The speaker describes hope as a bir

The speaker describes hope as a bird (“the thing with feathers”) that perches in the soul. There, it sings wordlessly and without pause. The song of hope sounds sweetest “in the Gale,” and it would require a terrifying storm to ever “abash the little Bird / That kept so many warm.” The speaker says that she has heard the bird of hope “in the chillest land— / And on the strangest Sea—”, but never, no matter how extreme the conditions, did it ever ask for a single crumb from her.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผู้อธิบายหวังเป็นนก ("สิ่งที่ มีขนนก") ซึ่งเด็คในจิตวิญญาณ มี มันร้อง wordlessly และไม่ มีหยุด เพลงความหวังเสียงหวาน "ใน Gale" และมันจะต้องมีพายุน่ากลัวเคย "abash นกน้อย /ที่เก็บความอบอุ่นมากขึ้น" ผู้กล่าวว่า เธอได้ยินนกความหวัง "ในแผ่นดิน chillest — / และทะเลแปลกประหลาด — ", แต่ไม่เคย ไม่ว่าวิธีสภาวะ ไม่เคยถามสำหรับเศษเดียวจากเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลำโพงอธิบายความหวังเป็นนก ("สิ่งที่มีขน") ที่คอนในจิตวิญญาณ มีก็ร้องเพลงคอแข็งและโดยไม่ต้องหยุดการทำงานชั่วคราว เพลงแห่งความหวังเสียงหวาน "ในเกล" และมันจะต้องมีพายุที่น่าสะพรึงกลัวที่เคย "abash นกน้อย / ที่เก็บไว้จำนวนมากเพื่อให้อบอุ่น". ลำโพงบอกว่าเธอได้ยินนกแห่งความหวัง "ในแผ่นดิน chillest - / และในน้ำทะเลใส ๆ ที่แปลกประหลาด "แต่ไม่เคยไม่ว่ามากเงื่อนไขที่ไม่เคยขอเศษเดียวจากเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผู้บรรยายอธิบายหวังว่าเป็นนก ( " สิ่งที่มีขน " ) ที่วางอยู่ในจิตวิญญาณ มัน มันร้องได้แต่ไม่มีหยุด เพลง หวังว่าเสียงที่หวานที่สุด " ใน เกล และก็จะต้องมีพายุที่น่ากลัวที่เคย " พนาดนกน้อย / ที่เก็บมากอบอุ่น " ผู้บรรยายบอกว่าเธอได้ยินเสียงนกแห่งความหวัง " ใน chillest ที่ดิน / และในทะเลที่แปลกประหลาด "แต่ไม่เคย ไม่ว่ามาก เงื่อนไข มันเคยขอเม็ดเดียวจากเธอ