญ่ของเครื่องมือและนำไปปฏิบัติเพื่อการเกษตร, ตกปลา, การล่าสัตว์และการก่อสร้าง อ้อยเป็นเครื่องมือที่พบมากที่สุด. การค้า เงินสดหรือภาคธุรกิจในตลาดเศรษฐกิจของการดำรงชีวิตของชาวกะเหรี่ยงมีความสำคัญ แต่แตกต่างกันมาก ประเพณีของชาวกะเหรี่ยงมีการซื้อขายผ้าฝ้ายผลิตภัณฑ์จากป่าเกมและสัตว์ในประเทศพม่าและเพื่อจันทร์ในการแลกเปลี่ยนสำหรับข้าวเครื่องปั้นดินเผาเกลือและวางปลา ฮิลล์กะเหรี่ยงดำเนินการเกี่ยวกับการค้าในพม่าฉานและตลาดไทยขณะที่ลุ่มกะเหรี่ยงมีการเชื่อมโยงเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจพม่า กะเหรี่ยงดอยศึกษาโดยฮินตัน (1975) ได้มีส่วนร่วมในการระดมปศุสัตว์และขายพวกเขาไปยังภาคเหนือของไทย, ค่าจ้างแรงงานในเมืองให้เช่าช้างให้กับผู้รับเหมาไม้และการขายของผลิตภัณฑ์จากป่า แฮมิลตัน Kunstadter และราชาอธิบายเนินเขามีส่วนร่วมของชาวกะเหรี่ยงในที่ลุ่มค่าจ้างแรงงานการค้าและเศรษฐกิจเงินสดตลาดประกอบด้วยการเลือกและการขายของชาและการขายของปศุสัตว์ผลิตภัณฑ์ป่าไม้เครื่องมือที่ใช้ในครัวเรือนที่ผลิตและสินค้าทอ การท่องเที่ยวได้กลายเป็นแหล่งสำคัญของรายได้สำหรับกะเหรี่ยงดอยไทย. ฝ่ายแรงงาน ผู้หญิงที่รวบรวมอาหารพืชสมุนไพรและสมุนไพรและฟืนและมีส่วนร่วมในการประมงข้าว; พวกเขายกหมูและไก่พกน้ำเตรียมความพร้อมสำหรับการปรุงอาหารข้าวเตรียมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพิ่มฝ้ายปั่นและทอ ชายล่ามีแนวโน้มที่ควายและวัวไถสร้างบ้านตัดไม้และทำให้เสื่อและกระเช้า ตกปลา, หว่านเก็บเกี่ยว, นวดฝัดและการปรุงอาหารบางอย่างจะทำโดยทั้งชายและหญิง. การครอบครองที่ดิน การใช้ที่ดินและสิทธิในการ swiddens แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับการเมืองท้องถิ่นมีความมั่นคงของระบบนิเวศและความต้องการของประชากรที่เกี่ยวกับทรัพยากร สิทธิที่จะ swiddens สิทธิเก็บกินและ swiddens รกร้างเป็นเรื่องธรรมดา ตามเนื้อผ้าแต่ละหมู่บ้านมีพื้นที่การเกษตรที่ได้รับการยอมรับในการที่สมาชิกในชุมชนมีอิสระที่จะใช้สิ่งที่พวกเขาต้องการตราบเท่าที่พวกเขาเลือกแปลงภายใน swiddens รับมอบหมายจากหัวหน้าหมู่บ้านและผู้สูงอายุ วันนี้ความต้องการที่จะยังคงอยู่บนเว็บไซต์อย่างถาวรเพื่อเป็นเจ้าของนาข้าวสำหรับการเพาะปลูกข้าวเปียกได้บังคับกะเหรี่ยงดอยจำนวนมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศไทยที่จะให้ขึ้น swiddening หรือทำงานมากเกินไปและทำให้ลดการผลิตของสนามไร่เลื่อนลอยในบริเวณใกล้เคียง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

กิจกรรมเศรษฐกิจแบบยังชีพ
และเชิงพาณิชย์ ผ้ากะเหรี่ยงเป็นเนินเขาปลูกฝึกเกษตรยังชีพ ข่าวสาร . วันนี้เศรษฐกิจของพวกเขาส่วนใหญ่มุ่งเน้นความเป็นอยู่ โดยสองภาค เพื่อผลิตอาหารเพียงพอสำหรับการอยู่รอด : ภาคเกษตรตาม swiddening และการเพาะปลูก wetrice และเงินสด หรือตลาดเศรษฐกิจเนินเขาที่สุดกะเหรี่ยงมีการเกษตรข้าวเปียก เฉพาะในรุ่นที่ผ่านมา และวงจรพิธีกรรมประจำปียังเกี่ยวข้องกับข่าวสารการเจริญเติบโตของข้าวอีกรอบ นาข้าว ข่าวสารทั่วไปจะไหม้และปลูกในช่วงต้นฤดูฝน ( เดือน เมษายน ) ; ข้าวที่เก็บเกี่ยวในเดือนตุลาคม , นวดข้าวในเดือนพฤศจิกายน และเก็บไว้ในกรานารี .เกษตรกรจะเก็บเกี่ยวข่าวสารชาและปลูกข้าวโพด , ถั่ว , มันเทศ , มันเทศ , พริก , พริก , และฝ้าย ยาสูบ , ใบพลู และ ถั่ว และผลไม้ ได้แก่ กล้วย ทุเรียน และมะม่วงที่ปลูกในหุบเขา bottomlands . ที่ราบและหุบเขากะเหรี่ยงเปียกข้าวเกษตรกรที่ตามวงจรเดียวกับพม่าและมอญ .หมู่บ้านกะเหรี่ยงทุกวัยเข้าร่วมในการล่าสัตว์และการรวบรวม คนกะเหรี่ยงฮิลล์ยังคงล่าผู้หญิงที่ติดตามนก กระรอก กิ้งก่า กวาง และหมูป่า . พวกเขาใช้หน้าไม้ , slingshots , กับดัก , กับดัก , และปืน รวบรวม , ที่สำคัญผลิตภัณฑ์เสริมอาหารกว่าการล่าสัตว์ เสร็จยังค้า ผู้หญิง และเด็กอาจเก็บ ราก ใบ หน่อไม้สมุนไพรและเปลือกไม้เพื่อวัตถุประสงค์ยา ผลไม้ป่า กบ กิ้งก่า แมลงขนาดเล็ก ข้าวเปลือก ปู มดตัวอ่อน น้ำผึ้ง , ขี้ผึ้ง , เห็ด , ฟืน , หญ้าอาหาร , หมูติด 1ac และงู ทั้งในที่ราบและเนินเขา คาเรน ปลาเพื่อการบริโภค หรือการค้า กะเหรี่ยง พม่า ที่ราบตามเทคนิค เนินเขาและหุบเขากะเหรี่ยงรวมเทคนิคบ่อตกปลาเสาไม้ไผ่ที่มีเส้นและตะขอโยนตาข่ายด้วยนำหนักที่ทำโดยชาวบ้านชาย ดักปลา ใช้ไม้ไผ่และเชือกปอ และนาข้าวตกปลาด้วยกระเช้า

เขากะเหรี่ยงโดยทั่วไปให้ควาย วัว หมู ไก่ และสุนัข ควายที่ใช้ในการผลิตข้าวเปียก และวัวลากเกวียน มีควายและวัวที่เลี้ยงเพื่อขายเพื่อทำกำไร ผ้าสุกร ใช้ในพิธี เช่น งานแต่งงานงานศพ และพิธีกรรมเชื้อสาย ถึงแม้ว่าสุกรจะยังใช้เพื่อวัตถุประสงค์เหล่านี้วันนี้ในไทยภูเขาพวกเขาบ่อยขึ้นเพื่อขายให้กับคนไทย กะเหรี่ยงเลี้ยงหมูเพื่อการบริโภคของตนเอง หรือเพื่อการค้า ไก่ยังใช้การ และไก่ และไข่ มีขายที่ตลาด โค มักอยู่รวมกันส่วนหมู ไก่ จะได้รับอนุญาตเพื่อหาอาหารกลางวันและนอนในเวลากลางคืน กะเหรี่ยงพุทธที่ราบให้โคและกระบือ . คาเรน บางครั้งจับช้างป่า และช้างไว้เป็นผู้ดูแล ; ช้างมากที่สุดในพม่าและไทยกะเหรี่ยง

อุตสาหกรรมศิลปะ ทอ , เกือบเฉพาะโดเมนของผู้หญิง จะทำทั้งในที่ราบและเนินเขา คาเรน ครัวเรือนแต่มันเป็นสิ่งสำคัญมากขึ้นในเนินเขา เนินเขาที่คาเรนใช้ดั้งเดิมเท่านั้นเข็มขัดทอ ส่วนที่ราบคาเรนใช้เข็มขัดทอหรือพม่าคงกรอบเครื่อง ในอดีต ฝ้ายก็ ginned ตีปั่นบนล้อ ย้อมสี และทอที่บ้าน ในปัจจุบันได้มีกะเหรี่ยงยังคงเติบโตและปั่นเนินด้ายฝ้ายของตัวเอง แต่มากของด้ายที่ซื้อในตลาดท้องถิ่น สีย้อมซึ่งได้มาจากพืช หรือแร่ธาตุ คือตอนนี้มักจะซื้อ นำรูปแบบใหม่ในสีแบบดั้งเดิม บทความ รวมถึงเสื้อผ้า ผ้าห่ม และพลังสูง กระเป๋าจักสานในกะเหรี่ยงสัญลักษณ์และรูปแบบการตกแต่งที่เป็นเอกลักษณ์ของแต่ละกลุ่มย่อย สำหรับใช้ในครัวเรือนและสำหรับตลาด ไกลถึงเชียงใหม่ และตองอู .ตะกร้าไม้ไผ่และเสื่อที่ทำโดยผู้หญิงสูง สำหรับใช้ในครัวเรือน หรือเพื่อขาย ผู้ชายให้มากที่สุดของเครื่องมือ และใช้เพื่อการเกษตร ประมง ล่าสัตว์ และการก่อสร้าง มีดเป็นเครื่องมือที่พบบ่อยที่สุด

ค้า เงินสด หรือ ตลาดภาคของชาวกะเหรี่ยงยังชีพเศรษฐกิจเป็นเรื่องสำคัญ แต่แตกต่างกันมาก ผ้ากะเหรี่ยงมีการซื้อขายผ้าฝ้ายผลิตภัณฑ์ , เกมป่า