is required to give full protection

is required to give full protection on safety, health, and ‘‘sexuality’’ by ensuring that the female
worker is not pregnant and at least 18 years old, and the employer must provide transportation
and good nutritious meals and drinks. Women are also ‘‘prohibited to work in mining and any
jobs that are dangerous for their health, safety, and honor’’ (Triaswati, 1996, p. 20).
Notwithstanding the protective legislation for women in some areas, the regulations are
reported to be commonly neglected (Grijns & van Velzen, 1993). For example, the government
has acknowledged that pregnant women often are dismissed or are replaced while on leave;
and some companies even require that women sign statements that they do not intend to
become pregnant (BDHRLHR, 1999). One social legal aid information center recorded an
80% increase in legal cases for women in 2 years until 1997 with half of the complaints being
related to pregnancy, about one quarter related to marriage to coworkers, and about 7% related
to employers refusing to allow time for breast feeding at work (Women workers, 1997). Some
job advertisements even overtly require that female applicants be single (Women workers,
1997).
Even though women are allowed 2 days of menstrual leave per month by law, this leave is
not allowed in all cases, and some women in management positions will not openly take such
leave but instead report that they are working at home. Some multinational companies do not
provide menstrual leave but indicate preparedness to consider this benefit on an individual
basis if requested by a female worker. On the other hand, some companies indicate that their
businesses would not cope if all of the women took this extra time off every month.
Issues pertaining to women workers remain sensitive and have led to protest marches
(Protesting workers make 10 km march, 1999). Some companies in Indonesia place strict
controls on the behavior of unmarried women requiring that they live in company dormitories
and their activities outside working hours are also monitored (Hadiz, 1997).
On the other hand, sexual exploitation of women in the workplace is not uncommon (Hill,
1996), and even though only a small percentage of harassment incidents are reported, when
they reach court, women generally lose their cases! (Triaswati, 1996).
In theory, women have the same rights as men in respect to employment, yet the
guidelines from 1978, 1983, 1988, and 1993 also state that women’s participation in the
development process must not conflict with their role in improving family welfare and the
education of the younger generation. Conversely, in March 2000, Indonesia signed the
protocol of the United Nations Convention for the Elimination of All Forms of Discrimination
Against Women (Corruption keeps money from wage earners, 2000) so the situation
for women may improve.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จะต้องให้ระบบป้องกันความปลอดภัย สุขภาพ และ ''เพศ '' โดยมั่นใจว่าหญิงผู้ปฏิบัติงานไม่ได้ตั้งครรภ์ และน้อยกว่า 18 ปีเก่า และนายจ้างต้องให้ขนส่งและมีคุณค่าทางโภชนาการอาหารและเครื่องดื่ม ผู้หญิงยังมี '' ต้องห้ามในการทำงาน ในเหมืองแร่ และการงานที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพของพวกเขา ความปลอดภัย และเกียรติ '' (Triaswati, 1996, p. 20)อย่างไรก็ตามกฎหมายป้องกันสำหรับผู้หญิงในบางพื้นที่ ข้อบังคับรายงานว่า โดยทั่วไปที่ถูกละเลย (Grijns และ van Velzen, 1993) ตัวอย่าง รัฐบาลได้รับทราบว่า หญิงตั้งครรภ์มักถูกไล่ หรือแทนที่ในลาและบางบริษัทแม้ว่า ผู้หญิงลงพวกเขาไม่ต้องการเป็นการ ตั้งครรภ์ (BDHRLHR, 1999) ศูนย์ข้อมูลช่วยเหลือทางกฎหมายทางสังคมหนึ่งบันทึกการเพิ่ม 80% ในกรณีที่กฎหมายสำหรับผู้หญิงในปี 2 จนถึงปี 1997 กับครึ่งหนึ่งของการร้องเรียนการที่เกี่ยวข้องกับการตั้งครรภ์ ประมาณหนึ่ง และไตรมาสที่เกี่ยวข้องกับแต่งงานกับเพื่อนร่วมงาน ประมาณ 7% ที่เกี่ยวข้องให้นายจ้างปฏิเสธที่จะให้มีเวลาสำหรับเต้านมอาหารที่ทำงาน (งานผู้หญิง 1997) บางโฆษณาแม้ overtly ต้องการให้ผู้สมัครหญิงเป็นโสด (คนงานหญิงปี 1997)แม้ว่าผู้หญิงจะปล่อยเดือนต่อเดือน 2 วันตามที่กฎหมายอนุญาต ลานี้คือไม่อนุญาตให้ใช้ในทุกกรณี และผู้หญิงบางคนในตำแหน่งผู้บริหารไม่อย่างเปิดเผยจะเช่นปล่อยแต่แทนรายงานที่พวกเขากำลังทำงานที่บ้าน บริษัทข้ามชาติไม่ให้ลาเดือน แต่ระบุเตรียมความพร้อมการพิจารณาสวัสดิการนี้ในแต่ละพื้นฐานถ้าร้องขอ โดยผู้ปฏิบัติงานเพศหญิง บนมืออื่น ๆ บริษัทบางอย่างบ่งชี้ว่า พวกเขาธุรกิจจะไม่รับมือถ้าผู้หญิงทั้งหมดใช้เวลานี้เสริมออกทุกเดือนปัญหาที่เกี่ยวข้องกับแรงงานสตรียังคงมีความสำคัญ และได้นำไปสู่ประท้วง marches(คนงานประท้วงได้ 10 กม.มีนาคม 1999) บางประเทศอินโดนีเซียทำอย่างเข้มงวดควบคุมการทำงานของผู้หญิงโสดที่ต้องการให้พวกเขาอาศัยอยู่ในบริษัทนี่และกิจกรรมของพวกเขาอยู่นอกเวลาทำงานจะยังตรวจสอบ (Hadiz, 1997)บนมืออื่น ๆ เอารัดเอาเปรียบทางเพศของผู้หญิงในทำงานไม่ใช่ (เขา1996), และ แม้เพียงเล็กน้อยของปัญหาการเบียดเบียน รายงาน เมื่อพวกเขาถึงศาล ผู้หญิงโดยทั่วไปการสูญเสียกรณีของพวกเขา (Triaswati, 1996)ทฤษฎี ผู้หญิงมีสิทธิ์เดียวกันเป็นคนในการจ้างงาน แต่การแนวทางจาก 1978, 1983, 1988, 1993 และยังระบุว่า สตรีมีส่วนร่วมในการกระบวนการพัฒนาต้องไม่ขัดแย้งกับบทบาทของตนในการปรับปรุงสวัสดิการครอบครัวและการศึกษาของคนรุ่นใหม่ ในทางกลับกัน ในเดือน 2000 มีนาคม อินโดนีเซียลงนามโพรโทคอของอนุสัญญาสหประชาชาติสำหรับการตัดออกของทุกฟอร์มของการเลือกปฏิบัติต่อสตรี (ทุจริตเก็บเงินจากค่าจ้าง earners, 2000) ดังนั้นในสถานการณ์สำหรับผู้หญิงอาจปรับปรุง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จะต้องให้ความคุ้มครองเต็มรูปแบบในความปลอดภัยอาชีวอนามัยและ '' ความสัมพันธ์ทางเพศ ''
โดยมั่นใจว่าหญิงคนงานไม่ได้ตั้งครรภ์และอย่างน้อย18
ปีและนายจ้างต้องให้การขนส่งและมีคุณค่าทางโภชนาการที่ดีอาหารและเครื่องดื่ม ผู้หญิงนอกจากนี้ยังมี '' ต้องห้ามที่จะทำงานในเหมืองแร่และการใด ๆ
งานที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพของพวกเขาปลอดภัยและให้เกียรติ '' (Triaswati, 1996, น. 20). แม้จะมีการออกกฎหมายป้องกันสำหรับผู้หญิงในบางพื้นที่กฎระเบียบที่มีการรายงานที่จะละเลยทั่วไป (Grijns และรถตู้ Velzen, 1993) ยกตัวอย่างเช่นรัฐบาลได้รับการยอมรับว่าหญิงตั้งครรภ์มักจะถูกให้ออกหรือจะถูกแทนที่ขณะที่ลา; และบาง บริษัท ได้ต้องการที่ผู้หญิงลงนามในงบที่พวกเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะตั้งครรภ์(BDHRLHR, 1999) หนึ่งในสังคมที่ศูนย์ข้อมูลช่วยเหลือทางกฎหมายบันทึกเพิ่มขึ้น 80% ในกรณีที่กฎหมายสำหรับผู้หญิงใน 2 ปีจนถึงปี 1997 โดยมีครึ่งหนึ่งของการร้องเรียนที่มีการเกี่ยวข้องกับการตั้งครรภ์ประมาณหนึ่งในสี่ที่เกี่ยวข้องกับการแต่งงานกับเพื่อนร่วมงานและประมาณ 7% ที่เกี่ยวข้องกับนายจ้างปฏิเสธที่จะอนุญาตให้เวลาที่ให้นมบุตรในที่ทำงาน (คนงานผู้หญิง 1997) บางคนประกาศรับสมัครงานแม้กระทั่งเปิดเผยจำเป็นต้องให้ผู้สมัครเพศหญิงเป็นโสด (คนงานผู้หญิง 1997). แม้ว่าผู้หญิงจะได้รับอนุญาต 2 วันของการลาประจำเดือนต่อเดือนตามกฎหมายออกจากนี้จะไม่ได้รับอนุญาตในทุกกรณีและผู้หญิงบางคนในตำแหน่งผู้บริหารจะไม่ตรงไปตรงมาใช้เช่นการลา แต่แทนที่จะรายงานว่าพวกเขาจะทำงานที่บ้าน บาง บริษัท ข้ามชาติไม่ให้ลาประจำเดือนแต่บ่งบอกถึงการเตรียมความพร้อมที่จะต้องพิจารณาผลประโยชน์นี้ในแต่ละพื้นฐานหากมีการร้องขอโดยคนงานหญิง ในทางกลับกันบาง บริษัท แสดงให้เห็นว่าพวกเขาธุรกิจจะไม่รับมือถ้าทั้งหมดของผู้หญิงเอานี้เวลาพิเศษออกทุกเดือน. ประเด็นที่เกี่ยวข้องกับแรงงานหญิงยังคงมีความสำคัญและได้นำไปสู่การประท้วงเดินขบวน(คนงานประท้วงทำให้มีนาคม 10 กม., 1999) . บาง บริษัท ในอินโดนีเซียวางเข้มงวดการควบคุมพฤติกรรมของหญิงโสดต้องว่าพวกเขาอาศัยอยู่ในหอพักของบริษัทและกิจกรรมนอกชั่วโมงการทำงานมีการตรวจสอบยัง (Hadiz, 1997). ในทางกลับกันการแสวงหาผลประโยชน์ทางเพศของผู้หญิงในที่ทำงานไม่ใช่เรื่องแปลก (Hill, 1996) และแม้เพียงเล็กน้อยของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะมีการรายงานการล่วงละเมิดเมื่อพวกเขามาถึงศาลโดยทั่วไปผู้หญิงที่สูญเสียกรณีของพวกเขา! (Triaswati, 1996). ในทางทฤษฎีผู้หญิงมีสิทธิเช่นเดียวกับคนที่อยู่ในส่วนที่เกี่ยวกับการจ้างงานยังแนวทางจากปี 1978 ปี 1983 ปี 1988 และ 1993 นอกจากนี้ยังระบุว่ามีส่วนร่วมของสตรีในการพัฒนาจะต้องไม่ขัดแย้งกับบทบาทของพวกเขาในการปรับปรุงสวัสดิการครอบครัวและการศึกษาของคนรุ่นใหม่ ในทางกลับกันในเดือนมีนาคมปี 2000 อินโดนีเซียได้ลงนามในโปรโตคอลของอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการขจัดการสำหรับรูปแบบของการเลือกปฏิบัติทั้งหมดต่อผู้หญิง(และปราบปรามการทุจริตเก็บเงินจากรายได้จุนเจือครอบครัว, 2000) ดังนั้นสถานการณ์สำหรับผู้หญิงอาจปรับปรุง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จะต้องให้ความคุ้มครองเต็มรูปแบบในด้านความปลอดภัย สุขภาพ และ 'sexuality ' ' โดยมั่นใจว่าคนงานหญิง
ไม่ได้ตั้งครรภ์ และอย่างน้อย 18 ปี และนายจ้างต้องจัดให้มีการขนส่ง และลดอาหารที่ดีและเครื่องดื่ม
. ผู้หญิงยังมี ' 'prohibited ทำงานในเหมืองแร่ และใด ๆที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
งาน , ความปลอดภัย , และให้เกียรติ ' ' ( triaswati 1996
20 หน้า )แม้จะมีกฎหมายป้องกันสำหรับผู้หญิงในบางพื้นที่ มีข้อบังคับรายงานเป็นปกติ
หลง ( grijns &รถตู้ velzen , 1993 ) ตัวอย่างเช่น รัฐบาล
ได้รับทราบว่าหญิงตั้งครรภ์มักถูกไล่ออก หรือถูกแทนที่ในขณะที่ทิ้ง ;
และบาง บริษัท แม้ต้องให้ผู้หญิงเซ็นงบที่พวกเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะ
ตั้งครรภ์ ( bdhrlhr , 1999 )หนึ่งความช่วยเหลือทางกฎหมาย ทางสังคม ศูนย์สารสนเทศ บันทึก
80% เพิ่มกรณีกฎหมายสำหรับผู้หญิงใน 2 ปีจนถึงปี 1997 กับครึ่งหนึ่งของการร้องเรียนถูก
ที่เกี่ยวข้องกับการตั้งครรภ์ ประมาณหนึ่งในสี่ที่เกี่ยวข้องกับการแต่งงาน ให้เพื่อนร่วมงาน และประมาณ 7% ที่เกี่ยวข้อง
นายจ้างปฏิเสธการอนุญาตให้เวลาสำหรับการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ที่ทำงาน ( คนงานผู้หญิง 1997 ) บาง
โฆษณางานแม้ต้องให้ผู้สมัครหญิงอย่างเปิดเผยโสด ( แรงงานสตรี ,
1997 ) .
ถึงแม้ว่าผู้หญิงจะให้ 2 วันต่อเดือน โดยให้ยกเว้นกฎหมาย ออกจากนี้
ห้ามทุกกรณี และผู้หญิงในตำแหน่งบริหารจะไม่ตรงไปตรงมาใช้เช่น
ทิ้งแต่รายงานว่าพวกเขาจะทำงาน ที่บ้าน บริษัท ข้ามชาติบางไม่
ให้ช่วงมีประจำเดือน แต่แสดงความพร้อมที่จะพิจารณาผลประโยชน์นี้ในแต่ละบุคคล
หากมีการร้องขอ โดยคนงานหญิง บนมืออื่น ๆ , บาง บริษัท ระบุว่า ธุรกิจของพวกเขา
ไม่รับมือถ้าผู้หญิงทั้งหมดใช้เวลาพิเศษนี้ออกทุกเดือน ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับแรงงานหญิง
ยังคงอ่อนไหวและมี LED เพื่อประท้วง เดินขบวน
( ประท้วงแรงงานให้กม. 10 มีนาคม 2542 )บาง บริษัท ในอินโดนีเซีย ที่เข้มงวด
การควบคุมต่อพฤติกรรมของผู้หญิงโสดที่ต้องการว่าพวกเขาอยู่ใน บริษัท ที่หอพัก
ของตนเองและกิจกรรมนอกเวลาทำงานยังตรวจสอบ ( hadiz , 1997 ) .
บนมืออื่น ๆ , การแสวงหาประโยชน์ทางเพศของผู้หญิงในที่ทำงานไม่พิสดาร ( Hill ,
1996 ) , และแม้เพียง ร้อยละขนาดเล็กของเหตุการณ์การรายงานเมื่อ
พวกเขาถึงศาล ผู้หญิงมักจะแพ้คดี ! ( triaswati , 1996 ) .
ในทฤษฎี ผู้หญิงมีสิทธิเท่าเทียมผู้ชาย ในแง่ของการจ้างงานยัง
แนวทางจาก 1978 , 1983 , 1988 และ 1993 กล่าวว่าสตรีมีส่วนร่วมในกระบวนการพัฒนาต้อง
ไม่ขัดแย้งกับบทบาทของพวกเขาในการปรับปรุงสวัสดิการครอบครัวและ
การศึกษาของรุ่นน้อง . ในทางกลับกัน ในเดือนมีนาคม ปี 2000อินโดนีเซียลงนาม
พิธีสารอนุสัญญาสหประชาชาติเพื่อการขจัดทุกรูปแบบของการเลือกปฏิบัติต่อสตรี ( ทุจริตเงิน
เก็บจากรายได้ ค่าจ้าง 2000 ) ดังนั้นสถานการณ์
สำหรับผู้หญิงอาจปรับปรุง